click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Search: zuid-afrika

Items with tags matching 'zuid-afrika':

Sponsoractie: op de fiets van Zutphen naar de Brouwersdam   (published in South Africa)

January 20, 2018 by   Comments(0)

, , , , , ,

Dit is mijn eerste post op mijn blog voor Zuid-Afrika. Deze post heeft te maken met een actie die ik over twee weken ga doen. Ik wil graag geld meenemen voor het project in Kaapstad. Nu heb ik het volgende bedacht: in het eerste weekend van februari ga ik van Zutphen naar de Brouwersdam fietsen. Bij de O´Neill summercamps en op de Brouwersdam heb ik namelijk zelf kennisgemaakt met het surfen en het bovendien geleerd!

Als je wilt, kun je me sponsoren voor mijn fietstocht. Ik ga er namelijk van uit dat ik de Brouwersdam fietsend ga bereiken! Het geld gebruik ik voor mijn stage en om mee te nemen voor het project. Wil je mij en het project graag steunen of wil je meer informatie? Stuur dan een mailtje naar: oliviernaarkaapstad@gmail.com. Dan krijg je een mailtje terug met uitleg hoe je bijvoorbeeld een donatie over kunt maken. 

Groetjes Olivier!

(0 from 0 votes)
 
Sponsoractie: op de fiets van Zutphen naar de Brouwersdamhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ostrikwerda/read/440538/sponsoractie-op-de-fiets-van-zutphen-naar-de-brouwersdam
Sponsoractie: op de fiets van Zutphen naar de Brouwersdam
 

Een heel bijzondere visumsticker

December 29, 2012 by   Comments(0)

, ,

Het heeft even geduurd, maar ik heb mijn visumsticker! En wat voor één...

 

Het is erg gemakkelijk om een klaagzang aan te heffen over bureaucratie in Zuid-Afrika. De dienstverlening door de overheid functioneert niet al te best, ergens de komende weken wil ik nog wat schrijven over de achtergronden daarvan. Voor nu het verhaal van mijn visumaanvraag. Gewoon, omdat het te mooi en bizar is om te laten liggen.

 

Op 28 september begeleidde Mechak van Projects Abroad me naar Home Affairs in het centrum van Kaapstad. Het departement is een klassiek bureaucratische omgeving, met soms zuchtende baliemedewerkers, veel wachtende mensen en een scherm met nummers die elkaar langzaam opvolgen.

 

Na anderhalf uur wachten werd ik naar een balie gedirigeerd waar geen medewerker achter stond, maar gelukkig was de mevrouw achter de naastgelegen balie zo aardig om mij tussendoor te helpen. Vervolgens viel de centrale betaalcomputer uit, waardoor ik nog een extra half uurtje bij de kassa heb doorgebracht. Daarna ging het soepel; op zaterdag 29 september kreeg ik een sms met de bevestiging van mijn aanvraag. En toen werd het stil.

 

Op 2 november verliep mijn driemaandenvisum. Geen nood, zei Mechak, ze zijn gewoon een beetje traag. Voor de vakantie toch maar even gebeld; u krijgt binnen 24 uur een update, zei de mevrouw aan de telefoon en ze gaf me heel netjes een referentienummer van het telefoongesprek. Vijf dagen later (ik had inmiddels al twee keer tevergeefs teruggebeld) meldde ze dat ik zo snel mogelijk naar Home Affairs moest gaan om uit te zoeken wat er was gebeurd. Vermoedelijk had Home Affairs in Kaapstad mijn aanvraag niet doorgestuurd naar Pretoria, waar de officiële goedkeuring vandaan moet komen.

 

Ach, als zij zo traag zijn kan dat best even wachten tot na de vakantie, dus op maandag 3 december, dacht ik. Als door een wonder kreeg ik op zondag 2 december een sms'je: uw visumaanvraag is in orde, kom het s.v.p. na vijf werkdagen ophalen!

