click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

April 2014

Volunteer gains experience and knowledge relating to eventual professional   (published in Tanzania)

April 29, 2014 by   Comments(0)

Chris Campbell (22) from the US wanted to impact the lives of children and adults in Tanzania with sports and physical therapy aide work. He signed up with Projects Abroad and spent 3 months in Tanzania where he volunteered as a physical therapy intern and sports coach for disabled children.

On a typical day he would demonstrate therapy exercises, coach sports, teach math, teach hand writing and create sports infrastructure.

Chris says that it was pretty much up to himself how much responsibility he got at his placement.  In addition to his daily tasks he also made track and field ground at Sibusiso Nutrition Program, created exercise booklets, created contact booklets, translated “golden rules”, coached volleyball in Arusha Regional Special Olympics, taught “rainy day” games, helped in therapy with making appointments and demonstrating exercises.

.“I learned about special needs conditions, therapy with children, teaching sports and working alongside teachers. I improved my listening skills, non-verbal skills and learned how to be more flexible.”

When asked if he felt he made a difference Chris says: “I felt my biggest difference was made with sports. The children used to play puzzles and I introduced some very helpful and creative games.”

Overall Chris really enjoyed the time he spent volunteering. “The kindness of the people in Tanzania and at my placement was the qualities that I loved the most.” 

Upon returning to the US Chris plans to apply for physical therapy school. “My improved communication skills and paediatric skills will benefit me the most in my physical therapy career. I gained very meaningful knowledge and skills relating to my eventual professional.”

(0 from 0 votes)
 
Volunteer gains experience and knowledge relating to eventual professionalhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/lingemundsen/read/342527/volunteer-gains-experience-and-knowledge-relating-to-eventual-professional
Volunteer gains experience and knowledge relating to eventual professional
 

Terug bij Cradle   (published in Tanzania)

April 29, 2014 by   Comments(1)

Op woensdag ging ik na een week weer eens naar het sportproject, vanwege de safari was er zo lang niet geweest. Toen ik bij de school in Leganga aankwam was er een nieuw meisje, Katja. Ik was nog niet koud op het veld of een jongen vroeg al om te hockeyen en dus hebben we dit ongeveer een uur gedaan. Daarnaast heb ik ook veel gesproken met Katja. Rond half 11 liepen we met zijn 3'en naar de school in USA. Toen we daar aankwamen bleek het nog steeds vakantie te zijn. Er waren dus geen kinderen en alle deuren waren dicht... Dit betekende dat ik alweer een dagje tot 11uur had. Ik ben toen naar huis gegaan, heb me opgefrist en omgekleed. Daarna ben ik naar town gegaan om te lunchen. Eer dat ik daar van terug kwam, was het alweer half 7. 

 

Het was vandaag Dirty Day. Dan gaan de vrijwilligers van Projects Abroad een school bouwen. Ik had besloten niet mee te gaan, omdat het de laatste dagen in de nacht hard regent. Ik had dus geen zin om de hele dag in de modder te moeten staan. Maar toen ik vanmorgen wakker werd, was ik blij dat ik niet mee ging, want het regende kei en kei hard. Ik ben gewoon rustig gaan opstaan en alles rustig aan gaan doen. Daarna heb ik een excel-bestandje gemaakt van 'nederlands-swahili-engels', omdat ik het gewoon wel beter wil leren en het zo overzichtelijker wordt. Net voor de lunch ben ik naar Tanz-Hand's gegaan en heb ik daar met Lida gelunched. Het was mijn eerste keer in de tijd dat ik hier ben, maar het was lekker! Tijdens de lunch had ik het met Lida over mijn sportproject en over Cradle. Nou ik werd er zo ongelukkig van dat ik meteen besloot mijn begeleider in te lichten en te vragen of ik terug kon naar Cradle. Ik kon de kinderen op het sportproject gewoon niets bijleren en je maakte daar geen echt contact  met de kinderen, omdat je iedere dag een nieuwe groep hebt van minimaal 75kinderen. Bovendien miste ik MIJN Cradle-kindjes gewoon onwijs erg! Ik moest gewoon daar zijn! Rond 3uur begon het weer kei en kei hard te regenen, maar ik ben tot 6uur bij Tanz-Hand's gebleven. Toen was het droog, maar het was een modderpad naar huis. Ik gleed steeds uit. Thuis heb ik gegeten en ben vroeg gaan slapen, maar ik kwam niet in slaap. Hierdoor kon ik Vera nog feliciteren met haar 21ste verjaardag om 00:00 local time! 's Avonds had mijn begeleider nog niet laten weten of de mensen op Cradle het goed vonden..

 

Na een kort nachtje heb ik ontbeten en ben ik naar Cradle gelopen. Daar heb ik zelf maar aan de medewerkers gevraagd of ik weer terug kon komen en ze waren natuurlijk (ik ben zo goed met kinderen  :p) blij dat ik terug kwam. Haha. Ik was er zo blij mee! We hebben 's ochtends weer met het klasje gewerkt en rond kwart voor 1 zijn Lida en ik naar de shop van mijn hostmom gelopen. Lida wilde een kanga kopen, ze was daar snel geslaagd. We zijn toen naar 'mijn huis' gelopen en hebben chapati gegeten. Dit eten we iedere vrijdagmiddag en Lida had het nog nooit gegeten. Ze moest dus wel bij mij lunchen om het lokale eten te proeven voor ze komende maandag vertrekt. Na de lunch zijn we richting Shoprite (in town) gegaaan. Vanaf daar zijn we met een grote groep naar TGT gegaan, dat is vlak bij Arusha airport. Het is een soort sportcomplex voor hele rijke mensen en of je het nou geloofd of niet: er lopen onwijs veel nederlanders! De jongens gingen voetballen en wij meiden gingen heerlijk genieten van het zonnetje! We hebben daar ook gegeten, maar na het eten begon het hele verhaal;

Jaff en ik verlieten de groep even, maar ik had mijn tas achtergelaten bij de groep. Maar toen we terug kwamen waren ze allemaal weg en ook mijn tas. Na wel 10x te vragen aan het personeel of er echt geen tas achtergelaten was hebben we Lida wel 13x gebeld. Ze nam alleen niet op. Het nadeel is dat je geen taxi kan bellen, omdat de weg naar TGT zo slecht is, dus je hebt een jeep nodig. Gelukkig was er een vriend van Jaff die ons naar town wilde brengen. Gelukkig zag Lida op een gegeven moment alle gemiste oproepen en toen sms'te ze waar ze was en zijn we daar heen gegaan. We hebben ik Lively Lady nog een erg leuke avond gehad. Ze waren zonder ons vertrokken, omdat ze ons niet konden vinden, terwijl we duidelijk in het zicht van hun waren, Lida had me ook wel gesmst met de mededeling dat ze vertrokken, maar die heb ik niet gehoord. Ik was in ieder geval blij dat het goed gekomen was. 

