click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

December 2011

‘Together we create a better world’ , written by Alexandra Ichim – Projects Manager   (published in Romania)

December 29, 2011 by   Comments(0)

On Tuesday, the 20th of December 2011, Projects Abroad Romania Team together with Rafael Fundation, in collaboration with Students’ Cultural Centre (Casa de Cultura a Studentilor Brasov) held the 3rd Edition of the ‘To Love is To Give, To Give is To Receive’ Charity Show. The event took place on 39 Memorandului Street and lasted for two hours, from 7.30 PM till 9:30 PM.

 

The main purpose of the show was to raise funds for the people with several disabilities from Rafael Fundation in Codlea.

 

The Event was a real success, presenting once again an eclectic mix of drama, dance and music. The drama performances were presented by our Projects Abroad Groups: Black Juice Seniors and Juniors, who presented two of the greatest fantasy stories: “Alice in Wonderland” and “Peter Pan”. Both groups performed under the guidance of Kirsten Marien, as their trainer and director, also being directly coordinated by Alexandra Ichim, the Drama and Dance supervisor for Projects Abroad Romania.  

 

Besides the presentation of the Fantasy versus Reality Drama Show, Projects Abroad had other suprises for the local public: special guests presenting unique shows of music and dance. The special guests were: Oana Panazan, Rayana Antoneac, Ana Hornoiu and The Group ‘ Traditii’, who performed songs and carols from the Romanian and international repertoire. Also, the other special guests, Step in2 Salsa Dance Group and The Group ‘Traditii’, presented performances of Latin and Romanian traditional dances.

 

The strongest performance of the evening was a story put up on stage by the members of Rafael Fundation, created by them, named ‘Follow Your Dream’. Also, at the end of the show, Rafael Fundation with Projects Abroad held an exhibition with products designed and created by the members of Rafael Fundation themselves, which people could buy. There were two donation boxes in the room, where people could donate as much as they could. Each person from the audience received an envelope with useful information on members’ needs and costs.

 

At the end of the ‘story’, we counted the money and so we gathered 1770 lei which means approximately 410 euros or 340 pounds.

 

We want to thank once again to everyone involved in this project and we really hope to continue with this ‘tradition’ of Projects Abroad Romania and keep up on ‘creating a better world’.

 

 

 

(0 from 0 votes)
 
‘Together we create a better world’ , written by Alexandra Ichim – Projects Managerhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/romania-social-manager/read/166635/together-we-create-a-better-world-written-by-alexandra-ichim-projects-manager
‘Together we create a better world’ , written by Alexandra Ichim – Projects Manager
 

Ik in Roemenie (Dutch article written by Eveline Rentmeester, current drama volunteer)   (published in Romania)

December 28, 2011 by   Comments(2)

Toen er aan mij werd gevraagd om een stukje te schrijven over mijn ervaringen tot nu toe in Roemenie, ben ik eens goed gaan nadenken wat ik zou schrijven. Schrijven over wat ik tot nu toe gedaan heb in de nog maar korte tijd (11 dagen) dat ik er ben of moet ik me meer richten op de dingen die nog gaan komen. Maar de dingen die je doet zijn voor iedereen anders en de dingen die nog gaan komen, kan ik niet voorspellen. Ik zal dus iets schrijven waar personen die van plan zijn om te komen óf die twijfelen om te komen,  wat aan hebben.

 

Als ik één tip zou moeten geven dan is het deze: ga met een open verstand én open hart dit avontuur tegemoet en denk niet te ver vooruit. Want dat is wat ik hier het eerste geleerd hebt. Niets gaat zoals gepland en wanneer je ergens teveel op rekent, dan zou het zomaar kunnen dat het anders gaat en dat je vervolgens teleurgesteld gaat zijn. Het code woord is dan ook ‘geduld’. Toen ik in Roemenie aankwam, kreeg ik een schema voor de eerste week. Ruw gezien heb ik de dingen gedaan die op mijn schema stonden maar de dagen en tijden waarop alles heeft plaatsgevonden, waren helemaal door elkaar gehusseld of verschoven. In Nederland zijn we dat niet gewend en ik moest dan ook erg wennen aan dit systeem. Maar na een dikke week, begin ik er aan te wennen en hoewel ik ook af en toe in mijn eigen gewoontes terug val van teveel plannen, vind ik het eigenlijk wel prettig.