 

Huisgenote Svenja, die een paar dagen voor mij dat sms'je had gekregen, kwam die week tevergeefs terug van een bezoekje aan Home Affairs; het was nog niet binnen, ze moest over twee weken terugkomen. Ik wachtte dus ook maar twee weken en ging vrijdag voor Kerst met de formulieren en een goed boek naar Home Affairs. Ik had nog amper een paar bladzijden gelezen of ik werd al geholpen. Dit ging snel!  'Wanneer heeft u het aangevraagd?' vroeg de mevrouw achter de balie streng. 'Op 28 september' zei ik, en ik viste gauw de bevestiging van de aanvraag uit mijn tas. Zwijgend liep ze naar een kantoortje en – onderwijl grapjes makend met haar collega – vulde ze allerlei gegevens in. Ze plakte het visum in mijn paspoort, schoof het naar me toe en met een 'bye' maakte ze duidelijk dat ik kon gaan.

 

Later, bij de lunch in een café bekeek ik nieuwsgierig het document waarop ik zo lang had moeten wachten. En midden in het café schoot ik in de lach. Bij 'expiry date' (vervaldatum) staat 2013/02/29. Wellicht heeft Home Affairs februari ingevuld in plaats van januari en heb ik daardoor een heel bijzonder visum, dat geldig is tot de dag die nooit zal aanbreken. Maar wees gerust, op 28 januari ga ik gewoon naar huis.

 

(0 from 0 votes)
 
Een heel bijzondere visumstickerhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/edenbalvert/read/255127/een-heel-bijzondere-visumsticker
Een heel bijzondere visumsticker
 

Mandela's in de portemonnee

November 15, 2012 by   Comments(2)

, ,

Zuid-Afrika heeft sinds deze week nieuw geld. De pinautomaten spugen allemaal Mandela's uit; de eerste president van het vrije Zuid-Afrika staat nu op elk bankbiljet. Op de achterkant staat nog steeds een dier (één van de Big Five). Ik heb tot dusver nog maar één Mandela in handen gehad, een blauw biljet van 100 Rand (ongeveer 10 euro).

 

 

 

Het is een mooi eerbetoon aan een bijzonder iemand, daar is iedereen het wel over eens. Nelson Mandela is het symbool van Zuid-Afrika, de vrijheid, de hoop, de verzoening. Toch is hier minder sprake van Mandela-verering dan buiten Zuid-Afrika. Ik hoorde vorige week een grap vertellen: “We krijgen straks ook nieuwe dagen van de week: Mondeladay, Tuesdeladay, Wednesdeladay, Thursdibaday, Fridibaday, Satataday, Suntataday.” (Mandiba en Tata zijn twee koosnamen voor Mandela in Zuid-Afrika)

 

 

 

 

Terwijl Europese actiegroepen in de jaren tachtig mensen als Nelson Mandela, Desmond Tutu en Walter Sisulu omarmden en uit volle borst het ANC-strijdlied en nu Zuid-Afrikaanse volkslied Nkosi Sikelel' iAfrika zongen, waren deze leiders van the struggle in Zuid-Afrika lang niet zo bekend. Ten tijde van de Apartheid schreef de pers niet of nauwelijks over Mandela. Mijn hostfamilie kende Mandela niet toen hij in 1990 na 27 jaar gevangenschap werd vrijgelaten.

 

 

 

“Het waren goede leiders, maar ze gingen erg snel met pensioen,” heb ik al een paar mensen horen zeggen. Achttien jaar na de eerste vrije verkiezingen blijkt de praktijk van het Nieuwe Zuid-Afrika weerbarstiger dan de dromen en visies van Mandela en zijn tijdgenoten. Mandela was van onberispelijk gedrag, de huidige president Jacob Zuma moest vandaag in het parlement uitleggen waar de ruim 200 miljoen Rand (ruim 20 miljoen Euro) vandaan komt die hij aan de verbouwing van zijn huis in de Noordkaap heeft gespendeerd. Hij bezwoer dat het geld alleen door de Zuma-familie is opgebracht, maar hij werd niet echt geloofd.

