click to dismiss

Please logged in to see pending comments.


| Lost password

August 2017

Tanzania 2017   (published in Tanzania)

August 30, 2017 by   Comments(0)



Eloise Killing - General Care Project in Tanzania

Ever since I can remember I have wanted to travel to Africa.

I wanted to help out and interact with the children and to explore the different cultures and landscapes. When I got the chance, straight away I grabbed it.

After a lot of research, preparation and planning, I left for Tanzania in June. I can remember how nervous and anxious I felt as it was my first time travelling alone. I was 17 at the time and I was filled with multiple feelings such as excitement, worry and the fear of the unknown.

Although it's completely normal for anyone to worry whilst travelling to a new destination. Wondering if you're going to love or hate the country, the people, the food, the culture or the heat.

I can honestly say that there was definitely no need for me to worry about anything.

Arriving in Tanzania

I departed my hometown Limerick to get the bus to Dublin Airport. This was my first time travelling from Dublin Airport so I got lost a few times, this made me panicky a bit. But once I was finally seated on my flight, I was en route Istanbul, Turkey. This flight took 4 and a half hours. Right away after that flight I got onto the dreaded 7 and a half hour flight to Dar Es Salaam, Tanzania.

I arrived in Dar Es Salaam at 2:30AM. I got my Buisness Visa at around 3:30AM due to the mad que, then I was met by a friendly face named Seleman from Projects Abroads staff. I got taken to my host family's home next. It was hard for me to picture what the area looked like because it was so dark. I remember wondering why on earth were people still out and about at 4AM!

When I arrived at my host family's house in Mikocheni B, I was welcomed in with open arms. They made me feel like I was a long lost relative! I was shown to my room which had bunk beds in it. I was informed that another volunteer was on her way from Japan and would arrive tomorrow.

At first, it took me a few days to settle in and get my head around the change. I was so overwhelmed by meeting so many new amazing people and how different my Tanzanian life was compared to my Irish life at home.

My Care Placements

I spent my first week of my placement in Safina Super Nanny Day Care in Dar Es Salaam not too far from my host family's home. The children would run to meet me every morning and welcome me in with a very loud chorus of "GOOD MORNING TEACHER!"

The mornings consisted of classes, this was mainly learning the alphabet, numbers, colours and animals. There was two different classes, a junior and senior class.

I brought new chalk for the black board as I noticed how the three teachers were always sharing the same piece of chalk which was only about 1cm long.

Although we spent a lot of time doing school work, we also got lots of time for fun activities such as arts and crafts, singing and dancing. My roommate (Rikako) and I even thought the children the Japanese and Irish version of "Head Shoulders Knees and Toes" which the kids and staff thought was hilarious!

In my second week of placement I went to the Orphanage. This was where I experienced many strong bonds with the kids. I gave each and every one of the children equal attention because it was clear it was something they have never received.

At the orphanage I worked with children, teaching them how to count and spell by playing games. Then we would spend hours upon hours skipping with the new skipping rope we brought them. The children were so happy and excited to show off their talents with the skipping rope.

I spent my last week back at the Day Care. The children were so glad to see I returned, this made me realise the impact I was making on them which was heartwarming for me to experience.

Travel/Free Time

I made loads of friends in Tanzania. I attended social nights every week where I'd meet new volunteers and get to enjoy delicious food, nightclubs and bars.

After my placement every day I would try my best to go to the beach. I've been to Mbalamwezi Beach Club more times than I can count as it was very close to my host family's house. Another great beach is Coco Beach, I made local friends here that still keep in contact with me!

I tried to make the most of my weekends by going to Zanzibar -one of the most spectacular places I've ever been- going on a tour to Prison Island, trekking around Stone Town and enjoying time in Nungwi snorkelling. I also went on a Safari to Mikumi National Park, where I was within a metre of a male lion and also standing (too close) to a massive crocodile!

There is so much to see and do in Tanzania you are spoilt for choice. The beautiful African landscapes, the interest people have in you and the busy atmosphere of living in the city will be something that will be missed!


The most heartbreaking moment for me was when all the volunteers traveled to Green Pastures Orphanage on a medical outreach.

We traveled by bus then by motorcycle to reach the orphanage as it was so rural. All the volunteers split into different groups when we reached the orphanage. I was at station one. My duty was to greet each child and fill their form for them. I first take took their name and age then measure their height and weight. Then they had to take the form and be medically assessed by other medical volunteers and lastly they brought their forms to the Projects Abroad doctor to review. Then, if needed, the children would receive medication.

