click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Search: Cuzco

Items with tags matching 'Cuzco':

Het busvervoer in Cuzco   (published in Peru)

February 2, 2017 by   Comments(0)

, , , ,

Aangezien ik al bijna vier weken elke dag met de bus naar mijn werk op en neer rijdt en af en toe ook nog naar het kantoor van Projects Abroad of het centrum, zijn me ondertussen een paar dingen die me opvallen. Ik neem eigenlijk altijd de "Batman", maar allecbussen hier hebben zulke spannende namen, zo ook "Zorro" of "El Dorado". Ten eerste een beschrijving van de bussen. Het zijn geen buurtbussen en ook geen stadsbussen, maar iets ertussenin. Qua grootte dan. Qua luxe valt het onder alle gemiddelden van Nederland. Ze hebben ongeveer 20 zitplaatsen en dan naar eigen zeggen nog 18 staanplaatsen (dat ligt eraan hoe dicht je op de ander moet en wil staan). Ook zijn er meestal twee of drie zitplaatsen die rood gemarkeerd zijn, die zijn gereserveerd voor invaliden, zwangere vrouwen en mensen met kleine kinderen. Ik ga hier expres maar nooit zitten, want waarschijnlijk denken ze dan dat ik het niet begrijp, of zo arrogant ben dat ik er toch gewoon ga zitten. Toch zit er ook in de luxe van de bussen wel wat verschil, zo heb je bussen met harde plastic stoelen, maar ook stoelen die gestoffeerd zijn. Bij de ene lijk je ook meer beenruimte te hebben dan bij de andere. Sowieso verschillen ze allemaal een beetje van indeling, zo hebben sommige voor nog vier schuine zitjes. Allemaal hebben ze aan de ene kant twee stoelen naast elkaar en aan de kant van de weg een stoel. Je hebt twee mensen die de bus "besturen", een buschauffeur, die zijn handen vol heeft aan het verkeer, want er zijn geen rijstroken en soms lijken er ook helemaal geen verkeersregels te zijn. Dan heb je nog een persoon die bij de deur staat en roept welke halte de volgende is. Nu weet ik wel wat er komt en welke halte ik moet hebben, maar je kan je wel voorstellen dat dat de eerste week alleen maar geschreeuw voor mij was. Als het jouw halte is, moet je proberen boven alles uit "vaja" en dan de halte te noemen en daarop geef je het geld. Ook daarvan kun je je voorstellen, dat ik me daarbij de eerste week nogal ongemakkelijk voelde. Echter kun je, als je dit echt niet wilt, ook al eerder je halte noemen en het geld geven. Maar natuurlijk is het dan altijd maar afwachten of ze uiteindelijk dan ook echt bij jouw halte stoppen... En als we dan bij een halte zijn roept hij/zij heel hard naar buiten welke haltes ze allemaal aandoen. En natuurlijk ook daar dat mensen weer snel moeten uitstappen (en weer instappen): "suba suba! Rapida!". Ze houden tijdens dit alles geen rekening met reizigers. Oud, jong, met kindjes, een wandelstok of veel tassen, allemaal moeten ze opschieten en worden ze half de bus ingeduwd en geroepen. De bus rijdt al als de laatste persoon bij wijze van spreke nog met een been buiten staat. Vamos! Ook al zit de oma die net is ingestapt nog niet, we sjeezen er alweer vandoor. Tijdsefficient, maar niet erg klantvriendelijk. Maar zoals ik er nu al wat aan gewend ben, zijn de Peruanen hier dat dus ook. En ach daar betaal je dan ook maar 70 cents (17,5 eurocent) voor ;). Wat zal ik straks moeten wennen om weer met de NS, Arriva en Breng te reizen... Zowel qua manieren, maar ook qua geld haha.

Vaja vaja! Suba suba! Rapida! Vamos! 