 

Een andere belangrijke ervaring die ik wil delen, heeft te maken met de reden waarom je een avontuur zoals dit aan wilt gaan. In de eerste week dat ik hier was, vlogen mijn emoties alle kanten op. Je vraagt je in Godsnaam af waarom je deze stap hebt genomen om in je eentje naar een vreemd land te gaan waar je niemand kent, een hele andere cultuur heerst en alles anders gaat dan je verwacht of gewend ben. En ook niet geheel onbelangrijk, daarvoor moet je ook nog eens een smak geld neerleggen. Maar na een paar dagen, toen ik voor de eerste keer een glimlach op het gezicht van een weeskindje kon toveren, wist ik het weer. Ja, dat was het! Ik wil kindjes die nooit de kansen hebben gekregen die ik wel heb gehad, een leuke tijd geven met mijn aanwezigheid en wellicht iets meegeven wat ze bij zal blijven. Misschien een té idealistisch beeld maar dat is mijn doel en wie weet gaat dat nog lukken ook. De komende weken zal ik het te weten komen!

(0 from 0 votes)
 
Ik in Roemenie (Dutch article written by Eveline Rentmeester, current drama volunteer)https://www.mytripblog.org/pg/blog/romania-social-manager/read/166330/ik-in-roemenie-dutch-article-written-by-eveline-rentmeester-current-drama-volunteer
Ik in Roemenie (Dutch article written by Eveline Rentmeester, current drama volunteer)
 

drama, drama en nog meer drama   (published in Romania)

December 27, 2011 by   Comments(1)

Twee maanden lang heb ik me verdiept in het dramaproject. Dit bracht een grote verscheidenheid met zich mee: zo gaf ik ‘gewone’ dramaworkshops aan kleine kindjes, regisseerde ik verschillende groepen iets grotere kindjes (variërend tussen 12 en 17 jaar) en maakte ik een voorstelling om in weeshuizen te gaan spelen. Na weken hard werk, was het dan eindelijk zo ver het resultaat van dit alles zichtbaar te maken. Een verslag hiervan.

 

16 december 2011. De dag van het miniproject. Na veel geknutsel en voorbereidingen was de tijd gekomen om naar de weeshuizen te trekken. Wat gingen we precies spelen? Eerst een zelfgeschreven kerstverhaal – om in de kerstsfeer te blijven – en daarna een Roemeense mythe, namelijk ‘Aleodor Imparat’. Beide verhalen werden door ons, vier vrijwilligers, gemimed terwijl de Roemeense tekst voorgelezen werd, aangezien de meeste kindjes te klein waren om Engels te verstaan. Tijdens het repeteren was het al snel duidelijk dat mijn kerstverhaal veel gemakkelijker ging zijn om in scène te zetten dan het Roemeense verhaal, dit uiteraard omdat ik het kerstverhaal met ‘mimen’ in mijn achterhoofd geschreven had. De Roemeense mythe was echter een grotere uitdaging om in beeld te brengen. Het was het verhaal van een prins, Aleodor, die op een tocht gaat om de hand van een prinses te vragen om haar aan een monster te geven. Op zijn toch gebeuren er uiteraard allerlei avonturen. Zo heeft hij ontmoetingen met en transformaties in verschillende dieren en gebeurt er enorm veel op enorm korte tijd. Maar na even nadenken vond ik dan toch een manier om dit op helder in beeld om te zetten. Een hele leuke creative workshop later hadden we al onze kostuums en attributen in elkaar geknutseld (wie geen geld heeft moet creatief zijn!). En dan was de dag er eindelijk. Best wel spannend, aangezien ik er zo lang aan gewerkt had en niet goed wist hoe de kindjes zouden reageren. Ook de verschillende leeftijden, tussen 3 en 15 jaar, maakten dit meer onvoorspelbaar. Maar zodra we het kerstverhaal begonnen spelen, voelde ik dat het goed zat. De kindjes waren gefascineerd aan het kijken naar wat er gebeurde en ook de interactie met hen sloeg enorm aan. Uiteraard wou iedereen helpen Santa te redden! Daarna was het tijd voor de Roemeense mythe. De vrees dat het misschien teveel of te ingewikkeld zou zijn, bleek ongegrond. De combinatie van een Roemeense vertelling en wij die daarbij de belangrijkste elementen speelden, bleek ideaal om het verhaal helder over te brengen. De kindjes waren dan ook zeer enthousiast over onze voorstelling. Heel leuk om te zien welk effect onze voorstelling op hen had. Aangezien ze haast nooit theater zien, had het een hele mooie uitwerking op hen. Geen kritische blikken, maar prachtige verwondering. Na onze voorstelling werden er vragen gesteld aan de kindjes om te zien of ze alles begrepen hadden en ook zodat ze het mythologische verhaal zouden onthouden, voor als ze het later op school zouden zien. Dan hadden we nog voor elk weeshuis een pakketje kleding en spelletjes en voor elk kindje een kindersurprise, met ingezameld geld uit Denemarken. Zo zijn we bij drie groepen weeskindjes langsgegaan om hen allemaal te verblijden met theater. Heel mooi om te zien hoe ze er ongeacht de leeftijd van genoten. Tegelijk zo mooi maar ook zo ontroerend. In het laatste weeshuis was er een driejarig kindje dat plots begon te wenen. Bleek dat hij en zijn zusje nog maar een week geleden door hun mama achtergelaten waren. Hartverscheurend. Maar na onze voorstelling en een kindersurprise leek het jongetje dan toch een klein beetje gelukkiger. Al wens je op zo’n moment dat je meer voor hen kan doen.

