click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Search: Daisy

Users matching 'Daisy':
Items with tags matching 'Daisy':

De laatste loodjes, aftellen...   (published in Peru)

March 14, 2017 by   Comments(2)

, , ,

Ik bevind mij in mijn laatste week van mijn project. Afgelopen week was erg druk, zoals jullie misschien wel merken aan mijn afgenomen frequentie van blogs schrijven. Vorig weekend heb ik samen met een Noorweegse vrijwilliger, Ingvill, de South Valley (van de Sacred Valley) bezocht, met twee ruines, Picilpacta, pre-Inca en Tipon, Inca. En nog een kerk in een schattig plaatsje vlakbij. Dit allemaal met het toeristenticket wat ik heb gekocht. Om deze zoveel mogelijk te gebruiken, hadden we afgesproken de werkweek erna nog een aantal musea te bezoeken die ook in het toeristenticket zaten inbegrepen. Maar eerst was het hier op zondag nog carnaval. Er zou een optocht plaatsvinden met mensen die dansen in typische Peruaanse kleding, op de Plaza de Armas. Dit is de afsluiting van de carnaval en deze dag wordt ook wel Octava genoemd, omdat het acht dagen na de start van carnaval is. Santiago en ik zijn rond 12.00 uur hiernaartoe gegaan. Helaas was het niet helemaal relaxt een optocht kijken, aangezien de traditie van het waterballonnen gooien ook nog tot deze dag doorging. En aangezien het erg mooi, warm en zonnig weer was, hield niemand zich echt in haha. Toch was ik minder een mikpunt dan ik had verwacht en kwam ik er beter vanaf dan Santiago. Maandag ben ik dan begonnen op het kinderdagverblijf Wawawasi, waarvan Yessika me dinsdag tijdens de workshop vertelde dat dit Quechua was voor babyhuis (wawa = baby en wasi = huis). En er waren inderdaad een aantal baby's, maar ook wel een aantal oudere kinderen. Er zit hier ook een andere vrijwilligster, Julie, uit Frankrijk, die hier het eten verzorgde. Zelf heb ik vooral veel gespeeld met de kinderen en toezicht op ze gehouden. Op maandag heb ik dan nog met Ingvill het monument Pachacuteq bezocht, een groot standbeeld met daaronder een museum over de Inka Pachacuteq, die heeft gezorgd voor het begin van de bloeitijd van het Incarijk. Op woensdag had ik een social, we gingen naar de bioscoop om een Spaanse film te kijken. Ik was blij dat ik het zo goed kon volgen en ook wel een bevestiging voor mij dat ik de afgelopen weken toch best wel vooruit was gegaan met mijn Spaans. Op donderdag hebben Ingvill en ik vervolgens nog een museum bezocht: museo de Arte Contemporaneo, over moderne kunst. 's Avonds hebben we nog een afscheidsdiner gehad, omdat een van de vrijwilligsters die zaterdag wegging. Zo vloog de week voorbij. En had ik ineens nog maar één week te gaan. En nu is het nog vier dagen en dan is Twan hier. Heel apart, maar tegelijkertijd ook heel fijn. De tijd is best wel omgevlogen, maar ik vond tien weken een mooie tijd om hier te zijn en ik vind het dan ook wel goed zo. Toch besefte ik afgelopen week ook wel steeds meer, dat ik mijn hostfamilie ook ga missen, misschien anders dan dat ik Twan en mijn familie heb gemist, maar ik heb er toch tien weken bij gewoond en heb met hen de meeste tijd hier doorgebracht. Ik zag ze bij het opstaan, bij de lunch en bij het naar bed gaan. En nou zie ik ze hierna misschien nooit meer. En dat is raar. Daarom ga ik deze week nog maar even extra grapjes maken met Santiago, Spaans praten met Sheyla en knuffelen met oma, nu het nog kan. Verder moet ik vooral heel veel afsluiten van mijn project en voorbereiden voor Twan's en mijn reis. Zo vraagt ProjectsAbroad mij een final report te schrijven, een soort samenvatting over mijn verblijf hier, met daarin mijn mening over dit alles. Dit ga ik als het goed is morgen doen, wanneer ik ook mijn laatste workshop heb. Dan woensdag heb ik mijn laatste social, ik ben benieuwd wat het is, ik hoop iets leuks als afsluiting! En dat er veel vrijwilligers zullen komen, want dan kan ik hen ook nog allemaal een keer zien, want ja, ook van hen zal ik de meesten niet meer zien... Donderdag of vrijdag willen enkele waarmee ik wel meer contact heb gehad nog wel een afscheidsdiner houden, dus dat is wel gezellig en lief. Dan donderdag praat ik voor de laatste keer met Twan zo thuis via de Facetime. Vrijdag stapt hij op Schiphol namelijk op het vliegtuig, de plek waar tegen die tijd bijna tien weken geleden ook mijn reis begon. Wat leek die dag toen ver weg, maar wat is die nu toch dichtbij. Vrijdag slaapt Twan in het vliegtuig en ik voor de laatste nacht op deze kamer, in dat bed in dat huis. Vreemd, maar dit alles, wist ik ook aan het begin, hoort ook bij zo'n reis. Het begin was moeilijk, maar het einde is ook niet altijd even makkelijk. Gelukkig heb ik een mooi vooruitzicht, namelijk twee weken reizen met Twan, eerst ga ik hem alle mooie plekken laten zien van deze prachtige stad Cusco waar ik al tien weken in verblijf. Vervolgens gaan we alle andere bijzondere plekken van Peru bekijken, waar ik jullie later natuurlijk heel graag meer over vertel!

Foto's over mijn ervaringen zijn te zien via onderstaande link of klik op Daisy's foto albums in de linkse kolom.

https://www.mytripblog.org/pg/photos/owned/DaisyvanBoekel

Muchos saludos a todos de Daisy!

(0 from 0 votes)
 
De laatste loodjes, aftellen...https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/431105/de-laatste-loodjes-aftellen
De laatste loodjes, aftellen...
 

Zoveel gedaan en nu nog maar twee weken te gaan   (published in Peru)

March 3, 2017 by   Comments(1)