(0 from 0 votes)
 
Het busvervoer in Cuzcohttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429514/het-busvervoer-in-cuzco
Het busvervoer in Cuzco
 
thumbnail

De kinderafdeling

Daisy 173 days ago

Opvallende, typische dingen in Peru   (published in Peru)

January 29, 2017 by   Comments(1)

, , ,

Nu ik hier al drie weken ben, zijn er een aantal dingen die me zijn opgevallen. Voor mij zijn ze ondertussen al normaal en alledaags, maar ik snap dat ze dat voor ons niet echt zijn.
1. Moeders dragen hun kinderen in een deken op hun rug. De twee overliggende punten knopen ze aan elkaar om het kind en de andere punten knopen ze voor om hun middel, schuin over hun schouders. Het opvallende vind ik, dat de kinderen, zeker baby's er echt helemaal in zitten. Ik zou bang zijn dat ze stikken, maar blijkbaar gaat het altijd wel goed. (Hoop ik). Niet alleen vervoeren ze er kinderen in, ook gebruiken ze het als een soort rugzak om hun spullen in te vervoeren. Ik zie hier namelijk niemand met een kinderwagen of rollator lopen, en mijn volgende punt zal verklaren waarom...
2. Ze geven hier niet zoveel om infrastructuur. Binnen in mijn huis, het ziekenhuis en ook het kantoor van Projects Abroad ziet alles er relatief netjes en onderhouden/verzorgd uit. Maar de straten zijn soms een grote zandbak, veranderend in een modderpoel als het flink geregend heeft. En dat doet het nou eenmaal in deze periode die ik er ben, de regenperiode, erg veel. Zo zijn er ook bushaltes, waar ervoor een brede geul ligt. Hoe kom je dan in hemelsnaam bij de bus? Nou er liggen wel plankjes overheen, maar naast de bushalte, natuurlijk niet ervoor.
3. Iedereen noemt iedereen hier "mama" of "papa". Zo ben ik al erg vaak "mama" genoemd. De eerste keren vond ik dit wel raar, maar toen vertelde Sophia dat dat hier normaal was. En nu ben ik er ook alweer aan gewend. Ik hou het toch liever bij señora/señorita en señor.
4. Het is hier heel gewoon om 's avonds om 23.00 nog een hele uitgebreide maaltijd te verzorgen. Als ik alleen nog maar wil slapen, staat mijn hostmoeder nog in de keuken te bakken en braden. Dit is wel alleen voor speciale gelegenheden. Zo heb ik het hier nu twee keer meegemaakt, namelijk met mijn hostmoeder's verjaardag en gisteren, toen er vrienden langs kwamen.
5. Coca is hier zowat heilig. Ik las al overal dat het zou helpen tegen de hoogteziekte, dus heb ik ook heel braaf de eerste week elke dag coca-thee genomen en naar de Rainbow Mountain coca-koekjes meegenomen. Maar nu blijkt het ook goed te zijn voor buikpijn en allerlei andere kwaaltjes. Oké, voor de hoogteziekte geloof ik nu, want ik heb daar heel weinig last van gehad (nog steeds geen bewijs, je moet ook veel drinken, en aangezien ik dus veel thee dronk, heb ik dus ook veel gedronken die dagen haha), maar dat het een soort allesgenezend middel is, betwijfel ik nog.
6. Afspraak is hier niet altijd afspraak en ze kijken niet zo nou op een kwartier later of eerder (vooral later, overigens). Vaak moet je dingen een aantal keer vragen voordat ze echt worden gedaan. Ook blijven dingen vaak tot het laatste moment onzeker. Zo heb ik dus elke week een sociale activiteit, maar kreeg ik tot nu toe altijd een dag van tevoren (bron verschilde ook per keer trouwens) te horen wat deze sociale activiteit zou zijn en waar. Ook op het werk kijken ze niet op of om als ik 08.00, 08.15, 08.30 of helemaal niet kom (dit laatste heb ik overigens nog nooit geprobeerd hoor haha). De andere tijden ben ik allemaal weleens binnen komen wandelen, maar dat komt ook weer omdat de tijden van ons ontbijt nog weleens verschillen en ook de bussen geen vast schema kennen. Oftewel, Peruanen plannen niet zoveel, maar eigenlijk kan je in Peru ook niet zoveel plannen, dus he, neem het ze eens kwalijk. En eerlijk, vind ik het soms ook wel superfijn, want wat zijn wij in Nederland soms gestresst op datum en tijd en afspraak.
7. Men is hier heel direct. Veel dingen worden tegen elkaar gezegd in de gebiedende wijs en veel mensen zeggen ook gewoon wat ze denken. Ook dit is soms fijn, maar soms ook wat ongemakkelijk.
8. De lunch is hier de belangrijkste maaltijd van de dag. Voor ontbijt krijg ik niet meer dan een broodje, eventueel met jam of boter, een banaan, wat thee en op mijn verzoek wat sinaasappelsap (hier meer Fanta, trouwens). Echter de lunch, daar kan het niet gek genoeg. Sowieso is er altijd een voorgerecht, meestal soep in mijn geval. Daarna komt het hoofdgerecht met vaak rijst en/of aardappels, kip en groente. Nooit gedacht dat je rijst en kip op zoveel manieren kan bereiden haha. En ja, soms eten ze rijst en aardappels samen, heel vullend, kan ik je vertellen. Ze vragen altijd of het smaakt en of ik meer wil. Nee, qua eten kom ik hier niets tekort. Ze kennen niet echt een toetje, dus dat mis ik soms nog wel. Ik zeg er wel bij, dit is hoe het in mijn gastgezin gaat. Ik hoor ook verhalen van andere vrijwilligers die bijvoorbeeld geen soep vooraf krijgen.
Conclusie: Sommige dingen zijn slechter, sommige dingen zijn beter, sommige dingen mis ik uit Nederland en sommige dingen zou ik wel mee willen nemen. Maar alles went, en juist deze ervaringen maken deze reis natuurlijk zo speciaal, dit is het echte Peru!

