click to dismiss

Please logged in to see pending comments.


| Lost password

July 2014

Update 9: Answers!   (published in Tanzania)

July 31, 2014 by   Comments(2)

What does a typical day look like?
Hmm. Well, I get up at 6:00, clean up, have breakfast, and catch a ride with my host mother to the hospital. I get there around 8:00, and putz around until 9:00, when the next shift starts. Nothing is open until then anyways. Then I engage in whatever is going on for me that day, depending on the ward I'm in. At 1:00, the shift is over, but I'll typically stay later. Then I take the daladala (bus) to Mlimani City for lunch. That trip is 400TZS, or $0.25. Lunch is usually at the Indian restaurant, since it's reliable and good. That's 15000TZS, or $8.00. Then I head home and relax until dinner, at 7:00. When we're finished, I'll shower, do laundry, hang it on the line, and read in bed until 9:00 or 10:00.

What is the coolest thing you've seen?
That'd have to be yesterday. The amputation was pretty cool. The prostate tumor from a couple weeks ago was pretty cool to see too.

Whats the craziest/coolest thing they have let you do?
Probably sutures. Like the stab wound I did, all by myself, yesterday. They actually trust me with the tools now.

What are your room mates/other volunteers like?
Well Campbell was pretty awesome, but he's gone home now. The other volunteers are fun to hang out with too, though many of the newer group are less social than before.

Favorite Tanzanian dishes?
Hmm. Ugali is fun to eat, though uninteresting to taste. They have a bean sauce and rice with every meal, so it's kind of a staple. Their lentil preparations are spectacular though, so I'll have to bring that home with me.

What do you usually do in your spare time?
Read, socialize, steal wifi from anywhere and everywhere. I've done some city exploring too, but it's hard to do much when I'm unfamiliar with the layout, and there is a language barrier with the transportation.

What's the city and the people like?
The city is very run down. Hardly anything looks new. Some of the people try, but there's only so much they can do against time. It's also very dusty, since most of the roads aren't paved, and those that are are lines with dust walkways. That, and the ever-present car-killing potholes.

The people are extremely friendly, and patient with the language barrier. I'll get called out on my daily walk to and from work at least once for being white. It's both amusing and disconcerting. I can't wait to be just another guy at home again, though.

Different from you imagined Africa?
Very. Less threat, crime, and violence. I still need to be careful, by I've survived several late-night walks through dark side streets without incident.

Love or hate Africa?
I'd definitely come back. It does have aspects I don't like, but it's worth a revisit overall.

Unexpected/interesting customs?
Hmm. That's a toughie. You can barter for anything here. There is definitely a waste-not-want-not attitude here. Very little is trash; you just need to make it work. There's also not too many chains here. Lots of local shops. Also, don't eat anything from the street vendors.

What's the one thing you miss having the most?
A few weeks ago, I'd have said hot showers, but the cold water is growing on me. If probably say easy communication. I'd love to be able to converse with the locals and hear their stories, but it's very difficult.

How long is your hair? :p
The perfect length.

Favorite safari animal and why?
Probably the lions. We got really close to them, and they just didn't care. One actually took a nap.

Do people there smoke very much, and if so what is the culture around it? Any health issues? Cancers?
Not really. Cigarettes are amazingly cheap, as is alcohol, but neither seems to be a public problem. IV drug use and rampant sugar consumption leading to diabetes are much more prevalent.

What are women's right like in Tanzania?
Pretty good, actually. Although there is a huge Muslim presence here, I haven't seen much to indicate women being lower than men. They work, drive, and dress with the same patterns as men.

Because you saw the cesarean and baby death last week? How often does that happen?
Too often. Infant death rates are still pretty high here, as are complications such as eclampsia. They manage, but it's far from ideal.

Is there any birth control there? Available to the women?
Yes to both, though public education is lacking. Condoms are everywhere, as are physical birth control methods for women, but they're used less often than they should be.

Well, HIV is the infection, and AIDS is the disease if HIV is uncontrolled. But yes to both. There's a whole clinic dedicated solely to the treatment of HIV, and with TB as well, but I haven't worked in one yet. It's tough to assess when I haven't seen how they handle things directly.

What would be an average income or lifestyle? Poor. Very poor! Extremely poor? Mixed middle class? A few wealthy?
Poor. Most people barely get by, and have their own side businesses in addition to a full time job. Roadside stands are everywhere, and people will sell anything in them, including a kitchen sink. But there's no desperation. There's a confidence about them, like they know they'll be fine regardless.

Is there a sponsor there that can be donated to? Is the hospital govt run?
That's something I'll address properly at a later date b

How does fast food work there? Some examples. Drive throughs?
There really isn't any. There's one Subway by Mlimani City, but it's pretty low key. Most locals but from street vendors.

How many zebras did you see. Any animal kills? Did you sleep in tents? Washrooms?
Uh... Lots, actually. A couple herds. No animal kills, though one was close. One of the lions went after a baboon. We slept in stilted cabins, and even had running water and power. Sometimes.

How are you doing emotionally with what you are doing and seeing? Hospital wise and society wise.
It's difficult at times. I fleet frustrated because I know what it can be like, and how much better things could be for these people. Then I remember that I couldn't make a huge impact now, so I settle for a smaller, more personal one. I'm friendly to the locals, engaged at work, and help as much as I can. That's how I'm making a difference.

Do they have barbecues there? Propane?
They do, and it's one of the main cooking tools. I think they use kerosene though. Apparently it's a common issue with kids getting hospitalized because they drink it. Who would have thought, right?

Do the women there wear burkas? How are they treated?
Some do, but not many. Lots wear a hijab though. Women are treated very well though.

Describe an average meal! Beverages?
Well there's beans and rice with every meal. When there is a protein, the bones are rarely removed, even in fish, chicken, or goat. There's usually bread too. Store bought bread is terrible in Tanzania, and I started a bit of a trend in fresh bread with my host family. I baked a couple loaves at first, and the family liked it so much that they had their maid start doing it regularly. As for drinks, it's mostly water. There's fruit juice too, but it's so thick it needs to be watered down. Pop is really cheap ($0.50 a bottle) and so is alcohol, so there's sometimes beer or wine. The local beers are pretty good too.

