click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Doei psychiatrisch ziekenhuis, hallo kinderbescherming   (published in Mongolia)

December 3, 2017 by   Comments(0)

Met een iets wat minder leuke start zijn er weer twee onwijs leuke weken voorbij in het ijskoude Mongolië. Het was even wennen om mijn tijd hier voort te zetten zonder Elvira, onze dagelijkse Tous les jours dates in mijn eentje voort zetten is toch wel iets minder gezellig... Ben ik op de allereerste dag ook nog eens lastiggevallen in Tous les jours door een of andere mafkees, die me vervolgens ook nog even gevolgd is op straat. Ik moet heel eerlijk toe geven dat ik er toen wel echt even doorheen zat, nadat ik zowat de stad doorgerend was, omdat die vent vreselijk eng was. Gelukkig hebben de rest van de twee weken het helemaal goed gemaakt. Zo zie je maar, na diepe dalen komen hoge bergen.

Het waren mijn laatste twee weken in het psychiatrisch ziekenhuis. Ze hebben me namelijk gevraagd of ik de laatste weken bij een organisatie van de kinderbescherming wil werken. Ik ben wel toe aan wat verandering, dus ik ben erg benieuwd hoe ik het daar ga vinden. Een groot voordeel: ik kan er lopend naar toe in plaats van met de bus, jeeeeej. Die bus ga ik dus echt niet missen, wat is openbaar vervoer vre-se-lijk in zo’n grote stad als deze. 20-30 minuten lopen in temperaturen tussen de -25 en -35 neem ik dus maar voor lief. Een ander ding dat ik zeker niet ga missen is de mega slechte lucht rondom het ziekenhuis. Hij staat midden in het ger district, waar dus een hoop yurts staan die heel veel warmte nodig hebben. Met ongeveer 5 meter zicht, moest ik het de laatste twee weken doen. En nee, dat is niet doordat het mistig was. Ik denk dat je nog beter kan roken dan naar buiten kan gaan. Of geld besparen door naar buiten te gaan in plaats van te roken is natuurlijk ook een optie hahaha. Gelukkig is het in het centrum van de stad een stuk minder erg, al is de lucht hier ook niet bepaald goed voor je longen…

Ik heb de laatste twee weken met veel plezier mijn tijd in het ziekenhuis afgesloten. Ik heb weer een hoop individuele therapieën gezien en veel met mijn dokter over de patiënten gepraat. Hiernaast was het vorige week een speciale week voor de psychotherapie afdeling. Elke maand is het de beurt voor een andere afdeling van het ziekenhuis en deze maand waren wij aan de beurt. De bedoeling was dat de medewerkers van de afdeling de andere medewerkers van het ziekenhuis lieten zien wat voor werk zij verrichten. We hebben vijf verschillende groepstherapieën georganiseerd, waarvan maar twee therapieën gedaan worden met de patiënten. Tegelijkertijd wilden ze namelijk laten zien hoe nuttig zulke groepstherapieën zijn en proberen om hier geld voor te krijgen van het ziekenhuis. Helaas krijgen ze dat (nog) niet en moeten de patiënten het vooral met meestal korte individuele gesprekjes en medicijnen doen. Ik organiseerde samen met mijn dokter de autotraining, shake therapie en pleasure therapie. De autotraining, oftewel slaaptherapie, doen ze ook met de patiënten. Hier heb ik al eens eerder wat over verteld in één van mijn vorige blogs. Tijdens deze therapie kon ik, behalve het goede voorbeeld geven aan de rest, natuurlijk weinig doen, dus heerlijk even een half uurtje tukken hahaha. Naja, eigenlijk is het mij nog nooit gelukt om echt in slaap te vallen, terwijl bijna iedereen om me heen ligt te snurken….. Ik word door elk klein geluidje afgeleid, maar relaxt is het zeker. Tijdens de pleasure therapie was het de bedoeling dat ze al hun zintuigen, behalve zien, moesten gebruiken tijdens het eten van kleine snacks. De meeste lekker, maar ook ui en knoflook…. Hahahahaha, dat vonden ze iets minder leuk. Met deze therapie wilden we laten zien hoe belangrijk het is om af en toe even stil te staan bij dingen die je doet en echt plezier erin te hebben. Bijvoorbeeld wanneer je iets eet. Negen van de tien keer heb je het al doorgeslikt, voordat je het überhaupt geproefd hebt. De shake therapie stond in het teken van 10 minuten losgaan op muziek en alle stress uit je lichaam schudden. Aan het begin aarzelde iedereen wel een beetje, maar als één iemand begon los te gaan, volgde de rest meestal vanzelf. Ik hoop oprecht dat de psychotherapie afdeling wat meer geld krijgt om meer van dit soort therapieën voor de patiënten te organiseren. Het zou zoveel meer voor ze kunnen betekenen dan alleen het krijgen van medicijnen en korte individuele gesprekjes. Dat ze heel erg geloven in medicijnen in dit land is mij nog even extra duidelijk gemaakt door de dokter waar ik mee werkte. Hij was de afgelopen weken verkouden en moest veel hoesten, niet heel gek met het koude weer en de slechte lucht in deze stad. In plaats van de tijd uitzitten en hopen dat het snel over is, zoals volgens mij de meeste Nederlanders wel doen, heeft hij een X-ray van zijn borst gemaakt en zit hij meerdere malen per week aan het infuus. Het zijn wel een beetje watjes in dit land hoor hahahaha. Er was op die Xray natuurlijk niets te zien…

