click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

April 2012

Saa er jeg ankommet til Afrika-land :)   (published in Tanzania)

April 27, 2012 by   Comments(0)

Hej alle :)

Ja saa er jeg kommet til afrikaland - mere specifikt Arusha, Tanzania. Det at komme her har vaeret noget af en omvaeltet - mere fordi at nu skal jeg til at starte forfra med at moede nye mennesker og ikke mindst finde rundt i Arushas gader, som btw er utrolig stor og kringlet! haha

Naa men lad mig starte fra min sidste dag paa Jamaica. Jeg stortudede fra Kingston til lufthavnen og ja ogsaa i lufthavnene - det var forfaerdeligt!! Saa det var lidt en haard tur til Washington DC - Men jeg ankom og hold nu op hvor var det bare koldt de dage jeg var der!! Jeg froes sindssygt meget! Men tror det var rigtig godt for mig at have de to dage der - for ligesom at falde lidt ned og ja ikke mindst var det jo super dejligt at se Trine igen, som er AuPair der :)

Efter en UTROLIG lang rejse fra DC til Kilimanjaro - blev jeg moedt af en fra Projects Abroad, som forklarede mig at hver torsdag har de en social night, hvor alle volontoerer tager ud og spiser, saa han spurgte om jeg ikke ville det og jeg var saadan lidt okay det lyder hyggeligt. Men for at goere en lang historie kort - havde min roommate foedselsdag saa ja det endte med at jeg tog med i byen og sov paa backpackers som er et hostel som alle volontoererne bruger naar de har vaeret i byen. Om fredagen havde jeg min introduktions dag i foert mit toej fra min lange rejse og ja havde jo heller ikke vaeret i bad - saa jeg var bare laekker.. haha..

Loerdag havde PA lavet en tur til Snake Park - som jo sjovt nok er en park med slanger og derefter paa et maasai museum - det var ret spaendende :)

Min roommate er rigtig soed saa det er dejligt, hun er fra Holland og hedder Anne. Hun har dog allerede vaeret her i 3 maaneder, hvilket har baade plusser og minusser. Men alt i alt er min familie rigtig dejlig. Jeg har en 12 aarig bror som gaar paa kostskole, og saa har jeg en bror og soester som er tvillinger paa 10 aar (de er utrolig nysgerrige og ikke mindst elsker de naar vi er hjemme) og ja saa for 3 uger siden har vi faaet en ny bror - han er bare saa dejlig :) Men ja Anne forklarede mig at jeg kom paa et rigtig dumt tidspunkt da vores families butik med autodele braendte ned et par dage foer jeg ankom - men jeg vil sige at de tager det hele utrolig paent! 

Jeg vil sige at min foerste uge her har vaeret lidt kaotisk. Og jeg brugte hele sidste uge paa at observere min klasse og ligesom finde ud af om det var det jeg ville. For jeg er nemlig kommet til at arbejde paa en skole og er endt i en klasse med 6 blinde boern - i starten var jeg meget hvordan og hvad kan jeg goere her. Boernene kan ikke engesk og jeg kan ikke swahili og de kan ligesom ikke rigtig se mit kropssprog. Men jeg fik snakket med Anne som arbejder paa samme skole bare inde ved de autistiske boern og jeg kom frem til at hvis laererne ville hjaelpe mig og boerne ville laere engelsk saa ville jeg det. og det ville de rigtig gerne :) Saa i den her uge har jeg haft fri pga eksamner paa skolen og saa har jeg brugt tiden paa at laere blindskrift og ikke mindst lave et rigitig skema til boerne.Da de foerhen ikke rigtig havde undervisning og laererne er ret ligeglade.

Ellers den her uge har mig og anne af eget initiatibv taget ud og besoege en maasai skole midt i ingenting - det  var en ret sjov oplevelse.Og her igaar tog vi bogstavelig talt ud midt i ingenting for at se en af Annes autistiske boern som er maasai, som pludselig stoppede med at komme i skole, sammen med to laerer fra vores skole. Men ja det var noget af en oplevelse da det tog evigheder at komme derud, vi blev smidt af ved en skole - hvor alle boernene var saa bange for os, fordi at de aldrig havde set hvide personer foer - herefter gi kturen op til "huset" naeremere lerhytterne, hvor de tilboed os te og broed det var simpelthen saadan en dejlig familie og en fed oplevelse. 

Imorgen til vi paa en dagstur til Moshi for at se Chagga kulturen og vandfald - det glaeder jeg mig meget til. Og naeste weekend tager jeg paa en 3 dages safari tur, hvilket jeg ogsaa glaeder mig meget til:)

Over and out for nu ;) 

(0 from 0 votes)
 
Saa er jeg ankommet til Afrika-land :)https://www.mytripblog.org/pg/blog/hlundpedersen/read/204702/saa-er-jeg-ankommet-til-afrikaland-
Saa er jeg ankommet til Afrika-land :)
 

..   (published in Tanzania)

April 24, 2012 by   Comments(2)

Mambo!