Have you made any local friends?
Not really. At work I know a couple interns who've been kind enough to show me around and teach me what they can, but the language barrier is a problem. It's really difficult to get past the basic pleasantries.

Have you had any feedback on your hospitals activities?
Hmm. Where to start? I'm pretty torn on it, actually. On the one hand, the conditions seem appalling at face value. Dusty, dirty, open doors and windows, and sometimes more than one patient to a bed. There's no privacy, and every patient is catheterizated simply because they don't have the facilities for inpatients to use. On the other hand, their success rates are phenomenal for what they have. Malaria is rarely a cause of death in the hospital, and the specialized programs for HIV and TB do some great work. The lack if specialized tools has lead to some ingenious approaches, and means more critical thinking is required, instead of always waiting on tests.

Saved any lives?
Personally? Not that I know of. But I've witnessed some close calls.

Describe the religions? Mix?
Very much so. In the core city, ins about 50:50 Christian:Muslim, but towards the outskirts, it's more 30:70 Christian:Muslim. In Zanzibar, it's about 98% Muslim. There's no conflict though, and the two groups coexist very well. Sometimes a church and mosque will pair up for community events. It's pretty cool.

(0 from 0 votes)
Update 9: Answers!
Update 9: Answers!

Update 8: A Holiday and a Landmark Day   (published in Tanzania)

July 31, 2014 by   Comments(0)

So I'll start with my entry on the last few days, then on to questions.

Monday through Wednesday were holidays due to the end of Ramadan. Monday I recharged from the safari, and Tuesday I did some paperwork, and planning for my Dubai trip. Both were really uneventful.

Wednesday was not. I was bored out of my mind, so I decided to go to work anyways. I got there a bit late, and circled the wards, but there wasn't much going on, so I checked in on Minor Theatre. It was a good decision.

I walked into blood everywhere, which always means something exciting. A man had been hit by a bajaj, and had a gash on his head, as well as an exposed tibial fracture. That explained the blood. So I strapped on a mask and gloves and jumped in. We cleaned and sanitized the wounds, covered them, and made a quick splint out of cardboard and a Tenser bandage. It wasn't pretty, but just had to hold until he was transferred to another hospital. We did end up stitching the wound on his forehead though.

But it didn't stop there. I helped remove an infected cyst, saw a patient with extreme elephantitis in his foot, and saw one patient with an external steel splint holding his ankle together, and the end of his foot was removed. I never found out why.

There were a few unique highlights though. The first was an amputation of a gangrenous finger. The top half literally came off with the bandage, leaving the middle bone exposed. We removed that, cleaned the wound, and stitched the end as best we could. If he looks after it, there'll still be a bit of finger left.

The second was a massive gluteal abscess. It's an area with a lot of tissue, and it looked much smaller than it was. I cleaned the area and administered the lidocaine while the doctor got a scalpel, then we cut it open. There was about three cups of fluid that we drained. Every time we thought it was empty, we found another pocket. It was shocking at first, then became almost surreal. I don't know if I'll ever top that abscess in size.

The last was pretty simple, but a landmark for me. A guy came in with two small stab wounds in his back from the last night's festivities. They were shallow, so no organs were compromised. I asked to step in and stitch myself, and the doctor let me. It was really cool. It only took four stitches on one and two on the other, but it was my first. It's actually pretty straightforward once you get the hang of it. The doctor was really patient with my shaking hands too.

So that's my update! Hope you enjoyed it. I'll be following this post up with the Q&A here shortly.

(0 from 0 votes)
Update 8: A Holiday and a Landmark Day
Update 8: A Holiday and a Landmark Day

30 juli - Reis & Dodoma   (published in Tanzania)

July 30, 2014 by   Comments(1)

Hoi allemaal!

Ondanks dat WiFi hier zeldzaam is en ik alles op mijn telefoon moet typen ga ik toch maar proberen om een blog bij te houden. De meeste van jullie weten wel ongeveer wat ik de komende 4 maanden ga doen, maar ik zal het nog even een keer kort vertellen. De eerste 2 weken van mijn reis ga ik met stichting 'Hart voor Tanzania' helpen bij een doveninstituut voor kinderen in de hoofdstad Dodoma. Hierna zal ik met deze groep van 9 vrijwilligers (waaronder mijn ouders) een weekje op safari gaan en naar de kust. Daar zal ik in mijn eentje achterblijven om vervolgens naar de stad Arusha te reizen waar ik een maand stage ga lopen in het St. Elisabeth hospital. Ik verblijf daar bij een gastgezin. Na deze maand in Arusha ga ik helpen bij een nieuw medisch project voor de Masaai stammen in de Ngorongoro krater. Ik verblijf dan ook echt bij de Masaai dus dat zal nog een uitdaging worden. Voordat ik op 17 november weer terugvlieg naar ons (inmiddels weer) koude kikkerlandje ga ik eerst nog een maand rondreizen. In deze maand wil ik oa graag de Kilimanjaro beklimmen en mijn duikbrevet halen op Zanzibar. Mooie afsluiting van mijn reis lijkt me :)