 

Zaterdag, Unionday in Tanzania en Koningsdag in Nederland! Lida en ik gingen naar de markt  in Tengeru om van die soort crocss te kopen voor de kindjes op Cradle. Lida wilde dat als cadeautje geven. Nadat we ze hadden gekocht zijn we door gegaan naar Cradle. JAmmer genoeg lagen ze te slapen. We hebben de schoentjes achtergelaten en zijn richting mijn huis gegaan en hebben gelunched. Zahra dacht dat ik niet thuis zou zijn voor de lunch, dus ze had niet gerekend op mijn komst. Toch konden we gewoon lunchen, want ze had zoveel gemaakt. Het was de eerste keer dat zij had gekookt en god, wat was dat goed! Het is zo stom dat je soms kan genieten van simpele dingen, want het was gewoon kip en rijst. Na de lunch zijn we weer naar Shoprite gegaan, waar we weer met de hele groep naar TGT gingen. De nederlanders hadden een koningsdag georganiseerd. Er was een localteam en een nederlands team dat tegen elkaar ging voetballen. Na de wedstrijd waren er voor de nederlanders die daar wonen/werken ofso: bitterballen, haring en kaas. Ze gingen ook serieus het Wilhellemus zingen. We weten nog steeds niet waar al die nederlanders vandaan komen, want ze wonen naar ons idee niet op het complex, maar ergens anders. Jaff, Lida en ik hebben bij MangoTree gegeten. Op een gegeven moment kwamen er weer allemaal 'bekenden' binnendruppelen. Ik was er al zo lang weer niet geweest, dus dat was erg leuk!

 

Na een ontbijtje bij Lida, zijn we rond 12 uur naar Fifi's gelopen. Daar hebben we heerlijk een Latte Macchiato en een Cappuccino gedronken. Toen we daar zaten kwamen Andrew en Jaff, want we hadden een lunch afspraak. We hebben een onwijs gezellige middag gehad. Rond 4uur zijn we naar MangoTree gegaan om Chelsea-Liverpool te kijken. Na deze wedstrijd ben ik met de Dala naar huis gegaan en Lida is weer naar haar huisje toe gegaan.

 

Maandag! Een dubbele dag! Lida is jarig, maar ze vertrekt vanavond ook weer naar Nederland. In de ochtend ben ik naar Cradle gegaan. We hebben de kindjes de schoentjes gegeven. Ze waren er erg blij mee, ze liepen er trots mee rond! Daarna heeft Lida koekjes getrakteerd. De kids vonden het zo'n leuke dag, dat zag je gewoon. Het leek wel een echte verjaardag. Om 11 uur hebben ze hun eerste 'outside-momentje' op hun nieuwe schoentjes gehad en toen we terug kwamen hebben ze gegeten. Ik ben daarn anaar huis gelopen en heb zelf ook gelunched met Malene en Embla. Om iets voor 2'en ben ik terug gegaan naar Cradle tot een uur of 4. Lida en ik zijn toen met een dala naar Impala hotel gegaan. Daar zouden we Jaff en Andrew ontmoeten. Het was voor het eerst een onwijs leuke dala-rit, want ik moest staan, maar de dala-persoon moest geld hebben van de laatste rij mensen. Dit haalde die niet, dus ik vroeg of ik een paar muntjes mocht lenen en daar stond ik dan met die muntjes in mijn hand te schudden, zoals de dala-man dat doet hier. De dala-man vond het ook grappig en zeker toen ik ook nog dingen in het swahili ging zeggen. Nadat we bij Impala Jaff en Andrew hebben ontmoet liepen we naar Lida's huis. Daar ging zij haar tas inpakken, maar wat ze niet wist was dat de kinderen en haar hostmom een taart hadden gekocht en dat we gingen zingen. Het was echt wel even een verjaardagsmoment op zo'n beladen avond. Rond 9uur zijn we naar Kahn's bbq gegaan voor een afscheidsdiner met zijn 4'en. 

Toen kwam het moment om met de taxi naar het vliegveld te rijden. Andrew ging niet mee, dus we gingen met zijn 3'en: Lida, Jaff en ik. Daar aangekomen bleek het toch allemaal een stuk moeilijker dan we bedacht hadden. Lida chechte in en toen kwam het afscheid met de tranen... Ze moest meteen doorlopen naar de immigration. Jaff en ik hebben haar geholpen door het raam heen, haha. We konden er gewoon doorheen praten. Toen was toch echt het moment om te gaan vertrekken...

Ik kan me zo niet voorstellen dat ik daar over 25dagen zelf sta en dat ik dan hier alles achter moet laten! Ik heb me voorgenomen er niet te veel aan te denken, want dan word ik alleen maar verdrietig. Ik moet hier nog van de laatste paar weekjes genieten en dat gaat ook zeker gebeuren!!

 

Vandaag, dinsdag heb ik heerlijk mijn opgespaarde was gedaan en ben ik 's middags naar Cradle gegaan. 

(0 from 0 votes)
 
Terug bij Cradlehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ffokkema/read/342523/terug-bij-cradle
Terug bij Cradle
 

Walk A Mile in Her Kanga fundraising event   (published in Tanzania)

April 29, 2014 by   Comments(0)

, , ,

Volunteers and Staff from Projects Abroad Tanzania participated in the Walk A Mile in Her Kanga fundraiser on Saturday, April 26, 2014 at The Heron Recreation Center in Arusha.

The fundraiser challenged men and boys to complete a sponsored mile-long walk wearing a kanga, the colorful piece of fabric that Tanzanian women wear wrapped around their waists, while carrying a bucket of water on their head!

Students from two local international schools championed Shukuru’s cause by fundraising and recruiting as many male walkers as possible for the day of the event. Participants raised sponsorship funds from family members and friends both in Tanzania and abroad, spreading the word about the need for girls’ education and equality.

The event will raise funds to support the in-kind agricultural inputs of chicks for Shukuru Girls to raise, along with feed, vaccines and medicines as well as capacity-building workshops in poultry rearing, financial literacy and composting.

Inspired by the ‘Walk a Mile in Her Shoes’ events in North America that raise awareness of violence against women, ‘Walk a Mile in Her Kanga’ not only helped raise funds for the Shukuru Girls to continue their education, it was also a playful opportunity to rally support for the girls in Shukuru’s program and to raise awareness to end gender violence and inequality.

