click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Search: Daisy

Users matching 'Daisy':
Items with tags matching 'Daisy':

Al een maand thuis....   (published in Peru)

May 2, 2017 by   Comments(0)

, , ,

Eén maand. Precies één maand ben ik alweer thuis na die onvergetelijke drie maanden in Peru. Een maand geleden stapte ik uit het vlliegtuig op Schiphol samen met Twan, opgewacht door onze beide families En daar zit je nu dan, achter je laptop in de huiskamer thuis koffie te drinken en wat te praten met je familie, zoals het voor de reis altijd was geweest. ‘’Niets veranderd toch?’’ zou je zeggen. Maar er is heel veel veranderd. Sinds januari is deze blog ontstaan en heb ik alle mooie verhalen hierin echt meegemaakt en de foto's in het echt gezien. Daarnet las ik even wat terug wat ik allemaal geschreven heb. Soms schreef ik alsof het allemaal zo gewoon was wat ik daar meemaakte. Maar op dat moment was dat misschien ook wel, dat was toen mijn dagelijkse leven. Nu lijkt het echter weer zo ver weg. Soms probeer ik me weer in te beelden hoe ik 's ochtends naar de bus liep in plaats van naar het station fietste of bij elke zin bedacht hoe ik deze ging zeggen in plaats van een gezellig praatje met iemand hield en hoe ik naar de socials ging en onderweg alle vrijwilligers bij toeval op dezelfde bus stapte in plaats van dat ik dagen van tevoven tijd en plaats met mijn vrienden afsprak via een datumprikker. Soms is dit nog maar lastig voor te stellen, maar toch heb ik heel erg moeten wennen toen ik terug in Nederland kwam. Vooral aan simpele dingen zoals je fiets op slot zetten of juist van het slot halen en wachten bij het stoplicht in plaats van gewoon gaan als je kon, hele gesprekken kunnen voeren zonder ook maar een keer over een woord na te denken of op een tijd afspreken en dat mensen er dan ook echt die tijd zijn. Ik heb meteen toegegeven en ik zeg het ook tegen iedereen, ik ben zeker blij dat ik weer terug in Nederland ben en ik heb tot nu toe ook erg genoten van het weer thuis zijn. Met Twan weer leuke dingen doen, je eigen vertrouwde eten en kamer, waarvan ik veel spullen na mijn reis met grote bewondering heb bekeken, alsof ik ze nog nooit had gezien en gezellig met de hele familie samen op de bank koffie drinken en tv kijken. Je kon me heel blij maken met een bruine boterham met kipfilet of een lekkere echte Hollandse maaltijd . Gewoon, omdat het juist die kleine simpele dingen waren, die ik zo had gemist. Ik ben een echt gezelligheidsdier en daar werd ik in Peru wel vaak mee geconfronteerd. Dan zat iedereen gezellig bij elkaar in Nederland en was ik alleen op mijn kamer, of iedereen lag al te slapen terwijl ik nog de hele avond vol te maken had. Gelukkig had ik een superlief gastgezin waar ik me vanaf de eerste stap die ik daar binnenzette thuisvoelde. Vanaf dat moment woonde en leefde ik in Cusco, een mooie stad, die geen enkele stad die ik erna nog heb bezocht kon overtreffen. In het begin was alles wennen, maar ik kon mijn weg steeds beter vinden, ondernam steeds meer zelf en verder weg en genoot van al het moois wat deze stad te bieden had. Sophia, in het begin mijn huisgenootje, zei dat ze de Plaza de Armas het meeste ging missen aan de stad. Ook ik besefte toen ik er de laatste keren liep hoe mooi het er eigenlijk was. Met de andere vrijwilligers heb ik ook heel veel samen gedaan en ontdekt in de stad en omstreken. En onbewust bouw je dan toch een band op. Zij hebben op dat moment hetzelfde soort leven als jij, degenen die er al wat langer zijn kunnen degenen helpen die er net zijn. En als je er zelf wat langer bent, besef je door de verhalen van de nieuwelingen: wauw, bij dat moment was ik ook ooit. Op zo’n reis, tel je namelijk eerst op en daarna weer af. De eerste nacht, de eerste werkdag, de eerste social, het eerste weekend. En er komt een moment, dat je beseft: het laatste weekend, de laatste social, de laatste werkdag en de laatste nacht. Ik heb veel mensen die al zo’n reis hadden gemaakt horen zeggen dat de tijd steeds sneller ging. Ook ik sluit me hierbij aan. Ineens is het de vrijdagavond en zit jij op het kantoor van Projects Abroad je final report te schrijven, terwijl Twan je stuurt dat hij op weg is naar Schiphol.
Mijn moeder heeft vaak verteld over mensen die haar aanspraken dat ze het zo knap vonden wat Daisy daar in dat verre vreemde land deed, helemaal alleen en met een vreemde taal. Toen ik in Peru was dacht ik altijd dat dat wel wat overdreven was, zo lastig was het toch niet? Het ging best redelijk en het voelde niet alsof ik enorme obstakels moest overwinnen. Maar sinds ik terug ben, besef ik me dat ik best wel wat obstakels, taalbarrières en culturele hindernissen heb moeten trotseren. Maar op dat moment was het niet meer dan logisch en na een tijdje zelfs onderdeel van mijn normale dagelijkse leven. Ik wil mezelf niet helemaal ophemelen, maar ik besef nu wel, dat wat ik heb gedaan niet iedereen mij zomaar na zou doen. Wat ik op sommige punten heel verstandig zou vinden (haha), maar op heel veel punten ook een gemiste kans. Een cultuur, een land en de bevolking leren kennen op de manier waarop ik dat heb mogen doen, is echt een hele mooie ervaring die mij voor altijd bij zal blijven. Niet alleen op werkgebied, maar misschien nog wel meer op persoonlijk gebied en niet alleen de leuke momenten, maar ook juist de minder leuke. Je leert jezelf echt kennen. Dat je meer kan dan je denkt, en sommige dingen juist ook totaal niet kan en dit dan ook moet accepteren. Ik neem deze ervaring mee met alles wat ik nog ga doen in mijn leven en ik geloof zeker dat het bewust maar ook onbewust nog veel invloed zal hebben op alles wat op mijn pad gaat komen.

Hopelijk hebben jullie met veel plezier mijn blog gelezen, ik heb hem in ieder geval elke keer met veel plezier gemaakt :) De verhalen op mijn blog eindigen hier, maar over dit avontuur in Cusco en Peru zal ik nog lang blijven vertellen. 

Dank je wel voor het volgen van mijn blog! 

Muchos abrazos (veel knuffels),

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Al een maand thuis....https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/432687/al-een-maand-thuis
Al een maand thuis....
 

Rondtrip Peru: de dagen aftellen   (published in Peru)

April 1, 2017 by   Comments(1)

, , , , , ,

Gisteren was dan onze laatste reisdag in Peru. Woensdag heb ik mijn vorige blog afgerond. Die middag had ik in het vooruitzicht dat we lekker aan het zwembad konden liggen. Toen we aankwamen bij het hotel, zagen we al dat het best een luxe gedoetje was. We wisten al wel dat dit het meest fancy hotel van zr allemaal zou zijn, maar dit overtrof onze verwachtingen. De hotelkamer leek meer een appartement met aparte woonkamer en twee tweepersoonsbedden. En toen we het balkon opliepen hadden we zowel uitzicht over een groot zwembad met jacuzzi als de zee. Ik waande me even helemaal op een strandvakantie en eerlijk gezegd was het wel even fijn, zo'n middagje rust na al die dagen van reizen. De dag erna zouden we een boottocht gaan maken langs de Ballestas eilanden. Dit is een groep eilanden waarom allerlei diersoorten leven, zoals pinguïns, zeeleeuwen en vogels. We gingen met een relatief kleine boot die in het begin best een grote snelheid had waardoor je daarna op een selfie schrok van je haar. Een reddingsvest was verplicht en je moest uitkijken dat je je hoed niet verloor. Toch adviseerde ze je deze wel een mee te nemen, omdat de vogels ook nog weleens iets willen laten vallen... Na deze mooie tocht door een stukje natuur van Peru, stapten we op de bus naar Ica, waar ons volgende hotel zou wachten. Dit was een wijnhotel, dus reden we eerst een paar minuten langs wijnvelden voordat we het hotel zelf bereikten. Het hotel was zo mooi aangekleed met allerlei bloemenstruiken, bankjes, paadjes en een klein zwembad. We hoefden dan ook niet lang na te denken wat we na de lunch gingen doen: wat rondlopen en lekker afkoelen door te zwemmen. Aan het eind van de middag hadden we nog een excursie vanuit het hotel, uitleg over de wijngaarden en een wijnproeverij. Maar het mooiste gedeelte vond ik en volgens mij ook Twan, toen we in kleine busjes werden vervoerd naar boven en we daar onder het genot van een beetje wijn nog net konden genieten van de zonsondergang. De laatste dag stond ons letterlijk en figuurlijk nog een hoogtepunt te wachten: de Nascalijnen. Dit zijn grote figuren in de grond die zo groot zijn dat ze alleen vanuit de lucht, of in ieder geval vanaf grote hoogte, zichtbaar zijn. Tot op de dag van vandaag wordt nog gespeculeerd door wie deze figuren zijn gemaakt en hoe deze figuren daar zijn gekomen. Het was de eerste keer voor ons beiden dat we in zo'n klein vliegtuigje zouden vliegen. Alleen dit al was dus een hele ervaring. Bij de figuren zou het vliegtuigje naar beide kanten een hoek van 45 graden maken, zodat beide kanten de figuren goed konden zien. Helaas maakten dit ons allebei na een tijdje wel een beetje misselijk. Gelukkig hadden we de plastic zakjes voor ons in de stoel niet nodig, kwamen we weer veilig met beide benen op de grond en konden we erna even wat uitrusten en wat eten voordat we op de bus terug zouden stappen naar Lima. Daar ging ik de laatste paar uurtjes hier in Peru doorbreng​en. En dan nu, zit ik op het vliegveld in Lima en zal ik hier dan na drie maanden Peruaanse bodem verlaten om weer naar mijn thuis toe gaan. Mijn andere thuis, want ook Peru zal altijd een beetje als mijn thuis blijven voelen.