Na een reis van ruim 30 uur ben ik eindelijk veilig aangekomen bij mijn verblijf voor de komende 2 weken. Na de lange vlucht met tussenstop in Istanbul werden we in Dar Es Salaam opgewacht door Ganana, een hele vrolijke, vriendelijke Tanzaniaan die ons naar Dodoma zou brengen. Hij was erg blij om ons te zien en de hoeveelheid spullen die we hebben ingezameld voor de kinderen. De eerste uitdaging die ons te wachten stond was het inladen van de 30 (!) koffers en tassen in het oude, gammele busje dat Ganana gehuurd had. Ik kreeg een plekje op de achterbank waar ik met opgetrokken benen net kon zitten. Het was volgens hem 7 uur rijden, maar we hebben meteen kennis gemaakt met de Afrikaanse tijden. De 7 uren werden er zo'n 10 en de reis was verre van comfortabel. Gelukkig werd het na een paar uur rijden licht waardoor we ons eerste kijkje in de Afrikaanse wereld kregen. Kleine hutjes langs de weg, mannen die op hun motoren sliepen om te voorkomen dat ze gestolen werden, mensen die op de gewassen aan het werk waren en alles werd vervoerd in bakken op het hoofd of in karretjes die voortgetrokken worden door koeien of mensen. Echt zoals het in Nederland meer dan 100 jaar geleden ging.
Aangekomen in Dodoma besloten we om eerst een bezoekje te brengen aan de school. Wat een ontvangst! De kinderen drongen allemaal rondom de auto en wilden ons knuffelen en dingen vragen. In gebarentaal uiteraard, waardoor ik er helaas niet zoveel van begreep. Wat me wel echt raakte was een meisje dat uitbeeldde dat ze geslagen en geschopt werd en moest huilen. Vervolgens wees ze naar zichzelf en de school. Volgens mij probeerde ze duidelijk te maken hoe dankbaar ze is dat ze nu op deze school mag leren en wonen.
Zaterdagochtend gingen we naar een vleesmarkt. Alle stammen uit de buurt verzamelen zich hier met hun vee om te handelen of te laten slachten. Het was wel heftig om te zien hoe ze de dieren 1 voor 1 naar de slachtplek sleurden en hun halzen doorsneden. Toch denk ik niet dat ze lang lijden, binnen een paar minuten is het gebeurd. Ook gaan ze heel respectvol met het vlees om, echt elk stukje wordt benut. Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren. Wat ik ook heel wonderlijk vond is de hygiene. Alles wordt gesneden op houten tafels, ze zitten aan rauw vlees en eten alles met hun handen zonder ze tussendoor te wassen. En toch worden de meesten er zelden ziek van, heel bijzonder.
Zondag hebben we een bezoekje gebracht aan een dorpje ruim een uur rijden vanaf Dodoma. We reden over een zandweg en halverwege kwamen we vast te zitten in het mulle zand. Gelukkig is het met stokken onder de wielen en veel geduw uiteindelijk gelukt om hem los te krijgen. Ik vraag me af wat we anders hadden moeten doen daar in the middle of nowhere. Het dorpje bestond uit kleine huisjes gemaakt van modder, klei en koeienmest. Alleen een kerkje had 4 stenen muren en een golfplaten dak. In dit dorpje is het idee voor de dovenschool in dodoma ontstaan. Doofheid komt hier in Tanzania veel meer voor dan in Nederland. Vooral door hersenvliesontsteking en mishandeling. De dove kinderen in dat dorpje gaan naar hetzelfde schooltje als de rest, waardoor ze slecht mee kunnen komen. Gelukkig leren ze er tegenwoordig wel gebarentaal. Sinds kort hebben ze zelfs elke zondag een kerkdienst voor de dove kinderen, dus in gebarentaal. De kinderen dansen en zingen in gebarentaal, onvoorstelbaar hoe ritmisch ze zijn zonder dat ze muziek kunnen horen! De priester nodigde ons uit in zijn huisje en bood ons flesjes frisdrank aan. Uit respect hebben we het aangenomen, maar we voelden ons er niet helemaal fijn bij. Voor hem kost dat een fortuin, terwijl wij frisdrank in overvloed hebben. Gelukkig waren we gul geweest tijdens de collecte in de kerk ;) ook het naar de wc gaan was hier een hele ervaring: een gat in de grond omgeven door een kleien muurtje. Door de droogte was het er nog aardig schoon tot mijn verbazing. Heel bijzonder hoe primitief ze hier leven: van hun eigen verbouwde mais en rijst, hun koeien en kippen. Alle kinderen krijgen al vroeg taken om mee te helpen met bijv het hoeden van de kudde en slechts enkele krijgen de kans om naar secondary school te gaan in de stad. De gemiddelde leeftijd ligt hier rond de 50 jaar. De oudste vrouwtjes waren 60/70 jaar, maar leken veel ouder. Een wereld van verschil met Nederland!
Maandag zijn we weer naar de school geweest en hebben we eerst een rondleiding gekregen. De school is in een paar jaar tijd ontzettend gegroeid en bestaat nu uit zo'n 85 kinderen, waarvan er ruim 50 ook echt wonen. Velen van hen zijn wees. We hebben rietjes in stukjes geknipt en hier mbv elastiek sieraden van gemaakt. Zelfs de oudere jongens vonden het geweldig! Verder hebben we de hele middag met ze gesport, vooral het touwtje springen en elastieken was een groot succes. De kinderen genoten van de aandacht.
Gisteren zijn we niet naar de school gegaan vanwege de viering van het suikerfeest. Ik heb met een paar anderen een bergwandeling gemaakt op de Lion Rocks. De rit ernaartoe in een daladala kostte maar 20 cent en ook voor de cola die ik daar bij een lokaal tentje heb gekocht vroegen ze maar zo'n 15 cent. We hebben hier de hele dag gewandeld en ons eerste aapje gespot :)
Vandaag zijn we weer naar de school geweest. De lessen gingen nog niet door ivm het suikerfeest, dus we hebben de hele dag geknutseld en gespeeld met de kinderen die daar wonen. Het communiceren gaat steeds beter, ik leer al een beetje gebarentaal van ze. De kinderen zijn zo lief en ontzettend aanhankelijk. Ze zijn zo blij met alle kleine dingetjes, want ze hebben hier nauwelijks iets om mee te spelen. We hebben in Nederland ook geld ingezameld om een speeltuin te bouwen. Ik hoop dat we hem op tijd af krijgen!