Naast werk waren de afgelopen weken ook weer vol gevuld met andere leuke dingen. Op de doordeweekse avonden ben ik vaak naar boxles geweest samen met mijn zussen, of alleen, ondanks dat ze willen afvallen hebben ze weinig motivatie hahahahaha. In het eerste weekend heb ik op vrijdagavond ergens wat gegeten en daarna gepoold samen met Emy, Udit en Udit zijn collega’s. Erg gezellig, en natuurlijk hebben we de Mongolen even ingemaakt met onze internationale skills!!!!!

Op zaterdag ben ik wezen hiken met Enkhee, Surka en Lisa. Wat een avontuur was dat. We zijn naar de Bogd Khan berg geweest die ergens aan het randje van de stad ligt. Het eerste hoogste punt is een grote vlakte met weinig uitzicht. We wilden natuurlijk wel wat meer zien, dus we besloten om verder te gaan. Enkhee en Surka wisten alleen niet heel goed de weg vanaf dat punt, dus we zijn met een andere groep mee gegaan. Super aardige mensen en erg ervaren met hiken op deze berg. Toen we op een gegeven moment het punt met uitzicht bereikt hadden en wat fotootjes geschoten hadden, haalden deze groep mensen hun tassen leeg. We kregen van alles voorgeschoteld, thee, gebakken roerei, brood, koekjes. Weigeren in dit land is erg onbeleefd, dus we namen alles met liefde aan. Zelf waren we sowieso niet zo goed voorbereid…. Op een flesje water, die binnen no time bevroren en dus niet meer drinkbaar was, had ik niets meegenomen. We waren inmiddels al wat langer dan twee uur onderweg en gingen via een andere (niet-toeristische) weg weer naar beneden. Mijn handen en voeten waren echt bevroren en bijna gevoelloos met een temperatuur van rond de -25 die dag. Op een gegeven moment kwamen we bij een andere groep mensen aan die een vuurtje hadden gestookt en daarin aardappelen aan het bakken waren. Ik werd even op een boomstronk gezet, waarna ik vervolgens mijn schoenen en sokken uit moest trekken. Ik dacht dat ze wilde dat ik mijn voeten op zou warmen bij het vuurtje, maar ze hadden een ander idee voor me. Mijn blote voeten werden in de sneeuw geduwd en er lekker mee ingewreven. Ik heb echt zitten gillen daar hahahaha, wat was dat koud zeg. Vervolgens kreeg ik nieuwe schone sokken van een hele aardige man en moest ik mijn schoenen weer aantrekken. Niet opwarmen bij het vuurtje dus, maar een traditioneel Mongoolse manier om voeten op te warmen. Gek genoeg kreeg ik na een half uurtje weer gevoel in me voeten en werden ze echt warm. Mijn handen bleven daarentegen koud, dus ik kreeg ook nog eens de handschoenen van iemand anders. Het werd er niet echt beter op, ik heb nou eenmaal altijd koude handen en voeten en ik denk dat ik daar heel weinig tegen kan doen, maar om beleefd te zijn nam ik ze maar aan. Toch wel heel lief van zo’n wildvreemde om van alles aan te bieden om mij te helpen. Dit zie ik Nederlanders in ieder geval niet zo gauw doen… De aardappelen die ze trouwens aan het bakken waren in het vuurtje hebben wij uiteindelijk gekregen, volgende keer zouden ze iets meer meenemen hahaha. Na 4,5 uur onderweg geweest te zijn, kwamen we uiteindelijk weer beneden aan de berg, waarna we vervolgens ook nog eens een lift naar huis gekregen hebben van deze mensen. Hoe lief en super bijzonder om te zien hoe open en aardig de mensen in Mongolië kunnen zijn.