(0 from 0 votes)
 
Opvallende, typische dingen in Peruhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429370/opvallende-typische-dingen-in-peru
Opvallende, typische dingen in Peru
 

De kinderafdeling   (published in Peru)

January 26, 2017 by   Comments(0)

, , , ,

Nu ik een aantal dagen op de kinderafdeling rondloop, vind ik het tijd om hier iets over te vertellen. Want natuurlijk geldt ook hier dat het totaal anders is dan bij ons. De afdeling waar ik werk, is voor 0-3 jarigen, oftewel een soort consultatiebureau. Ze worden gemeten en gewogen. 's Ochtends worden bij de administratie, waar de mensen zich hebben aangemeld, papieren mappen gehaald met daarop de namen. De ouders, meestal alleen de moeder, wordt binnengeroepen aan de hand van deze mappen. Soms komt er iemand een tikkeltje brutaal binnen, want ze wacht al zolang. Vaak wordt dan haar naam gezocht en mag ze door. Vervolgens worden ze verwezen naar een plek om hun kindje uit te kleden. Als het druk is, wordt als vervanging maar de plek gebruikt waar ook wordt gemeten of een speeltafel. Soms moeten ze nog naar een afdeling en wordt aan mij of een van de anderen gevraagd de map naar een andere afdeling te brengen. Vervolgens zijn er nog drie bureaus met achter elke een andere vrouw met een eigen taak. Ik ben er nog niet helemaal precies achter welke taak, maar eentje is volgens mij psychomotoriek (figuurtjes teken, op een been staan enz) en de andere is algemene inspectie (symmetrie, fontanellen, geslachhtsorganen enz). Toevallig werd ik vandaag gevraagd hier mee te helpen en mocht ik zelf baby'tjes onderzoeken. Dat vond ik natuurlijk erg leuk. Maar tot nu toe heb ik vooral kinderen gewogen en gemeten.
Verder is de ruimte gevuld met erg veel speelgoed. Er staan kleine tafels met kleine stoeltjes, foamkussens in de vorm van een trap en glijbaan en soms rolt er ook wel eens een bal door de ruimte. Dit maakt het wel heel levendig, en ik vind het dan ook geweldig. Als je even niets te doen hebt, kun je altijd wel kindjes kijken. Kortom, het is echt mijn afdeling :)