(0 from 0 votes)
 
Walk A Mile in Her Kanga fundraising eventhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/tanzania-social-manager/read/342500/walk-a-mile-in-her-kanga-fundraising-event
Walk A Mile in Her Kanga fundraising event
 

Inherit Your Rights   (published in Tanzania)

April 29, 2014 by   Comments(0)

Inherit Your Rights is an NGO that helps widows and vulnerable women in Tanzania concerning their property and inheritance rights. They have three different aspects; education empowerment and representation.

They educate the women by letting them know what their rights are. They empower them through micro-enterprise projects that will provide them with a source of income and the representation part involves giving them advice and connecting them with lawyers if they need to go to court.

Gwyneth Hesser is a lawyer from the US who is currently volunteering at the NGO as a program coordinator. She says that they train and help several groups of women in different Maasai villages. A lot of them are widows, but not all of them. “The idea is to prevent problems before they occur. We focus on will writing and on educating them before they become widows”.

When it comes to the representation one of the things they help the women with is explaining the differences between customary and statutory law. “When a woman becomes a widow her husband’s family might try to take the land from her but according to constitutional and statutory law she has a right to that land. We explain to them what the process is and then connect them with representation if they want to proceed through that process. A lot of the time they don’t realize that there is free representation available to them.”

Gwyneth further explains how they help the widows make an income. “We have a group of women who make greeting cards that we sell for them. We are also teaching some of the women how to take care of chickens and gradually we will give them some chickens that can provide eggs for them to sell.”

Inherit Your Rights has also sent a few women to sewing school recently. When they are done with their training they will open a shop. Someone who helped move this project along were Lise Van Ingen (23) and Lotte Peeters 25) from the Netherlands who are currently volunteering at the NGO. Last year someone donated a sewing machine to one of the groups but none of the women knew how to sew. Lise and Lotte decided to try and raise enough money so that one of the women could go to sewing school and then she could teach the others. They contacted friends and family in the Netherlands and asked for donations so that they would reach their goal of 200 €. They ended up raising a total of1800 € meaning they could send three women to school and buy a few more sewing machines.

Lise and Lotte are both studying Anthropology in the Netherlands. As a part of their studies they have to do fieldwork and last year they volunteered for Inherit Your Rights. They enjoyed it so much that they decided to come back and volunteer for 3 more months in their final year. On a typical day they would visit the women groups, participate in legal training, and do legal research to find out what the different laws say and what the women’s rights are.

When asked what they gained from this experience Lotte says that she has learned a lot about the local laws and the Maasai culture. Lise thought it was interesting to see the activities that the NGO are doing and learn how they can help. They advise future volunteers who want to do this project to stay for at least two months. “The longer you stay the more you learn and the more you are able to do.”

(0 from 0 votes)
 
Inherit Your Rightshttps://www.mytripblog.org/pg/blog/lingemundsen/read/342491/inherit-your-rights
Inherit Your Rights
 

It's Kili time, make the most of it!   (published in Tanzania)

April 28, 2014 by   Comments(3)

Het is vrijdag 11 april en ik ben zenuwachtig! Morgen is het zover: Mount Kilimanjaro. Ik ga vandaag niet naar school want ik ben druk bezig met de laatste voorbereidingen; douchen, tips opzoeken, tas pakken, geld wisselen en checken, checken, checken. Om 15.00 nemen Maria, Jonathan en ik de bus naar Moshi. Daar worden we opgehaald door onze gids, checken we ons materiaal nog een keertje en hebben we ons mogelijk laatste avondmaal. We slapen vannacht in een hotel en ontmoeten Robert morgenvroeg. It's Kili time, make the most of it!

De wekker gaat. Het is zover. Ik douche me voor de laatste keer voor de komende vijf dagen en trek mijn hiking-kleding aan. Om 9.00 haalt Robert ons op en vertrekken we naar de voet van Kili. Ons team bestaat uit 9 man: 2 gidsen, 1 kok en 6 porters. Na het registreren (ik heb een handtekening gezet maar weet niet waarvoor) en het wegen van onze bagage, gaan we van start. We lopen vandaag ongeveer 8 kilometer door regenwoud. De weg bestaat uit zand en keien en is steil. We hebben plezier en de omgeving is prachtig: apen, dikdiks, watervallen en allerlei tropische bloemen, bomen en planten. Na 4 uur lopen komen we aan bij Mandara campsite. Registreren, opfrissen, eten en naar bed. Het is heel koud en de lucht is merkbaar anders; het is moeilijk om te ademen. 

Dag 2! We hebben ontbijt om 7.00 en vertrekken om 8.00 naar de volgende campsite. Horombo campsite is op 3700 meter hoogte, boven de wolken! We lopen ongeveer 6 uur vandaag. De omgeving verandert van regenwoud in heide-achtig gebied. Het lijkt op Europa! Vandaag is zwaar. De lucht wordt ijler, en het pad is heel onregelmatig. Maria heeft last van haar ribben en mijn achillespees doet verrekes veel zeer. Het uitzicht vanaf Horombo is onwaarschijnlijk mooi.Ik denk dat de hemel er zo uitziet. Het is steenkoud dus we kleden ons goed aan en proberen warm te blijven, wat niet makkelijk is. Onze lichamen hebben last van de hoogte en vooral de ijle lucht, dus we slapen slecht vannacht.
Kibo campsite is onze volgende bestemming en tevens onze laatste bestemming voor de summit. De omgeving verandert in een woestijn. Een ijskoude woestijn. De wind snijdt hier in je gezicht en je kunt nergens beschutting zoeken. Mijn benen zijn moe en weigeren door te gaan maar wanneer Robert en Jerry mijn backpack overnemen, gaat het stukken beter. De top van Kili lijkt zo dichtbij, als in om de hoek, maar helaas. Het laatste stuk naar Kibo is zwaar en steil. Na aankomst zijn we kapot en door-en-door koud. We kruipen onze slaapzakken in en proberen te slapen want vannacht gaan we naar de top! Jonathan heeft last van hoogteziekte; hij is misselijk, geeft over en heeft hoofdpijn. Maria heeft ook hoofdpijn. Ik heb mijn eetlust verloren en mijn achillespees is pijnlijk en gezwollen. 