 

Nadat dit miniproject dus goed verlopen was, was het tijd om me volledig te kunnen focussen op de show die enkele dagen later zou plaatsvinden. Het gevolg: lange dagen, veel werk en jawel, zelfs wat stress in dit relaxte Roemenië. Veel laatste voorbereidingen: presentatie schrijven, kostuums bijeen zoeken, persconferentie,… Dinsdag 20 december was dan eindelijk de grote dag. ’s Ochtends nog laatste repetities in de zaal, zodat de kinderen er toch eens gespeeld hadden voor het grote moment plaatsvond. Daarnaast nog veel praktisch regelen. Aangezien dit de enige dag was dat we de zaal ter beschikking hadden, moesten we alle technische dingen op dat moment gauw uitvissen. Vervelend was ook dat er tot een uur voor onze show begon, er een andere show plaatsvond in de zaal. Dus de hele namiddag konden we er niet in. Lastig, maar niet verrassend hier in Roemenië. Na veel heen en weer geloop was het grote moment aangebroken. Alles was voorbereid. Nu moest alleen de show nog beginnen. Deze bestond uit: Peter Pan, gespeeld door mijn 12-jarige kindjes, Alice in Wonderland, gespeeld door mijn 17-jarigen en dit onderbroken door muziek en dans. Bij het begin van de show was er heel veel volk. Een vervelende Roemeense gewoonte is echter dat mensen de gewoonte hebben om te babbelen tijdens shows en vroeger te vertrekken. Dit had ik bij andere evenementen al opgemerkt, maar tijdens onze show was het echt extreem. Ook wijzigde de volgorde van het programma tijdens de show, wat maakte dat we onze presentatie moesten aanpassen. Nogal stresserend, omdat dat niet evident is in een paar minuten. Ik en twee van mijn 17-jarigen verzorgden de presentatie – in het Engels en in het Roemeens. Een bepaald moment was het lawaai in het publiek zelfs zo erg dat we moesten zeggen dat ze stiller moesten zijn. Het probleem was dat wanneer er groepen klaar waren met optreden (bijvoorbeeld 10-jarige kindjes die traditioneel dansten en zongen), ze vertrokken. In plaats van snel en stilletjes te vertrekken, waren ze echter luidop aan het babbelen, voornamelijk de ouders, en zeer langzaam aan het vertrekken. Zeer irritant, vooral omdat mijn studenten daardoor niet het respect kregen dat ze verdienden. Een bepaald moment was gelukkig het meest irritante publiek vertrokken en degenen die overbleven hadden tenminste aandacht voor wat er op scène gebeurde. Maar naast dit vervelende publiek, was de show een groot succes. Mijn kinderen speelden allemaal zeer goed (zelfs beter dan tijdens repetities) en ik was zeer trots op hen. Ze waren allemaal zeer zenuwachtig op voorhand, ook doordat het voor velen de eerste keer was dat ze gingen optreden, maar achteraf waren ze zeer blij dat het zo goed verlopen was. En de reacties van het publiek waren ook zeer positief. Ook financieel was de show een succes. Er is 1770 lei (ongeveer 450 euro) ingezameld voor Rafael foundation (een foundation voor volwassenen met dissabilities), wat het hoogste bedrag is van alle charity shows tot nu toe. Toen het dan ook nog eens begon te sneeuwen terwijl de show bezig was, voelde het echt even magisch aan. Zoveel blije kinderen, zo’n mooi resultaat van twee maanden werken en dan een prachtig wit landschap buiten. Mooi mooi mooi. Wat het nog mooier maakte, was ook om te voelen hoezeer mijn studenten apprecieerden hoe ik met hen had gewerkt. Na zo intens samen te werken, ga ik hen echt missen.