, , ,

Week acht is al bijna voorbij, weer veel meegemaakt. Daardoor ook weinig tijd gehad om te schrijven, niet alleen deze blog overigens, ook in mijn dagboek of aan mensen die me iets hadden gestuurd op Facebook (sorry daarvoor). Maar een goed teken natuurlijk, de tijd vliegt nu namelijk echt. Ik had jullie nog beloofd te vertellen wat ik nou uiteindeljk vorig weekend heb gedaan. Eerst zou ik zaterdagochtend met Santiago en mijn hostmoeder naar het winkelcentrum gaan, maar dat ging helaas niet door. Toen moest ik dus mijn vage plannen die ik wel had gemaakt verder uit gaan werken. Ik had: het museum de arte Precolombino, Capilla de San Antonio Abad (en kerk) en een 12 hoekige Incasteen met een speciale betekenis. Aangezien het de zaterdag voor carnaval had en ik geen zin had om een verdwaalde of bewuste waterballon tegen me aan te krijgen, leek het me het verstandigste om, zeker als ik alleen op pad ging, ergens naar binnen te gaan. Zo museum it is. Het ging over oude Peruaanse culturen en hun kunst. Met mijn studentenpas kreeg ik zelfs nog korting dus dat was mooi meegenomen :) Ook had het weer een mooie binnenplaats. Blijkbaar lag de kerk aan hetzelfde plein, dus was het wel heel gemakkelijk en daardoor aantrekkelijk deze erna ook te bezoeken. Mama had me de tip om deze te bezoeken gegeven en ze vertelde me dat overal stond dat je in het hotel wat eraan vastzit (Hotel Monasterio) toestemming moest vragen. Dit deed ik dan ook netjes. Ik werd toen echter meteen gekoppeld aan een "gids", volgens mij gewoon een medewerker van het hotel haha. Ik voelde me wel wat ongemakkelijk, omdat ik bang was dat ze geld van me verwachtten aan het einde. Hij vertelde echter wel heel veel dingen en het was ook echt heel erg mooi, het hotel was namelijk ooit het klooster wat erbij hoorde geweest en ook hier gaf hij de rondleiding langs. Het hotel is trouwens een vijfsterrenhotel.... Dus het zag er ook nog eens allemaal heel chique uit haha! En gelukkig, toen we naar buiten liepen, kon ik gewoon gaan. Tenslotte heb ik nog geprobeerd de steen te vinden, maar tevergeefs. Ik vond wel heel veel toeristen geleidt door een gids op één plek, dus ik weet zeker dat ik warm zat. Dus nog maar eens goed opzoeken waar het is en vooral hoe hij eruitziet. Weer een mysterieus stukje van de Inca's, zullen we maar zeggen.... De middag heb ik rust genomen. De volgende dag was dan dé dag van carnaval. Hier in Cusco, maar op de meeste plekken ook in Nederland. Zo had Twan ook een optocht in Waspik. Ik vond het zo jammer dat ik hier niet bij kon zijn, zeker omdat een groot deel van zijn familie en hun vriendengroep meeliep. Gelukkig was hij zo lief me foto's te sturen van alle wagens en een filmpje van hun wagen. Erg leuk! Zo was ik er toch een beetje bij. En mijn complimenten voor de wagen, veel details met zelfs de dino en een echte baby! Daarna moest ik gaan beslissen wat ik die dag ging doen.... Wilde ik dan toch naar de Plaza de Armas met Santiago om me daar vrijwillig te laten bekogelen met waterballonnen, schuim en kleurpoeder? Heel stiekem had ik er niet zoveel zin in, en ik vond het dan ook niet zo erg toen Santiago me zei dat hij waarschijnlijk niet ging. En er bestaat hier een carnavasloptocht zoals in Nederland met zelf gemaakte wagens enzovoort, dit vertelden ze me toen ik hen foto's liet zien die Twan me toe had gestuurd, om te laten zien hoe carnaval onder andere in Nederland gevierd wordt. Maar deze zou volgende week zondag zijn, op een dag die Octavs heet, omdat het acht dagen na de belangrijkste dag van carnaval is. Deze optocht is als afsluiting van de carnaval. Maar wat ging ik dan deze dag doen? Toen kreeg ik te horen dat we die middag lunch zouden hebben bij een tante. Leuk! Toch nog een uitje. Dus ik deed leuke kleding aan, deed sieraden om en mijn haar in een staart. Eenmaal in de taxi zei Santiago echter: "Ik moet je even waarschuwen, mijn tante is nogal gek. Soms als we met carnaval komen eten, begint ze ineens met water te gooien". Ow.... Bedankt voor de waarschuwing.... We waren aan de late kant (natuurlijk) dus de meeste familieleden hadden al te eten. Eerst soep met blijkbaar drie soorten vlees en nog stukjes aardappel. Toen nog het hoofdgerecht waarvan ik beter kan zeggen wat het niet bevatten. Zowel aardappels, rijst, vlees, groenten, zoete aardappel en een perzik waren vertegenwoordigd. Ik had nog best veel op vond ik zelf. Ik bedacht me wel gelukkig gingen we hier niet de eerste week eten, want dan had ik echt beschamend veel laten liggen aangezien ik toen niet zoveel honger had. Toen gingen we nog wat drinken. En ja hoor, daar kwam de tante met een spuitbus vol schuim. En van het een kwam het ander en ineens had elk familielid een spuitbus of iets van water bij. Voordat ik het wist was iedereen in een watergevecht en vertrokken ze naar beneden naar buiten. Santiago en ik konden ons nog redelijk lang achter opa en oma verschuilen, maar na een tijdje moest ook Santiago eraan geloven. Nou, toen wist ik natuurlijk al dat ik nat was (letterlijk). Ze kwam zogenaamd om Santiago te zoeken, maar ik wist al dat ze voor mij kwam. Me weer achter oma verschuilen vond ik ook zo laf, dus maakte ik er maar het beste van toen ze het flesje water boven me hield, door hem vast te pakken en hem boven haarzelf te houden. Ik heb nog snel mijn telefoon gered door hem uit mijn broekzak te halen, kreeg toen een emmertje vol met water in mijn handen gedrukt en naar beneden begeleidt. Binnen de kortste keren was ik kletsnat, en natuurlijk was ik een leuk doelwit, zo'n gast in de familie uit Nederland, die dit nog nooit had gedaan. Na een tijdje maakte een emmer meer of minder ook geen verschil meer, ik was al tot mijn onderbroek helemaal nat en was het gewoon zoveel mogelijk water over iemand heen krijgen. Om te bewijzen dat dit echt is gebeurd (Ja niet alleen de tante, maar blijkbaar de hele familie, inclusief ik haha, was zo gek) zijn er foto's van gemaakt. Het vervelendste was nog wel, dat het daarna ijskoud was, ondanks de zon. Ik was dus echt bang dat ik verkouden zou worden, tot ik van een neef een handdoek kreeg aangereikt en ze zeiden dat ik daar mocht douchen. Ja als ze dit watergevecht vaker doen, weten ze ook wel hoe ze dit aan moeten pakken. Ook mocht ik droge kleding en schoenen lenen (ondergoed werd natuurlijk wat lastiger). Dus dat heeft mij gered. Dus zo kwam het dat ik op de heenweg netjes opgemaakt met mijn beste kleding in de taxi zat, en op de terugweg met mijn haren niet geborsteld en een geleende legging die net te kort was in combinatie met een T-shirt met extreme inkijk haha. Thuis heb ik dit hilarische verhaal nog kunnen vertellen aan Twan, omdat hij wakker werd van de berichtjes die ik stuurde (nog steeds sorry schat) en ben ik toen snel gaan slapen. Ik besefte me dat ik die dag best veel inspanning heb gehad met al dat rennen en dat doe ik hier natuurlijk liever niet in verband met die hoogte. Ook begon de volgende dag weer een nieuwe werkweek, maar niet zomaar eentje: mijn laatste week in het ziekenhuis, bij tandheelkunde. Dat was best wel een raar idee, maar tegelijkertijd besefte ik ook dat het goed was zo. Ik heb voor mijn gevoel wel een beetje alles gezien en ik ben wel toe aan iets nieuws. Ondertussen heb ik morgen mijn laatste dag in het ziekenhuis. Bij tandheelkunde mag ik vooral meekijken, maar dat wist ik van tevoren ook al wel, ik doe natuurlijk geneeskunde en geen tandheelkunde. Ik heb dit als laatste week gekozen omdat ik gewoon heel nieuwsgierig was hoe de tandarts hier was, dit is toch ook iets waar je zelf in Nederland ook gemiddeld twee keer per naar naartoe gaat. Het valt me op dat eigenlijk alle mensen, ook kinderen erg veel cariës (gaatjes) hebben. Ik vroeg me bij sommigen oprecht af of ze überhaupt wel hun tanden poetsen...