 

Abrazos de Twan y Daisy. Hasta pronto! (Knuffela van Twan en Daisy. Tot snel!)

(0 from 0 votes)
 
Rondtrip Peru: de dagen aftellenhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/431745/rondtrip-peru-de-dagen-aftellen
Rondtrip Peru: de dagen aftellen
 

Rondtrip Peru: mooie ervaring na mooie ervaring   (published in Peru)

March 29, 2017 by   Comments(1)

, , , , , ,

Zondag 26 maart
Ik ben alweer halverwege mijn reis samen met Twan, maar deze waren zo volgepland met activiteiten, dat ik jammer genoeg nog geen tijd had gehad om er vervolgens over te vertellen. Nu rijden we echter in een toeristenbusje richting Puno en heb ik wel even de tijd om wat te schrijven. Zaterdag 18 maart was de hele tien weken een soort magische datum die niet leek te bestaan. Twan weer zien, dat is raar! Maar deze dag kwam toch echt en ik ging op weg om Twan op te halen. Wat een geweldig weerzien was dat! Daarna snel op weg naar het eerste hotel, en daarmee begon ons avontuur samen. De eerste dag hebben we rustig aan gedaan. Ook Twan moest natuurlijk de tijd krijgen om te wennen aan de hoogte. Een ding wilde ik hem wel al graag laten zien: de Plaza de Armas. Ik had deze ook de eerste dag gezien en bovendien vind ik het een van de mooiste plekken van Cusco. Daarna op de Plaza iets gaan eten en vroeg gaan slapen. De volgende ochtend vervolgens vroeg op pad gegaan naar de Kathedraal. Vervolgens de bus naar boven gepakt naar de Cristo Blanco, een groot wit Christusbeeld hoog in de bergen, met een geweldig uitzicht over Cusco. Daarna naar beneden gelopen naar San Cristobal, een kerk met een geweldig uitzicht. Toen nog door de wijk San Blas gelopen, met de smalle typische straatjes. Tenslotte was het tijd om bij het gastgezin te gaan lunchen. Ja, dit zou heel raar worden, want dit zou waarschijnlijk de laatste keer zijn dat ik ze zag.... Het was heel gezellig, lekker eten en we hadden cadeautjes gekocht die heel goed in de smaak vielen. Mijn hostmoeder zei dat ik nu voor altijd deel zou uitmaken van hun familie, nu als een dochter voor haar was en ik altijd welkom ben in hun huis. Toen gingen nog een hele reeks foto's gemaakt en we werden uitgenodigd om de volgende dag met hen voor mij nog een cadeau uit te gaan zoeken. Ik heb alle spullen uit 'mijn' kamertje gehaald, afscheid ervan genomen en toen zijn we gegaan.
Maandag 27 maart
Ondertussen zit ik op een boot terug van het Titicacameer en kan ik vertellen over de maandag. Maandag hebben we mijn werkplekken en het kantoor van Projects Abroad bezocht. Vooral het kinderdagverblijf Progresso was erg leuk, de kinderen herkenden me nog echt en ook Twan ontvingen ze soms letterlijk met open armen.
Dinsdag 28 maart
Ondertussen ben ik al weer verder op weg en zit ik te wachten in Puno om naar het vliegveld te gaan om naar Lima te vliegen. Op de maandag had ik ook nog een mooie omslagdoek uitgezocht, gekregen van mijn gastgezin. 's Avonds hebben we de beroemde delicatesse cavia (cuy in het Spaans) geprobeerd. We vonden dat we het wel moesten proberen maar het was niet echt ons ding. Gelukkig hadden we er ook chicharron bij genomen, gefrituurd varkensvlees, wat al beter in de smaak viel. Dinsdag hebben we souvenir inkopen gedaan op de San Pedro market. Ik was hier al een aantal keer geweest, dus het was wel apart om hier nu ineens samen met Twan te kunnen lopen. En eigenlijk geldt dat voor alle dingen in Cuscco waar ik zelf al was geweest. 's Middags gingen we echter naar een plek waar ik nog niet was geweest: het cocamuseum. Hier werd uitgebreid verteld waar de traditie van cocagebruik in Peru vandaan kwam en waarom het dan toch precies allemaal goed was. We hadden geluk, het was die dag ook nog eens gratis, maar in plaats daarvan hebben we cocatoffees en cocakauwgom gekocht, die helpen tegen de hoogteziekte. Want je kan zeggen over coca wat je wilt​, maar het heeft ons wel echt geholpen bij de hoogteziekte. We hebben 's avonds gegeten bij een restaurant waar ik met mijn laatste social iets heb gedronken. Ik dacht toen meteen hier moet ik met Twan terugkomen. Waarom? Het geweldige uitzicht over Cusco. We waren er zowel met licht als schemer als met donker en we hebben echt genoten. Woensdag begonnen we dan met onze georganiseerde reis, maar we bleven nog wel even in Cusco. We bezochten Qorikancha, de Kathedraal en de ruïne Sacsayhuaman. De eerste twee had ik al gezien, maar ze zijn de moeite waard voor een tweede bezoek. Ook het weer zat mee, zonnig en warm. Donderdag zou ik dan voor het eerst Cusco verlaten om er die avond niet terug te keren om te slapen. Die dag stond de trip door de Sacred Valley op het programma. Een alpacaboerderij, een aantal ruïnes en een heerlijk lunchbuffet onderweg kwamen allemaal voorbij. Bij de alpacaboerderij konden Twan en ik het niet laten om een heerlijk zachte sjaal van alpacawol te kopen. En bij de ruïne Ollantaytambo was het een hele klim, maar het uitzicht over de vallei was het dan wel waard. Hier in de buurt hadden wij ons hotel. We reden steeds meer naar afgelegen gebied, dus we vroegen ons wel even af waar we nu weer terecht zouden komen. Echter was het hotel zelf heel mooi aangekleed. Het bestond uit verschillende gebouwen van hout met lodges met daaromheen een grote tuin met bloemen, planten en twee heuse alpaca's. Gelukkig was het avondeten inclusief en daarna snel slapen. Want de volgende dag stond een van de hoogtepunten van onze reis ons te wachten. Ja het ging nu echt gebeuren, een wereldwonder zouden we hierna van ons lijstje af kunnen vinken, we gaan naar de Machu Picchu! Met een busje naar Ollantaytambo, daar met de trein naar Aguas Calientes en vanuit daar met een bus naar de ingang van de Lost City. Vooral de treinrit was erg mooi, we reden dwars door de Heilige Vallei met mooie groene bergen, een kolkende rivier naast ons en af en toe zelfs al een beetje jungle. Het weer hield het nog lang spannend, maar toen we uiteindelijk bovenaan kwamen, brak de zon door en eigenlijk is deze ons hele bezoek aan Machu Picchu niet meer weggeweest. We hadden een leuke gids en samen met hem zijn we de hele ruïne doorgelopen. En deze is stiekem nog groter dan je denkt. Ook bleek hij een hele goede fotograaf en hebben we dan ook mooie foto's van ons met het bekende en klassieke beeld van Machu Picchu op de achtergrond. Alleen de alpaca mistte nog, al liepen die er wel erg veel rond. Hoeveel geluk we hadden gehad bleek wel die middag, want toen we gingen lunchen, begon het ineens heel hard te regenen. Na de lunch hebben we nog een beetje de toerist uitgehangen in Aguas Calientes. Niet heel groot en niet heel veel te beleven, maar we moesten toch nog tot 17.30 wachten tot we naar het treinstation gingen. Ook hebben we daar nog wat geld gegeven voor de overstromingen in Lima. Even voor de geruststelling, wij hebben geen last gehad van deze waterval. En ook in de plekken waar we nu in de buurt van Lima naartoe gaan, schijnen de overstromingen niet voor te komen. Gisteren zag ik toeval het nieuws over de overstromingen en pas toen besefte ik wat een grote ramp het toch echt blijkt te zijn. Ik heb het allemaal niet echt meegekregen de afgelopen weken, maar ik besefte mij gisteren ineens dat ik geluk heb gehad met de plek waar ik ben verbleven de afgelopen weken. De trein zou 18.20 vertrekken, maar onze locomotief moest ingezet worden voor een kapotte, dus reden we uiteindelijk pas rond 21.30 Aguas Calientes uit. Op zichzelf al vervelend​ genoeg, maar voor ons betekende het bijna geen slaap die nacht, aangezien we om 03.00 opgehaald zouden worden voor de Rainbow Mountain... Op de een of andere manier hebben we het toch voor elkaar gekregen om met 1,5, uur slaap weer op te staan. En na dezelfde rit als ik een aantal weken geleden heb gedaan, kwamen we aan bij de plaats waar de klim begon. Noem ons lui of noem ons verstandig, maar eigenlijk hadden we van tevoren al bedacht dat we een paard zouden nemen. Het weer zat niet erg mee. Er lag veel sneeuw door de regen en sneeuwval die nacht. We waren dan ook best wel teleurgesteld, aangezien van de zeven kleuren dan natuurlijk niet veel te zien is. Echter, begon precies toen wij boven kwamen de zon meer door te komen en hebben we uiteindelijk toch een glimp op kunnen vangen van de mooie kleuren. Fijn dat Twan toch nog dit aparte fenomeen heeft kunnen zien en ook wel opgelucht dat we naar beneden gingen, het was namelijk best wel koud, stapten we terug op onze paarden om beneden te kunnen gaan genieten van een welverdiende lunch. Stiekem was Twan toen alweer een week hier. Wat vliegt de tijd!! De zondag werden we weer 's ochtends vroeg opgehaald om dan nu echt Cusco achter ons te laten en op weg te gaan naar Puno, voor ons volgende onderdeel van de reis, het Titicacameer. Maar eerst was deze dag nog opgevuld met een tien uur durende reis met allerlei stops onderweg: een kerk, een mooi uitxichtpunt precies op het midden tussen Cusco en Puno en ren wiebelige Incabrug, waar je overheen mocht lopen als je durfde, wat wij natuurlijk hebben gedaan. Kijk maar, er zijn foto's van!
Gisteren hebben we dan het Titicacameer bezocht, het hoogstgelegen meer ter wereld op de grens met Peru en Cusco. Alleen al het uitzicht vanuit de boot over het water was genieten, maar toen we eenmaal het eerste eiland bereikte, leek het helemaal een soort paradijs waar we ons in bevonden. Ons eerste bezoek was namelijk aan de drijvende Uros eilanden, zo beroemd omdat ze gemaakt zijn van riet. We werden ontvangen door de plaatselijke bevolking, we kregen uitleg over het maken van en het leven op de eilanden, mochten een kijkje nemen in hun huizen, ik ben overgehaald een zelfgemaakt kleedje te kopen van een van de vrouwen en tenslotte mochten we mee op een typische boot van daar, natuurlijk ook gemaakt van riet. Het tweede eiland lag meer op een open stuk van het meer en het leek dan ook bijna meer of je je op open zee bevond. Hier leeft ook een eigen volk, die nog steeds alle tradities van lang geleden in stand hebben gehouden. Zelfs zo, dat UNESCO het heeft verklaard tot werelderfgoed. Hier kregen we de lunch, met versgevangen forel, natuurlijk uit het meer. Ook vandaag mochten we weer niet klagen over het weer. De zon in combinatie met het windje en de kust op de achtergrond, waande je je echt op het strand.
En zo kom ik bij vandaag, inmiddels al even op weg naar het vliegveld​ in Juliaca, waar een vliegtuig ons naar Lima zal brengen.
Woensdag 29 maart
Eindelijk is het dan tijd om mijn blog online te zetten. We zitten nu in de bus naar Paracas, waar ons volgende hotel, als het goed is met zwembad, wacht. Ja, een zwembad! En dat heb je hier ook wel nodig ook. Het klimaat hier aan de zee is heel anders dan die in de omgeving van Cusco, het is hier warm en ook wel een beetje vochtig en benauwd. Maar stiekem geeft het wel echt een vakantiegevoel. Ook gisteren hebben we hier nog eventjes van fenoten, toen we na onze vlucht in Lima aankwamen bij ons hotel. We zaten vlakbij het uitzicht op zee (niet de zee zelf, naast het strand zijn grote heuvels omhoog gemaakt waar de wijk op was gebouwd), dus zijn we hier nog even langs de boulevard gelopen en hebben we naar de zonsondergang gekeken. De wijk waarin ons hotel ligt, Miraflores, is een zeer moderne wijk, met veel hotels en grote huizen, waardoor je je in Miami of Los Angeles waant. Op onze nieuwe bestemming wacht ons nog één mooie trip met veel natuur, zee en hopelijk ook zon. Meer ga ik jullie nog niet verklappen, ik hoop zo snel mogelijk weer een nieuwe blog te kunnen schrijven. Maar zoals jullie al lezen, heb ik er nu al een paar dagen over gedaan haha. En daardoor is het stiekem al woensdag en is het over een paar dagen dan toch ook echt tijd, om na drie maanden weer naar huis te gaan. Raar en een beetje onwerkelijk, maar ook wel weer heel erg fijn. Als ik het strand, de zon en de gezelligheid hier dan zie, denk ik dat ik me hier nog wel kan vermaken. Maar ik zal jullie geruststellen, als ik moest kiezen, stap ik graag zaterdag samen met Twan op het vliegtuig. Maar voor nu ga ik zeker nog even genieten van alle mooie dingen die ik deze laatste dagen nog ga zien in dit bijzondere land. En ik kan jullie vast vertellen, dat zijn er nog heel veel... :D