 

Adiós y Ciao

(0 from 0 votes)
 
De kinderafdelinghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429213/de-kinderafdeling
De kinderafdeling
 

Week twee: snel gegaan, weer veel gedaan   (published in Peru)

January 23, 2017 by   Comments(1)

, , ,

Een week voorbij, deze is stiekem heel snel gegaan. Woensdag als sociale activiteit een kookcursus gedaan, waarin we een typisch Peruaans gerecht gingen maken: Causa: dit bestaat uit een laag geprakte aardappelen en zoete pepers, dan een laag tonijn of kip met ui en veel mayonaise en dan weer een laag geprakte aardappelen met zoete pepers. En dan bovenop nog avocado en paprika. Ik houd niet van tonijn, maar ik had mezelf voorgenomen hier alles te proberen, dus dat heb ik gedaan. De volgende keer ga ik hem toch liever met kip proberen haha. Aan het begin van de week heb ik aan mijn supervisor gevraagd of het mogelijk was dat ik ook naar andere afdelingen ga. Dus we zouden dinsdag naar de grote baas en tevens ook traumatoloog gaan. Ik kwam echter op mijn werk en mijn collega's zeiden dat hij naar me had gevraagd. Dus ik Pati sms'en maar die antwoordde natuurlijk niet meteen. Dus ik besloot toch maar zelf te gaan, toen was het redelijk snel geregeld. Ik mag de komende twee weken naar de kinderafdeling en de twee weken erna naar de obstetrie. En daarna is het nog maar twee weken! Hij bood al aan meteen langs de kinderafdeling te gaan, maar ik besloot deze week bij de triaje en tropico af te maken en vanaf morgen (maandag) hier te beginnen. Dat was ook goed, en zo had ik zelf geregeld dat ik naar een andere afdeling kon, stiekem best trots! Laatste week rustig afgemaakt, vrijdag was wel een beetje apart, ik sloot toch alvast iets af, namelijk die afdeling. Misschien kom ik er de laatste 2 weken nog terug, maar voor nu ziet het eruit dat ik daar mijn laatste dag heb gehad. Vrijdag hadden Twan en ik 7 maanden verkering, vreemd om dat niet samen door te brengen, maar fijn dat er facetime bestaat, dus heb ik fijn met hem gefacetimed na zijn bandrepetitie. En erna ben ik snel gaan slapen, want 's nachts om 02.40 zou de wekker gaan, om zo op tijd te zijn als ik om 03.20 werd opgehaald voor de Rainbow Mountain. Dit avontuur hebben jullie in mijn vorige blog kunnen lezen. Ik wilde hier nog iets aan toevoegen. Santiago bracht me 's nachts naar het busstation waar ik werd opgehaald. Op mijn boekingsbevestiging stond echter geen één tijd, maar twee: 03.20 en 03.30. Natuurlijk zorgde ik dat ik er 03.20 stond, maar natuurlijk wist ik ook wel dat ze er 03.30, al dan niet pas later zouden zijn. En inderdaad. 03.31 waren ze er niet en ging Santiago bellen. Ze zouden er over 10 minuten zijn. Toch fijn he, Spaans kunnen. Ze waren er inderdaad binnen 10 minuten en zo begon ik aan mijn tocht. Twee haltes verder stapte mijn reisgezelschap ook op en konden we beginnen aan deze mooie tocht. Want nog steeds geniet ik na als ik alle mooie foto's zie!
Vandaag heb ik verder lekker een rustdag gehouden: uitgeslapen, lekker ontbeten, wat gefacetimed en dingen op facebook gedaan, geluncht, weer wat gefacetimed. Met gisteren achter de rug en morgen weer veel nieuwe indrukken in het vooruitzicht leek me dat het beste idee. Eigenlijk zou ik vanochtend met Sophia naar de kerken op de Plaza de Armas gaan, die dan gratis toegang hebben zoals ik eerder vertelde. Helaas is ze gisteravond ziek geworden en voelde ze zich vanochtend zo slecht dat ze naar het ziekenhuis is gebracht door Santiago en daar ook nu nog is tot morgen. Dus dat was wel vervelend vandaag en ook een beetje schrikken, want ik hoop zo dat ik niet zo ziek word dat ik naar het ziekenhuis moet. Hier heb je helaas niet zoveel over te zeggen. Maar ik let op wat ik eet, slaap genoeg, drink genoeg en luister goed naar mijn lichaam, dus geen zorgen, ik let zo goed op mezelf als mogelijk is hier :)
Laat een nieuwe week beginnen, dan laat ik snel weer van me horen!
Bresos (liefs, letterlijk "kussen"),
Daisy