0.00 tijd om op te staan. We kleden ons aan (thermolegging, thermobroek, skibroek, thermoshirt, T-shirt, fleece, ski-jas, thermosokken, bergschoenen, oorwarmers, muts, handschoenen, hoofdlamp) en vertrekken om 00.30 naar de top. Het is heel koud en het pad is ontzettend steil. Als je naar boven kijkt, ontmoedigt dat behoorlijk; er lijkt geen einde aan te komen. Ademen kost veel moeite en Jonathan geeft veel over. We zigzaggen door het zand en met nog ongeveer 2,5 uur te gaan, krijg ik serieuze problemen met ademen. Er is weinig zuurstof in de lucht op deze hoogte en dat merk ik: ik heb moeite met mijn evenwicht, ben constant buiten adem en mijn benen voelen als beton. Ik ben doodmoe en wil alleen maar slapen; levensgevaarlijk op deze hoogte. Maria en Jonathan liggen een half uur voor op mij en zijn op weg naar Uhuru peak met Jerry. Robert begeleidt mij, godzijdank. Met veel moeite (letterlijk vallen en opstaan) haal ik Gilman's point. Vanaf hier is het nog 2 uur naar Uhuru peak: de ultieme top. Kilimanjaro bestaat hier voornamelijk uit rots en ijs. Veel ijs. Het is koud en zwaar maar ik concentreer me op mijn ademhaling en haal Stella's point. Nog 45 minuten. Vanaf hier kan ik het bord van Uhuru peak zien en dat is een geweldige motivatie. Bijna! Zo snel als ik kan, probeer ik Uhuru peak te bereiken want ik wil er graag tegelijkertijd met Maria en Jonathan zijn. 10 minuten voor ik Uhuru peak bereik, kom ik Maria en Jonathan tegen op hun terugweg. Ze huilen van uitputting, trots en kou. Wanneer ik om 8:30 Uhure peak bereik, huil ik ook. Als een baby. Een trotse baby. 
En nu terug. De weg terug is precies hetzelfde als hoe we gekomen zijn. Ik ben totaal uitgeput en op Gilman's point gaat het fout. Ik kan niet zelf rechtop zitten of staan en mijn ogen vallen dicht. Dan val ik flauw. Ik hoor alles maar reageer verder niet. Ik krijg zuurstof toegediend en word door Robert en Cheche naar beneden gedragen. Het is belangrijk zo snel mogelijk af te dalen naar een hoogte waar er meer zuurstof is. Ik schaam me dood maar ik ben niet in staat op mijn eigen benen te staan. Robert en Cheche stellen me gerust en zijn geduldig. Het gaat snel beter. Het laatste stuk naar Kibo loop ik zelf. 
We hebben 2 uur om te slapen, lunchen dan en vertrekken daarna richting Horombo. Jonathan is nog steeds ziek en geen van ons drie heeft het gevoel ook nog maar in staat te zijn om 4 uur terug te wandelen naar Horombo maar het moet. Het zou gevaarlijk zijn om langer op deze hoogte te blijven. Wanneer we later op de dag Horombo bereiken, is er niets meer van ons over. Totaal gesloopt.

Vandaag is de laatste dag. We gaan afdalen naar Mandara, hebben daar lunch en vervolgens dalen we af naar de poort. Ik kan amper lopen door mijn pijnlijke achillespees en doe het rustig aan. Maria en Jonathan liggen ver voor op me, maar dat geeft niet. Ik kan simpelweg niet sneller. Het kost me 4,5 uur om af te dalen naar Mandara. Robert stelt voor een auto te laten komen die mij naar de poort kan brengen maar dat wil ik niet. Ik wil het afmaken. Na de top, is de poort het belangrijkste punt om te bereiken. Ik verbijt mijn pijn en zet door. In 2 uur loop ik naar de poort, maar 10 minuten achterstand op Maria en Jonathan.
We naar Moshi en slapen vannacht in hetzelfde hotel. We eten in hetzelfde restaurant; dit keer geen mogelijk laatste avondmaal maar een feestmaal. We beseffen het alledrie nog niet helemaal maar we freaking did it!

Donderdag 17 april nemen we de bus terug naar Arusha. We tekenen onze certificaten en bedanken Robert, Jerry en hun team. Het was een fantastische ervaring en ik heb zo veel respect voor het team. Zij sjouwen onze bagage op hun rug en hoofd naar boven in een razend tempo. Robert en Jerry kennen de berg door en door en hebben ontzettend goed voor ons gezorgd. Asante sana! Ik zal hen nooit vergeten!

 

 

(0 from 0 votes)
 
It's Kili time, make the most of it!https://www.mytripblog.org/pg/blog/yliebreks/read/342350/its-kili-time-make-the-most-of-it
It's Kili time, make the most of it!
 

Masai skole, så er det da også prøvet.   (published in Tanzania)

April 28, 2014 by   Comments(0)

Mandag sov jeg længe og Yvette og jeg tog til byen for at spise frokost med Clara og Victoria. Jeg tog med Victoria og Clara hjem, så jeg kunne tage med i lufthavnen og sikre mig at Clara kom afsted.

Tirsdag skulle vi frygtelig tidlig op, da vi skulle mødes med Robert fra Projects Abroad, som skulle følge os til den Masai skole vi skal være på de næste to uger. Turen hjemmefra og til skolen tager cirka 90 min. Så for at møde kl 9, skal vi afsted hjemmefra 07.15... Da vi står af ved hovedvejen i Maserani, kommer der en jeep med sæder på det åbne læs, som er en af de få biler der har mulighed for at komme til og fra skolen, da den ligger midt ude i ingenting mellem små Masai byer. På ladet sidder Katja og Frederikke (to danske frivillige), Zoe ( australsk), Nicholas(fransk) og Juun ( japansk) - Juun og Nicholas arbejder på den byggeplads som ligger ved siden af skolen, hvor der er ved at bygge en bygning med klasselokaler.

Da vi havde kørt lidt kom der børn fra skolen og kørte med til skolen, så de ikke behøver at gå hele vejen, da nogle af dem har meget langt. Da vi ankommer til skolen er der lidt børn i forvejen, men i alt er der kun cirka 20 børn. Robert fortalte at de kan være op til 60 børn, men fordi mange af dem skal gå meget langt, er det ikke altid de kommer og hvis det har regnet har nogle af dem slet ikke mulighed for at komme i skole. Skolen er slet ikke en skole, men en gammel kirke, som bare er et stort rum, hvor de så sætter borde og stole op og nogle flytbare skillevægge. Skolen er oprettet og bliver drevet af Projects Abroad, men de har meget få ting, de har fået doneret et gyngestativ og en rutsjebane, som børne elsker! Jeg føler virkelig at ved at være på denne skole gør man en forskel, og jeg føler at denne skole kunne have meget mere brug for alle ting som jeg har haft med hjemmefra, da de faktisk ville bruge dem.

Der er 4 klasser, og da klasserne er forholdsvis små, er mange af de ældre børn meget dygtige. Der er kun én lærer, men Frederikke, Katja og Zoe har hver deres klasse. Desværre skal både Katja og Frederikke hjem i denne uge, så i næste uge er det kun Zoe, Yvette og mig. De har timer fra kl 9 til 11, og så er der pourridge og så er der pause til kl 12.30 hvor de synger og så har de fri ved 13 tiden. Nogen af dem køre med tilbage, mod hovedvejen og bliver sat af i nærheden af deres hut. Efter skole tog Yvette og jeg til Shoprite for at spise frokost og var begge meget trætte, da hele dagen havde været meget anderledes!