What made this a heartbreaking experience for me was when I got the chance to speak to some of the orphans before leaving. It was two girls close to my age (14 and 16). They told me how they felt about living in Tanzania and asked me "Why does every mzungu love Tanzania? Because we hate it. We want to live anywhere but Africa." This deeply saddened me. They also gave me some of their opinions on the latest news such as Donald Trump. This is an experience I will always value.

Final Thoughts

As I reflect on my time spent in Tanzania, I feel an amazing sense of accomplishment and pride. The rewarding feeling I got each day by learning something new, even if it was just helping out or doing something new at my placement or even just talking to my host family, everyone always appreciated everything I did.

This trip has made me become an overall more emotionally mature person and taught me a lot of new things about the way of life. It also shaped me into becoming a more understanding and caring person.

I was extremely lucky to have had the opportunity to travel to a place I've always dreamed of going thanks to Projects Abroad. To have had a wonderful and welcoming host family who treated me like one of their own. To have met life long friends from all over the world and to have had never experienced being alone once. I was always surrounded by friends, family and the amazing staff of Projects Abroad. I shall cherish these memories for life.

I would seriously recommend it to anyone because you will have the time of your life. You won't regret it I promise!

Eloise Killing

(0 from 0 votes)
Tanzania 2017
Tanzania 2017

Het avontuur wacht, maar niet zo lang meer!   (published in Tanzania)

August 15, 2017 by   Comments(0)

Het leek telkens nog zo ver weg dat ik samen met Kiki naar Tanzania ga. Langzaam begint het nu toch echt door te dringen dat het eigenlijk nog maar een paar weken zijn, want het zijn niet eens 2 maanden meer! Dus nu wordt het echt tijd om weer wat voorbereidingen in te plannen wat vooral betekent veel info lezen, afspraak bij de huisarts, checklist nagaan, Volunteer Advisor mailen met vragen, etc. 

Volgende week begint voor Kiki het nieuwe schooljaar in groep 3 dus dan gaan we ook met de juf overleggen wat we er in de klas aan kunnen gaan doen. Gelukkig ken ik de nieuwe juf al een tijdje en weet ik dat zij ons avontuur helemaal ziet zitten dus dat komt wel goed. Verder wil ik nog op zoek naar wat tips om Kiki goed voor te bereiden en hoop ik van een ander gezin te horen hoe zij het bij het Maasai project hebben gehad. 

Vorige week hebben we in Frankrijk nog op de camping cakejes gebakken en verkocht voor het project. Die waren zo op en we kregen nog fooien :). De sponsoracties hebben bij elkaar niet heel veel geld opgebracht, maar dat was ook niet het doel: het was vooral erg leuk om samen te doen en goed voor de betrokkenheid. Misschien komt er nog een spontane actie. (Mocht je nog een bijdrage willen geven, kan dat via de fondsenwervingspagina).

Lieke en Kiki 

(0 from 0 votes)
Het avontuur wacht, maar niet zo lang meer!
Het avontuur wacht, maar niet zo lang meer!

naar huis..   (published in Tanzania)

August 12, 2017 by   Comments(0)

Op het moment dat ik dit typ zit ik op Kilimanjaro Airport. Wat vloog de tijd voorbij zeg! Ik heb erg genoten van mijn avontuur in Tanzania. Ik wil iedereen bedanken die een donatie hebben gegeven. 


Ik vlieg om 20:55 met vlucht KL0569 dus als je het leuk vind om me te volgen, kan dat. Morgen zal ik om 7:25 aankomen op schiphol in Amsterdam. Wat voelt het raar om weg te gaan.. maar ik ben nu wel blij om iedereen weer te kunnen zien.



Liefs Kim

(0 from 0 votes)
naar huis..
naar huis..

dag 21 t/m 25   (published in Tanzania)

August 11, 2017 by   Comments(1)

Ik heb de afgelopen dagen niks geüpload. Sorry voor dat. Als je denkt dat er iets met me is: nee hoor, het gaat goed met me! Maarja het is de laatate week, en ik had niet meer veel bijzondere dingen meegemaakt, en geen zin om dan elke dag een klein stukje te uploaden. Gisteren en vandaag waren trieste, maar bijzondere dagen. Net zoals morgen. Morgen zal ik daarom ook wat posten.


Gisteren was mijn laatste social dinner. Dus de laatste keer dat ik alle vrijwilligers zag. We waren bij een italiaans restauranr, dus weer lekker pizza gehad! Ik vond het heel lastig om van iedereen afscheid te nemen. Ik heb verschillende vrijwilligers, waarmee ik dingen heb beleefd, persoonlijk afscheid van genomen, en ze allemaal een dikke knuffel gegeven! Wat ga ik ze missen, maar gelukkig heb ik sommigen op facebook. Ook heb ik afscheid genomen van de Projects Abroad staff. Wat zijn zij geweldig! Met in het bijzonder Emanuel en Michael. Emanuel heeft me geïntroduceerd aan Tanzania, en me als het ware begeleid deze reis. Ook is hij super aardig, en super veel meegemaakt. En dan Michael, de grappenmaker. Iedereen is altijd zijn beste vriend.

