click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Maar hoe gaat het nou eigenlijk met mijn project?   (published in South Africa)

May 18, 2017 by   Comments(0)

Over anderhalve maand ben ik alweer thuis. Alhoewel, ‘alweer’? Hoewel april is omgevlogen en ik dan ook schrok dat we alweer halverwege mei waren, kan een deel in mij eigenlijk ook niet wachten tot juni en juli. De tijd in Kaapstad is een raar verschijnsel. Ik kon lang niet bedenken of de tijd nou snel of sloom gaat, tot een vriendin zei dat de dagen lang duren maar dat de weken kort zijn. En dat is denk ik de beste beschrijving, hoe vaag ook. Het ene moment heb ik nog altijd het gevoel dat ik al mijn hele leven hier zit en dat er nooit een einde aan komt, maar dan komt het moment dat de kalender alweer de vijfde maand aantikt en dat juni en juli snel zullen volgen. En zoals mijn wijze lieve moeder zei: ‘De tweede helft gaat altijd sneller, dus geniet van je tijd daar. Voor je het weet zit ik weer tegen je aan te zeuren’. Wijze woorden mam, dat houdt me op de been hier! En ik heb ook zeker het gevoel dat deze laatste weken om zullen vliegen. Part two has begun!

En dat is even wat anders dan part one. De eerste weken hier was het vooral een kwestie van wennen, cocktails drinken, leuke dingen doen, cocktails drinken, naar het strand gaan, cocktails drinken en ook nog wat werken. Maar dan verlaat de hele groep je, wordt het langzaamaan winter en verandert er op het werk ineens een hoop. Ik heb in mijn blogposts namelijk niet veel verteld over mijn stage en het project en dat was niet zonder reden. Ik heb het expres wat achterwege gelaten, hopend dat ik snel wat positiefs zou kunnen schrijven, maar dat moment kwam er maar niet van. Maar aangezien ik hier toch voor mijn stage zit, kan ik er niet niets over schrijven. Goed, gaat ie dan.

Toen ik hier aankwam in Kaapstad, stonden er 20 weken in het Nutrition project op me te wachten. Een hele tijd om aardig wat werk te verrichten, en ik had er dan ook heel veel zin in. Dit werd nog beter toen mijn begeleidster aangaf dat ze het schema expres wat leger had gelaten voor mij, zodat ik dit kon invullen met allerlei diëtistische activiteiten zoals consulten, voedingsadviezen opstellen, health screenings te doen etc. Ik begon vol goede moed, maar merkte al snel dat ik een beetje de enige was die mij zo wilde inzetten. De andere vrijwilligers die er waren leken vooral verveeld en niet super enthousiast. En na twee weken meedraaien begreep ik helemaal waar dat vandaan kwam. De site had van tevoren aangegeven welke projecten er gaande waren, wat je werkzaamheden waren, wie we hielpen en wat het doel van het project was. En van alles wat er op die pagina stond, gebeurde er 99% NIET. Ik snapte dat ik niet in een perfect project terechtkwam, want anders was het schema niet zo leeg, maar dit waren een hele hoop loze beloftes bij elkaar. En dat was voor mij nog niet eens zozeer een groot probleem omdat ik zo lang bleef en 20 weken had om alles wat er op die pagina stond wél te realiseren. Maar voor alle vrijwilligers die voor enkele weken bleven, was het vooral teleurstelling op teleurstelling.

Goed, ik schreef voor school een stagewerkplan, waarin ik al mijn doelen voor mezelf én het project opschreef en opnieuw ging ik vol goede moed aan de slag. Maar al snel volgde opnieuw een teleurstelling: veel van wat ik voor mijn stage moest doen, kon niet zo 1,2,3 geregeld worden. De consulten kwamen maar niet van de grond, omdat het in deze gemeenschap nogal moeilijk kon zijn om dat te regelen. De groepen waar we in de townships naartoe gingen, bleken al een jaar op hetzelfde niveau te hangen en er was geen concreet plan. Tel daarbij op dat alles op een Hakuna Matata tempo gaat, en je hebt het recept voor opnieuw een heleboel frustraties. Een gesprek met mijn begeleidster leverde een hoop beloftes op, die dan na een aantal weken weer in teleurstellingen overgingen en zo ging dat steeds opnieuw en opnieuw.