(0 from 0 votes)
 
Week twee: snel gegaan, weer veel gedaanhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429139/week-twee-snel-gegaan-weer-veel-gedaan
Week twee: snel gegaan, weer veel gedaan
 

Rainbow Mountain of Montaña de siete colores   (published in Peru)

January 22, 2017 by   Comments(1)

, , , ,

Ik schrijf dit in de hobbelige bus terug van de Rainbow Mountain naar Cusco.
Over de Rainbow Mountain: de Rainbow Mountain kennen ze in Peru als Vinicunca. De naam komt uit het Quechua, de belangrijkste voertaal van het Inca- rijk, en betekent ‘de zeven kleuren berg’. De Rainbow Mountain komt aan zijn regenboogkleuren door verschillende mineralen zoals: koper, ijzer en malachiet die hier in de grond zitten.
Toenet heb ik dus al een paar slingerweggetjes met aan de zijkanten de afgrond overleeft. Nu komen we bij allerlei dorpjes, waar allemaal enkele mensen wonen waarvan ik nog steeds afvraag wat ze daar de hele tijd doen. En tussendoor komen we soms groepjes alpaca's tegen die natuurlijk heel eigenwijs overlopen als de bus eraan komt. En ook Peruanen in de traditionele gekleurde kledij, slepend met zakken gemaakt van een deken (ik vind het nog steeds knap hoe ze die knopen en achterop doen zonder dat er iets uitvalt, slepend met paarden of op een motor. Ik heb er zelfs enkele gezien die zich op de fiets door deze bergen waagden. Ook de heenweg verliep zo, toen ik vanochtend om 03.30 werd opgehaald vlakbij mijn huis met ditzelfde busje. Ik vond het klimmen richting de rainbow mountain het spannendst, maar toen ik vanochtend zag hoe dit busje door de straten zoefde, begon ik te twijfelen of ik me toch niet hier meer zorgen om had moeten maken. Maar ach, de heenweg heb ik overleefd, nu de terugreis nog.
Over de klim zelf: we kwam dus om 06.30 aan bij de plek waar we verder zouden gaan zonder bus. Eerst ontbijt: simpel brood met chocomel, maar dat smaakte toch wel. Daarna begonnen we met klimmen. Meteen allerlei rotsen en best wel steil. Ik vroeg me af hoe ik dit 15 km/4 uur lang vol hing houden. Omdat de Rainbow Mountain op meer dan 5000 meter is, heb je minder zuurstof. Toen stonden daar, als redders in de branding, paarden met allemaal een of twee Peruanen in typische kledij ernaast. Toen was voor mij en een ander meisje waar ik mee samen ging de beslissing toch wel snel gemaakt: we namen zo'n paard. En wat ben ik daar blij mee! Heb nu echt kunnen genieten van het uitzicht, ipv constant op mijn ademhaling letten. Het was het waard en ook nog eens een speciale ervaring, bovenop een paard over soms toch wel smalle, modderige en rotsachtige paadjes. En ik hield ook nog eens schone voeten, want andere mensen moesten dus door deze modder lopen. Ik moest wel een paar keer afstappen, als het zelf voor de paarden te modderig of te rotsachtig werd. Tijdens die klim voelde ik dan alweer dat het goed was dat ik met een paard ben gegaan. En een keer moesten we afstappen om entree te betalen, 10 sol. Maar... voor Peruanen was het 5 sol. Tja, verschil moet er zijn. Hadden ze zoiets in Nederland ook maar! Daarnaast kwamen we nog groepjes alpaca's tegen en ook kleine huisjes van de plaatselijke bevolking die ons hun water en lekkernijen probeerde te verkopen, bezig waren de paden beter te maken of gewoon wat bij elkaar zaten en de bonte stoet toeristen bekeken die voorbijkwamen. Respect voor de wandelaars hoor, het is dus echt best zwaar. Het andere meisje waar ik mee was, heeft heen en terug gelopen! Maar allemaal kwamen we er, en het uitzicht en de kleuren waren zo indrukwekkend. Je kon nog een klein stukje naar boven voor een nog mooier uitzicht. Aanvankelijk pastte ik hiervoor, maar gemotiveerd door mijn reisgenootjes heb ik het geprobeerd, en gehaald! Een paar mooie foto's genomen, oa genomen door een fotograaf, dus beter kun je niet hebben toch. Toen we bovenop stonden, begon het te sneeuwen, en was ik extreem blij met de handschoenen die ik beneden bij een van de kraampjes had gekocht. Gelukkig hoefde ik alleen maar op het paard te stappen. Beneden aangekomen hebben we nog een lunch gehad: groentebouillon en erna nog rijst met kip en groenten, erg typisch eten, maar weer smaakte het erg goed. Het opvallendste van die stopplek was de wc, ofja, wc kon je het nauwelijks noemen, het was een hok, met daarin een gat in de grond en nog wel netjes aangegeven waar je je voeten moest zetten. Het doorspoelen moest je dan wel weer zelf doen met een emmer water. Gelukkig had ik zakdoekjes bij, want ook wc papier was natuurlijk te luxe. Na dit alles ben ik dus weer hier in de bus belandt, na het typen van dit verhaal weer een tijd verder. Ik post hem straks meteen als ik thuiskom, maar nadat mijn hostfamily me waarschijnlijk heel geïnteresseerd heeft uitgevraagd over de trip. En ook mijn ouders en Twan zullen wel willen weten hoe het was en zijn nog tot zolaat opgebleven (00.30 jullie tijd). Daarop kan ik maar één ding zeggen: Me gusta! (Ik vind het leuk)