Ik kan haast niet geloven dat ik hier nog niet eens een week ben. Ik heb al zoveel gezien en meegemaakt! Wat een bijzondere cultuur, mooie natuur en ontzettend warme en vriendelijke mensen. Ik moet er nog wel aan wennen dat je hier als blanke heel erg opvalt. Vooral hier in Dodoma komen zelden toeristen, dus iedereen vind het heel bijzonder om een blanke te zien. Ook spreekt lang niet iedereen Engels, alleen diegene die naar secondary school zijn geweest. Maar ik begin de basiswoordjes Swahili al aardig onder de knie te krijgen.

Wanneer ik voldoende WiFi heb zal ik proberen om een aantal foto's te uploaden. Jullie horen snel weer van me!

Heel veel liefs uit Tanzania,

(0 from 0 votes)
30 juli - Reis & Dodoma
30 juli - Reis & Dodoma

deel 5   (published in Tanzania)

July 30, 2014 by   Comments(0)

Dag 29: Dala Dala


Na het ontbijt pakte ik nog wat spullen uit en installeerde ik me wat meer in mijn kamer. Tijdens het middageten maakten we meer kennis met Suzannah en Victoria twee meisjes uit Noorwegen. Het klikte ook met hen heel goed. Ze vertelde ons wat meer Na het middageten besloten we om Dieter (de andere Belgische vrijwilliger die in een ander gastgezin logeert te bezoeken) want we misten hem al een beetje en hij vertrekt woensdag.

We waren dus vrouwen met een missie want we hadden nog nooit alleen een dala dala genomen! We wandelden naar de hoofdbaan staken ons hand op en na 30 seconden stopte er al een dala dala. We stapten in, betaalden (elk 500 sh= 22 eurocent) en werden opeengedrukt. Een dala dala is echt niet groot en we zaten er met 27  in.

We wisten niet waar we precies moesten uitstappen of waar waren, daarom keken we allebei constant door het raam en na 10 minuten sloeg de dala dala een straat in en toen dachten we dit is niet juist! We riepen STOOOOPPP! En na 2 minuten stopte de dala dala. We zagen een groot kruispunt en we herkenden meteen de straat waar we eerder al gelopen hadden. De slechte staat van de weg , de bergen zand te midden op de weg en een slager waren onze herkenningspunten. (Alhoewel de slecht staat van de weg geen alleenstaand geval is hier in Tanzania).

We wandelden naar de Jakob family en belden aan. Het was Glore die open deed ze herkende ons meteen. Direct kwam ook onze vroegere gastmama aan. Ze was enorm blij om ons nog eens te zien. We vroegen haar of Dieter er was maar hij was naar het zwembad, een tiental minuutjes verderop. We besloten om hem op te zoeken. Na tien minuutjes stappen kwamen we aan bij het zwembad. We riepen zijn naam en liepen naar hem toe! Het was een blij weerzien! In die maand dat we bij elkaar waren zijn we toch zeer goeie vrienden met hem geworden! We leerden daar ook weer nieuwe vrienden kennen: een Tsjechische,  een Duitse en een Nederlandse. Het was een gezellige sfeer aan tafel. We hebben daar zeker 2uur gezeten en toen we zagen dat de zon al aan het zakken was, het donkerder werd keerden we terug richting onze accommodatie. Opnieuw namen we de dala dala en keken we goed door de ramen en zochten we naar herkenningspunten! En ja hoor het was ons gelukt we herkenden het supermarktje vlak bij ons accommodatie en lieten de dala dala stoppen. En eindelijk waren we er geraakt!

Na even rusten op onze kamer was het tijd voor het avondeten: rijst, erwten in een rode saus en nog wat groentjes. Ook de twee Noorse meisjes waren van de partij, we wisselden heel wat ervaringen uit met elkaar uit. Ze vertelden ons enkele wilde verhalen van hun safari en wij vertelden heel wat over de Masai-cultuur: besnijdenis, uithuwelijking, polygamie,… . Na een uur na te babbelen gingen we naar onze kamer. (hieronder zie je een foto van het zwembad, het hotel is gelegen in een sloppenwijk, ik voelde me best wel hypocriet)

Dag 30: Waar is de ‘super’markt?

Na het ontbijt gingen we naar het projects abroad office om nog enkele formaliteiten in orde te maken. Iemand van projects abroad pikte ons op om samen met de dala dala naar het office te gaan. Na een kwartiertje op de dala dala te zitten kwamen we aan en ik denk dat er een klein misverstandje was want we hadden onze introductie dag al gehad. We besloten om wat in het office te wachten. We maakten kennis met Nicolas een Franse jongen, die vandaag ook zou vertrekken naar de stam. En ook een Nederlandse jongen. We wisselden wat ervaringen uit. Terwijl we dat aan het doen waren kwam plots DIeter binnen. Wat een toeval want we hadden helemaal niet afgesproken. Hij kwam zijn vlucht confirmen maar dat lukte niet. We besloten dan ook om samen nog eens de stad in te trekken.

Onze missie: Eten en een marktje bezoeken! We keken wat rond en algauw vonden we een ‘restaurantje’ dat er toch ietwat hygiënisch uitzag. Van zodra we neerzetten kwam er al iemand opnemen wat we wouden eten. We bestelden alle drie hetzelfde: ‘Chips Mai en een cola’. Chips Mai zijn eigenlijkfrietjes een omelet in 1! Het smaakt eigenlijk best wel lekker, iets om eens klaar te maken in België.

Na het eten gingen we opzoek naar een marktje dat Dieter eerder had bezocht. Vol enthousiasme vertrokken we. Onderweg viel me direct weer al het vuilnis op. De straten zijn hier echt enorm vervuild, recyclage kennen ze hier niet en afvalbakken langs de weg al zeker niet. Af en toe zie je een brandje naast de weg. Dan zijn ze gewoon weer afval aan het verbranden.

Naast de vuile straten is het verkeer hier ook echt een groot probleem, er gebeuren hier dan ook regelmatig accidenten.  Maar naast de vuile straten en het drukke verkeer valt hier in Arusha ook direct de Mont Meru op. Een berg die je heel goed kan zien. Dat vind ik natuurlijk prachtig om te zien.