Drie maanden gingen er overheen waarin ik het gevoel had telkens bergop te gaan, maar als ik bijna bij de top was, dan gebeurde er weer iets en rolde ik weer die berg af. Ik was er zo klaar mee dat ik er zelfs over nadacht om deze stage te laten voor wat het was en gewoon lekker te gaan rondreizen en thuis maar een andere stage te gaan doen. Het thuisfront en mijn docente probeerde me goede moed in te praten, maar ik was er zo klaar mee. En nét op dat moment, gebeurden er een aantal dingen tegelijk die alles veranderden: ik kreeg een nieuwe begeleidster, Lo uit de VS kwam als vrijwilliger het team verstevigen en er werden een aantal serieuze veranderingen aangebracht. Mijn oude begeleidster nam ontslag in verband met zwangerschap, een dame uit Kaapstad die op dat moment als vrijwilliger in ons project zat nam haar baan over en Lo haalde het beste in alles en iedereen naar boven. In de transitieperiode van de oude naar de nieuwe begeleidster voerden we een aantal serieuze gesprekken waaruit bleek dat de nieuwe begeleidster ook heel wat plannen had voor het project en het serieus wilde aanpakken.

Super goed nieuws natuurlijk en ik kreeg er weer heel veel positieve energie van, maar ik bleef nog wel een beetje sceptisch aangezien er mij al zo vaak het een en ander was beloofd wat niet gebeurde. Maar Fahima, mijn nieuwe begeleidster, heeft het tegendeel bewezen. Ze werkt nu een maand als begeleidster en ik kan zeggen dat het project met sprongen vooruit gaat. Niets ten nadele van mijn oude stagebegeleidster, maar het project had een re-start nodig. En dat gebeurde.

Fahima zette een schema op, een volle dit keer, met meetings voor feedback en overleg, een ochtend in een babykliniek, consulten met cliënten, een volledig schema voor de sessies die we in de townships houden, health screenings en meetings met verschillende betrokken partijen. Zó fijn. Ik had het gevoel eindelijk productief bezig te zijn, terwijl we nog aan de start staan. Dat is een heel verschil met hoe het voorheen ging.

Ik kan dan ook oprecht zeggen dat ik weer plezier heb in mijn werk. Ik heb het gevoel nodig te zijn en me nuttig te maken. De werkdagen zijn vol, maar ik ga met een tevreden gevoel naar huis. Ik rondde mijn booklet over gezond eten voor kinderen af, ik help mensen direct door de consulten uit te voeren en ik heb het gevoel dat ik eindelijk weer bergopwaarts ga. Het project is nog lang niet waar we het willen hebben, maar we zijn op de goede weg. Er is hier zoveel hulp nodig, ons werk stopt nooit. Ik zal dan misschien niet alle resultaten zien van wat we nu allemaal proberen op te zetten en waar we een hoop moeite insteken, maar ik ben trots op het begin dat we hebben gemaakt. Ik hoop op deze manier dat de vrijwilligers die de komende jaren dit project komen versterken, op de basis die onder andere ik heb gelegd, mensen kunnen helpen en het project tot een groot succes maken.

 

 

 

 

 

(0 from 0 votes)
 
Maar hoe gaat het nou eigenlijk met mijn project?https://www.mytripblog.org/pg/blog/ssebregts/read/433924/maar-hoe-gaat-het-nou-eigenlijk-met-mijn-project
Maar hoe gaat het nou eigenlijk met mijn project?