 

 

Een andere omstreden kostenpost is de 5 biiljoen rand (500 miljoen euro) die Zuid-Afrikaanse parlementsleden jaarlijks besteden aan eten, reiskosten en entertainment. En dat in een land waar op het platteland gebrek is aan allerlei voorzieningen en mensen in het township rondkomen van 2.000 rand (200 euro) per maand. Als je het zo bekijkt, is het niet zo gek dat de ene na de andere beroepsgroep aan het staken is. Eerst (en nog steeds) de mijnwerkers, toen de transporteurs, nu de loonwerkers in de agrarische sector.

 

Ze willen meer Mandela in hun portemonnee; meer bankbiljetten en meer van de hoop en het optimisme uit de tijd dat de man op die briefjes nog hun president was.

(0 from 0 votes)
 
Mandela's in de portemonneehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/edenbalvert/read/248223/mandelas-in-de-portemonnee
Mandela's in de portemonnee
 

Half zeven, 7de Laan!

November 9, 2012 by   Comments(0)

, ,

Tussen half zeven en zeven uur 's hoef je bij niemand in Zuid-Afrika aan te bellen, want dan zit iedereen voor de televisie. De soapserie 7de Laan, op werkdagen uitgezonden op de nationale zender SABC2, is immens populair bij diverse bevolkingsgroepen in Zuid-Afrika. Met iedereen kun je een goed gesprek hebben over 7de Laan. Is Neville nou echt dood of niet? Dat was vorige week maandag het gesprek van de dag. Veel mensen denken dat hij niet echt dood is, maar dat de geheime dienst hem laat onderduiken terwijl zijn dierbaren om hem rouwen.

7de Laan is een straat in Johannesburg. In de serie is 7de Laan een winkelstraat met een delicatessenwinkel, een bloemenwinkel, een sportschool, een boutique, het café Oppiekoffie, een krantenredactie, een evenementenbureau, een boekwinkel, een appartementengebouw en wat omliggende huizen. Bijna elke soap heeft wel een café, want nieuwe personages hoeven alleen maar  het café binnen te lopen en ze zitten in de serie. Misschien zou je kunnen zeggen dat in Zuid-Afrika zoveel verschillende mensen wonen dat je een hele straat nodig hebt om voldoende diversiteit in de personages te kunnen creëren. In ieder geval is dat goed gelukt; blank, zwart en coloured kunnen zich erin herkennen en kijken er graag naar. De meeste personages spreken Afrikaans, de serie wordt in het Engels ondertiteld.

 

 

 

Zo is 7de Laan voor mij tevens een cursus Afrikaans. Ik kan Afrikaans sprekenden het inmiddels redelijk volgen, al blijf het behoorlijk lastig om het zelf te spreken.  Het is een soort versimpeld Nederlands met andere woorden erdoor gehusseld. Werkwoorden worden amper vervoegd. Ek praat Afrikaans, wy praat Afrikaans. Vaak worden woorden niet afgemaakt, ik vermoed dat ze mondeling zijn overgebracht en later zijn opgeschreven. Hij heeft gezegd is hier Hy het gesê. Verder klinkt de dubbele ontkenning altijd heel gek in mijn oren: ek sal nie weet nie ofwel: ik zou het niet weten.

Afrikaans is de moedertaal van de blanken en de kleurlingen (coloureds) De blanken op het platteland praten – net als de acteurs in 7de Laan, netjes Afrikaans. Als hostmother Brenda met de buurvrouw praat, dan mixt ze het Afrikaans met Engels of slang (dialect).  En, net als veel coloured vrouwen in Zuid-Afrika praat ze vaak heel luid! Gelukkig kan ze er zelf erg om lachen. Haar 'Ladieeees' als ze ons roept om te komen eten is een dagelijkse traditie en een uiting van zelfspot.