Over traditioneel Mongools gesproken, iets dat ik in mijn vorige blog vergeten te vertellen ben. Surka had een beetje oorpijn en had hier een perfect traditioneel Mongoolse geneeswijze voor. De khussuur, die ik hier inmiddels een paar keer gegeten heb, werd tegen beide oren, onder beide voeten en op haar navel gelegd (gefrituurd deeg gevuld met vlees, ui en knoflook). Ze moest zo blijven liggen voor een half uurtje, en ja hoor, na een half uurtje was de oorpijn verdwenen. Hahahahahahahaha, wat een grap. Toch wel bijzonder volk ook hoor hier. Ook zoiets grappigs, vrouwen maken hier hun wenkbrauwen een stuk groter dan dat ze in werkelijkheid zijn. Soms zie je het al in Nederland, maar dit is nog even 10 keer zo erg. De opmerking die ik daardoor ook van Surka kreeg: "Steffi, you are so pretty, but I want to change one thing on your face, can I do that?". Ja hoor, ga je gang. Nou daar kwam de metamorfose, ze begon me flink op te maken, met als resultaat: twee keer zo dikke wenkbrauwen. Verder had ze alles erg mooi gedaan en kon je wel zien dat ze zelf veel aandacht besteed aan make-up, maar die wenkbrauwen.... afschuwelijk. En mooi dat Surka en Enkhee het vonden.... hahahahahaha, ik snap het niet hoor. 

Op de zondag van het eerste weekend ben ik wezen snowboarden met Lisa en Tino. Ondanks dat de piste echt me-ga klein was, twee hellingen, waarvan één voor beginners en één voor gevorderden, was het wel echt super leuk. We konden voor onwijs weinig geld voor 3 uur de piste op en materiaal en kleding huren, en aangezien de piste niet echt groot was, 10 minuten in de lift, 3 minuten naar beneden, was 3 uur lang zat. Op de laatste afdaling had ik nog even het goede idee om mijzelf zonder handschoen te filmen…… Na een halve minuut had ik geen gevoel meer in mijn hand en vloog mijn (nieuwe) telefoon uit mijn hand. Gelukkig deed hij het nog hahahahahaha, lekker kneuzig.

En ja ik heb een nieuwe telefoon. Ik heb namelijk een super leuk en lief pakketje gehad vanuit Nederland gevuld met chocolade letters voor mij en mijn host zussen, stroopwafels een heerlijk luchtje & Lau zijn oude Iphone, speciaal voor de sint. Echt onwijs leuk en die chocolade letters en stroopwafels proeven zo ver weg nog veeeeeeel beter dan in Nederland. Dat ik weer een Iphone heb in plaats van die oude samsung uit de prehistorie is ook top, kan ik eindelijk weer een beetje mooie foto’s maken en op een normale manier mijn telefoon gebruiken zonder om de 5 minuten de batterij eruit te moeten halen, omdat hij weer eens vast loopt…….

Iets dat super populair is in Mongolië is karaoke. Een leuk uitje om te doen samen met de andere vrijwilligers dus. Ik verwachtte een karaoke bar met veel mensen, maar in plaats daarvan heb je hier een privé kamer om samen met je eigen vrienden o.i.d. karaoke te doen. Aan het begin wat twijfelachtig, maar met het goede voorbeeld van Enkhee en een andere begeleider van Projects Abroad & wat drankjes, begon iedereen er veel plezier in te hebben.

Donderdag avond hadden Enkhee, Surka en ik gegeten bij Surka haar ouders. Ze spraken geen woord Engels, maar ik vond het wel erg leuk om ze te ontmoeten. Ze hadden ook nog eens een kadootje voor me gekocht, super lief. Een traditioneel Mongools spelletje en chocola. Bij dat spel kwam er een bepaalde wens of horoscoop uit en ik had dat mijn wensen over mijn nieuwe werk uit zouden komen. Hoe toevallig hahahaha, hopelijk ga ik mijn nieuwe werk voor de laatste weken dus echt leuk vinden.

Dit weekend stond vooral centraal met veel quality time met mijn zussen. Enkhee gaat woensdag voor twee maanden werken in Nepal. Erg jammer dat ze er niet is in mijn laatste weken, maar samen met Surka heb ik het ook erg gezellig! Op vrijdagavond zijn we met zijn drieën naar Udit gegaan, want die zou een keer Indian voor ons koken. Naast ons had hij ook zijn supervisor van zijn werk uitgenodigd en zijn host was er ook. Ik moet zeggen dat ik heel ander Indisch eten verwacht had dan we kregen, maar het was nog steeds erg lekker en gezellig. Op zaterdag ben ik weer wezen hiken met Surka. Dit keer waren we 30 minuten sneller op de top dan vorige keer, best een goede prestatie dus. ’s Avonds heb ik Enkhee en Surka mee uit eten genomen als bedankje voor hun gastvrijheid. Ik heb echt super geluk met ze en ik had geen leuker en beter gastgezin / appartement kunnen wensen! Vandaag heb ik ze nog even extra verwend met mijn heeeeeerlijke chicken quasadillas. Ik moest wat improviseren met de ingrediënten, maar ik moet zeggen dat ze behoorlijk goed gelukt waren =).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



(0 from 0 votes)
 
Doei psychiatrisch ziekenhuis, hallo kinderbescherminghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/steffivanbeelen/read/439798/doei-psychiatrisch-ziekenhuis-hallo-kinderbescherming
Doei psychiatrisch ziekenhuis, hallo kinderbescherming