Saludos de Twan y Daisy!

(0 from 0 votes)
 
Rondtrip Peru: mooie ervaring na mooie ervaringhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/431637/rondtrip-peru-mooie-ervaring-na-mooie-ervaring
Rondtrip Peru: mooie ervaring na mooie ervaring
 

De laatste loodjes, aftellen...   (published in Peru)

March 14, 2017 by   Comments(2)

, , ,

Ik bevind mij in mijn laatste week van mijn project. Afgelopen week was erg druk, zoals jullie misschien wel merken aan mijn afgenomen frequentie van blogs schrijven. Vorig weekend heb ik samen met een Noorweegse vrijwilliger, Ingvill, de South Valley (van de Sacred Valley) bezocht, met twee ruines, Picilpacta, pre-Inca en Tipon, Inca. En nog een kerk in een schattig plaatsje vlakbij. Dit allemaal met het toeristenticket wat ik heb gekocht. Om deze zoveel mogelijk te gebruiken, hadden we afgesproken de werkweek erna nog een aantal musea te bezoeken die ook in het toeristenticket zaten inbegrepen. Maar eerst was het hier op zondag nog carnaval. Er zou een optocht plaatsvinden met mensen die dansen in typische Peruaanse kleding, op de Plaza de Armas. Dit is de afsluiting van de carnaval en deze dag wordt ook wel Octava genoemd, omdat het acht dagen na de start van carnaval is. Santiago en ik zijn rond 12.00 uur hiernaartoe gegaan. Helaas was het niet helemaal relaxt een optocht kijken, aangezien de traditie van het waterballonnen gooien ook nog tot deze dag doorging. En aangezien het erg mooi, warm en zonnig weer was, hield niemand zich echt in haha. Toch was ik minder een mikpunt dan ik had verwacht en kwam ik er beter vanaf dan Santiago. Maandag ben ik dan begonnen op het kinderdagverblijf Wawawasi, waarvan Yessika me dinsdag tijdens de workshop vertelde dat dit Quechua was voor babyhuis (wawa = baby en wasi = huis). En er waren inderdaad een aantal baby's, maar ook wel een aantal oudere kinderen. Er zit hier ook een andere vrijwilligster, Julie, uit Frankrijk, die hier het eten verzorgde. Zelf heb ik vooral veel gespeeld met de kinderen en toezicht op ze gehouden. Op maandag heb ik dan nog met Ingvill het monument Pachacuteq bezocht, een groot standbeeld met daaronder een museum over de Inka Pachacuteq, die heeft gezorgd voor het begin van de bloeitijd van het Incarijk. Op woensdag had ik een social, we gingen naar de bioscoop om een Spaanse film te kijken. Ik was blij dat ik het zo goed kon volgen en ook wel een bevestiging voor mij dat ik de afgelopen weken toch best wel vooruit was gegaan met mijn Spaans. Op donderdag hebben Ingvill en ik vervolgens nog een museum bezocht: museo de Arte Contemporaneo, over moderne kunst. 's Avonds hebben we nog een afscheidsdiner gehad, omdat een van de vrijwilligsters die zaterdag wegging. Zo vloog de week voorbij. En had ik ineens nog maar één week te gaan. En nu is het nog vier dagen en dan is Twan hier. Heel apart, maar tegelijkertijd ook heel fijn. De tijd is best wel omgevlogen, maar ik vond tien weken een mooie tijd om hier te zijn en ik vind het dan ook wel goed zo. Toch besefte ik afgelopen week ook wel steeds meer, dat ik mijn hostfamilie ook ga missen, misschien anders dan dat ik Twan en mijn familie heb gemist, maar ik heb er toch tien weken bij gewoond en heb met hen de meeste tijd hier doorgebracht. Ik zag ze bij het opstaan, bij de lunch en bij het naar bed gaan. En nou zie ik ze hierna misschien nooit meer. En dat is raar. Daarom ga ik deze week nog maar even extra grapjes maken met Santiago, Spaans praten met Sheyla en knuffelen met oma, nu het nog kan. Verder moet ik vooral heel veel afsluiten van mijn project en voorbereiden voor Twan's en mijn reis. Zo vraagt ProjectsAbroad mij een final report te schrijven, een soort samenvatting over mijn verblijf hier, met daarin mijn mening over dit alles. Dit ga ik als het goed is morgen doen, wanneer ik ook mijn laatste workshop heb. Dan woensdag heb ik mijn laatste social, ik ben benieuwd wat het is, ik hoop iets leuks als afsluiting! En dat er veel vrijwilligers zullen komen, want dan kan ik hen ook nog allemaal een keer zien, want ja, ook van hen zal ik de meesten niet meer zien... Donderdag of vrijdag willen enkele waarmee ik wel meer contact heb gehad nog wel een afscheidsdiner houden, dus dat is wel gezellig en lief. Dan donderdag praat ik voor de laatste keer met Twan zo thuis via de Facetime. Vrijdag stapt hij op Schiphol namelijk op het vliegtuig, de plek waar tegen die tijd bijna tien weken geleden ook mijn reis begon. Wat leek die dag toen ver weg, maar wat is die nu toch dichtbij. Vrijdag slaapt Twan in het vliegtuig en ik voor de laatste nacht op deze kamer, in dat bed in dat huis. Vreemd, maar dit alles, wist ik ook aan het begin, hoort ook bij zo'n reis. Het begin was moeilijk, maar het einde is ook niet altijd even makkelijk. Gelukkig heb ik een mooi vooruitzicht, namelijk twee weken reizen met Twan, eerst ga ik hem alle mooie plekken laten zien van deze prachtige stad Cusco waar ik al tien weken in verblijf. Vervolgens gaan we alle andere bijzondere plekken van Peru bekijken, waar ik jullie later natuurlijk heel graag meer over vertel!

Foto's over mijn ervaringen zijn te zien via onderstaande link of klik op Daisy's foto albums in de linkse kolom.

https://www.mytripblog.org/pg/photos/owned/DaisyvanBoekel

Muchos saludos a todos de Daisy!

(0 from 0 votes)
 
De laatste loodjes, aftellen...https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/431105/de-laatste-loodjes-aftellen
De laatste loodjes, aftellen...
 

Zoveel gedaan en nu nog maar twee weken te gaan   (published in Peru)

March 3, 2017 by   Comments(1)

, , ,

Week acht is al bijna voorbij, weer veel meegemaakt. Daardoor ook weinig tijd gehad om te schrijven, niet alleen deze blog overigens, ook in mijn dagboek of aan mensen die me iets hadden gestuurd op Facebook (sorry daarvoor). Maar een goed teken natuurlijk, de tijd vliegt nu namelijk echt. Ik had jullie nog beloofd te vertellen wat ik nou uiteindeljk vorig weekend heb gedaan. Eerst zou ik zaterdagochtend met Santiago en mijn hostmoeder naar het winkelcentrum gaan, maar dat ging helaas niet door. Toen moest ik dus mijn vage plannen die ik wel had gemaakt verder uit gaan werken. Ik had: het museum de arte Precolombino, Capilla de San Antonio Abad (en kerk) en een 12 hoekige Incasteen met een speciale betekenis. Aangezien het de zaterdag voor carnaval had en ik geen zin had om een verdwaalde of bewuste waterballon tegen me aan te krijgen, leek het me het verstandigste om, zeker als ik alleen op pad ging, ergens naar binnen te gaan. Zo museum it is. Het ging over oude Peruaanse culturen en hun kunst. Met mijn studentenpas kreeg ik zelfs nog korting dus dat was mooi meegenomen :) Ook had