Onsdag startede som tirsdag med en lang tur til skolen. Frederikke var syg, så Yvette og jeg måtte tage over og det var svært, da man overhovedet ikke var forberedt. Men man kan komme langt med alfabet sangen og at tælle til 20 ti gange. Vi overlevede og resten af dagen var sjov, jeg løb rundt og spillede bold og sjippede med nogle af børnene. Her føler jeg virkelig at der er brug for min hjælp, det er rart.

Torsdag var dirty day, og turen gik til Masai skolen, som de er ved at bygge ved siden af kirken hvor Masai skolen er nu. Vi hjalp med at flytte jord og sten, så gulvet kunne gøres klar til at blive lagt. Projects Abroad havde taget sæbe, tandbørster og tandpasta med, da vi skulle lave random act of kindness, ved at gå rundt og dele sæbe ud til tilfældige folk vi lige fandt og nogle af familierne i nærheden af skolen. Vi tog til skolen og delte tandbørster og tandpasta ud til børnene, og viste dem hvordan man gjorde.

Vi spiste frokost og Yvette, Katja og jeg tog hjem til os, da vi skulle til farvelmiddag for en hollandsk og to danske piger. Katja bor reg langt væk så hun ville ikke have tid til at tage hjem, så hun tog med os hjem og gjorde klar til middag. Vi spiste middag på Khans barbecue, som om dagen er et bil værksted om dagen, men om aften finder de grillen frem og steger lækkert kød, der var også nogle salater. Det var så hyggeligt, Katja, Yvette og jeg snakkede meget med australske Charlotte, og vi havde det super sjovt! Det blev dog lidt trist da to af pigerne måtte gå fordi de skulle hjem og pakke for at tage hjem.

Fredag var Yvette og jeg de eneste to frivillige paa skolen, saa der var mere leg end skole, det var super sjovt, jeg loeb rundt med nogle af boernene og brugte en lille vandmelon som bold. 9  mod en og jeg vandt stort! 

Loerdag var der en NGO som havde arrangeret et Kanga loeb, for at samle penge ind til kvinder og piger i Arusha. Loeb gik ud paa at maendene skulle baere en kanga, gaa/loebe en mil mens de havde en spand med 7 liter vand i paa hovedet, lige som de lokale kvinder goer hver dag. Vi skulle hjaelpe med at fylde spande og vaere heppekor, det var super laekkert vejr og det var super hyggeligt. 

Om aftenen var det Kings day i Holland og det skulle selvfoelgelig fejres! Jeg har aldrig set saa meget orange paa et sted, men efter et par oel er det en paen farve. 

(0 from 0 votes)
 
Masai skole, så er det da også prøvet.https://www.mytripblog.org/pg/blog/ssvendsen/read/342349/masai-skole-s-er-det-da-ogs-prvet
Masai skole, så er det da også prøvet.
 

Ik wil hier blijven!   (published in Tanzania)

April 22, 2014 by   Comments(0)

Eerst moet ik mij verontschuldigen voor het uitblijven van mijn blog, maar ik was op SAFARI!!

 

Vandaag, maandag 14.04, zou ik beginnen aan mijn nieuwe project en opgehaald worden voor een introductiedag. Om 10uur was er nog niemand gekomen én ik weet ik ben in Afrika dus alles gaat langzamer en niet op de afgesproken tijd, maar dit snapte ik niet. Ik smsde mijn supervisor en die vertelde me dat er iets fout was gegaan en dat ik vandaag dus nog vrij was. Ik ben toen maar naar het gebouw van Projects Abroad gegaan om mijn papieren voor de safari in te vullen. Ik was voor de lunch weer terug en ben na de lunch naar Tanz-Hands gegaan. Daar heb ik gefacetimed met mijn lieve vriendinnetje: Kimberley. 

 

Nou vandaag begon dus echt mijn nieuwe project! Ik werd om 09:30 door Regan opgehaald om naar het project te gaan. We zijn eerst naar de school van Leganga (de plaats waar ik verblijf) gegaan. Daar heb ik met meiden allemaal klapspelletjes gedaan en Jacob, de andere vrijwilliger, heeft gevoetbalt met de jongens. Om half 11 liepen we naar de school in USA River. Daar zijn we eerst begonnen met een circel maken, wat al zo 5 minuten duurt. Toen hebben we rek en strek oefeningen gedaan en een estafette, wat een drama was dat. Jacob heeft met de jongens gevoetbalt en ik heb met de meisjes touwtje gesprongen. Ik werd geclaimd door de meiden. Op een gegeven moment wilde ik een nieuwe staart maken, dus ik maakte mijn stiekje los. Alle meiden keken me aan alsof ze nog nooit haar hadden gezien. Allemaal wilden ze het aanraken. Om 12uur liepen we weer naar huis. Na de lunch was ik vrij, omdat ze een soort van paasvakantie hebben, dus ben ik na de lunch naar Tanz-Hands gegaan en heb ik wel 2uur gefacetimed met mama. 

De kinderen kunnen op allebei de scholen geen woord engels. Sommige begrijpen het als je naar hun naam of leeftijd vraagt, maar de meeste zeggen alleen yes and no. 

 

Woensdag was de dag dat ik hockey ging introduceren bij de scholen. Ik legde het uit aan de local sportleraar en die kon het dan extra goed uitleggen aan de jongens. Nou er zaten talentjes tussen hoor. Ze begrepen het snel. We gingen om half 11 weer naar USA River, daar kregen we vandaag een oudere klas. Zij spraken alweer engels. We begonnen weer met een warming-up en een estafette. In de loop van de tijd vroegen een paar jongens wat er in mijn sticktas had. Ik legde het uit, maar ze dachten dat het golf was. Het was op USA River dus niet zoon groot succes. 's Middags was ik weer vrij, vanwege de vakantie, dus heb ik gefacetimed met mijn lieve huisgenootje: Joanna. 

 

Vanmorgen regende het hard en ik had er een hard hoofd in. Toch hebben we wel op Leganga les gegeven. We hebben gehockeyed en gevoetbalt met ze, maar om 10uur begon het weer hard te regenen. Jacob en ik waren aan het schuilen, maar de jongens wilde nog door spelen. Tot op een gegeven moment 2 jongens begonnen te vechten. We probeerden het te sussen en besloten te stoppen vanwege de regen. Toen de jongens hun spullen pakten begonnen ze opnieuw tot bloedlippen aantoe. Jacob en ik baalde er wel van dat we nu geen vloeiend Swahili spraken, want we begrepen niet waarom de ruzie begonnen was. Na de lunch heb ik mijn spullen gepakt en ben richting Cradle gelopen om Lida op te halen. We hebben de dalla gepakt naar de stad, maar we waren de weg kwijt toen we naar Shoprite liepen. Gelukkig was er een aardige jongen die ons de weg wees. Onderweg werd Lida 'beroofd', want er zat een jongen aan haar tasje, maar omdat ze het zo snel doorhad heeft hij niets kunnen stelen. Er rende wel een bewaker achteraan, maar die was te traag. Eenmaal bij Shoprite hebben we de safari betaald en terug gelopen naar Filips, waar Lida verblijfd. Daar ben ik blijven eten en slapen in haar hostfamily. 