En dan vandaag. Afscheid in Cradle of Love baby home, mijn project. Wat vond ik dit lastig! Toen ik afscheid van de kinderen nam werd ik emotioneel. Ik zat met tranen in mijn ogen. Deze kinderen begrijpen namelijk niet dat je voorgoed weggaat... ze begrijpen uberhaupt niet dat je weggaat. Ik had niet gedacht dat 4 weken met deze kinderen toch zoveel impact op me zou hebben... ik hoop echt dat deze kinderen in een goede toekomst zullen opgroeien...


Morgen is het mijn laatste dag. Dus ook afscheid nemen van mijn gastgezin. Dat word ook erg moeilijk! Maar ik heb nu wel zin om naar huis te gaan :)

(0 from 0 votes)
dag 21 t/m 25
dag 21 t/m 25

dag 19 & 20   (published in Tanzania)

August 6, 2017 by   Comments(0)

Dag 19 ~ mooie maar heftige dag

Vandaag gingen we met een groep bestaande uit 8 personen. We hadden afgesproken bij het Mount Meru hotel. Vanuit daar werd geregeld dat we in een daladala busje naar boven werd gebracht. We gingen een berg op, waardoor de daladala het soms niet leek te trekken, en er zaten ook kuilen in de weg waardoor we helemaal door elkaar werden geschud. Volgensmij was ik de enige in het busje die de dikste lol daar om had. Eenmaal aangekomen op de plek, konden we gaan lopen. Er werd al gezegd door de gids dat er jongens met ons zouden meelopen om ons te helpen, maar dat ze wel om geld zullen vragen (je hoeft niet persé geld te geven). En ja hoor; er stonden een stuk of 6 jongens klaar. Het eerste stuk begon met ERG stijl naar beneden lopen. Het was erg slipperig dus ik hield me goed vast aan Steffie (housemate) paar keer beetje weggegleden, maar is goed gekomen. Eenmaal beneden moesten we nog een stukje langs de rivier lopen. Al snel had ik zo'n jongen naast me lopen. Maarja, zonder die jongens waren we echt niet over de grote stenen gelopen, en waren we er niet gekomen. Zij liepen er gewoon met hun blote voeten of slippers en liepen gewoon door het water. Hun hulp was dus wel echt nodig. Onderweg kwamen we nog een kleine waterval tegen. Eenmaal bij de grote waterval: wauw, erg mooi! De weg er naartoe was ook erg mooi! Maar toen begon de terugweg: VERSCHRIKKELIJK. We moesten dezelfde weg terug, dus STIJL omhoog en modderig. Ik was na een paar keer klimmen al helemaal uitgeput, en dat een lang stuk volhouden. Het koste zoveel energie, mijn benen wilden bijna niet meer. Ook qua ademhaling zat ik bijna te hyperventileren. Ik heb dan wel een paar keer pauzes genomen, maar wat was dit verschrikkelijk. Er werd wel goed voor me gezorgd door de andere vrijwilligers; boden drinken en.zakdoekjes aan. Eenmaal boven, ik was zo uitgeput, meteen op de grond gaan zitten. 


Dag 20 ~ snake park


Ochjee, wat begon de dag toch slecht. Ik stond op, met OVERAL spierpijn. En ja, ik heb daar de hele dag last van gehad. Echt OVERAL spierpijn. We zijn naar snake park geweest vandaag. Weer met een groep van 8 personen. Snake park zelf was niet zo interessant, hebben verschillende soorten slangen gezien, zelfs hele giftige, zoals de giftigste slang; de black mamba. We waren ook bij een kleine slang; de guide pakte hem op en deed hem zomaar om mijn nek! Het gebeurde zo snel dat ik niet eens ja of nee kon zeggen. Het was erg eng, maar wel en leuke ervaring. Ook heb ik een hele grote schildpad vastgehouden. Daarna zijn we nog naar een kleine masai market geweest.

(0 from 0 votes)
dag 19 & 20
dag 19 & 20

dag 17 & 18   (published in Tanzania)

August 4, 2017 by   Comments(0)

Dag 17 ~ social dinner

Gisteren zijn we naar de karaoke avond geweest. Twee vrijwilligers gingen 'dancing queen' zingen (twee jongens van Projects Abroad). Erg grappig haha!