het weer een mooie binnenplaats. Blijkbaar lag de kerk aan hetzelfde plein, dus was het wel heel gemakkelijk en daardoor aantrekkelijk deze erna ook te bezoeken. Mama had me de tip om deze te bezoeken gegeven en ze vertelde me dat overal stond dat je in het hotel wat eraan vastzit (Hotel Monasterio) toestemming moest vragen. Dit deed ik dan ook netjes. Ik werd toen echter meteen gekoppeld aan een "gids", volgens mij gewoon een medewerker van het hotel haha. Ik voelde me wel wat ongemakkelijk, omdat ik bang was dat ze geld van me verwachtten aan het einde. Hij vertelde echter wel heel veel dingen en het was ook echt heel erg mooi, het hotel was namelijk ooit het klooster wat erbij hoorde geweest en ook hier gaf hij de rondleiding langs. Het hotel is trouwens een vijfsterrenhotel.... Dus het zag er ook nog eens allemaal heel chique uit haha! En gelukkig, toen we naar buiten liepen, kon ik gewoon gaan. Tenslotte heb ik nog geprobeerd de steen te vinden, maar tevergeefs. Ik vond wel heel veel toeristen geleidt door een gids op één plek, dus ik weet zeker dat ik warm zat. Dus nog maar eens goed opzoeken waar het is en vooral hoe hij eruitziet. Weer een mysterieus stukje van de Inca's, zullen we maar zeggen.... De middag heb ik rust genomen. De volgende dag was dan dé dag van carnaval. Hier in Cusco, maar op de meeste plekken ook in Nederland. Zo had Twan ook een optocht in Waspik. Ik vond het zo jammer dat ik hier niet bij kon zijn, zeker omdat een groot deel van zijn familie en hun vriendengroep meeliep. Gelukkig was hij zo lief me foto's te sturen van alle wagens en een filmpje van hun wagen. Erg leuk! Zo was ik er toch een beetje bij. En mijn complimenten voor de wagen, veel details met zelfs de dino en een echte baby! Daarna moest ik gaan beslissen wat ik die dag ging doen.... Wilde ik dan toch naar de Plaza de Armas met Santiago om me daar vrijwillig te laten bekogelen met waterballonnen, schuim en kleurpoeder? Heel stiekem had ik er niet zoveel zin in, en ik vond het dan ook niet zo erg toen Santiago me zei dat hij waarschijnlijk niet ging. En er bestaat hier een carnavasloptocht zoals in Nederland met zelf gemaakte wagens enzovoort, dit vertelden ze me toen ik hen foto's liet zien die Twan me toe had gestuurd, om te laten zien hoe carnaval onder andere in Nederland gevierd wordt. Maar deze zou volgende week zondag zijn, op een dag die Octavs heet, omdat het acht dagen na de belangrijkste dag van carnaval is. Deze optocht is als afsluiting van de carnaval. Maar wat ging ik dan deze dag doen? Toen kreeg ik te horen dat we die middag lunch zouden hebben bij een tante. Leuk! Toch nog een uitje. Dus ik deed leuke kleding aan, deed sieraden om en mijn haar in een staart. Eenmaal in de taxi zei Santiago echter: "Ik moet je even waarschuwen, mijn tante is nogal gek. Soms als we met carnaval komen eten, begint ze ineens met water te gooien". Ow.... Bedankt voor de waarschuwing.... We waren aan de late kant (natuurlijk) dus de meeste familieleden hadden al te eten. Eerst soep met blijkbaar drie soorten vlees en nog stukjes aardappel. Toen nog het hoofdgerecht waarvan ik beter kan zeggen wat het niet bevatten. Zowel aardappels, rijst, vlees, groenten, zoete aardappel en een perzik waren vertegenwoordigd. Ik had nog best veel op vond ik zelf. Ik bedacht me wel gelukkig gingen we hier niet de eerste week eten, want dan had ik echt beschamend veel laten liggen aangezien ik toen niet zoveel honger had. Toen gingen we nog wat drinken. En ja hoor, daar kwam de tante met een spuitbus vol schuim. En van het een kwam het ander en ineens had elk familielid een spuitbus of iets van water bij. Voordat ik het wist was iedereen in een watergevecht en vertrokken ze naar beneden naar buiten. Santiago en ik konden ons nog redelijk lang achter opa en oma verschuilen, maar na een tijdje moest ook Santiago eraan geloven. Nou, toen wist ik natuurlijk al dat ik nat was (letterlijk). Ze kwam zogenaamd om Santiago te zoeken, maar ik wist al dat ze voor mij kwam. Me weer achter oma verschuilen vond ik ook zo laf, dus maakte ik er maar het beste van toen ze het flesje water boven me hield, door hem vast te pakken en hem boven haarzelf te houden. Ik heb nog snel mijn telefoon gered door hem uit mijn broekzak te halen, kreeg toen een emmertje vol met water in mijn handen gedrukt en naar beneden begeleidt. Binnen de kortste keren was ik kletsnat, en natuurlijk was ik een leuk doelwit, zo'n gast in de familie uit Nederland, die dit nog nooit had gedaan. Na een tijdje maakte een emmer meer of minder ook geen verschil meer, ik was al tot mijn onderbroek helemaal nat en was het gewoon zoveel mogelijk water over iemand heen krijgen. Om te bewijzen dat dit echt is gebeurd (Ja niet alleen de tante, maar blijkbaar de hele familie, inclusief ik haha, was zo gek) zijn er foto's van gemaakt. Het vervelendste was nog wel, dat het daarna ijskoud was, ondanks de zon. Ik was dus echt bang dat ik verkouden zou worden, tot ik van een neef een handdoek kreeg aangereikt en ze zeiden dat ik daar mocht douchen. Ja als ze dit watergevecht vaker doen, weten ze ook wel hoe ze dit aan moeten pakken. Ook mocht ik droge kleding en schoenen lenen (ondergoed werd natuurlijk wat lastiger). Dus dat heeft mij gered. Dus zo kwam het dat ik op de heenweg netjes opgemaakt met mijn beste kleding in de taxi zat, en op de terugweg met mijn haren niet geborsteld en een geleende legging die net te kort was in combinatie met een T-shirt met extreme inkijk haha. Thuis heb ik dit hilarische verhaal nog kunnen vertellen aan Twan, omdat hij wakker werd van de berichtjes die ik stuurde (nog steeds sorry schat) en ben ik toen snel gaan slapen. Ik besefte me dat ik die dag best veel inspanning heb gehad met al dat rennen en dat doe ik hier natuurlijk liever niet in verband met die hoogte. Ook begon de volgende dag weer een nieuwe werkweek, maar niet zomaar eentje: mijn laatste week in het ziekenhuis, bij tandheelkunde. Dat was best wel een raar idee, maar tegelijkertijd besefte ik ook dat het goed was zo. Ik heb voor mijn gevoel wel een beetje alles gezien en ik ben wel toe aan iets nieuws. Ondertussen heb ik morgen mijn laatste dag in het ziekenhuis. Bij tandheelkunde mag ik vooral meekijken, maar dat wist ik van tevoren ook al wel, ik doe natuurlijk geneeskunde en geen tandheelkunde. Ik heb dit als laatste week gekozen omdat ik gewoon heel nieuwsgierig was hoe de tandarts hier was, dit is toch ook iets waar je zelf in Nederland ook gemiddeld twee keer per naar naartoe gaat. Het valt me op dat eigenlijk alle mensen, ook kinderen erg veel cariës (gaatjes) hebben. Ik vroeg me bij sommigen oprecht af of ze überhaupt wel hun tanden poetsen...