Woensdag had ik een sociale activiteit die voor mij wel speciaal was. Het was namelijk een salsales, dat ook mijn eerste sociale activiteit was, maar dit is dan acht weken later. Ook waren er erg veel nieuwe vrijwilligers, die natuurlijk vroegen hoelang ik hier zou zijn en hoelang ik hier al was. Toen hoorde ik mezelf zeggen dat ik tien weken blijf, waarvan er al bijna acht voorbij zijn... Hun reacties waren: wow dat is al lang! En ineens besefte ik: ja, dat is ook al best wel lang, en ik ben al zo ver. Het is al begin maart, over twee weken stapt Twan in het vliegtuig op weg naar Peru. Ook heb ik mijn tweede en daarmee laatste feedback gehad, wat natuurlijk ook al aangeeft dat ik zo ver ben. We hebben het ook gehad over mij "final report" gehad, doe ik nog in de laatste week moet gaan schrijven. Dit is een soort samenvatting met mij mening over mijn gehele verblijf hier met Projects Abroad: hostfamilie, geneeskundeproject, careproject, sociale activiteiten en workshops. Ja dat zegt toch wel iets over dat het einde van mij project nu dan toch echt nadert. Maaaaaar, ik begin volgende week toch nog aan een geheel nieuw project! Het careproject, en ik kijk er echt naar uit. En ondertussen weet ik ook wat mijn care project zal zijn. Eerst zou ik naar een kinderdagverblijf voor 3-5 jarigen gaan, maar omdat het hier volgende week nog net vakantie is, zou dit maar voor één van de twee weken zijn, namelijk de laatste week. Vandaag kreeg ik dus de keuze: of ik bleef nog een week langer in het ziekenhuis en dan ging ik de week daarna naar dit kinderdagverblijf, of ik kon vanaf volgende week beginnen op een kinderdagverblijf van 0-3 jarigen dat bij een ander ziekenhuis ligt. Nou, toen was voor mij de keuze eigenlijk al vrij snel gemaakt, ik schreef namelijk al eerder dat ik het in het ziekenhuis nu wel gezien had en kinderen zijn kinderen en ik ben dol op ze, of ze nou 4 of 2 zijn! :) Yessika is eigenlijk mijn supervisor voor mijn careproject, maar Pati, mijn supervisor van mijn geneeskundeproject, zal me maandagochtend weer ophalen en me begeleiden naar het ziekenhuis. Weer een keer, maar dan nu acht weken later.... Maar eerst zal ik morgen dan nog één keer de reis maken naar hospital San Sebastian met de Batman, om daar op Quinto paradero uit te stappen en aan het werk te gaan als vrijwilligster op een van de afdelingen van dit ziekenhuis....

Muchos abrazos de (Veel knuffels van)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Zoveel gedaan en nu nog maar twee weken te gaanhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430836/zoveel-gedaan-en-nu-nog-maar-twee-weken-te-gaan
Zoveel gedaan en nu nog maar twee weken te gaan
 

Week 7, de tijd vliegt!   (published in Peru)

February 25, 2017 by   Comments(1)

, , ,

De zevende werkweek is al geëindigd, het weekend staat nu voor de deur. Maandag ben ik natuurlijk begonnen met het onverwachte uitstapje naar Chinchero en Moray, maar hier bleef het niet bij deze week. Dinsdag zou ik eigenlijk een workshop hebben voor mijn geneeskunde project, echter was fit een hechtcursus, maar die heb ik al ij mijn eerste week gedaan (je weet dat je er echt lang bent, als dezelfde workshops terugkomen hahaha). Dus ik mocht gaan van Pati, maar ik hoefde niet perse. Aangezien het een halfuur heen en een halfuur terugreizen was en ik al erg moe was van het lange en drukke weekend, heb ik uiteindelijk besloten niet te gaan. Op het werk heb ik trouwens met Pati samen geregeld dat ik volgende week mijn laatste week naar de odontologie (tandheelkunde) mag! Woensdag hadden we als sociale activiteit een pottenbakkersworkshop. Hiervoor moesten we wel ongeveer anderhalf uur met de bus rijden, het lag namelijk in een klein plekje in de Sacred Valley. Het was een klein ateliertje ergens langs de weg. Binnen was het simpel maar knus, met een open verbinding naar de tuin. Een vrouw gaf ons de workshop en eerst werd ons gevraagd een schort aan te doen. Daarna stonden we met zijn allen aan een lange tafel, legde ze iets uit over de soort klei die ze gebruikte en kregen we allemaal een stuk die we moesten kneden tot er geen luchtbelletjes meer inzaten. Dit was nog best wel moeilijk kan ik je vertellen, want de klei was best wel heel hard. Daarna gingen we er ballen van maken. Deze namen we mee naar een andere ruimte met een draaischijf. Nou toen voelden we hem natuurlijk aan aankomen, hier zouden wij zelf de potten op gaan maken. En ja hoor, per twee mochten we onder begeleiding van de vrouw en ik denk haar man een eigen pot fabriceren. Ik vond de mijne heel erg goed gelukt eerlijk gezegd. Ik verwachtte dat we hem erna mochten schilderen, maar ze legde uit dat die hiervoor eerst moest drogen. Dus we mochten over tien dagen terugkomen en hem tegen betaling schilderen, nog een keer laten bakken en meenemen naar huis. Maar dat is wel een opgave, wetend dat je er in totaal drie uur voor moet reizen... Dus ik denk dat ik dit helaas niet ga doen, al zeker niet als er geen andere vrijwilligers gaan. Ik zal een foto bij deze blog zetten van onze creaties, de mijne is die rechts op de foto, die een beetje alleen staat vooraan op de foto haha. Toen gisteren kreeg ik te horen dat het pakketje wat Twan drie weken geleden op heeft gestuurd eindelijk is aangekomen! We waren allebei zo blij, wat hier denk ik wel terecht is; dat je al blij mag zijn dat hij überhaupt is aangekomen. Ik wist van het pakketje en ik had zo'n vermoeden wat erin zat, maar het blijft natuurlijk altijd een verrassing wat het precies zal zijn... Het was allemaal eten uit Nederland, sommige dingen had hij zelf bedacht, sommige dingen had ik laten ontvallen dat ik die zo mistte en sommige dingen hadden papa en mama aangevuld: rookworst, knakworstjes, smeerleverworst, mix om pannenkoeken te maken, worstenbroodjes, een klein flesje van karavan cevitam om ranja te maken, zure matjes van look o look en chocoladehartjes (ook nog een beetje voor Valentijnsdag). Maar de grootste verrassing waren de twee enveloppen die ik op de bodem vond, met nog een klein briefje erbij. Op de eerste envelop stond "Daisy 1", met het idee dat ik die als eerste open zou maken. Dit was een superlieve brief van Twan, ik ga niet teveel details verklappen haha, maar het kwam er op neer dat hij me mistte, dat hij zo trots op me was, dat hij vond dat ik veel moest genieten nu en dat hij niet kon wachten tot hij hier 18 maart ook in Cuzco zou zijn. Ja, ik besefte me nog meer hoe meer ik mag boffen met Twan als mijn vriendje. Twan, ik weet dat het voor jou misschien niet meer dan logisch is zoiets als dit helemaal te regelen voor mij, maar het is echt heel speciaal en dit pakketje betekent heel veel voor me, net zoals alles wat je voor me hebt gedaan de afgelopen weken terwijl ik hier was. Door jou vind ik het soms wel moeilijker om hier zo ver weg van je vandaan te zijn, maar tegelijkertijd geef je me ook zoveel steun, liefde en motivatie die ik voor geen goud had willen missen en die me al door een aantal moeilijke momenten hebben gesleept. Je bent lief en ik hou van je! Daarna kwam het briefje, dit was een tekstje in het Engels, gericht aan mijn hostfamilie, waarin stond hoe fijn hij het vond dat ze zo goed voor me zorgden. Dan de envelop met "Daisy 2", dit was misschien nog wel de allergrootste verrassing van allemaal. Hierin zaten verschillende kleine briefjes en een kaart met foto's uit Boxtel van mijn ouders met een lieve tekst. Papa en mama, het doet me goed te horen dat jullie zo trots op me zijn. Bedankt met alle steun die jullie me vanuit Nederland geven! De briefjes waren van Daphne en Luciën en al mijn vrienden!!!! Yasmin, Riemer, Karlijn, Willanka, Victoria en Loes, heel erg bedankt! Jullie briefjes gaven we echt nog extra motivatie om hier echt te genieten en ze zullen een grote steun zijn als ik het nog een keer wat moeilijker heb. Ik kan me echt geen betere vrienden wensen, ook dit zei Twan in zijn brief en dat is zeker waar. Willanka, wat jij zei klopt, het is een raar jaar, ieder doet zijn eigen ding. Maar het mooie aan ons is dat we toch zo betrokken blijven naar elkaar :). We gaan weer heel veel leuke dingen samen doen als we terugkomen! Ik kan niet wachten op de eerste filmavond :D. Voor dit weekend heb ik voor het eerst in een aantal weken nog helemaal niets gepland. Maar ach, er komt vast wel weer iets op mijn pad, zo is het hier al zo vaak gegaan. Ik laat me gewoon verrassen! Ik heb wel wat vage plannen om morgen nog wat dingen in Cuzco te bezichtigen en om zondag misschien ergens carnaval te gaan vieren, ofwel met Santiago op de Plaza de Armas, waar dan een waar waterballonnengevecht zal plaatsvinden. Dat is hier echt de traditie tijdens carnaval (eigenlijk heel februari, al heb ik er nog weinig van gemerkt gelukkig haha) om naar iedereen op straat waterballonnen te gooien, eventueel nog met kleurpoeder. Dus ook daarom is het nog maar de vraag of ik morgen überhaupt wel ergens heen moet gaan ;). Dan word ik wel letterlijk in de cultuur ondergedompeld haha ;). Ofwel ik ga met een aantal vrijwilligers naar Pisac, waar volgens de posters in Cusco zondag groot carnaval wordt gevierd. Jullie horen later nog van me hoe ik uiteindelijk mijn weekend heb ingevuld!
Voor nu lekker ervan genieten dat ik weekend heb en morgen dus lekker kan uitslapen :)