 

Hoe langer ik hier aan het werk was, hoe intenser het werd. Zowel het werken als de band met de kinderen. Ik vertoefde in verschillende magische werelden. Wonderland, Neverland, de kerstwereld en op den duur voelde het gewone Roemeense leven ook al magisch aan. Heerlijk om te zien hoe mijn werk zoveel kinderen gelukkig heeft gemaakt en wat heeft bijgebracht. De gezichtjes van de weeskindjes en de evolutie van mijn studenten zal ik niet gauw vergeten. En het feit dat ik velen een eerste theatrale ervaring heb kunnen geven en dat ze deze met glans doorstaan hebben. Ook voor mezelf was dit een verrijkende ervaring. In het begin moest ik mijn weg zoeken als lerares en regisseur. Maar na een tijdje ging dit haast vanzelf. Misschien waren de voorstellingen theatraal niet van het hoogste niveau, maar met de beperkte middelen die voor handen waren hebben we er toch het beste van gemaakt. Het ging hier ook meer om de kinderen dan om het theatrale niveau. Daardoor ben ik dan ook zeer blij met deze Roemeense dramatische ervaringen.

(0 from 0 votes)
 
drama, drama en nog meer dramahttps://www.mytripblog.org/pg/blog/kmarien/read/166101/drama-drama-en-nog-meer-drama
drama, drama en nog meer drama
 

en verder...   (published in Romania)

December 12, 2011 by   Comments(2)

De tijd vliegt hier voorbij. Hierbij een nieuwe poging kort te bundelen wat er de voorbije weken weer gebeurd is.

 

Aangezien ik vorige keer geëindigd was bij de Roemeense feestdag, zal ik er nu mee beginnen. 1 december. De Roemeense feestdag. Dat wil zeggen: iedereen heeft een vrije dag. Behalve Kirsten. Doordat mijn kindjes naar the office komen als een soort hobby kon dit wel doorgaan. Door deze workshop uitzonderlijk vroeger te plaatsen, had ik toch nog een halve dag vrij om te genieten van deze feestdag. Stella, Signe en ik besloten dan ook iets te doen en gingen op zoek naar een plekje in de natuur dat – naar horen zeggen – zeer mooi was. Het probleem is echter dat Roemenen niet zo sterk zijn in wegen uitleggen. Dus waren we een bepaald moment verloren. Niet getreurd, dachten we, dan zoeken we op onszelf een mooi plekje in de natuur! Na een wandeling door het  bos vonden we dit dan ook. (Bleek achteraf dat we wel op de goede weg waren en gewoon een beetje verder door moesten lopen.) ’s Avonds hadden we dan een social event met de vrijwilligers waarbij we pizza gingen eten. En als verrassing had Allex voor ons een chocoladecake besteld met de Roemeense vlag erop in marsepein. Njamnjam.