Maar ik ben weer aan het afwijken. Dieter, Fien en ik waren dus opzoek naar een marktje waar Dieter eerder was geweest. Fien en ik vroegen ons af of we eigenlijk wel juist aan het wandelen waren. Dieter zei van wel en we vertrouwden hem wel. Maar de minuten tikten voorbij en Fien voelde haar niet zo goed. “Nog eventjes, ik herken het hier” zei Dieter! Dus we wandelden nog wat verder. Onderweg zagen we het gebouw waar de Tutsi’s en de Hutsi’s onderhandeld hebben om de genocide te beëindigen. Want beide stammen besloten om een neutrale plaats te zoeken om te overleggen en de verschriklijkheden te stoppen. En dat was in Tanzania. Ik vond dit wel boeiend om te zien.

Maar we waren dus nog altijd aan het wandelen en nog vonden we de weg niet. We spraken enkele voorbijgangers aan en die legden ons de weg een beetje uit maar nog vonden we het niet. Uiteindelijk besloten we om terug te keren. Onderweg kwamen we wel een marktje tegen … maar het was een supermarktje met allerlei westerse producten. Ik kocht iets om te drinken, Fien kocht chips en ook Dieter kon niet weerstaan aan Fanta. Ik herkende de weg en we waren algauw weer aan de hoofdbaan. We stopten nog eens aan het office omdat we eerder een bericht kregen dat Dieter nog enkele papieren moest invullen. Fien en ik babbelden daar nog wat met de Nederlander die we eerder hadden ontmoet. En na een halfuurtje vertrokken Fien en ik weer richting ons gastgezin.

Eenmaal thuis aangekomen was het weer tijd voor het avondeten. We babbelden nog wat met de andere vrijwilligers en nadien begon ik nog wat te schrijven aan mijn dagboek. Ziezo dat was het een beetje voor vandaag, het is nu tijd om naar bed te gaan. Serre (bye).


Dag 31: ‘Shop rate’


Na het ontbijt waren we aan het wachten op PJ hij zou ons om 9uur oppikken om naar ons project te gaan. Na een uur wachten besloten we om een sms te sturen met de vraag waar hij blijft. Hij smste terug dat hij met een andere vrijwilliger naar het ziekenhuis was. We zouden dus pas morgen naar ons project kunnen gaan. Het vonden het wel wat jammer maar we besloten om dan maar naar een serie te kijken die op mijn laptop stond, want het was niet zo goed weer.

Na het middageten namen we de dala dala naar Arusha Town waar we hadden afgesproken met Dieter en samen met hem gingen we naar shop rate. Een echte muzungu (blanke) place. Met veel westerse winkeltjes. Maar helaas was er veel gesloten want het was namelijk een feestdag (het einde van de ramadam). Na wat verkennen zagen we een ijssalon. Ik ging naar binnen maar algauw viel me een raar geurtje op. Ik besloot niets te kopen. Dieter en Fien kochten een ijsje. Maar het beviel hen niet zo. Na een paar happen besloot Fien haar ijsje weg te gooien. Net voordat ze dat deed zag ik een paar kindjes voorbij lopen en ik riep naar Fien of ze misschien haar ijsje aan hen kon geven. Dat deed Fien en de kinderen waren zeer gelukkig. Dieter at vastberaden zijn ijsje op. Nadien wandelden we nog wat rond. We kwamen allemaal restaurantjes tegen zelf een hamburgerrestaurant. Maar dat vonden we ietwat te duren. Toen veel ons oog op een Mexicaanse restaurantje en we dachten waarom niet. We besloten om daar iets te eten. Het was best wel lekker. We hebben daar nog lang gezeten en heel wat gepraat. We besloten dan ook om weg te gaan want we zaten daar al meer dan een uur zonder dat we iets bijbestelden en dat was niet naar de goesting van de kelners. We zaten nog even aan de kant wat verder te praten en algauw gaven een paar kinderen ons een hand.

Het is toch nog altijd wennen aan al die aandacht die we hier krijgen. Er kwam ook een man bij ons die eerst heel vriendelijk en geïnteresseerd deed naar onze verhalen, maar algauw kwam de aap uit de mouw. Hij wou ons zijn schilderijen verkopen. Hij gaf ons zijn nummer en wij besloten om terug huiswaarts te keren. Na een tien minuutjes wandelen namen we de dala dala terug. Dieter stapte voor ons af, we namen dus afscheid van Dieter op de dala dala. Hij vertrekt morgen weer naar België. Na nog een kwartiertje op de dala dala te zitten kwamen Fien en ik weer aan bij ons gastgezin.

We keken nog even verder naar onze serie en dan was het weer tijd voor te eten. Aan tafel hoorden we dat Frederique (een Nederlandse vrijwilligster die in hetzelfde gastgezin verblijft) een beetje opgelicht is. Ze was namelijk voor vier dagen op safari en ze had daar heel veel voor betaald. Maar ze kreeg geen waar voor haar geld. Ik vond het best erg voor haar.

Na nog wat babbelen gingen Fien en ik naar onze kamer, babbelden we nog wat en kropen we elk in ons bedje. 

Hier een foto van ons accomodatie ( en het is niet de tent waar we in slapen :p) 


(0 from 0 votes)
deel 5
deel 5

POLE SANA   (published in Tanzania)

July 30, 2014 by   Comments(3)

Hoi allemaal,


Pole sana (heel erg sorry) dat ik weer zo laat ben, maar dit keer heb ik een goed excuus. We hebben echt super slecht internet en kon dus niet eens de pagina openen. Vandaar dat ik nu ook even in het internetcafe zit om m'n blog te schrijven. 