Woensdag had ik een sociale activiteit die voor mij wel speciaal was. Het was namelijk een salsales, dat ook mijn eerste sociale activiteit was, maar dit is dan acht weken later. Ook waren er erg veel nieuwe vrijwilligers, die natuurlijk vroegen hoelang ik hier zou zijn en hoelang ik hier al was. Toen hoorde ik mezelf zeggen dat ik tien weken blijf, waarvan er al bijna acht voorbij zijn... Hun reacties waren: wow dat is al lang! En ineens besefte ik: ja, dat is ook al best wel lang, en ik ben al zo ver. Het is al begin maart, over twee weken stapt Twan in het vliegtuig op weg naar Peru. Ook heb ik mijn tweede en daarmee laatste feedback gehad, wat natuurlijk ook al aangeeft dat ik zo ver ben. We hebben het ook gehad over mij "final report" gehad, doe ik nog in de laatste week moet gaan schrijven. Dit is een soort samenvatting met mij mening over mijn gehele verblijf hier met Projects Abroad: hostfamilie, geneeskundeproject, careproject, sociale activiteiten en workshops. Ja dat zegt toch wel iets over dat het einde van mij project nu dan toch echt nadert. Maaaaaar, ik begin volgende week toch nog aan een geheel nieuw project! Het careproject, en ik kijk er echt naar uit. En ondertussen weet ik ook wat mijn care project zal zijn. Eerst zou ik naar een kinderdagverblijf voor 3-5 jarigen gaan, maar omdat het hier volgende week nog net vakantie is, zou dit maar voor één van de twee weken zijn, namelijk de laatste week. Vandaag kreeg ik dus de keuze: of ik bleef nog een week langer in het ziekenhuis en dan ging ik de week daarna naar dit kinderdagverblijf, of ik kon vanaf volgende week beginnen op een kinderdagverblijf van 0-3 jarigen dat bij een ander ziekenhuis ligt. Nou, toen was voor mij de keuze eigenlijk al vrij snel gemaakt, ik schreef namelijk al eerder dat ik het in het ziekenhuis nu wel gezien had en kinderen zijn kinderen en ik ben dol op ze, of ze nou 4 of 2 zijn! :) Yessika is eigenlijk mijn supervisor voor mijn careproject, maar Pati, mijn supervisor van mijn geneeskundeproject, zal me maandagochtend weer ophalen en me begeleiden naar het ziekenhuis. Weer een keer, maar dan nu acht weken later.... Maar eerst zal ik morgen dan nog één keer de reis maken naar hospital San Sebastian met de Batman, om daar op Quinto paradero uit te stappen en aan het werk te gaan als vrijwilligster op een van de afdelingen van dit ziekenhuis....

Muchos abrazos de (Veel knuffels van)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Zoveel gedaan en nu nog maar twee weken te gaanhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430836/zoveel-gedaan-en-nu-nog-maar-twee-weken-te-gaan
Zoveel gedaan en nu nog maar twee weken te gaan
 

Week 7, de tijd vliegt!   (published in Peru)

February 25, 2017 by   Comments(1)