Cuidate! (Zorg voor jezelf! Dit zegt mijn hostmoeder elke dag tegen me voordat ik naar het werk ga of ergens anders heen)

Hasta la vista,

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Week 7, de tijd vliegt!https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430538/week-7-de-tijd-vliegt
Week 7, de tijd vliegt!
 

Een Incaweekend   (published in Peru)

February 20, 2017 by   Comments(2)

, , , ,

De zesde week heb ik alweer gehad, met vrijdag dan eindelijk mijn eerste dag op de echografie. Erg leuk om al die baby's zo mooi in beeld te zien en de moeder hier stralend naar kijkend en bijna allemaal vragend of de dokter kan zien of het een jongetje of een meisje wordt. De vrouw waar ik mee meeliep, leek in het begin wat nors, maar begon het laatste uur toch allerlei dingen te vertellen die te zien waren op de echo's. Dus even morgen afwachten! Als afsluiting van deze week had ik een echt Incaweekend. Eerst ben ik zaterdag in mijn eentje naar twee musea geweest. De eerste heb ik bezocht voor de lunch: Het Inca Museum. Deze is gelegen vlakbij het Plaza de Armas, dus gemakkelijk te bereiken voor mij. Bij binnenkomst staat er een groot stambeeld van een Inca met ernaast een bord met: museo de inca, en als je naar rechts kijkt zie je een mooie binnentuin.  Entree is 10 sol. Er zijn vooral veel vazen, potten, gereedschappen en andere voorwerpen van de Inca's. Er wordt echter erg veel bij verteld, ook over vele verschillende dorpjes, waarvan ik er een aantal nog ga bezoeken of al heb bezocht, dus dat is wel erg leuk :) Verder staan er ook een aantal maquettes van plekken die ik ga bezoeken of al heb bezocht, zoals Moray en natuurlijk de Machu Picchu. Ook zijn ze er een aantal kraampjes waar ze de iets modernere vazen verkopen en ook zit er een vrouw doeken te weven op de traditionele Incamanier. Toen ben ik naar huis vertrokken voor de lunch, hierna te vertrekken naar Qorikancha, ooit een belangrijke Incatempel: de Tempel van de Zon. Echter is het ooit veroverd door de Spanjaarden en is al het goud en andere kostbaarheden eruit geroofd. Deze tijd voor en na de Spanjaarden wordt hier heel mooi uiteengezet. Ook hier is weer een hele mooie binnenplaats. Ook kon je hier naar buiten, waar je een erg mooi uitzicht hebt over een gedeelte van de tempel waar nog maar een paar stenen van over zijn. En verder ook over de stad. De tuin zelf is aangelegd met mooie bloemen en planten en is er in het gras een patroon gemaaid van de beroemde Nasca lijnen, die ik nog met Twan ga bezoeken, dus waar jullie later nog meer te horen over zullen krijgen. Toen ik hier zo liep begon het te druppelen en ik besefte dat ik precies op tijd was gegaan. Ik ging dan ook bijna met sluitingstijd (17.30) naar buiten, en toen ik uit de bus stapte bij mij thuis, begon het keihard te regenen en te hagelen. Dit kon mijn tevredenheid echter niet naar beneden halen, ik vond het een geslaagde zaterdag, zo zelf op pad. Vandaag ben ik met Santiago naar Pisac geweest, waar zich ruïnes bevinden van de Inca's. Verder is er een grote markt, die op zondag het allergrootst is (vandaar ook niet geheel per ongeluk dat ik het liefste vandaag wilde gaan). Voor de ruïnes bleek helaas wel dat je een combinatieticket voor meerdere bezienswaarigheden moest kopen, geldig voor twee dagen, hoewel ik had gelezen dat je ook een los ticket kon kopen. Tja, blijkbaar verandert dat van dag tot dag, typisch Peru zullen we maar zeggen. Maar natuurlijk is het morgen maandag en daarmee dus voor mij gewoon een werkdag... Dus daar baalde ik wel erg van eerlijk gezegd. Gelukkig maakte de ruïnes zelf veel goed. Het was even een klim, maar dan had je vanaf de ruïnes ook wel een schitterend uitzicht over de glooiende bergen. Even was ik bang voor het weer, zeker omdat er spettertjes verschenen op de voorruit van de taxi op de heenweg. Gelukkig bleek deze vrees niet nodig, we hadden geweldig weer! Precies de tijd dat wij aan het klimmen waren, was het zonnig en warm. Op de terugweg werd het wat bewolkt en op de markt regende het zelfs even wat. Maar gelukkig waren de kraampjes overdekt en was de bui snel over. Ik heb nog een mooie ketting gekocht, met een blauw Incakruisje en daarin nog het teken van Panchamama (Madre Pacha): moeder aarde. Ik ben er erg blij mee! Er stond een kerkje op het plein en Santiago zei, he die heb ik nog nooit bezocht. Toevallig was er een mis, dus konden we zo naar binnen lopen en rondkijken. Tenslotte zijn we er nog naar de begraafplaats geweest, die hier echt heel anders was dan diegene die ik met mijn hostfamilie heb bezocht. Er waren maar enkele van diezelfde graven in de muur. De rest lag wel gewoon in de grond. Sommige graven waren dan ook nog eens erg vervallen, verzakt, of er lag totaal geen steen op, enkel een kruisje. Indrukwekkend om te zien. Daarna namen we een bus terug naar Cusco. En we zaten nog niet in de bus of het begon keihard te regenen. Goed getimed en daarbij een beetje geluk ;)
Toenet sprak ik met Santiago en ik zei dat ik morgen gewoon ging werken. Toen bood hij aan met mij naar Chinchero en later ook naar Moray te gaan. Echt superlief! Ik was helemaal overdonderd. Hij heeft Pati mijn supervisor gebeld en ik mag om 11.00u weg bij mijn werk. Van daaruit ga ik meteen naar een busstation vlakbij het busstation waar wij op de bus moeten stappen. En nog leuker: mijn hostmoeder gaat ook met ons mee!! Eigenlijk onverwacht een extra halve dag weekend en leuke uitjes!