 

Vrijdag, het begin van de safari. Ik ging dus met Lida(61) op safari, ze is een hele vrolijke, nederlandse en gezellige vrouw. Ze is een beetje mijn 'vrijwilligers-mama'. We gingen heel rustig ontbijten, omdat we pas om half 10 opgehaald zouden worden, maar om 9uur dacht Lida opeens, misschien zijn ze wel eerder en dan horen we ze niet vanwege de gate. Ze ging dus even checken en zei toen ze binnenkwam dat ze er al waren. Ik had ook al 9gemiste oproepen/berichten van ze ontvangen. Snel onze schoenen aangedaan en op naar Shoprite, waar we de andere 2metgezellen zouden ontmoeten. Het was een indische jongen met een vriendin uit spanje. De jeep werd ingepakt en we vertrokken richting Lake Manyara. Onderweg kwamen we Andrew, Jeff en nog een jongen tegen. Dat zijn mensen die werken bij Jackpot Safari's (waar wij meegingen) en die meededen aan een halve marathon tegen malaria. Het was dus super toevallig dat we hun zagen rennen. Daar hebben we eerst geluched bij de campside, want de 2metgezellen verbleven op een camping en Ĺida en ik in lodges. We hebben daar ook Jackson (de kok) en de spullen van die andere 2 gedropt. We gingen het park in en hebben al zo veel dieren gezien! Om half 6 reden we weer richting de camping, want je moest om 6uur uit het park zijn. We hebben daar die 2gedropt en zijn toen met Omary (de chauffeur) naar onze lodge gereden. Het leek alsof er nooit iets zou komen, maar daar was het! En hoe! Het was zo luxe, we kregen bij aankomst sap en een doekje om onze handen te wassen. De tassen werden door massaai's naar de kamer gebracht. Het is wek minder dat ze echt blijven wachten tot je ze een fooi hebt gegeven. De lodge was een soort hoge tent met 2bedden, een echte warme douche en een wc. We gingen eten in het restaurant en kregen een 3 gangen menu. Alles wat we alen leek wel de eerste keer, het leek een beetje alsof we de smaak vergeten waren. We hebben heerlijk warm gedouched, mijn haar was de afgelopen 2maanden nooit zo zacht en ik voelde me voor het eerst weer echt schoon!

 

Na een onwijs goede nacht in een heerlijk bed ging de wekker om 6 uur. We hadden een heerlijk uitgebreid ontbijt met ei, brood, croissantjes, fruit, thee en koffie. Noem het maar op, het was er. We reden naar de camping en Jackson en Omary hebben de jeep ingeruimd en we gingen via NgoroNgoro naar Serengeti. Daar hebben we voor het park gelunched. Je krijgt van iedere lodge een lunch mee en Jackson (de kok) maakt de lunch voor de camping-mensen. Daarna zijn we het park in gegaan. Het was daar erg droog en dus veel stof, maar erg mooi met alle bomen en de natuur. Voordat we het park uitmoesten was er een leeuwin die aan het jagen was. Ze liep strak langs de jeep en ik zat met het open dak achter op de jeep fotos te maken. Het was heel gaaf, maar omdat er zoveel jeeps kwamen stopte ze en moesten wij naar de volgende camping om de tent voor het donker op te zetten. Daar hebben we Jackson en de andere2 achtergelaten en we zijn met Omary richting onze volgende lodge gegaan. Het bleek een hotel te zijn. De camping en het hotel zijn echt in het park, dus de dieren kunnen heel dichtbij komen. Aangekomen in het hotel hebben we eerst gedouched om alle stof van ons af te halen en omdat het warme water om 9uur werd afgesloten. Na de douche hebben we gegeten. Het was een lopend buffet wat een beetje indisch was.

 

Na een goed ontbijt zaten we op Omary te wachten. Het bleek dat er iets mis was met de jeep, maar dat hij het had gemaakt. We reden naar de camping en haalde de andere2 weer op. We hebben het andere deel van Serengeti bekeken. Voor de lunch werden Lida en ik weer bij het hotel afgezet en de rest ging naar de camping. We waren te vroeg en moesten wachten in de bar va  het hotel. Zoals ik al zei lag dit hotel in het park. Er kwam dus een baviaan binnen die naar het buffet wilde lopen. Wij wilden duidelijk maken aan het personeel dat er een aap was en hij shrok. Uit paniek liep hij op een vaartje af op Lida, die daar in van die zware stoelen zat. Hij stond tegen de 2stoelen aan waar zij in zat. De medewerker kwam met een stok, om een geweer uit te beelden en stuurde hem naar buiten. De baviaan nam wel de halve stoel naast Lida mee, maar gelukkig liep het goed af. Na het schrikeffect hebben we geluched en zijn we opgepikt door de andere en zijn we naar de camping in NgoroNgoro gereden. Daar was het ijs- en ijskoud! Na het opzetten van de tent zijn we naar het hotel gegaan, daar was het ook koud, omdat we bijna tussen de wolken zaten. We hebben gegeten en gedouched en toen we de foto's bekeken moesten we huilen van het lachen. En ook omdat we steeds het deel met de baviaan voor ons zagen. 

 

Tweede paasdag, de laatste dag van de safari. Ik had gisteren aan Omary (Ome Arie, zoals Lida hem noemt) gevraagd of ik eens een keer de diesel in de auto mocht doen met de ijzeren jerrycan's die we meehadden. Sorry mensen, ik ben nog steeds geen echt meisjes-meisje en moet dus ook 'mannen-dingen' doen. Dit mocht ik dus vanmorgen doen. Vlak daarna zijn we naar de camping gereden en hebben we de auto weer ingeladen. NgoroNgoro is niet heel mooi, het is gras, bloemen en beesten. Ik was ook zo moe, omdat we iedere dag om 6uur opmoesten en wel redelijk laat gingen slapen, dat mijn ogen telkens dichtvielen. Maar als er iets aan de hand was, was ik ook meteen bij de les en maakte ik vol energie foto's van alle beesten, maar als ik dan weer ging zitten vielen mijn ogen weer dicht. Op een gegeven moment riepen ze: 'Lion, Lion' en het enige dat ik dacht was van 'ja jongens dat hebben we al gezien, ik houd mijn ogen wel lekker dicht'. Toen ik merkte dat het toch wel lang duurde ging ik kijken en lagen er 3leeuwen strak langs de auto. Eentje ginge ook midden op de weg tegen een andere jeep aanliggen,  die daardoor niet meer weg kon. We hebben in het park vlak naast nijlpaarden gelunched. Toen zijn we langzaam richting de uitgang gereden en om 3uur waren we uit de krater van NgoroNgoro. We zijn toen langzaamaan naar het hoofdkantoor gereden en vervolgens naar het andere kantoor waar die andere2 hun auto hadden staan. Wj werden om half7 bij Lida afgezet. We hebben daar gegeten en heerlijk geslapen.