, , ,

De zevende werkweek is al geëindigd, het weekend staat nu voor de deur. Maandag ben ik natuurlijk begonnen met het onverwachte uitstapje naar Chinchero en Moray, maar hier bleef het niet bij deze week. Dinsdag zou ik eigenlijk een workshop hebben voor mijn geneeskunde project, echter was fit een hechtcursus, maar die heb ik al ij mijn eerste week gedaan (je weet dat je er echt lang bent, als dezelfde workshops terugkomen hahaha). Dus ik mocht gaan van Pati, maar ik hoefde niet perse. Aangezien het een halfuur heen en een halfuur terugreizen was en ik al erg moe was van het lange en drukke weekend, heb ik uiteindelijk besloten niet te gaan. Op het werk heb ik trouwens met Pati samen geregeld dat ik volgende week mijn laatste week naar de odontologie (tandheelkunde) mag! Woensdag hadden we als sociale activiteit een pottenbakkersworkshop. Hiervoor moesten we wel ongeveer anderhalf uur met de bus rijden, het lag namelijk in een klein plekje in de Sacred Valley. Het was een klein ateliertje ergens langs de weg. Binnen was het simpel maar knus, met een open verbinding naar de tuin. Een vrouw gaf ons de workshop en eerst werd ons gevraagd een schort aan te doen. Daarna stonden we met zijn allen aan een lange tafel, legde ze iets uit over de soort klei die ze gebruikte en kregen we allemaal een stuk die we moesten kneden tot er geen luchtbelletjes meer inzaten. Dit was nog best wel moeilijk kan ik je vertellen, want de klei was best wel heel hard. Daarna gingen we er ballen van maken. Deze namen we mee naar een andere ruimte met een draaischijf. Nou toen voelden we hem natuurlijk aan aankomen, hier zouden wij zelf de potten op gaan maken. En ja hoor, per twee mochten we onder begeleiding van de vrouw en ik denk haar man een eigen pot fabriceren. Ik vond de mijne heel erg goed gelukt eerlijk gezegd. Ik verwachtte dat we hem erna mochten schilderen, maar ze legde uit dat die hiervoor eerst moest drogen. Dus we mochten over tien dagen terugkomen en hem tegen betaling schilderen, nog een keer laten bakken en meenemen naar huis. Maar dat is wel een opgave, wetend dat je er in totaal drie uur voor moet reizen... Dus ik denk dat ik dit helaas niet ga doen, al zeker niet als er geen andere vrijwilligers gaan. Ik zal een foto bij deze blog zetten van onze creaties, de mijne is die rechts op de foto, die een beetje alleen staat vooraan op de foto haha. Toen gisteren kreeg ik te horen dat het pakketje wat Twan drie weken geleden op heeft gestuurd eindelijk is aangekomen! We waren allebei zo blij, wat hier denk ik wel terecht is; dat je al blij mag zijn dat hij überhaupt is aangekomen. Ik wist van het pakketje en ik had zo'n vermoeden wat erin zat, maar het blijft natuurlijk altijd een verrassing wat het precies zal zijn... Het was allemaal eten uit Nederland, sommige dingen had hij zelf bedacht, sommige dingen had ik laten ontvallen dat ik die zo mistte en sommige dingen hadden papa en mama aangevuld: rookworst, knakworstjes, smeerleverworst, mix om pannenkoeken te maken, worstenbroodjes, een klein flesje van karavan cevitam om ranja te maken, zure matjes van look o look en chocoladehartjes (ook nog een beetje voor Valentijnsdag). Maar de grootste verrassing waren de twee enveloppen die ik op de bodem vond, met nog een klein briefje erbij. Op de eerste envelop stond "Daisy 1", met het idee dat ik die als eerste open zou maken. Dit was een superlieve brief van Twan, ik ga niet teveel details verklappen haha, maar het kwam er op neer dat hij me mistte, dat hij zo trots op me was, dat hij vond dat ik veel moest genieten nu en dat hij niet kon wachten tot hij hier 18 maart ook in Cuzco zou zijn. Ja, ik besefte me nog meer hoe meer ik mag boffen met Twan als mijn vriendje. Twan, ik weet dat het voor jou misschien niet meer dan logisch is zoiets als dit helemaal te regelen voor mij, maar het is echt heel speciaal en dit pakketje betekent heel veel voor me, net zoals alles wat je voor me hebt gedaan de afgelopen weken terwijl ik hier was. Door jou vind ik het soms wel moeilijker om hier zo ver weg van je vandaan te zijn, maar tegelijkertijd geef je me ook zoveel steun, liefde en motivatie die ik voor geen goud had willen missen en die me al door een aantal moeilijke momenten hebben gesleept. Je bent lief en ik hou van je! Daarna kwam het briefje, dit was een tekstje in het Engels, gericht aan mijn hostfamilie, waarin stond hoe fijn hij het vond dat ze zo goed voor me zorgden. Dan de envelop met "Daisy 2", dit was misschien nog wel de allergrootste verrassing van allemaal. Hierin zaten verschillende kleine briefjes en een kaart met foto's uit Boxtel van mijn ouders met een lieve tekst. Papa en mama, het doet me goed te horen dat jullie zo trots op me zijn. Bedankt met alle steun die jullie me vanuit Nederland geven! De briefjes waren van Daphne en Luciën en al mijn vrienden!!!! Yasmin, Riemer, Karlijn, Willanka, Victoria en Loes, heel erg bedankt! Jullie briefjes gaven we echt nog extra motivatie om hier echt te genieten en ze zullen een grote steun zijn als ik het nog een keer wat moeilijker heb. Ik kan me echt geen betere vrienden wensen, ook dit zei Twan in zijn brief en dat is zeker waar. Willanka, wat jij zei klopt, het is een raar jaar, ieder doet zijn eigen ding. Maar het mooie aan ons is dat we toch zo betrokken blijven naar elkaar :). We gaan weer heel veel leuke dingen samen doen als we terugkomen! Ik kan niet wachten op de eerste filmavond :D. Voor dit weekend heb ik voor het eerst in een aantal weken nog helemaal niets gepland. Maar ach, er komt vast wel weer iets op mijn pad, zo is het hier al zo vaak gegaan. Ik laat me gewoon verrassen! Ik heb wel wat vage plannen om morgen nog wat dingen in Cuzco te bezichtigen en om zondag misschien ergens carnaval te gaan vieren, ofwel met Santiago op de Plaza de Armas, waar dan een waar waterballonnengevecht zal plaatsvinden. Dat is hier echt de traditie tijdens carnaval (eigenlijk heel februari, al heb ik er nog weinig van gemerkt gelukkig haha) om naar iedereen op straat waterballonnen te gooien, eventueel nog met kleurpoeder. Dus ook daarom is het nog maar de vraag of ik morgen überhaupt wel ergens heen moet gaan ;). Dan word ik wel letterlijk in de cultuur ondergedompeld haha ;). Ofwel ik ga met een aantal vrijwilligers naar Pisac, waar volgens de posters in Cusco zondag groot carnaval wordt gevierd. Jullie horen later nog van me hoe ik uiteindelijk mijn weekend heb ingevuld!
Voor nu lekker ervan genieten dat ik weekend heb en morgen dus lekker kan uitslapen :)

Cuidate! (Zorg voor jezelf! Dit zegt mijn hostmoeder elke dag tegen me voordat ik naar het werk ga of ergens anders heen)

Hasta la vista,

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Week 7, de tijd vliegt!https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430538/week-7-de-tijd-vliegt
Week 7, de tijd vliegt!
 

Een Incaweekend   (published in Peru)

February 20, 2017 by   Comments(2)

, , , ,

De zesde week heb ik alweer gehad, met vrijdag dan eindelijk mijn eerste dag op de echografie. Erg leuk om al die baby's zo mooi in beeld te zien en de moeder hier stralend naar kijkend en bijna allemaal vragend of de dokter kan zien of het een jongetje of een meisje wordt. De vrouw waar ik mee meeliep, leek in het begin wat nors, maar begon het laatste uur toch allerlei dingen te vertellen die te zien waren op de echo's. Dus even morgen afwachten! Als afsluiting van deze week had ik een echt Incaweekend. Eerst ben ik zaterdag in mijn eentje naar twee musea geweest. De eerste heb ik bezocht voor de lunch: Het Inca Museum. Deze is gelegen vlakbij het Plaza de Armas, dus gemakkelijk te bereiken voor mij. Bij binnenkomst staat er een groot stambeeld van een Inca met ernaast een bord met: museo de inca, en als je naar rechts kijkt zie je een mooie binnentuin.  Entree is 10 sol. Er zijn vooral veel vazen, potten, gereedschappen en andere voorwerpen van de Inca's. Er wordt echter erg veel bij verteld, ook over vele verschillende dorpjes, waarvan ik er een aantal nog ga bezoeken of al heb bezocht, dus dat is wel erg leuk :) Verder staan er ook een aantal maquettes van plekken die ik ga bezoeken of al heb bezocht, zoals Moray en natuurlijk de Machu Picchu. Ook zijn ze er een aantal kraampjes waar ze de iets modernere vazen verkopen en ook zit er een vrouw doeken te weven op de traditionele Incamanier. Toen ben ik naar huis vertrokken voor de lunch, hierna te vertrekken naar Qorikancha, ooit een belangrijke Incatempel: de Tempel van de Zon. Echter is het ooit veroverd door de Spanjaarden en is al het goud en andere kostbaarheden eruit geroofd. Deze tijd voor en na de Spanjaarden wordt hier heel mooi uiteengezet. Ook hier is weer een hele mooie binnenplaats. Ook kon je hier naar buiten, waar je een erg mooi uitzicht hebt over een gedeelte van de tempel waar nog maar een paar stenen van over zijn. En verder ook over de stad. De tuin zelf is aangelegd met mooie bloemen en planten en is er in het gras een patroon gemaaid van de beroemde Nasca lijnen, die ik nog met Twan ga bezoeken, dus waar jullie later nog meer te horen over zullen krijgen. Toen ik hier zo liep begon het te druppelen en ik besefte dat ik precies op tijd was gegaan. Ik ging dan ook bijna met sluitingstijd (17.30) naar buiten, en toen ik uit de bus stapte bij mij thuis, begon het keihard te regenen en te hagelen. Dit kon mijn tevredenheid echter niet naar beneden halen, ik vond het een geslaagde zaterdag, zo zelf op pad. Vandaag ben ik met Santiago naar Pisac geweest, waar zich ruïnes bevinden van de Inca's. Verder is er een grote markt, die op zondag het allergrootst is (vandaar ook niet geheel per ongeluk dat ik het liefste vandaag wilde gaan). Voor de ruïnes bleek helaas wel dat je een combinatieticket voor meerdere bezienswaarigheden moest kopen, geldig voor twee dagen, hoewel ik had gelezen dat je ook een los ticket kon kopen. Tja, blijkbaar verandert dat van dag tot dag, typisch Peru zullen we maar zeggen. Maar natuurlijk is het morgen maandag en daarmee dus voor mij gewoon een werkdag... Dus daar baalde ik wel erg van eerlijk gezegd. Gelukkig maakte de ruïnes zelf veel goed. Het was even een klim, maar dan had je vanaf de ruïnes ook wel een schitterend uitzicht over de glooiende bergen. Even was ik bang voor het weer, zeker omdat er spettertjes verschenen op de voorruit van de taxi op de heenweg. Gelukkig bleek deze vrees niet nodig, we hadden geweldig weer! Precies de tijd dat wij aan het klimmen waren, was het zonnig en warm. Op de terugweg werd het wat bewolkt en op de markt regende het zelfs even wat. Maar gelukkig waren de kraampjes overdekt en was de bui snel over. Ik heb nog een mooie ketting gekocht, met een blauw Incakruisje en daarin nog het teken van Panchamama (Madre Pacha): moeder aarde. Ik ben er erg blij mee! Er stond een kerkje op het plein en Santiago zei, he die heb ik nog nooit bezocht. Toevallig was er een mis, dus konden we zo naar binnen lopen en rondkijken. Tenslotte zijn we er nog naar de begraafplaats geweest, die hier echt heel anders was dan diegene die ik met mijn hostfamilie heb bezocht. Er waren maar enkele van diezelfde graven in de muur. De rest lag wel gewoon in de grond. Sommige graven waren dan ook nog eens erg vervallen, verzakt, of er lag totaal geen steen op, enkel een kruisje. Indrukwekkend om te zien. Daarna namen we een bus terug naar Cusco. En we zaten nog niet in de bus of het begon keihard te regenen. Goed getimed en daarbij een beetje geluk ;)
Toenet sprak ik met Santiago en ik zei dat ik morgen gewoon ging werken. Toen bood hij aan met mij naar Chinchero en later ook naar Moray te gaan. Echt superlief! Ik was helemaal overdonderd. Hij heeft Pati mijn supervisor gebeld en ik mag om 11.00u weg bij mijn werk. Van daaruit ga ik meteen naar een busstation vlakbij het busstation waar wij op de bus moeten stappen. En nog leuker: mijn hostmoeder gaat ook met ons mee!! Eigenlijk onverwacht een extra halve dag weekend en leuke uitjes!