(0 from 0 votes)
 
Rainbow Mountain of Montaña de siete coloreshttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429106/rainbow-mountain-of-montaa-de-siete-colores
Rainbow Mountain of Montaña de siete colores
 

San Pedro market en Plaza de Armas op mijn zondag   (published in Peru)

January 16, 2017 by   Comments(2)

, , ,

Vandaag een mooie zonnige ochtend doorgebracht op de San Pedro Market. Dit is een grote overdekte markt in het centrum waar ze alles verkopen wat je je maar kunt bedenken. Ontelbare kraampjes met sieraden, sjaals, dekens, tassen, etuis, boekjes, portemonnees, sleutelhangers enz in de typische patronen en felle kleuren van Peru. Ik werd er helemaal vrolijk van toen ik het zag, en nog vrolijker toen ik een paar van deze prachtige, schattige dingen had gekocht. Verder verkopen ze er vlees, kaas, fruit, groente en vers klaargemaakt eten en fruit juices. Ook de omgeving van de markt is prachtig, met mooie pleinen, fonteinen en indrukwekkende stenen poorten over de weg. Heel Cuzco is een groot openluchtmuseum. Aanvankelijk vertrok ik samen met Sophia, maar ze voelde zich niet lekker en gaf aan al snel naar huis terug te willen. Toen kwam ik voor de keuze of ik zou blijven of mee teruggaan. Ik was er nog nooit geweest, dus ik dacht eigenlijk ik ga veilig mee terug. Maar Sophia wees me aan waar en welke bus ik kon nemen en toen heb ik besloten zelf te blijven. Ik vond het eerst wel spannend, maar al snel besefte ik hoe mooi het om me heen was en was ik stiekem ook wel een beetje trots op mezelf dat ik zelf rondliep in zo'n grote stad. Tenslotte nog een bezoekje gebracht aan de Plaza de Armas, die mooi en gezellig is als altijd. Van dit alles heb ik foto's gemaakt die je terug kan vinden in het fotoalbum. Toen de bus teruggenomen, lekker geluncht, wat gefacetimed en de laatste vrije dag is alweer voorbij. Nu op tijd slapen en morgen weer een dag in het ziekenhuis!