Samen met Brenda heb ik bovenstaande zinnen over het lot van Neville in 7de Laan in het Afrikaans opgeschreven. Zo klinkt 7de Laan dus ongeveer: Is Neville werklik dood? Verlede maandag het almal daaroor gepraat. Sommige mense denk hij leef en som denk hij is werklik dood. Dit kan wees dat die geheime polisie hom wegsteek tot alles oor is. Sy geliefdes treur oor om en verlang na hom.

Even voor zevenen klinkt aan de Diamond Drive in Kaapstad steevast een collectieve zucht vanaf de bank en neuriet de Duitse Svenja de eindtune mee: tiediedietie, tiediedietie, tie tiediedie tie....
 
Nieuwsgierig geworden? Kijk op http://www.7delaan.co.za/

   

(0 from 0 votes)
 
Half zeven, 7de Laan!https://www.mytripblog.org/pg/blog/edenbalvert/read/246594/half-zeven-7de-laan
Half zeven, 7de Laan!
 

Halverwege

November 1, 2012 by   Comments(0)

, ,

 

Deze week ben ik op de helft van mijn verblijf in Zuid-Afrika. Ik heb het gevoel dat ik al Behoorlijk Lang Weg Ben. Het is geen vakantie meer, ik heb een soort tijdelijk leven hier. Tegelijkertijd is het heerlijk om te merken dat ik het leven in Nederland via internet gewoon kan volgen. Als ik mail of blog, is het net alsof ik met jullie praat. En dan is het heel logisch om halverwege te praten over de vraag: hoe bevalt het hier?

 

 

Het land

Het land van Kaap de Goede Hoop, van unieke natuur en Nelson Mandela; Zuid-Afrika is een heel bijzonder land. Het is Westers en Afrikaans tegelijk. Langzaam begin ik er wat meer van te begrijpen, binnenkort zal ik wat meer over de politiek en de staat van het land schrijven. Soms doet het landschap me vanwege de rode aarde enigszins denken aan het binnenland van Spanje, maar dan veel groener.

Is het veilig in Kaapstad? De realiteit is dat ik in het donker niet zomaar naar buiten kan en in het township alleen onder begeleiding in de wijk mag lopen. Ik voel me meestal niet onveilig; er zijn nog altijd meer vriendelijke mensen die me waarschuwen en op me letten, dan criminelen die me willen beroven.

 

Het huis

Het gastgezin biedt een prima bed, een warme douche, lekker eten en voldoende gezelligheid. Het is gemakkelijker dan ik had gedacht om een halfjaar bij een gastgezin te wonen. Dat komt vooral doordat er bij Brenda en Charles een goede balans is tussen vrijheid en gezinsleven. Ze hebben plek voor maximaal zes vrijwilligers, momenteel zijn we met z'n vieren: Svenja en Hanna uit Duitsland, Sarah uit Amerika en ik. (We hebben vandaag tijdens een etentje een groepsfoto gemaakt, ik zal Svenja nog even een kopietje van de foto vragen en die hier uploaden.)

 

Het werk

Where Rainbows Meet is ongeveer zoals ik hoopte: een organisatie met duidelijke ideeën, waar ik mijn kennis en ervaring kan gebruiken en nieuwe dingen kan leren. Het is een bijzonder team van hartelijke mensen met heel verschillende achtergronden. Het was echt tof om vorige week te zien dat zovelen meewerkten aan mijn verzoek om in het oranje te verschijnen voor een wedstrijd van een fonds! Communicatie, fondsenwerving en computerles vullen mijn werkweek met gemak. Het werk wordt steeds leuker, doordat ik steeds meer ingewerkt raak en daardoor meer kan bereiken. Tegelijkertijd wordt het me ook steeds duidelijker hoe moeilijk het is om zo'n organisatie te runnen met te weinig betaalde krachten, te weinig geld en vooral te weinig financiële zekerheid.