Buenos noches y muchas abrazos a todos (Goedenacht en vele knuffels aan iedereen)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Een Incaweekendhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430363/een-incaweekend
Een Incaweekend
 

Op de helft! Na een mooie week :)   (published in Peru)

February 13, 2017 by   Comments(1)

, , , , , ,

Alweer de vijfde week voorbij, wat mij op de helft van mijn project hier brengt. Een apart gevoel, om nu juist af te gaan tellen de andere kant op. Eerlijk gezegd is deze week ook echt voorbijgevlogen, maar dat is natuurlijk alleen maar een goed teken. Ik vind de obstetrie ook echt een leuke afdeling, dus dat maakt het ook weer makkelijker. Komende week begin ik echter ook op de echografie. Eigenlijk zou dit pas de week erna zijn, maar ik hoorde dat de echografie alleen op maandag, woensdag en vrijdag werkt. Dus ga ik hier vanaf komende woensdag hier die dagen werken en de andere dagen nog op de obstetrie. Afgelopen woensdag hadden we nog een sociale activiteit, waarin we gekookt hebben. Een typisch Peruaans gerecht bestaande uit aardappelen, sla, ei en een kaassaus. Nou weten de meeste van jullie wel, dat ik geen kaas lust. Ondanks dat mensen me proberen te overtuigen dat de kaas hier heel anders en veel minder sterk is, ben ik hier nog niet echt van overtuigd (al heb ik wel een stuk pizza op een tijdje terug en die vond ik erg lekker, ik geef het toe...). Maar ik had me voorgenomen alles te proberen, dus nu ook. Ik heb gewoon veel aardappels en ei genomen, en maar een kleine beetje kaassaus. Daarnaast hebben we het typisch Peruaanse drankje Chicha morada gemaakt. Dit is een zoete drank gemaakt van paarse maïs (en heel veel suiker... natuurlijk). Vrijdagavond was er een concert van een band waarin een staflid van Projects Abroad, Hugo, speelt. Erg leuk om mee te maken, zo'n optreden in het buitenland. Erg speciaal vond ik het dat we allemaal zitplekken hadden, maar dat sommige mensen hier toch helemaal los gingen. Zaterdag ben ik met een aantal vrijwilligers naar Salineras geweest, dit zijn zoutpannen die midden in de bergen leggen. Het was veel groter dan ik had verwacht, en ik heb dan in die tijd ook niet helemaal tot het einde kunnen lopen. Echter, was het na een tijdje toch allemaal wel hetzelfde. De bijgevoegde foto's zeggen echter veel meer. De rit eromheen was trouwens bijna even speciaal als de bezienswaardigheid zelf. We begonnen in een touringcarbusje, net zo een als we hadden met de Rainbow Mountain. Deze zette ons af op een kruising in Maras, een plek vlakbij Salineras. Daar namen we een taxi naar Salineras zelf. Deze zouden 40 minuten op ons wachten. Dus hebben we er 30 minuten rondgewandeld en foto's gemaakt. De laatste 10 minuten hebben we in het bijbehorende restaurantje nog een lunch besteld, een hamburger met frietjes. Oh wat was het lekker om een keer iets anders als lunch te eten dan de rijst en kip die ik bijna elke middag eet als lunch. Helaas hebben we deze wel op moeten eten in de taxi terug, want onze 40 minuten waren natuurlijk om... Och, dat was ook een hele ervaring. En het was een heerlijke hamburger! Op de kruising hebben we vervolgens gewacht op een bus terug. De eerste bus die aan kwam rijden, was een grote touringcarbus waar allemaal Peruanen in bleken te zitten, en het leek erop of ze hier ook al een paar dagen en nachten hadden doorgebracht.... Maar ach, ze gingen naar Cusco, dus wij deden het er maar mee. Onderweg probeerde een man ze allerlei nootjes en zalfjes aan te smeren. Ons sloeg hij heel duidelijk over, waarschijnlijk met de reden "ach jullie snappen toch geen Spaans". Fout! Aangekomen in Cusco, kregen we de indruk dat het niet echt de bedoeling was geweest, dat wij zomaar waren ingestapt. Niemand keek dan ook nog maar naar ons om of naar ons geld... Dus na dit zeer goedkope ritje, zijn we met zijn allen (we waren met zessen...) in één taxi gestapt richting de Plaza de Armas. Vanuit hier heb ik weer de Batman genomen naar huis. Wat een dag, wat een avontuur! Maar he, ik heb aan jullie zo weer een mooi verhaal te vertellen ;). Vandaag, zondag, had ik vervolgens nog met drie vrijwilligsters afgesproken om naar de San Pedro Market te gaan. Ik heb aangewezen waar deze was, aangezien twee van de drie pas deze week zijn aangekomen en de derde het ook niet precies wist. Dit was het moment waarop ik besefte dat ik er al best wel lang ben en al best veel weet van de stad. Ik ben nu een van de "oudere" vrijwilligers. Daarna op de Plaza de Armas nog iets gedronken, op een balkonnetje met een mooi uitzicht over de Plaza de Armas. Erna ging iedereen snel naar huis voor de lunch. De rest van de dag heb ik lekker rustig aangedaan, voorbereidend op een nieuwe werkweek. Daarom is het nu ook tijd om lekker te gaan slapen :)

Buenos noches a todos! (Goedenacht aan iedereen!)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Op de helft! Na een mooie week :)https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429947/op-de-helft-na-een-mooie-week-
Op de helft! Na een mooie week :)
 

Een geslaagd weekend en een nieuwe afdeling   (published in Peru)

February 8, 2017 by   Comments(2)