Buenos noches y muchas abrazos a todos (Goedenacht en vele knuffels aan iedereen)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Een Incaweekendhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430363/een-incaweekend
Een Incaweekend
 

Op de helft! Na een mooie week :)   (published in Peru)

February 13, 2017 by   Comments(1)

, , , , , ,

Alweer de vijfde week voorbij, wat mij op de helft van mijn project hier brengt. Een apart gevoel, om nu juist af te gaan tellen de andere kant op. Eerlijk gezegd is deze week ook echt voorbijgevlogen, maar dat is natuurlijk alleen maar een goed teken. Ik vind de obstetrie ook echt een leuke afdeling, dus dat maakt het ook weer makkelijker. Komende week begin ik echter ook op de echografie. Eigenlijk zou dit pas de week erna zijn, maar ik hoorde dat de echografie alleen op maandag, woensdag en vrijdag werkt. Dus ga ik hier vanaf komende woensdag hier die dagen werken en de andere dagen nog op de obstetrie. Afgelopen woensdag hadden we nog een sociale activiteit, waarin we gekookt hebben. Een typisch Peruaans gerecht bestaande uit aardappelen, sla, ei en een kaassaus. Nou weten de meeste van jullie wel, dat ik geen kaas lust. Ondanks dat mensen me proberen te overtuigen dat de kaas hier heel anders en veel minder sterk is, ben ik hier nog niet echt van overtuigd (al heb ik wel een stuk pizza op een tijdje terug en die vond ik erg lekker, ik geef het toe...). Maar ik had me voorgenomen alles te proberen, dus nu ook. Ik heb gewoon veel aardappels en ei genomen, en maar een kleine beetje kaassaus. Daarnaast hebben we het typisch Peruaanse drankje Chicha morada gemaakt. Dit is een zoete drank gemaakt van paarse maïs (en heel veel suiker... natuurlijk). Vrijdagavond was er een concert van een band waarin een staflid van Projects Abroad, Hugo, speelt. Erg leuk om mee te maken, zo'n optreden in het buitenland. Erg speciaal vond ik het dat we allemaal zitplekken hadden, maar dat sommige mensen hier toch helemaal los gingen. Zaterdag ben ik met een aantal vrijwilligers naar Salineras geweest, dit zijn zoutpannen die midden in de bergen leggen. Het was veel groter dan ik had verwacht, en ik heb dan in die tijd ook niet helemaal tot het einde kunnen lopen. Echter, was het na een tijdje toch allemaal wel hetzelfde. De bijgevoegde foto's zeggen echter veel meer. De rit eromheen was trouwens bijna even speciaal als de bezienswaardigheid zelf. We begonnen in een touringcarbusje, net zo een als we hadden met de Rainbow Mountain. Deze zette ons af op een kruising in Maras, een plek vlakbij Salineras. Daar namen we een taxi naar Salineras zelf. Deze zouden 40 minuten op ons wachten. Dus hebben we er 30 minuten rondgewandeld en foto's gemaakt. De laatste 10 minuten hebben we in het bijbehorende restaurantje nog een lunch besteld, een hamburger met frietjes. Oh wat was het lekker om een keer iets anders als lunch te eten dan de rijst en kip die ik bijna elke middag eet als lunch. Helaas hebben we deze wel op moeten eten in de taxi terug, want onze 40 minuten waren natuurlijk om... Och, dat was ook een hele ervaring. En het was een heerlijke hamburger! Op de kruising hebben we vervolgens gewacht op een bus terug. De eerste bus die aan kwam rijden, was een grote touringcarbus waar allemaal Peruanen in bleken te zitten, en het leek erop of ze hier ook al een paar dagen en nachten hadden doorgebracht.... Maar ach, ze gingen naar Cusco, dus wij deden het er maar mee. Onderweg probeerde een man ze allerlei nootjes en zalfjes aan te smeren. Ons sloeg hij heel duidelijk over, waarschijnlijk met de reden "ach jullie snappen toch geen Spaans". Fout! Aangekomen in Cusco, kregen we de indruk dat het niet echt de bedoeling was geweest, dat wij zomaar waren ingestapt. Niemand keek dan ook nog maar naar ons om of naar ons geld... Dus na dit zeer goedkope ritje, zijn we met zijn allen (we waren met zessen...) in één taxi gestapt richting de Plaza de Armas. Vanuit hier heb ik weer de Batman genomen naar huis. Wat een dag, wat een avontuur! Maar he, ik heb aan jullie zo weer een mooi verhaal te vertellen ;). Vandaag, zondag, had ik vervolgens nog met drie vrijwilligsters afgesproken om naar de San Pedro Market te gaan. Ik heb aangewezen waar deze was, aangezien twee van de drie pas deze week zijn aangekomen en de derde het ook niet precies wist. Dit was het moment waarop ik besefte dat ik er al best wel lang ben en al best veel weet van de stad. Ik ben nu een van de "oudere" vrijwilligers. Daarna op de Plaza de Armas nog iets gedronken, op een balkonnetje met een mooi uitzicht over de Plaza de Armas. Erna ging iedereen snel naar huis voor de lunch. De rest van de dag heb ik lekker rustig aangedaan, voorbereidend op een nieuwe werkweek. Daarom is het nu ook tijd om lekker te gaan slapen :)

Buenos noches a todos! (Goedenacht aan iedereen!)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Op de helft! Na een mooie week :)https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429947/op-de-helft-na-een-mooie-week-
Op de helft! Na een mooie week :)
 

Een geslaagd weekend en een nieuwe afdeling   (published in Peru)

February 8, 2017 by   Comments(2)