Vandaag hebben we gewoon weer gewerkt. Verder niets bijzonders. S'avonds was het tijd voor de social dinner. Samen met Marie en ons nieuwe huismaatje (Steffie, 37, Duitsland), gingen we daar naartoe. Het was een erg gezellige avond! We hebben ook twee Nederlandse meisjes leren kennen. Zij studeren aan de uni in Nijmegen. Super toevallig! De wereld is echt klein. We gingen trouwens bij een chinees restaurant eten.


Dag 18 ~ working

Vandaag hele dag gewerkt! Er is een kindje die hele korte benen heeft en een heel groot hoofd. Ik weet niet wat hij heeft, maar hij kan niet staan/lopen. Hij heeft daar de kracht niet voor. Hij heeft nu zo'n loopstoeltje. Vandaag ging ik hem helpen in het loopstoeltje. Ik deed zijn sokken uit zodat hij de grond kon voelen. Elke keer als ik hem beetje vooruit deed, zette ik zn voeten goed zodat hij echt kon 'stappen'. Na een beetje oefenen heb ik hem eruit gehaald. Ik liet hem staan (normaal kan hij da nie ook niet met hulp). Maar nu bleef ie wel staan (wel wankelig, met hulp) en zette wankelig 1/2 stappen. Erg goed voor hem dus! Ik zal elke dag t/m mijn vertrek met hem blijven oefenen :).


Dit weekend is weer volgepland: morgen gaan we met 9 personen naar watervallen. Lijkt me erg mooi! Is wel veel klimmen en klauteren daar naartoe. Zondag gaan we ook weer met een grote groep naar Snake park & massai markt. Ookal hou ik nie van snakes, het park zelf is wel leuk om te bezoeken met bijbehorende massai markt!

(0 from 0 votes)
dag 17 & 18
dag 17 & 18

dag 15 & 16   (published in Tanzania)

August 2, 2017 by   Comments(0)

Dag 15 ~ ashton vision orphanage

Vandaag weer bij een ander weeshuis geweest. We werden ontvangen door de baas. Ik vond hem een beetje raar; we waren op bezoek en hij begon een heel zielig verhaal op te stellen van ja ik had een moeilijke jeugd, en nu bij het weeshuis hebben we dit probleem en dat probleem, en ja als je mensen kent die geld wil doneren enzovoorts... kwam echt zo over dat hij geld wilde. Maarja, we hebben even rondgekeken bij het weeshuis. Klaslokalen waren best groot en erg mooi versierd door vrijwilligers zelf. Er zijn zelfs nog 2 andere klaslokalen in aanbouw, waarvan een al in gebruik is (heeft nog geen dak!). Maar erg bijzonder en heftig om dit weeshuis en het weeshuis van gister te zien. Erg mooi dat ze het beste willen voor die kinderen.


Verder zijn we nog in de stad geweest, maar er was niet zo veel te doen, dus weer optijd naar huis gegaan.


Dag 16 ~ cradle of love!


Vandaag weer terug naar cradle of love! Wat heb ik mijn kindjes toch gemist haha. Ik werd meteen weer vrolijk toen ik hun gezichtjes weer zag! De grote groep waar ik over vertelde, is inderdaad niet meer aanwezig in de ochtend. Zo fijn! Het was lekker rustig en konden gewoon weer ons ding doen. Alle dingen die ik had meegenomen heb ik nu in de kasten gezet bij cradle. Ook het mapje met het alfabet. 


Omdat iedere dag zowat wel hetzelfde is valt er niet zo veel te vertellen. In plaats daarvan zal ik jullie eens leuke weetjes vertellen over Tanzania (aua dingen die ik zelf heb meegemaakt)

... wist je dat de hoofdwegen verhard zijn?

... wist je dat de meeste mensen op een motor rijden?

... wist je dat veel mensen van deze motorrijders geen rijbewijs heeft?

... wist je dat er ook erg veel auto's te zien zijn?

... wist je dat 90% van de auto's die je hier ziet van het merk toyota zijn? (Geen idee waarom, maar erg grappig)

... wist je dat de benzine 0,80 cent kost per liter?

... wist je dat iedereen je 'my friend' (rafiki)', 'my sister', 'of 'mzungu' (blanke) noemt? 

... wist je dat ik in deze 2/3 weken nog geen een slang oid in het wild heb gezien? (Wat ik wel had verwacht)

... wist je dat ik als blanke net zo veel in een daladala betaal als lokale mensen? (Er word dus niet gesjoemeld oid)

... wist je dat de daladala maar 500 of 600 shilling kost? Naar centrum, een uur met de daladala, staat dus gelijk aan 0,13 cent.

(0 from 0 votes)
dag 15 & 16
dag 15 & 16