, , ,

Een nieuwe week is begonnen, na een erg leuk weekend. Vooral de zondag was erg vol haha, vandaar dat ik nu pas tijd heb gevonden dit verhaal erover te schrijven. Maar het is een goed teken natuurlijk :). Zaterdag heb ik eerst heerlijk uitgeslapen en ben ik erna op pad gegaan naar de San Pedro Market (die grote overdekte markt van eerst met al die vele kraampjes met mooie gekleurde spullen). Eigenlijk wilde ik na de middag gaan, maar aangezien het weer hier onvoorspelbaar is, het 's middags vaak regent en het 's ochtends nu juist erg mooi en zonnig was, was de keuze snel gemaakt. Mijn doel was alvast wat souvenirs voor de thuisblijvers te kopen, stiekem gaat de tijd namelijk best snel, en je weet nooit wat ik in de volgende weekenden nog ga doen. Maar natuurlijk kwam ik ook met allerlei dingen voor mezelf thuis. Waaronder een setje oorbellen, waarvan een een zon en de ander een maan is. Die heb ik hier al meer gezien. Erna dus geluncht en de rest van de dag lekker lui weekend gehouden. Ook maar slim, want zondagochtend zou ik met Santiago naar de Kathedraal gaan op de Plaza de Armas, hier is dan een mis en is dan tot 09.30 gratis. Dus ja, dat was best vroeg opstaan voor een zondag. Maar het was het waard. En uiteindelijk heeft Santiago me een hele kerkentour door Cusco gegeven. Jammer genoeg moest ik voor de andere drie die ochtend wel betalen. Eentje was in de mooie wijk San Blas (die met de mooie smalle straatjes en het leuke marktje). En voor de laatste moesten we een eind klimmen, maar daar tegenover staat dan natuurlijk het prachtige uitzicht over Cusco. Met op de voorgrond de Plaza de Armas en op de achtergrond de mooie groene bergen. Hierna zijn we teruggegaan, met onderweg nog een typisch lekkernij van hier gekocht als laat ontbijt. Daarna gingen we met de hele familie (de hostmoeder, oma, Santiago en ik) naar de begraafplaats. Die zijn echt heel anders dan in Nederland. In plaats van in de grond, liggen ze opgestapeld in muren. Elk hebben ze een eigen "raampje" waar hun naam in staat en familie verder allerlei persoonlijke dingen in kan plaatsen (denk aan beeldjes, kaarsjes, sieraden enz.). Erg indrukwekkend om te zien, en des te meer omdat het echt een Peruaans iets is (ik heb geen toerist gezien) en ik hier zomaar deel van mocht uitmaken. Ook nam oma me de hele tijd bij de hand, wat ik alleen maar mooi vond, met een Peruaanse oma zo door de stad lopen. Daarna hadden we lunch en kon ik even rusten. Want 's avonds zouden Santiago en ik nog meer kerken bezoeken, die dan een mis hadden. Stiekem was ik al best moe, maar het leek me zo leuk en ik vond het zo lief dat Santiago me zo overal mee naartoe nam, dat ik graag om 18.30 weer mee naar buiten stapte. Het was dus ondertussen al donker, maar dit gaf ook wel een speciale sfeer. En met een Peruaanse jongen aan mijn zij, durfde ik het wel aan haha. Weer drie of vier (ik ben de tel kwijt...) gezien, waar allemaal een mis bezig was. Dit maakte het wel extra speciaal, de gebeden en het gezang op de achtergrond. In alle kerken die ik die zondag heb gezien, vielen me een aantal dingen op. Ten eerste is een groot deel van de kerk gedecoreerd met goud. Ten tweede staan door heel de kerk allerlei beelden van heiligen met de uitgebreid gedecoreerde kleding. Santiago vertelde me dat velen ook mee kunnen worden genomen in een processie, op een feestdag speciaal voor deze heilige. Zo was die van de patroon San Blas 3 februari. Hier zijn speciale draagbanken voor die door vele mensen gedragen moeten worden. Ze zagen er inderdaad erg zwaar uit.... Ten derde worden kerken hier drukker bezocht dan die in Nederland, Peru is een erg katholiek land, en dat zag ik vandaag mooi terug. Ook Santiago, iemand van mijn leeftijd (22 jaar) maakte bij elke kerk een kruisje en stak bij een een kaars aan. Hij vertelde dat hij dat altijd doet, omdat hij echt gelooft dat deze heilige bestaan heeft en heeft gedaan wat ze zeggen. Ik vond dit indrukwekkend om te horen en tegelijkertijd ook heel erg mooi.
Toen we hierna thuis kwamen, merkte ik dat ik best wel honger had, wat wil je, na een hele dag met veel lopen en nieuwe indrukken. Dus heb ik lekker typisch nog twee stukjes kipfilet gegeten, bereidt door Santiago en ben ik erna snel gaan slapen. Want de volgende dag stond mij alweer een nieuwe uitdaging te wachten: beginnen op de afdeling obstetrie/gynaecologie. Hier komen vrouwen die zwanger zijn op controle en er komen vrouwen met klachten aan de geslachtsorganen. Tot nu toe heb ik vooral meegekeken met het onderzoeken van de zwangere vrouwen, waarbij ze de buikomvang meten ("hoogte" van het kind), luisteren via echo naar de hartslag van het kindje en controleren of mensen dikkere voeten/benen hebben. Tenslotte meten ze nog de bloeddruk, waarvan de arts na de eerste keer vroeg of ik wist wanneer de bloeddruk niet goed was. Sindsdien mag ik bij iedere patiënte de bloeddruk meten. Eigenlijk vroeg ze ook of ik de rest van het onderzoek wist, maar toen moest ik bekennen dat dit niet zo was. Ik ben hier nu twee dagen en nu al vallen me een aantal dingen op, maar die bewaar ik weer voor een andere keer, want zoals jullie misschien wel merken, kan ik pagina's volschrijven met alles wat ik hier meemaak en zie ;) Voor nu ga ik zo lekker slapen om deze week bij de obstetrie af te maken. En dan... ben ik al op de helft van mijn project hier!

Ciao mi familia y amigos (mijn familie en vrienden),
Daisy

(0 from 0 votes)
 
Een geslaagd weekend en een nieuwe afdelinghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429702/een-geslaagd-weekend-en-een-nieuwe-afdeling
Een geslaagd weekend en een nieuwe afdeling
 

Los niños (de kinderen)   (published in Peru)

February 3, 2017 by   Comments(2)