, , ,

Een nieuwe week is begonnen, na een erg leuk weekend. Vooral de zondag was erg vol haha, vandaar dat ik nu pas tijd heb gevonden dit verhaal erover te schrijven. Maar het is een goed teken natuurlijk :). Zaterdag heb ik eerst heerlijk uitgeslapen en ben ik erna op pad gegaan naar de San Pedro Market (die grote overdekte markt van eerst met al die vele kraampjes met mooie gekleurde spullen). Eigenlijk wilde ik na de middag gaan, maar aangezien het weer hier onvoorspelbaar is, het 's middags vaak regent en het 's ochtends nu juist erg mooi en zonnig was, was de keuze snel gemaakt. Mijn doel was alvast wat souvenirs voor de thuisblijvers te kopen, stiekem gaat de tijd namelijk best snel, en je weet nooit wat ik in de volgende weekenden nog ga doen. Maar natuurlijk kwam ik ook met allerlei dingen voor mezelf thuis. Waaronder een setje oorbellen, waarvan een een zon en de ander een maan is. Die heb ik hier al meer gezien. Erna dus geluncht en de rest van de dag lekker lui weekend gehouden. Ook maar slim, want zondagochtend zou ik met Santiago naar de Kathedraal gaan op de Plaza de Armas, hier is dan een mis en is dan tot 09.30 gratis. Dus ja, dat was best vroeg opstaan voor een zondag. Maar het was het waard. En uiteindelijk heeft Santiago me een hele kerkentour door Cusco gegeven. Jammer genoeg moest ik voor de andere drie die ochtend wel betalen. Eentje was in de mooie wijk San Blas (die met de mooie smalle straatjes en het leuke marktje). En voor de laatste moesten we een eind klimmen, maar daar tegenover staat dan natuurlijk het prachtige uitzicht over Cusco. Met op de voorgrond de Plaza de Armas en op de achtergrond de mooie groene bergen. Hierna zijn we teruggegaan, met onderweg nog een typisch lekkernij van hier gekocht als laat ontbijt. Daarna gingen we met de hele familie (de hostmoeder, oma, Santiago en ik) naar de begraafplaats. Die zijn echt heel anders dan in Nederland. In plaats van in de grond, liggen ze opgestapeld in muren. Elk hebben ze een eigen "raampje" waar hun naam in staat en familie verder allerlei persoonlijke dingen in kan plaatsen (denk aan beeldjes, kaarsjes, sieraden enz.). Erg indrukwekkend om te zien, en des te meer omdat het echt een Peruaans iets is (ik heb geen toerist gezien) en ik hier zomaar deel van mocht uitmaken. Ook nam oma me de hele tijd bij de hand, wat ik alleen maar mooi vond, met een Peruaanse oma zo door de stad lopen. Daarna hadden we lunch en kon ik even rusten. Want 's avonds zouden Santiago en ik nog meer kerken bezoeken, die dan een mis hadden. Stiekem was ik al best moe, maar het leek me zo leuk en ik vond het zo lief dat Santiago me zo overal mee naartoe nam, dat ik graag om 18.30 weer mee naar buiten stapte. Het was dus ondertussen al donker, maar dit gaf ook wel een speciale sfeer. En met een Peruaanse jongen aan mijn zij, durfde ik het wel aan haha. Weer drie of vier (ik ben de tel kwijt...) gezien, waar allemaal een mis bezig was. Dit maakte het wel extra speciaal, de gebeden en het gezang op de achtergrond. In alle kerken die ik die zondag heb gezien, vielen me een aantal dingen op. Ten eerste is een groot deel van de kerk gedecoreerd met goud. Ten tweede staan door heel de kerk allerlei beelden van heiligen met de uitgebreid gedecoreerde kleding. Santiago vertelde me dat velen ook mee kunnen worden genomen in een processie, op een feestdag speciaal voor deze heilige. Zo was die van de patroon San Blas 3 februari. Hier zijn speciale draagbanken voor die door vele mensen gedragen moeten worden. Ze zagen er inderdaad erg zwaar uit.... Ten derde worden kerken hier drukker bezocht dan die in Nederland, Peru is een erg katholiek land, en dat zag ik vandaag mooi terug. Ook Santiago, iemand van mijn leeftijd (22 jaar) maakte bij elke kerk een kruisje en stak bij een een kaars aan. Hij vertelde dat hij dat altijd doet, omdat hij echt gelooft dat deze heilige bestaan heeft en heeft gedaan wat ze zeggen. Ik vond dit indrukwekkend om te horen en tegelijkertijd ook heel erg mooi.
Toen we hierna thuis kwamen, merkte ik dat ik best wel honger had, wat wil je, na een hele dag met veel lopen en nieuwe indrukken. Dus heb ik lekker typisch nog twee stukjes kipfilet gegeten, bereidt door Santiago en ben ik erna snel gaan slapen. Want de volgende dag stond mij alweer een nieuwe uitdaging te wachten: beginnen op de afdeling obstetrie/gynaecologie. Hier komen vrouwen die zwanger zijn op controle en er komen vrouwen met klachten aan de geslachtsorganen. Tot nu toe heb ik vooral meegekeken met het onderzoeken van de zwangere vrouwen, waarbij ze de buikomvang meten ("hoogte" van het kind), luisteren via echo naar de hartslag van het kindje en controleren of mensen dikkere voeten/benen hebben. Tenslotte meten ze nog de bloeddruk, waarvan de arts na de eerste keer vroeg of ik wist wanneer de bloeddruk niet goed was. Sindsdien mag ik bij iedere patiënte de bloeddruk meten. Eigenlijk vroeg ze ook of ik de rest van het onderzoek wist, maar toen moest ik bekennen dat dit niet zo was. Ik ben hier nu twee dagen en nu al vallen me een aantal dingen op, maar die bewaar ik weer voor een andere keer, want zoals jullie misschien wel merken, kan ik pagina's volschrijven met alles wat ik hier meemaak en zie ;) Voor nu ga ik zo lekker slapen om deze week bij de obstetrie af te maken. En dan... ben ik al op de helft van mijn project hier!

Ciao mi familia y amigos (mijn familie en vrienden),
Daisy

(0 from 0 votes)
 
Een geslaagd weekend en een nieuwe afdelinghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429702/een-geslaagd-weekend-en-een-nieuwe-afdeling
Een geslaagd weekend en een nieuwe afdeling
 

Los niños (de kinderen)   (published in Peru)

February 3, 2017 by   Comments(2)

, , , ,

Mijn laatste dag op de kinderafdeling heb ik net afgerond. Ik vond het erg leuk en het bevestigt aan mij maar weer des te meer dat kinderen echt mijn ding is. Toch heb ik de afdeling zelf wel gezien en ben ik blij dat ik volgende week op een andere afdeling begin, namelijk obstetrie. Als het goed is ook weer voor twee weken. Voor de laatste twee weken is mijn plan nu een week echografie en een week tandheelkunde. En dan zit mijn medisch project er alweer op. Vandaag ben ik op de helft ervan. Er zijn een aantal dingen die mij altijd bij zullen blijven van de kinderafdeling:
1. Ze zijn niet erg hygiënisch. De kindjes worden omstebeurt allemaal op hetzelfde matje gelegd om te wegen en vervolgens op hetzelfde doekje om te wegen, ook al heeft het kind hier net met zijn luier opgezeten of op gesnotterd. Vervolgens is er niemand die zijn handen wast tussen het ene kind en het andere kind, behalve bij het lichamelijk onderzoek. Gelukkig heb ik mijn eigen desinfectiegel meegenomen en had ik die als standaarduitrusting in mijn witte jas zitten (handig, zulke grote zakken)
2. Moeders geven overal en altijd gewoon hun kind de borst. De meesten hebben dan ook geen bh aan, want dat werkt natuurlijk net iets praktischer. In Nederland zie ik het ook weleens, maar lijkt het net normaal als even je telefoon checken of de krant lezen. Niet alleen in het ziekenhuis dus, maar ook in de bus, bij een bushalte of zomaar op een bankje.
3. Soms zitten moeders uuuuren te wachten voordat ze naar binnen mogen voor het onderzoek. Het meten en wegen gaat 's ochtends wel aan de lopende band, maar zoals ik al in een eerdere blog uitlegde, moeten ze erna buiten wachten en worden ze teruggeroepen voor het lichamelijk onderzoek en ontwikkelingsonderzoek. En dit gaat nou eenmaal soms sneller dan andere keren. De ene keer zitten er ook meer onderzoekers dan andere keren... Soms zijn ze ook ineens een halfuur, of twee uur weg en het is me dan een raadsel waar ze heen zijn. Dan zit ineens één iemand alleen alle kinderen te onderzoeken in plaats van drie. Maar he, het zal wel zo horen. Gewoon een beetje sneu voor al die moeders die er voortaan maar denk ik een dagje uit van maken.
Ik zal vooral de kindjes gaan missen. Dat er ineens zo'n dropje in de deuropening staat en nieuwsgierig naar je kijkt. Dat er een kindje aan het spelen is, er een andere bij komt, ze beide eerst afwachtend kijken, maar dat ze vervolgens samen spelen. Alle kinderen die rondlopen met mutsjes in de mooiste kleuren, met oortjes en oogjes, of gewoon dik ingepakt zijn in allerlei doeken, waardoor alleen nog het gezichtje zichtbaar is. Dat er zulke kleine en fragiele baby'tjes bij waren dat ik ze nauwelijks durfde aan te raken. De grote ogen van sommige kindjes, die je dan heel verwonderd en soms een beetje bang voor wat komen gaat aankijken. Sommigen die een opmerking maken over je blonde haar of vragen waar ik vandaan kom. Ja, die boefjes maakten mijn dag elke keer weer de afgelopen twee weken. Ik heb genoten! Dan is het nu tijd voor een nieuwe uitdaging: de obstetrie, ik ben benieuwd!

 

(0 from 0 votes)
 
Los niños (de kinderen)https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429550/los-nios-de-kinderen
Los niños (de kinderen)