 

Vanmorgen, dinsdag werden we langzaamaan wakker en hebben we ontbeten. Ik heb mijn foto's op de computer gezet en Lida heeft haar wasje gedaan. Daarna zijn we samen naar de dalla gelopen en samen richting Leganga gegaan. Zij stapte uit bij Cradle en ik ben doorgegaan naar mijn huis. Toen ik thuis kwam heb ik mijn blog's geschreven, daarna gelunched, foto's gekeken en mijn was gedaan. Vandaag was dus niet echt productief.

 

Nu ik dit zo schrijf besef ik hoe snel de tijd gaat, want Lida vertrekt ook alweer komende maandagnacht. Nu ik dit om 15:51 lokale tijd schrijf heb ik hier nog maar 31dagen, 22 uur en 39 minuten over hier in dit prachtige land!

 

Ik weet niet of ik wel terug wil naar Nederland;)

(0 from 0 votes)
 
Ik wil hier blijven!https://www.mytripblog.org/pg/blog/ffokkema/read/341549/ik-wil-hier-blijven
Ik wil hier blijven!
 

Sjov og farlig uge   (published in Tanzania)

April 22, 2014 by   Comments(0)

 

Tirsdag stod jeg frygtelig tidlig op, da jeg skulle mødes med Victoria og Clara kl. 08.25 i den anden ende af byen, hvor det tager cirka 45 min at komme til med daladala. Men vi mødes og fulgtes til det børnehjem, hvor Victoria arbejder. Børnene var super cute og jeg tænker stadig på at tage en af børnene med hjem, da hun bare var ALT for skøn! Vi mødte også Riz (tanzaniansk født, men opvokset i England), som er gift med den engelske kvinde som driver den organisation som har hjulpet Victoria med at få job på børnehjemmet. Han er ved at lære at spise lakrids og er meget glad for Danmark.

 

Efter 3 timers hygge med børnene tog vi til Kilala, for at mødes med Nancy, da hun skulle hjælpe os til Maji moto (hotspring), som ikke er så let at komme til. Efter knap 2 timer med bus og tuktuk ankom vi til Maji moto som er en lille oase ude midt i ingenting. Her svømmede vi rundt og bare slappede af i en times tid, og da vi havde fået pommes frites tog vi bus tuktuk og taxi tilbage til Njiro (Victorias del af byen) for at spise aftensmad, inden jeg tog en taxi hjem, da det i mellemtiden var blevet mørkt.

 

Onsdag morgen mødtes Clara og jeg i byen for at finde ud af at bruge dagen på, da Victoria var på tir med hendes børnehjem. Vi spiste dårlig morgenmad på en cafe og kom ind på verdens dårligste turistinformation, som ikke kunne hjælpe med noget som helst!

 

Heldigvis havde Clara lånt Victorias guidebog, så der fandt vi Shanga. Shanga er et værested for psykisk handikappede som laver alle mulige ting, smykker, tøj, kunst og der var en døv mand der pustede glas. De sælger det hele og det er meget smukke ting. Vi fik et billigt tilbud på en rundtur på den tilhørende kaffeplantage, som faktisk eksporterer kaffe til flere Starbucks i Europa og Nord Amerika. I rundturen var selvfølgelig en kop kaffe, som faktisk ikke er helt så slemt, men jeg tror ikke jeg bliver den store kaffedrikker lige foreløbig.

 

I guidebogen læste vi om Arusha Masai cafe, som ifølge bogen, har byens bedste pizza. Vi tænkte begge at det kunne vi godt spise, men efter en times gang rundt i byen og utallige kig på kort og spurgt om vej endnu flere gange, gav vi op! Vi tog en taxi til The blue heron, som er en restaurant hvor vi har spist et par gange og de har god pizza.

 

Efter frokost tog vi meget kort tid på masaimarked, men der var ikke noget værd at købe, ellers ville de have alt for mange penge for det. Vi tog hjem til Victoria, hvor både Victoria og Karitte lige var kommet hjem. Karitte inviterede os ud og spise aftensmad og det kan man jo ikke sige nej til, vi spiste på en japansk restaurant, som på trods af en tvivlsom betjening, var maden god.
Efter middag skulle vi på jagt efter pringles og sodavand, og Gilbert vores chauffør var en stor hjælp, da han fik overtalt en butiksejer om at åbne sin butik for os, selvom han havde lukket. Vi var nogle gode kunder og købte for 80.000 shillings som er 280kr, så en god forretning for ham.

 

Torsdag morgen mødtes vi kl 07.30 på en cafe i byen, hvor vi blev hentet af vores guide og kok. Her mødte vi Emma og Katja, som skulle afsted med os. Ført tog vi til Tarangire, hvor elefanter, giraffer og utallige impalaer. Vi kørte derefter tilen logde, hvor vi kunne svømme i poolen. Efter en god svømmetur, tog vi til vores logde hvor vi skulle tilbringe natten. De havde de bedste brusere, så jeg fik mit bedste bad i 6 uger, det var meget rart!!

 

Efter en dejlig natsøvn stod vi op og vi lækker morgenmad med scrambled æg, pandekager og varm kakao. Vi kørte gennem Ngorangora for at køre ind i Serengeti, hvor vi så en masse zebraer, gnuer, hyæner. Vi så også en leopard der lå i et træ, og vi kom så tæt på at vi kun var cirka 5 meter fra den, det var helt vildt.

 

Efterfølgende fandt vi en løve i et træ, mens der lå en lille gruppe løver inde træet, men alle var løveinder. Vi tog til vores camp og slog vores telte op, der var et kønt syn! 5 piger der vælter rundt med to telte, men de kom op og stå og var rigtig gode at sove i. Vi gik tidlig i seng, da der var afgang fra campen kl 06.00. Vi kørte rundt og fik solopgangen med og den samme leopard i træet, og en anden leopard, som hoppede rundt og legede.