Foer jeg tog til Zanzibar proevede jeg at ligge denne opdatering herind, men internettet fungerede ikke, saa derfor faar i den foerst nu. Der vil inden laenge komme en opdatering om turen til Zanzibar, men jeg kan dog roebe, at det var en dejlig tur :D

----

Så har vi fået planlagt det sidste til vores Zanzibar-tur, som kommer til at forløbe som følger:

Dag 1: Vi starter fredag kl. 8 med at tage bussen fra Arusha til Dar Es Salaam, hvilket tager omkring 10 timer. I Dar Es Salaam overnatter vi på hostlet Jambo Inn.

Dag 2: Vi tager en færge fra Dar Es Salaam til Zanzibar, hvor vi starter i Stonetown. Vi skal bo på hotellet Flamingo.

Dag 3: Stonetown.

Dag 4: Vi tager fra Stonetown til den nordlige del af øen, hvor vi skal bo i en bungalow-ligende hytte ved stranden. Stedet hedder Kendwa Rocks.

Dag 5-8: Kendwa Rocks.

Dag 9: Vi tager nu mod Dar Es Salaam igen, hvor vi igen regner med at overnatte på Jambo Inn.

Dag 10: Vi tager bussen hjem fra Dar Es Salaam til Arusha.

Opdatering følger, når jeg er hjemme igen!

Siden sidste opdatering har vi på børnehjemmet kun været sammen med de børn, som bor der, da de andre har ferie. Det har været rigtig hyggeligt og sjovt også at lære dem at kende. Børnene/de unge er ret gode til engelsk, så det har været noget nemmere at snakke med dem. Vi har sjippet, spillet bold, tegnet, foldet papir og ellers bare hygget med dem. Pigerne er desuden rigtig glade for vores hår, som de elsker at få lov at ordne – det bliver dog sjældent pænt.. (;

Der har været problemer med vandet i mit område den sidste tid. Vi havde herhjemme hos Mama Stella ikke rindende vand længe. Det er dog lige kommet tilbage her den anden dag, (juhuu!) så i dag har vi fået vasket en hel masse tøj, så det også kan være klart til Zanzibar. Børnehjemmet har også længe nu været ramt at vandmangel, hvilket betyder, at børnene hver dag sendes ned til en lille kilde for at hente vand. Juliane og jeg hjalp med at hente vand den anden dag, og det var faktisk rigtig hyggeligt, for børnene ser det ikke som en sur opgave, men som en mulighed for at danse og have det lidt sjovt. Børnene gik alle med spandene på hovedet, og jeg prøvede det også kort med en lille spand, men det kunne jeg da ikke finde ud af uden at komme til at spilde, så det må jeg vist lige øve mig lidt på. Hernede begynder børnene også allerede fra de er helt små til at bære tingene på hovedet lige meget, om det så er en spand, et hæfte, en pose eller en pind.

Onsdag i sidste uge tog vi fri fra arbejde for at tage med Projects Abroad ud til en Masai skole, som de har været med til at starte. Skolen, som ligger i en kirke, havde 1-års jubilæum, så det skulle fejres med leg, Masaisang og -dans samt ris med gedestuvning. Det var en hyggelig dag, og det var sjovt at komme ud at se et af de andre projekter, men hold op hvor var maden ikke lige min smag. Den var faktisk ikke rigtig nogens smag. Jeg havde besluttet mig for, at jeg ville smage maden (for det var jo traditionel masaimad), men da jeg så, at jeg havde været så heldig at få et stykke af gedens kæbe MED tænder, så mistede jeg desværre lidt appetitten. Det hjalp heller ikke, at en af de andre frivillige havde fået et stykke af tarmen, som ikke lige var blevet tømt ordentligt. Mums, så er i vist misundelige derhjemme!

Fredag var vi heller ikke på arbejde, da det var Good Friday, som er en national fridag. Om lørdagen var der arrangeret en fodboldkamp mellem Projects Abroad og en secondary school i området Engikaret halvanden time fra Arusha. Jeg spillede ikke selv med, men nød vejret fra sidelinjen med nogle andre piger. Efter kampen fik vi grillet ged, som faktisk smagte vildt godt! Om aftenen mødtes vi med to andre danske piger til middag på en kinesisk restaurant kaldet Chinese Everest.

Søndag var det påskedag, så Mama Stella brugte hele formiddagen på, sammen med sin huspige, at forberede en påskemiddag for os og noget af den nærmeste familie. Vi fik serveret stegte bananer, pilau (krydrede ris med kød og kartofler), salat og kylling. Det smagte rigtig godt, men jeg kunne alligevel ikke lade vær med at være lidt misundelig på min familie, som traditionen tro også var til påskefrokost derhjemme. Inden maden sagde Mama Stellas svigersøn, at pilau'en var rigitg god, fordi den var så spicy. Hmm, det var nok ikke lige det, man ville kalde den derhjemme (det smagte ikke rigtig af noget), men det smagte alligevel rigtig godt. Heldigt nok, da vi fik rester til aftensmad.