, , , ,

Mijn laatste dag op de kinderafdeling heb ik net afgerond. Ik vond het erg leuk en het bevestigt aan mij maar weer des te meer dat kinderen echt mijn ding is. Toch heb ik de afdeling zelf wel gezien en ben ik blij dat ik volgende week op een andere afdeling begin, namelijk obstetrie. Als het goed is ook weer voor twee weken. Voor de laatste twee weken is mijn plan nu een week echografie en een week tandheelkunde. En dan zit mijn medisch project er alweer op. Vandaag ben ik op de helft ervan. Er zijn een aantal dingen die mij altijd bij zullen blijven van de kinderafdeling:
1. Ze zijn niet erg hygiënisch. De kindjes worden omstebeurt allemaal op hetzelfde matje gelegd om te wegen en vervolgens op hetzelfde doekje om te wegen, ook al heeft het kind hier net met zijn luier opgezeten of op gesnotterd. Vervolgens is er niemand die zijn handen wast tussen het ene kind en het andere kind, behalve bij het lichamelijk onderzoek. Gelukkig heb ik mijn eigen desinfectiegel meegenomen en had ik die als standaarduitrusting in mijn witte jas zitten (handig, zulke grote zakken)
2. Moeders geven overal en altijd gewoon hun kind de borst. De meesten hebben dan ook geen bh aan, want dat werkt natuurlijk net iets praktischer. In Nederland zie ik het ook weleens, maar lijkt het net normaal als even je telefoon checken of de krant lezen. Niet alleen in het ziekenhuis dus, maar ook in de bus, bij een bushalte of zomaar op een bankje.
3. Soms zitten moeders uuuuren te wachten voordat ze naar binnen mogen voor het onderzoek. Het meten en wegen gaat 's ochtends wel aan de lopende band, maar zoals ik al in een eerdere blog uitlegde, moeten ze erna buiten wachten en worden ze teruggeroepen voor het lichamelijk onderzoek en ontwikkelingsonderzoek. En dit gaat nou eenmaal soms sneller dan andere keren. De ene keer zitten er ook meer onderzoekers dan andere keren... Soms zijn ze ook ineens een halfuur, of twee uur weg en het is me dan een raadsel waar ze heen zijn. Dan zit ineens één iemand alleen alle kinderen te onderzoeken in plaats van drie. Maar he, het zal wel zo horen. Gewoon een beetje sneu voor al die moeders die er voortaan maar denk ik een dagje uit van maken.
Ik zal vooral de kindjes gaan missen. Dat er ineens zo'n dropje in de deuropening staat en nieuwsgierig naar je kijkt. Dat er een kindje aan het spelen is, er een andere bij komt, ze beide eerst afwachtend kijken, maar dat ze vervolgens samen spelen. Alle kinderen die rondlopen met mutsjes in de mooiste kleuren, met oortjes en oogjes, of gewoon dik ingepakt zijn in allerlei doeken, waardoor alleen nog het gezichtje zichtbaar is. Dat er zulke kleine en fragiele baby'tjes bij waren dat ik ze nauwelijks durfde aan te raken. De grote ogen van sommige kindjes, die je dan heel verwonderd en soms een beetje bang voor wat komen gaat aankijken. Sommigen die een opmerking maken over je blonde haar of vragen waar ik vandaan kom. Ja, die boefjes maakten mijn dag elke keer weer de afgelopen twee weken. Ik heb genoten! Dan is het nu tijd voor een nieuwe uitdaging: de obstetrie, ik ben benieuwd!

 

(0 from 0 votes)
 
Los niños (de kinderen)https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429550/los-nios-de-kinderen
Los niños (de kinderen)
 

Het busvervoer in Cuzco   (published in Peru)

February 2, 2017 by   Comments(0)

, , , ,

Aangezien ik al bijna vier weken elke dag met de bus naar mijn werk op en neer rijdt en af en toe ook nog naar het kantoor van Projects Abroad of het centrum, zijn me ondertussen een paar dingen die me opvallen. Ik neem eigenlijk altijd de "Batman", maar allecbussen hier hebben zulke spannende namen, zo ook "Zorro" of "El Dorado". Ten eerste een beschrijving van de bussen. Het zijn geen buurtbussen en ook geen stadsbussen, maar iets ertussenin. Qua grootte dan. Qua luxe valt het onder alle gemiddelden van Nederland. Ze hebben ongeveer 20 zitplaatsen en dan naar eigen zeggen nog 18 staanplaatsen (dat ligt eraan hoe dicht je op de ander moet en wil staan). Ook zijn er meestal twee of drie zitplaatsen die rood gemarkeerd zijn, die zijn gereserveerd voor invaliden, zwangere vrouwen en mensen met kleine kinderen. Ik ga hier expres maar nooit zitten, want waarschijnlijk denken ze dan dat ik het niet begrijp, of zo arrogant ben dat ik er toch gewoon ga zitten. Toch zit er ook in de luxe van de bussen wel wat verschil, zo heb je bussen met harde plastic stoelen, maar ook stoelen die gestoffeerd zijn. Bij de ene lijk je ook meer beenruimte te hebben dan bij de andere. Sowieso verschillen ze allemaal een beetje van indeling, zo hebben sommige voor nog vier schuine zitjes. Allemaal hebben ze aan de ene kant twee stoelen naast elkaar en aan de kant van de weg een stoel. Je hebt twee mensen die de bus "besturen", een buschauffeur, die zijn handen vol heeft aan het verkeer, want er zijn geen rijstroken en soms lijken er ook helemaal geen verkeersregels te zijn. Dan heb je nog een persoon die bij de deur staat en roept welke halte de volgende is. Nu weet ik wel wat er komt en welke halte ik moet hebben, maar je kan je wel voorstellen dat dat de eerste week alleen maar geschreeuw voor mij was. Als het jouw halte is, moet je proberen boven alles uit "vaja" en dan de halte te noemen en daarop geef je het geld. Ook daarvan kun je je voorstellen, dat ik me daarbij de eerste week nogal ongemakkelijk voelde. Echter kun je, als je dit echt niet wilt, ook al eerder je halte noemen en het geld geven. Maar natuurlijk is het dan altijd maar afwachten of ze uiteindelijk dan ook echt bij jouw halte stoppen... En als we dan bij een halte zijn roept hij/zij heel hard naar buiten welke haltes ze allemaal aandoen. En natuurlijk ook daar dat mensen weer snel moeten uitstappen (en weer instappen): "suba suba! Rapida!". Ze houden tijdens dit alles geen rekening met reizigers. Oud, jong, met kindjes, een wandelstok of veel tassen, allemaal moeten ze opschieten en worden ze half de bus ingeduwd en geroepen. De bus rijdt al als de laatste persoon bij wijze van spreke nog met een been buiten staat. Vamos! Ook al zit de oma die net is ingestapt nog niet, we sjeezen er alweer vandoor. Tijdsefficient, maar niet erg klantvriendelijk. Maar zoals ik er nu al wat aan gewend ben, zijn de Peruanen hier dat dus ook. En ach daar betaal je dan ook maar 70 cents (17,5 eurocent) voor ;). Wat zal ik straks moeten wennen om weer met de NS, Arriva en Breng te reizen... Zowel qua manieren, maar ook qua geld haha.

Vaja vaja! Suba suba! Rapida! Vamos! 