Mijn eerste week in het ziekenhuis was niet echt een hele volle week echt in het ziekenhuis. Die dinsdag had ik namelijk m'n introductie en rond 12 uur moesten we weer weg, want er was een workshop voor alle medical volunteers. De workshop kregen we eerst van een andere vrijwilliger. Hij vertelde over hoe je moet handelen als er een auto ongeluk ziet gebeuren, dat was erg interessant. Daarna kwam de dokter (uit mijn ziekenhuis), uiteraard te laat, om nog een andere voorlichting te geven over ziektes die veel voorkomen in Tanzania. We hadden woensdag namelijk een medical outreach!! Jeeeej, daar keek ik al echt heel erg naar uit. We zijn naar een dorpje gegaan samen met alle medical volunteers en de dokter. We moesten drie groepen maken, een groep ging met de dokter mee om te luisteren hoe hij diagnoses stelt. Je verstaat alleen de helft niet, omdat ze Swahili praten. Een groep moest de registratie doen, naam en leeftijd vragen en sommige mensen wegen. De andere groep moesten de medicijnen die de dokter had voorgeschreven uitzoeken. Ik zat in die laatste groep en we voelden ons het meest nuttig.

Donderdags zijn we met een heleboel vrijwilligers weer naar ViaVia geweest. Super gezellig weer! De volgende dag moest ik wel gewoon in het ziekenhuis werken. Helemaal moe toch gewoon netjes naar het werk gegaan. 


Zaterdag ben ik met Frederique, Gage en Rob naar de hotspring geweest. Het begon allemaal niet echt heel soepel. We zouden namelijk al best veel moeten betalen met z'n vijfen, maar de andere jongen die mee zou gaan was opeens ziek.. We moesten daardoor nog meer betalen. Beetje chagrijnig toch maar gewoon gegaan. Ongeveer na twee uur rijden zijn we nog steeds in de middle of nowhere. Daarna rijden we opeens een soort bos in en daar was echt een paradijsje!! Super mooi en heerlijk water! Het was uiteindelijk echt een super dag! Toen we weer weg gingen hebben we de kilimanjaro gezien!!!! Super vet :) Zondags heb ik, omdat m'n moeder de volgende dag kwam, een henna tattoo laten zetten. We zijn bij een vreemde man in de auto gestapt en naar iemands huis gereden die een henna kon zetten. Ik wilde m'n moeder laten schrikken, maar dat lukte niet echt, omdat ze me toch iets te goed daarvoor kent. Helaas! Ohja, m'n henna was: Hakuna Matata. Alleen gebruiken ze dat blijkbaar niet in Tanzania, in Tanzania gebruiken ze Hakuna Shida. Jammer dan!


Maandag heb ik mama opgehaald en voorgesteld aan m'n Afrikaanse familie. Beide mama's vonden het super leuk! Die dag heb ik mama Holland Arusha een beetje laten zien en mensen die ik heb ontmoet voorgesteld. De rest van de week heb ik echt een super week in het ziekenhuis geweest. Ik heb namelijk gewoon mensen tetanus vaccinaties mogen geven!! Alvast wat ervaring voor mijn verpleegkunde dus :) Ook mocht ik testen op HIV, is maar een vingerprikje, maar toch. Mijn laatste dag, donderdag, heb ik ook nog weer twee geboortes gezien. Kortom een interessante week dus. Vrijdag was DIRTY DAY! Met alle vrijwilligers een schooltje gebouwd bij een Masaai Village. Daarna hadden we een afspraak met onze gids waar we de laatste dingen voor de safari mee doorgesproken hebben. 's Avonds hebben we met 5 vrolijke Nederlandse meiden bij Taste of Mexico gegeten. 


In de volgende blog vertel ik jullie over mijn afgelopen weekend! Alleen anders wordt het een beetje veel. In mijn volgende blog vertel ik dus over mijn safari en een stukje over Zanzibar! (waar we morgen naar toe gaan!!)


Liefs Nathalie

(0 from 0 votes)

Find the moment and catch the opportunity   (published in Tanzania)

July 30, 2014 by   Comments(0)

, , , ,

Anna Berta Dallari Bondanini (17) teaches children every Sunday morning in her hometown, so it is not surprising that she wanted to share her love for children in another country.

“I decided to come as a volunteer because I wanted to feel helpful,” says Anna about her decision to participate in the Two Week High School Special Care & Community project.

Anna arrived in Arusha, Tanzania in early July where she joined a large group of high school students from various countries. Her main activity as a volunteer was to build a kitchen for a primary school, paint classrooms and to landscape a vegetable garden for an orphanage.

“I think the most exciting moment was the first time I came to the orphanage. All the children were in front of us asking to be carried!” exclaimed Anna.

Living with a local Tanzanian family and learning to adapt to the lifestyle was initially a challenge for Anna.  “It was interesting to see the gap between my lifestyle and theirs. Sometimes I had difficulties understanding their mentality but I think the whole experience has taught me how to deal with other cultures and situations.”

While in Tanzania, Anna participated in a variety of social events such as traditional drumming and dancing, cooking lessons, jewelry making and a Kiswahili language workshop. She also visited a Maasai village, Tarangire National Park and the Mt. Meru waterfalls.

Anna is currently enjoying the rest of her summer at home before returning to the last year of school at L.A. Muratori. But she will not forget all the new friends she made from other European, North American, and Asian countries and most of all, the Tanzanian children.

“Find the moment and catch the opportunity by thinking about what more you can do for the children,” is her advice to future volunteers.


(0 from 0 votes)
Find the moment and catch the opportunity
Find the moment and catch the opportunity

Care & Community in Tanzania   (published in Tanzania)

July 30, 2014 by   Comments(0)

, , , ,



Anita Gracis (17), a student at Tito Livio High School, recently completed a two week volunteer project in Arusha, Tanzania.

She joined a 19 high school students from other countries for the Two Week High School Special Care & Community program.

“I decided to volunteer because I feel happy knowing that I can do something useful for other people, and I really love spending time with kids,” says Anita, who has also volunteered for children with cancer in her home town.

Anita and the other high school volunteers lived with a local host family while in Tanzania. During the day, the volunteers worked to landscape and plant a vegetable garden for a large orphanage. They also did renovation work for a few classrooms and built a kitchen facility for a primary school. Anita was able to participate in a variety of social events and tourism activities such as traditional drumming and dancing, jewelry making, and a trip to a Maasai village, Tarangire National Park and the Mt. Meru waterfalls.