 

Buenos noches, (Goedenacht)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
San Pedro market en Plaza de Armas op mijn zondaghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/428882/san-pedro-market-en-plaza-de-armas-op-mijn-zondag
San Pedro market en Plaza de Armas op mijn zondag
 

De eerste week: veel gedaan, veel gezien   (published in Peru)

January 15, 2017 by   Comments(1)

, , ,

Het eerste weekend hier in Cuzco. Ik ben hier stiekem toch alweer een week. En al zoveel dingen gedaam en gezien. Ook veel kleine dingen, die eigenlijk soms het allermooist zijn. Zoals een gesprekje in het Spaans met een vrouw in de bus of het mooie uitzicht wat je in heel Cuzco op de bergen hebt.
Maar eerst was daar gisteren de verjaardag van mijn hostmoeder. Dat vond ik misschien toch wel het speciaalste wat ik deze week heb meegemaakt. Wat kunnen zij feestvieren zeg! Voor een indruk hier de beschrijving van de dag: Eerst komt 's ochtends de hele familie ontbijten. Aangezien het traditie is dat de jarige op zijn/haar verjaardag niets mag doen, hebben wij alles hiervoor voorbereidt. Zo was er onder andere de eigen gebakken chocoladecake van Sophia en mij. Dan gaat iedereen weg, om vervolgens voor de lunch weer terug te komen. In dit geval kwamen er nog wat extra mensen. Weer verdwijnen ze en duiken ze 's avonds weer op. Om 23.00 wel te verstaan. En dan barst het feest pas echt los. Salsadeuntjes klinken over de speakers en iedereen zingt, dans en drinkt. En ook Sophia en ik moesten eraan geloven. We werden bij de hand genomen en begeleidt naar de dansvloer. Een beetje ongemakkelijk, maar stiekem ook wel heel erg leuk!! Een zus heeft de hele avond in de keuken gestaan om te zorgen dat er om 00.00 eten is. Het is een traditie om om middernacht te eten. En niet zomaar eten, uitgebreid eten: rijst, zoete aardappelen en kip met groenten. Toen dit geserveerd werd, ben ik gaan slapen. Ik had geen honger en ben op iets rustigere Spaanse deuntjes in slaap gevallen. Vannacht dus niet erg veel geslapen, maar toch vol goede moed vandaag naar een yogales gegaan, erna uitgebreid geluncht en nog wat gedronken met wat vrijwilligers. Toen naar huis, facetimen met mijn ouders en daarna met vriendlief en toen was het alweer avond. Een week voorbij. Vorige week zat ik in het vliegtuig. Nu is het gelukkig al gewoon om hier te zijn. Morgen ga ik misschien nog met Sophia de kerken bezoeken op de Plaza de Armas, die een prachtig uitzicht hebben over de stad. En verder maar vast uitrusten voor een nieuwe werkweek in het ziekenhuis.

Pienso en ti (ik denk aan jullie),
Daisy

(0 from 0 votes)
 
De eerste week: veel gedaan, veel gezienhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/428844/de-eerste-week-veel-gedaan-veel-gezien
De eerste week: veel gedaan, veel gezien
 
thumbnail

Medisch project

Daisy 189 days ago