 

 

 

De ervaring

Pas als ik terug ben in Nederland, zal ik weten wat deze ervaring precies met mij doet. Er zal echt geen andere Eva op Schiphol staan, maar in mijn koffer zitten ongetwijfeld extra vaardigheden en inzichten. Engels gaat vloeiender dan ooit, bijvoorbeeld. Ook leer ik leven met onvoorspelbaarheid; de trein rijdt niet, het weer slaat om. Of, wat ook vaak gebeurt, bij Where Rainbows Meet bedenkt een van de leidinggevenden iets en loopt mijn dag ineens heel anders dan ik had bedacht. En vooral: soms doen ze dingen heel anders dan ik zou doen! Op die momenten moet ik mijn betweterigheid even aan de kant zetten en maar gewoon afwachten wat er gebeurt.

 

 

 

De kunst is om er iets van te maken, waar je ook bent. Dat lukt de ene dag beter dan de andere, maar over het algemeen bevalt het hier prima. Het is goed om hier te zijn en heerlijk om jullie straks allemaal weer terug te zien in Nederland. Op 17 november komt Patrick en hebben we samen twee weken vakantie. Daarvan weet ik nu al: dat bevalt vast hartstikke goed!

(0 from 0 votes)
 
Halverwegehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/edenbalvert/read/244690/halverwege
Halverwege
 

Nog een maand....

July 4, 2012 by   Comments(3)

,

Vandaag over een maand landt het vliegtuig in Kaapstad. Mijn hoofd zit nog vol met taken op mijn werk. Op mijn arm prijkt een pleister van de tweede Rabiesprik van vanochtend. En in mijn mailbox zie ik voor het eerst foto's van de mensen bij wie ik straks ga logeren. Een trots ogende vader en  moeder van twee bijna volwassen kinderen. Ze wonen in een eenvoudig huis dat hij zelf heeft gebouwd in een gemengde wijk.

 

Ook heb ik nu een uitvoerige beschrijving gekregen van de plek waar ik ga werken en het werk dat ik ga doen (een paar kilometer bij het gastgezin vandaan, aan de andere kant van de snelweg). Het begint al meteen te bruisen in mijn hoofd. Net zo leuk als ik had gehoopt. Ze weten goed wat ze willen. En die wensen sluiten ook nog goed aan bij wat ik kan en verder zou willen leren. Mensen trainen in bijvoorbeeld effectief communiceren, zich presenteren, het werk organiseren. Verder projectplannen of businessplannen schrijven, fondsenwerving, mensen helpen met hun CV opstellen, allemaal interesante dingen. Peer, train de trainers, dat is het credo. Lijkt verdraaid veel op mijn Utrechtse werkervaringen....

 

De omgeving is echter totaal anders, dat is wel duidelijk. Onder het apartheidsregime zijn de bewoners van Vrygrond gedeporteerd, opgejaagd, hun krotten platgegooid. In de jaren negentig is er een woningbouwprogramma opgezet, maar zijn er geen voorzieningen gebouwd. Dat in combinatie met sociale problemen en armoede leidt tot een soort van jeugdgroepenproblematiek in het kwadraat. Met allerlei middelen, varierend van een simpele maaltijd en jongerenwerk tot training in allerlei vaardigheden, probeert Where Rainbows Meet mensen meer perspectief te geven.  

 

Behalve de idealist schuilt er ook nog een gewone toerist in mij, die verlekkerd door de reisgidsen bladert. Walvissen, pinguins, talloze vogels, giraffen, apen, mooie bloemen, lekkere wijn, architectuur met invloeden uit de hele wereld.... Het ziet er allemaal superbijzonder uit. Ik laat ik jullie digitaal meegenieten!

 

 

 

 

(0 from 0 votes)
 
Nog een maand....https://www.mytripblog.org/pg/blog/edenbalvert/read/222199/nog-een-maand
Nog een maand....
 