Anita, who is planning to go to university to study medicine after graduating high school, says that the experience in Tanzania will not necessarily affect her future education, but it did make a big impact on her personal life.

“I think my English got a little better because I had to use it to speak with volunteers from other countries. Also seeing how the children are so happy even though they have nothing makes me reflect on my country’s lifestyle and culture.”

As for her most memorable experience she says, “I think it was when we went to the Maasai village and saw how they sacrificed a goat. I will also never forget having to shower with a bucket!”

Anita was very happy that she decided to volunteer abroad and advises future volunteers to be ready for every possible situation and not to over think while participating in any of the activities.


(0 from 0 votes)
Care & Community in Tanzania
Care & Community in Tanzania

Once in a lifetime!   (published in Tanzania)

July 30, 2014 by   Comments(0)

Hi lieve lezers!

Lange tijd geleden sinds ik heb geschreven, dit komt door het ontzettend slechte internet van de afgelopen dagen en ik heb een vierdaagse safari gehad in de middle of nowhere waar het woord 'internet' alleen bekend is onder de andere mzungu's.

De dagen voor de Safari waren ontzettend heftig in het weeshuis.. Een jongetje uit het weeshuis, Jack Samuel (6 jaar), was al drie dagen lang ziek. Helaas bleek na het onderzoek in het ziekenhuis dat hij waarschijnlijk Malaria heeft. Gelukkig dankzij de donaties van verschillende vrijwilligers hebben we medicatie voor hem kunnen regelen. Een ander meisje, Helima (5 jaar) heeft de diagnose van HIV positief gekregen en moet 1 Augustus naar het ziekenhuis voor verschillende onderzoeken.. Allemaal ontzettend heftig, maar ondertussen ook heel erg leuke dingen meegemaakt. Maskers gemaakt van papieren bordjes, de kinderen kennis laten maken met Nutella Chocoladepasta, gezongen en gedanst. 

Maar dan het hoogtepunt van deze blog, de SAFARI! De dieren waren ongelofelijk mooi en daar hebben we heel erg van genoten.. Cheeta's, leeuwen, giraffen, buffels, een neushoorn, hyena's, olifanten, gazelle's, heeeel veel gnoe's en zebra's en nog veel meer. Allemaal op een hele kleine afstand en ook prachtige foto's gemaakt. Helaas hebben we ook een minder leuke kant van de Safari gehad. We hadden betaald voor een dag Tarangeri Park, twee dagen Serengeti Park en een dag in Ngorogoro. Uiteindelijk hebben we maar 1 dag in Serengeti gehad en de organisatie werkte niet mee aan een oplossing toen we op de locatie waren. Daarnaast hebben we een verschrikkelijke jeep gehad:

- de jeep sloeg regelmatig af, op het moment dat hij niet meer aanging moesten we een duw krijgen van een andere jeep of moesten we zelf de auto voortduwen om de motor weer aan de praat te krijgen

- de jeep had niet genoeg power om goed door het terrein te komen, daardoor hebben we flink wat tijd verloren en ook konden we meestal niet harder dan 50 km/u

- de jeep had een achterklep en een dak dat kapot was. Normaal kun je in een jeep het dak open doen en een zonnescherm er boven op plaatsen, dat zonnescherm was kapot en de achterklep ook waardoor onze bagage op het dak moest


Dit waren de 'normale' problemen.. Helaas hebben we ook drie ongelukken meegemaakt.

De eerste was een lekke band midden in een Safari park, vervolgens kregen we de achterklep niet open waardoor we de band niet konden verwisselen en moesten wachten op een jeep die ons kon helpen.. Het tweede ongeluk was wat ernstiger, we reden in een berg gebied en onze chauffeur dacht de berg op te kunnen (in dit ouwe wrak) in de derde versnelling.. De auto sloeg af, de remmen werkten niet en we rolden vervolgens 25 meter achteruit naar beneden de helling af.  We knalden 'gelukkig' op een grote rots die voor de klif lag.. Toen het een tweede keer gebeurde zijn we allemaal zo snel mogelijk de auto uit gesprongen. Het derde ongeluk was een steen die door de vooruit knalden waardoor alles en iedereen onder het glas zat. Gelukkig zat ik achterin en had de rest van de passagiers allemaal een zonnebril op die hun ogen kon beschermen tegen het glas. We kregen een andere jeep die ons naar de plek van de camping bracht. 

Maar ondanks al deze problemen waren er ook nog problemen met onze 'gids'. Onze gids was namelijk een chauffeur, had geen woord te zeggen en trok de hele dag een gezicht dat mensen aan het huilen of zelfs bang kon maken. Moeite voor ons deed hij zeker niet, als we dieren zagen dan was dat dankzij een andere jeep of als we zelf onze ogen goed open hielden. Na de ongelukken de vraag: 'Are you okay?' was te veel gevraagd denk ik en een 'Goodmorning' kwam ook niet voor in zijn woordenboek. Om het lomp te zeggen, een echte lul dus. 

Na gisterenavond toen we terug kwamen flink ruzie te hebben gemaakt met de organisatie en de gids belde mijn gastvader op om te vragen waar ik bleef. Na een uitleg van de situatie vroeg mijn gastvader aan mij: 'Were you and your friends in danger?'. Mijn antwoord kun je wel zelf bedenken en hij reageerde: 'Give me that man, right now.' Na een opeens heel erg verlegen gids en man van de organisatie bleek dat we een deel van het geld terug kregen. Maar het allerfijnste was dat toen ik thuis kwam ik een groepsknuffel kreeg van al mijn lieve familieleden die heel erg blij waren dat ik weer terug was.