 

3 december, een zaterdag, was een drukke dag. ’s Ochtends had Alyson, vrijwilligster uit Amerika, ons uitgenodigd om bij haar te komen ontbijten aangezien ze ’s middags vertrok. Na deze lekkere koffiekoeken met zeer fijn gezelschap gingen Signe en ik naar het station. Daar hadden we afgesproken met Pablo en Jorge (2 jongens uit Spanje die hier een paar maand werken) en Hannah en Fabian (2 Duitse erasmusstudenten). Samen gingen we dan naar Rasnov, waar we een teleurstellende grot en een kasteel bezocht hebben. Een hele wandeling om er te geraken, maar met leuk gezelschap doet dat er niet toe!

 

Die zondag ben ik dan met Stella naar Solomon’s Stones gegaan. Een waterval waar een legende met een held aan vasthangt. (je weet wel, een avontuur met achtervolgingen en de held die er dan in slaagt te ontsnappen aan de vijand door iets formidabels te doen – in dit geval over de waterval te kunnen springen met zijn paard, iets wat de Turken niet konden!)

Zeer mooie natuur daar en in de zomer heerlijk om te bbq’en. Jammer dat het winter is! Het is ook een plek waar heel veel mensen van Brasov naartoe komen om flessen water te vullen. Heerlijk gezond bergwater.

 

Afgelopen weekend zijn we dan ook van Solomon’s Stones naar Brasov gewandeld door het oude stadsgedeelte. Weer een andere kant van Brasov en van het Roemeense leven. Veel hele kleine gekleurde huisjes, sommigen zeer mooi, anderen in zeer slechte staat. Maar heel leuk en interessant om te zien. Vreemde taferelen tegengekomen, die het clichébeeld dat over Roemenië hangt beamen.

 

Naast deze drukke toeristische uitstapjes, is er ook weer een werkweek gepasseerd. Het voornaamste dat daarover te vermelden valt, is dat mijn groep 15-jarigen toch niet gaan optreden in de show. Er waren wat repetities weggevallen (wegens examens, ziekte) en nu vroegen ze zelf om het te laten vallen aangezien ze het veel te druk hadden met school om hun teksten te leren. En aangezien ze ook nooit volledig zijn, is het misschien toch niet zo slecht dat ze er zelf om vroegen. Ik vreesde er zelf al voor of we gingen klaargeraken, zeker als ze hun teksten nog niet kenden, dus nu gaan we gewoon voor het plezier verder repeteren.

 

Ik ben ook eindelijk begonnen met het plannen van mijn reismaand. Moeilijk. Roemenië is zo groot en er is zoveel interessants te zien! Keuzes maken, helaas. Maar als ik het allemaal lees en bekijk, krijg ik er wel zin in! Al denk ik dat ik mijn leventje in Brasov wel een beetje ga missen.

 

En zo gaat het leven hier aan een snel tempo voorbij. De grote momenten naderen met rasse schreden en ik voel zo af en toe toch een beetje stress opborrelen. Vrijdag gaan we naar een drietal weeshuizen om het miniproject te spelen (en we hebben nog veel voorbereidings- en repetitiewerk!) En volgende week dinsdag is het dan eindelijk de grote show! Ik hoop dat er toch wat mensen me willen helpen met praktische voorbereidingen. Deze week is het dus tijd voor de laatste repetities, het bijeen zoeken van nog wat kostuums en decor en alle laatste voorbereidingen en praktische dingen. Ik moet ook dringend werk maken van de presentatie van de show!

 

En zo gaan hier mijn laatste twee weken in Brasov in. En dan begint weer een nieuw deel van mijn Roemeense avontuur!

 

(oh, voor ik het vergeet: de Sint heeft me hier gevonden in Roemenië, gelukkig! Al moet ik zeggen dat de chocolade die hij in België brengt, veel beter is. Ach, je kan niet alles hebben he!)

 

(0 from 0 votes)
 
en verder...https://www.mytripblog.org/pg/blog/kmarien/read/162412/en-verder
en verder...