Rik Posthuma zet zich in voor de mensenrechten en begeleidt de lokale jeugd met surflessen in Kaapstad, Zuid- Afrika   (published in South Africa)

June 25, 2012 by   Comments(0)

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Rik Posthuma, 19 jaar, was sinds maart een vrijwilliger bij Projects Abroad. Hij had zich in totaal voor 3 maanden bij ons aangesloten en heeft daarin deelgenomen aan twee projecten, het Human Rights project en het surf project in Kaapstad, Zuid-Afrika. In beide projecten heeft Rik zich met zijn inzet en betrokkenheid erg positief onderscheiden.

 

Als werknemer bij PAHRO (Projects Abroad Human Rights Office) assisteerde Rik twee advocaten in het behandelen van een verscheidenheid aan zaken met betrekking tot mensenrechten. Hij heeft geholpen zaken op te stellen, onderzoek gedaan naar Zuid-Afrikaans en Vluchtelingen Recht en regelmatig contact gehad met cliënten. Deze cliënten komen naar PAHRO omdat ze zelf geen middelen hebben om bepaalde zaken aan te kaarten, en de advocaten en vrijwilligers helpen bij het opstellen en aanvechten van zaken met betrekking tot onder andere vluchtelingenrecht, huiselijk geweld of verkrachting. Daarnaast biedt PAHRO een ‘social justice’ zijde, die vrijwilligers de mogelijkheid geeft workshops te organiseren in een jeugdgevangenis en in townships, het parlement bij te wonen en een rechtsproces na te bootsen met lokale jongeren.

 

Op het gebied van ‘social justice’ heeft Rik zich intensief bezig gehouden met Bonnytoun, een jeugdgevangenis met 120 jongeren van 12-17, die in afwachting zijn van een proces of veroordeeld zijn voor een misdaad. Hier heeft hij een workshop georganiseerd over xenofobie, en door middel van het interactief betrekken van de jongeren een goede boodschap over kunnen dragen. PAHRO doet wekelijkse bezoeken aan Bonnytoun en de andere projecten en vrijwilligers krijgen de mogelijkheid om aan alle projecten deel te nemen.

 

Het surfproject betrekt kinderen uit de townships in een initiatief om ze na schooltijd met surflessen van de straat te houden en ze naast een gezonde portie lichaamsbeweging de noodzaak van teamwork, regels en discipline bij te brengen. Als vrijwilliger fungeerde Rik als rolmodel voor deze kinderen en heeft hij zich met veel passie ingezet om ze niet alleen voor de surfsport te enthousiasmeren, maar ook met meer energie en motivatie naar school te laten gaan. Dankzij een sponsorloop in Apeldoorn heeft hij voor vier kinderen een surfboard kunnen kopen, een lokale school van nieuw sportmateriaal kunnen voorzien en een transportbus van de surfschool kunnen opknappen.

 

Vrijwilligers als Rik kunnen een groot verschil maken in een korte tijd en wij zijn dankbaar voor zijn ambitie en betrokkenheid in beide projecten. Op de surfschool heeft hij dagelijks een glimlach op de gezichten van de kinderen kunnen toveren en een geweldige portie enthousiasme over kunnen brengen. Daarnaast heeft hij zich op PAHRO hard ingezet om de strijd voor de mensenrechten in Zuid-Afrika voort te zetten en daarmee een leerzame en praktische ervaring opgedaan in de wereld van het recht.

(0 from 0 votes)
 
Rik Posthuma zet zich in voor de mensenrechten en begeleidt de lokale jeugd met surflessen in Kaapstad, Zuid- Afrikahttps://www.mytripblog.org/pg/blog/southafrica-social-manager/read/220018/rik-posthuma-zet-zich-in-voor-de-mensenrechten-en-begeleidt-de-lokale-jeugd-met-surflessen-in-kaapstad-zuid-afrika
Rik Posthuma zet zich in voor de mensenrechten en begeleidt de lokale jeugd met surflessen in Kaapstad, Zuid- Afrika