 

Vi kørte tilbage til campen, hvor vores kok havde lavet brunch, det var super lækkert!!
Efter at have spist og pakket alt sammen, kørte vi tilbage gennem serengeti og mod Ngorangora. Vi var ved vores camp allerede kl 15 og det stod ned i tykke stråler, og ingen af os havde lyst til at stå ud af bilen,en efter et stykke tid stoppede det og vi overgav os til at stå ud af bilen, selvom vi allerede havde informeret vores guide om at vi sov i bilen. Det skete ikke, for da teltene var oppe og aftensmaden var spist havde man kun lyst til at sove.

 

Clara og jeg var på vej til vores telt med lommelygter, da høre en masse folk snakke en masse og vi lyser over mod lydene og der ser vi en kæmpe bøffel, som står og skubber til et andet telt, og vi går meget hurtigt tilbage til huset hvor vi spiste og blev enige om at vi sov i bilen!! Efter en halv time med bøflen i campen, fik vores guide os overtalt til at sove i vores telt og efter meget kort tid faldt jeg i søvn og vågnede ikke før vækkeuret ringede. Gudskelov for det, da Katja fortalte at hun havde hørt bøfler i campen i løbet af natten.

 

Vi kørte afsted kl 06.00 og kørte ned i krateret, hvor det vrimlede med dyr! Efter at have kørt i en times tid spotter vores guide tre næsehorn, men det var næsten så lang væk at man ikke kunne se dem med kikkert.
Lidt senere spotter han tre næsehorn, som er mulige at se med kikkert og pludselig begynder to af dem at parrer sig. Meget underligt, men ret utroligt at se 6 næsehorn når der kun er 25 i hele krateret.
Vi kørte til et lille frokost sted ved siden af en sø hvor der var en masse flodheste.
Vi kørte ud af parken og kørte mod Arusha. Emma, Clara, Victoria og jeg blev smidt af på TGT, som er den kaffeplantage hvor vi lå ved pool i sidste uge. Her skulle vi mødes med de andre fra Victoria og Emmas børnehjem, da to af de frivillige skulle hjem. Det var meget hyggeligt, selvom ingen af 4 havde været i bad siden torsdag, men alle overlevede.

 

Det var en hel fantastisk tur, og super hyggeligt at have en rigtig tøsetur, og hele oplevelsen var super vild og meget surrealistisk, men næste gang forventer jeg at se en gepard og en fuldvoksen hanløve.

(0 from 0 votes)
 
Sjov og farlig ugehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ssvendsen/read/341545/sjov-og-farlig-uge
Sjov og farlig uge
 

GOODBYE TRIP AT MBALAMWEZI BEACH   (published in Tanzania)

April 15, 2014 by   Comments(0)

Few weeks back volunteers Noomi and Margun along with the children of CHAKUWAMA Orphanage had a goodbye trip to Mbalamwezi Beach. The trip was prepared by these two volunteers that they could bring children to the beach for fun and spent the last day together before they went back to their country. The children were very happy. they ate and drink together, afterward volunteers and children went swimming and take pictures. it was nice moment and children enjoy alot.

(0 from 0 votes)
 
GOODBYE TRIP AT MBALAMWEZI BEACHhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/Sayuni/read/340684/goodbye-trip-at-mbalamwezi-beach
GOODBYE TRIP AT MBALAMWEZI BEACH
 

Kedelig uge og Clara på besøg er to vidt forskellige ting!   (published in Tanzania)

April 14, 2014 by   Comments(0)

Sidste uge var den kedeligste uge af dem alle! Vi måtte ikke rigtig lave noget i skolen og vi var færdig tidlig. Onsdag kom Robert forbi, da Embla havde fortalt at vi ikke lavede noget, så nu får vi nye projekter fra den 21. April - 2.maj, så vi faktisk er et sted hvor de har brug for os.

Torsdag fik jeg også fastlagt prisen for vores safari i denne uge 565 $, jeg var en hård forhandler og fik ham da også 45$ ned. Så torsdag drager Clara, Victoria, Katja(en dansk pige fra min organisation), Emma (en engelsk pige fra Victorias børnehjem) og jeg på safari i 4 dage.

Torsdag aften var social night med organisationen. Vi mødtes på et hotel i byen og så var der en pizza buffet med en masse forskellige pizzaer. Det var rigtig hyggeligt at møde og snakke med alle de frivillige og man mødte en masse nye og snakkede med dem man kendte.

Fredag hentede jeg Clara i lufthavnen og vi kørte hjem til Victorias og satte Claras kuffert af og tømte den for alle de ting hun havde med til mig, det var halvdelen af kufferten, jeg var glad! Vi kørte derefter hjem til mig og Clara så mit hus og skolen, desværre havde børnene lige fået fri, så vi mødte dem på vejen til skolen.
Vi kørte til The blue heron, hvor vi mødtes og spiste frokost med Victoria. Vi kørte hjem til Victoria, for at slappe af og inden længe sov Clara (helt forståeligt). Victoria og satte en film på og da den var færdig tog jeg hjem.

Lørdag morgen hentede pigerne og Leonard(vores taxi chauffør) mig og vi kørte til en smuk kaffeplantage lidt udenfor Arusha. Her spiste vi morgenmad og derefter lå vi ved poolen i nogle timer og stegte. På vejen hjem var ikke sjov, da solen åbenbart har været stærkere end forventet, så mine lår, skuldre, baller og ryg er meget røde og super ømme!

Søndag var planen at tage til et hotspring og slappe af, men Victoria var små syg så vi blev hjemme. Clara og jeg tog til et Masai marked, men pga det var søndag og folk går i kirke, var mange af butikkerne lukket. Vi tog videre til en café hvor vi fik lidt varmt at drikke, da vejret var kold. Her blev vi enige om at det ville være sjovt at prøve at spille golf, så vi tog til byens golfklubben og hørte om vi kunne spille golf, men pga vores påklædning ikke var god nok til deres dresscode, måtte vi nøjes med at spise frokost i restauranten, mens andre gik rundt og spillede. Vi tog hjem til Victoria og havde på vejen indkøbt lidt guf, så hun kunne blive rask igen, også så vi Harry Potter 3.
Jeg spiste med og kørte træt hjem.

Mandag vågner jeg og har det dårligt. Jeg tilbringer formiddagen i sengen og efter frokost tager jeg til byen, da jeg skal veksle penge og vi skal betale og snakke med Daniel, vores safari mand. Turen er nu officiel og torsdag 7.30 skal vi mødes med Daniel, vores guide og vores kok. Jeg glæder mig helt vildt!!

(0 from 0 votes)
 
Kedelig uge og Clara på besøg er to vidt forskellige ting!https://www.mytripblog.org/pg/blog/ssvendsen/read/340548/kedelig-uge-og-clara-p-besg-er-to-vidt-forskellige-ting
Kedelig uge og Clara på besøg er to vidt forskellige ting!