Ik heb nog twee echte dagen te gaan, vandaag hadden we een vrije dag vanwege het einde van de Ramadan. Dus ik heb lekker een dagje in de stad gezeten om bij te komen van de geweldige, maar ook heftige safari. Morgen en vrijdag nog een dagje werken en dan afscheid nemen van alle geweldige mensen die ik hier heb ontmoet. Mijn gastgezin ga ik trakteren op een heerlijk afscheiddiner wat ik ga proberen (JA MAMA JE LEEST HET GOED) zelf te maken. Ik ga namelijk Wentelteefjes maken!! Voor de kinderen in het weeshuis ga ik lekker cake halen en deze versieren met glazuur. 

Volgend jaar zomer kom ik hier zeker terug, dan ga ik een kleine periode om spullen te brengen voor het weeshuis en mijn gastgezin kennis te laten maken met mijn ouders die ook heel erg nieuwsgierig zijn geworden natuurlijk! Als ik het geld heb, wil ik ook mijn droom verwezenlijken en de Kilimanjaro beklimmen, al denk ik dat ik die periode mijn ouders drop in Zanzibar! 

Nogmaals excuses voor het lange wachten en ik vond het super lief om te horen dat jullie mij allemaal missen en ongerust waren! Nog maar even lieve lezers en dan ben ik weer terug! Ik hoop daarvoor jullie nog een keer te kunnen vertellen hoe en wat het allemaal verder gaat!

De selfie van deze keer is een bijzondere, van de Safari! Deze keer niet met mensen, maar met een olifant! Mooi dat deze ook erg fotogeniek was, aangezien hij mijn kant op kijkt! Misschien dat dat kwam door de selfie stick, maar het was in ieder geval een mooi plaatje!

Dikke kus en knuffel vanuit Arusha!



(0 from 0 votes)
Once in a lifetime!
Once in a lifetime!

Do Good and Help Others   (published in Tanzania)

July 30, 2014 by   Comments(0)

, , , ,

“I loved the people, the kids, and the smiles,” said Alice Altomonte about her recent trip to East Africa.

Alice (17) took part in the Two Week High School Special Care & Community program organized by Projects Abroad. She joined a group of 19 high school students from other countries to volunteer at an orphanage and school in Arusha, Tanzania.

“I decided to volunteer because when I was in Italy, I had already made some experiences of voluntary work with children and I loved it.”

While in Tanzania, Alice lived with a local host family along with other volunteers and a group coordinator. The Tanzanian food and the way of life was a very different experience for her.

“At first it was difficult but then I got used to it pretty quickly and I loved it even more. Tanzania is a place with its own traditions.”

During the day, the volunteers worked to landscape and plant a vegetable garden for a large orphanage. They also did renovation work for a few classrooms and built a kitchen facility for a primary school. Alice was able to participate in a variety of social events and tourism activities such as traditional drumming and dancing, jewelry making, and a trip to a Maasai village, Tarangire National Park and the Mt. Meru waterfalls. However, spending time with the children was the most fun.

“The activity that impressed me the most was probably working with the children in the orphanage. I have seen different situations and I couldn’t believe that I could feel and get as much love in a so little time.”

Alice, who has one more year of high school, says she learned to be grateful for the life and the education that she has at home. She has plenty of advice for future volunteers.

“I advise them to come to do good because the more they help others, the more they help themselves. I advise them to not stop at this experience but also to extend it at home.”

(0 from 0 votes)
Do Good and Help Others
Do Good and Help Others

EID CELEBRATIONS IN TANZANIA   (published in Tanzania)

July 29, 2014 by   Comments(0)

Tanzania is known by its peacefulness regardless or having more than one religion. People don’t segregate each other due to religious differences which is the case in some African countries like Nigeria and Central Africa Republic. Forty percent of people in Tanzania participate in Islamic religion and engage in celebrations related to their faith in different ways. I was able to discuss how Eid is celebrated in Tanzania with Ustaadh  Ali Abdalah from  Masjid of Rahman in Sinza Dar es Salaam.


Q: What does exactly EID mean?

First of all it has to be known that in Islamic we have two different kinds of Eid Celebrations. We have Eid al-Fitr and Eid al-Adha.


Q: What does Eid al-Fitr mean?

Eid al-Fitr is a festival or celebration which is celebrated after 29 or 30 fasting days during Ramadan. We celebrate after finishing the fasting days.


Q: Which kind of food is served during this day?

People eat different kinds of food and drinks but with no alcohol. People don’t just eat alone but we welcome other people to eat with us together.


Q: What things are done during this Festival?

At Eid al-Fitr people dress in their new clothes, women  decorate their bodies by cool drawings (like tatoos); decorate their homes, give to poor or children, as well as visiting friends and family, that is why you can see here, people may go to Zanzibar or Bagamoyo.


Q: There are other six fasting days after the Eid El Fitr, is there celebration again after these six days?

First of all the six days are optional and they were brought by Prophet Mohammad. Remember the other days were brought by Allah as how is written in Qu’ran 2:175. We don’t have celebrations after these six days. One can just decide to have.


Q: How can you describe the other Eid?

This is Eid Adh-ha which is a celebration in the 12th month in Islamic calendar. It is a slaughtering celebration to remember what our Prophet Abraham did to Allah. Prophet Abraham was willing to obey God.  Prophet Abraham the father of faith was given an order by God to slaughter his Son Isak though when he agreed God gave him a ram to slaughter. So it is slaughtering festival  celebrated by sacrificing a lamb or other animal and distributing the meat to relatives, friends, and the poor.


 Q: Is there anything more from just celebration?

On the ninth day in the 12th month people do celebrate at their homes by slaughtering animals for eating and remember how Prophet Abraham was given a ram to slaughter. In the tenth day people do go to Mecca in Saudi Arabia for Hajj or Hija. But you need to have enough money because you shouldn’t go to Mecca while leaving the family members starving otherwise Allah shall not bless you. I have actually gone there, by now it costs USD 3000-4000 for two weeks.


Muslims in Praying session

Muslims at Sinza Masjid of Rahman

Masjid of Rahman Sinza where Muslims around the area meet




(0 from 0 votes)