(0 from 0 votes)
 
Het busvervoer in Cuzcohttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429514/het-busvervoer-in-cuzco
Het busvervoer in Cuzco
 

Opvallende, typische dingen in Peru   (published in Peru)

January 29, 2017 by   Comments(1)

, , ,

Nu ik hier al drie weken ben, zijn er een aantal dingen die me zijn opgevallen. Voor mij zijn ze ondertussen al normaal en alledaags, maar ik snap dat ze dat voor ons niet echt zijn.
1. Moeders dragen hun kinderen in een deken op hun rug. De twee overliggende punten knopen ze aan elkaar om het kind en de andere punten knopen ze voor om hun middel, schuin over hun schouders. Het opvallende vind ik, dat de kinderen, zeker baby's er echt helemaal in zitten. Ik zou bang zijn dat ze stikken, maar blijkbaar gaat het altijd wel goed. (Hoop ik). Niet alleen vervoeren ze er kinderen in, ook gebruiken ze het als een soort rugzak om hun spullen in te vervoeren. Ik zie hier namelijk niemand met een kinderwagen of rollator lopen, en mijn volgende punt zal verklaren waarom...
2. Ze geven hier niet zoveel om infrastructuur. Binnen in mijn huis, het ziekenhuis en ook het kantoor van Projects Abroad ziet alles er relatief netjes en onderhouden/verzorgd uit. Maar de straten zijn soms een grote zandbak, veranderend in een modderpoel als het flink geregend heeft. En dat doet het nou eenmaal in deze periode die ik er ben, de regenperiode, erg veel. Zo zijn er ook bushaltes, waar ervoor een brede geul ligt. Hoe kom je dan in hemelsnaam bij de bus? Nou er liggen wel plankjes overheen, maar naast de bushalte, natuurlijk niet ervoor.
3. Iedereen noemt iedereen hier "mama" of "papa". Zo ben ik al erg vaak "mama" genoemd. De eerste keren vond ik dit wel raar, maar toen vertelde Sophia dat dat hier normaal was. En nu ben ik er ook alweer aan gewend. Ik hou het toch liever bij señora/señorita en señor.
4. Het is hier heel gewoon om 's avonds om 23.00 nog een hele uitgebreide maaltijd te verzorgen. Als ik alleen nog maar wil slapen, staat mijn hostmoeder nog in de keuken te bakken en braden. Dit is wel alleen voor speciale gelegenheden. Zo heb ik het hier nu twee keer meegemaakt, namelijk met mijn hostmoeder's verjaardag en gisteren, toen er vrienden langs kwamen.
5. Coca is hier zowat heilig. Ik las al overal dat het zou helpen tegen de hoogteziekte, dus heb ik ook heel braaf de eerste week elke dag coca-thee genomen en naar de Rainbow Mountain coca-koekjes meegenomen. Maar nu blijkt het ook goed te zijn voor buikpijn en allerlei andere kwaaltjes. Oké, voor de hoogteziekte geloof ik nu, want ik heb daar heel weinig last van gehad (nog steeds geen bewijs, je moet ook veel drinken, en aangezien ik dus veel thee dronk, heb ik dus ook veel gedronken die dagen haha), maar dat het een soort allesgenezend middel is, betwijfel ik nog.
6. Afspraak is hier niet altijd afspraak en ze kijken niet zo nou op een kwartier later of eerder (vooral later, overigens). Vaak moet je dingen een aantal keer vragen voordat ze echt worden gedaan. Ook blijven dingen vaak tot het laatste moment onzeker. Zo heb ik dus elke week een sociale activiteit, maar kreeg ik tot nu toe altijd een dag van tevoren (bron verschilde ook per keer trouwens) te horen wat deze sociale activiteit zou zijn en waar. Ook op het werk kijken ze niet op of om als ik 08.00, 08.15, 08.30 of helemaal niet kom (dit laatste heb ik overigens nog nooit geprobeerd hoor haha). De andere tijden ben ik allemaal weleens binnen komen wandelen, maar dat komt ook weer omdat de tijden van ons ontbijt nog weleens verschillen en ook de bussen geen vast schema kennen. Oftewel, Peruanen plannen niet zoveel, maar eigenlijk kan je in Peru ook niet zoveel plannen, dus he, neem het ze eens kwalijk. En eerlijk, vind ik het soms ook wel superfijn, want wat zijn wij in Nederland soms gestresst op datum en tijd en afspraak.
7. Men is hier heel direct. Veel dingen worden tegen elkaar gezegd in de gebiedende wijs en veel mensen zeggen ook gewoon wat ze denken. Ook dit is soms fijn, maar soms ook wat ongemakkelijk.
8. De lunch is hier de belangrijkste maaltijd van de dag. Voor ontbijt krijg ik niet meer dan een broodje, eventueel met jam of boter, een banaan, wat thee en op mijn verzoek wat sinaasappelsap (hier meer Fanta, trouwens). Echter de lunch, daar kan het niet gek genoeg. Sowieso is er altijd een voorgerecht, meestal soep in mijn geval. Daarna komt het hoofdgerecht met vaak rijst en/of aardappels, kip en groente. Nooit gedacht dat je rijst en kip op zoveel manieren kan bereiden haha. En ja, soms eten ze rijst en aardappels samen, heel vullend, kan ik je vertellen. Ze vragen altijd of het smaakt en of ik meer wil. Nee, qua eten kom ik hier niets tekort. Ze kennen niet echt een toetje, dus dat mis ik soms nog wel. Ik zeg er wel bij, dit is hoe het in mijn gastgezin gaat. Ik hoor ook verhalen van andere vrijwilligers die bijvoorbeeld geen soep vooraf krijgen.
Conclusie: Sommige dingen zijn slechter, sommige dingen zijn beter, sommige dingen mis ik uit Nederland en sommige dingen zou ik wel mee willen nemen. Maar alles went, en juist deze ervaringen maken deze reis natuurlijk zo speciaal, dit is het echte Peru!

(0 from 0 votes)
 
Opvallende, typische dingen in Peruhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429370/opvallende-typische-dingen-in-peru
Opvallende, typische dingen in Peru
 

De kinderafdeling   (published in Peru)

January 26, 2017 by   Comments(0)

, , , ,

Nu ik een aantal dagen op de kinderafdeling rondloop, vind ik het tijd om hier iets over te vertellen. Want natuurlijk geldt ook hier dat het totaal anders is dan bij ons. De afdeling waar ik werk, is voor 0-3 jarigen, oftewel een soort consultatiebureau. Ze worden gemeten en gewogen. 's Ochtends worden bij de administratie, waar de mensen zich hebben aangemeld, papieren mappen gehaald met daarop de namen. De ouders, meestal alleen de moeder, wordt binnengeroepen aan de hand van deze mappen. Soms komt er iemand een tikkeltje brutaal binnen, want ze wacht al zolang. Vaak wordt dan haar naam gezocht en mag ze door. Vervolgens worden ze verwezen naar een plek om hun kindje uit te kleden. Als het druk is, wordt als vervanging maar de plek gebruikt waar ook wordt gemeten of een speeltafel. Soms moeten ze nog naar een afdeling en wordt aan mij of een van de anderen gevraagd de map naar een andere afdeling te brengen. Vervolgens zijn er nog drie bureaus met achter elke een andere vrouw met een eigen taak. Ik ben er nog niet helemaal precies achter welke taak, maar eentje is volgens mij psychomotoriek (figuurtjes teken, op een been staan enz) en de andere is algemene inspectie (symmetrie, fontanellen, geslachhtsorganen enz). Toevallig werd ik vandaag gevraagd hier mee te helpen en mocht ik zelf baby'tjes onderzoeken. Dat vond ik natuurlijk erg leuk. Maar tot nu toe heb ik vooral kinderen gewogen en gemeten.
Verder is de ruimte gevuld met erg veel speelgoed. Er staan kleine tafels met kleine stoeltjes, foamkussens in de vorm van een trap en glijbaan en soms rolt er ook wel eens een bal door de ruimte. Dit maakt het wel heel levendig, en ik vind het dan ook geweldig. Als je even niets te doen hebt, kun je altijd wel kindjes kijken. Kortom, het is echt mijn afdeling :)

 

Adiós y Ciao

(0 from 0 votes)
 
De kinderafdelinghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429213/de-kinderafdeling
De kinderafdeling