Mandag var det jo anden påskedag, så her skulle vi heller ikke på arbejde. Vi tog i stedet med et par andre frivillige til Hot springs igen, hvilket var rigtig skønt, og vi fik badet en masse!

I dag har vi været på arbejde, hvor vi fik sjippet en masse samt tegnet og malet. Hjemme igen fik vi pakket det meste til i morgen samt spist lækker frokost. Vi havde selv lavet tunsalat. I aften er der Social, hvor alle frivillige og medarbejdere skal ud at spise på en etiopisk restaurant. Det plejer altid at være så hyggeligt!

Jeg håber, at i alle har det rigtig godt!

(0 from 0 votes)
 
..https://www.mytripblog.org/pg/blog/eengholm/read/204061/
..
 

SPORT DAY AT ARUSHA STADIUM   (published in Tanzania)

April 20, 2012 by   Comments(0)

 

Projects Abroad Arusha Tanzania, the team which expect to entertain the crowd today at Arusha stadium.

Anne s, Amilie E, Mia B, David V, Valerie B, Jade V, Kevin W, Julie O, Fleur S, Marcus J, Pernile H, Anne Sophie N, Tim L, Remzi S, Chris K,Bert H, Eliana R, Heidi L,Andrea L,Sarah U, Georgina J, Ian Baxter, John L, Baraka M, Robert P, Regan M.

Projects Abroad Pioneers!!

 

The football tournament will be between two teams, Projects Abroad volunteers & staff Vs students and teachers from Suma secondary school.

The play takes place in the field of Arusha Stadium. All projects Abroad Staff, Volunteers, Host family and friends are invited to play, celebrate and fun the game!

 ‘‘I don’t know if I will play or fan the game or take photos today, I’m so excited!!!!! Who whooooooooooo!!’’

 

KARIBU SANA

 

(0 from 0 votes)
 
SPORT DAY AT ARUSHA STADIUMhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/tanzania-social-manager/read/203061/sport-day-at-arusha-stadium
SPORT DAY AT ARUSHA STADIUM
 

vrijdag den 13de   (published in Tanzania)

April 14, 2012 by   Comments(0)

Heey!

 

Gisteren vertelde ik jullie nog over hoe zot onze week al is geweest en vandaag is het alleen nog maar zotter geworden. Vandaag is het dus vrijdag de 13de en het was ook echt een vrijdag de 13de! Het heeft onze week er alleen nog maar zotter van gemaakt. Haja de mensen hier kennen dat trouwens niet vrijdag den 13de.

 

Onze dag starten zoals altijd in het ziekenhuis. We hadden dan toevallig vandaar weer wat pathologie zoals een mors in utero (doodgeboorte), een placenta abrutio ( dat betekend dat de placenta al los kwam voordat de baby geboren is en dat betekend dat de baby geen zuurstof meer krijgt) waarbij het kind nog leefde en gelukkig snel geboren kon worden omdat de mama volledige ontsluiting had. Maar het ging hier over een zwaar prematuur kind dus de vraag is of het wel gaat blijven leven. We hebben dan ook nog een vrouw met convulsies (stuipen) omwille van een eclampsie en Eva deed een bevalling waar de navelstreng 3 keer rond de nek zat. Dat mag dus wel tellen voor een vrijdag de 13de. Maar er zijn ook wel gezonden kinderen geboren hoor!

 

Om half 4 zijn we dan naar huis vertrokken met de daladala. We zaten op de daladala en de vrouw naast Eva begon ineens te stuipen. We hebben die dat direct proberen te helpen maar dat was natuurlijk niet zo gemakkelijk omdat je nog altijd op een busje zit. Gelukkige kwamen we van het ziekenhuis en hadden we nog handschoenen in onze zak zitten want die mevrouw had haar zelf gebeten en waardoor er bloed aan die haar mond ging. We kwamen op dat moment net aan een drukke halte en bijna iedereen stapte toen af, maar gelukkig waren er nog 2 vrouwen die ons probeerden te helpen. We hebben zitten vragen om een ambulance te bellen maar die zouden volgend hen niet opnemen. Dus iedereen kwam natuurlijk rond onze daladala staan om te zien wat er gebeurden en onze daladala heeft dan rechtsomkeer gemaakt richting het ziekenhuis.

Ik wil niet weten tegen welke snelheid en op welke manier die naar daar is gereden want ik had er geen aandacht voor omdat we met die vrouw bezig waren. Maar volgens mij echt op een super onverantwoorde manier. Onderweg kwam die vrouw dan gelukkig terug bij bewust zijn maar ze was wel heel erg verward.

 

Eenmaal aan het ziekenhuis wou die vrouw dan niet uit de daladala komen en er stonden ook echt super mega veel mensen rond die daladala om te komen kijken wat er gaande was. Echt weer te zot voor woorden allemaal. Uiteindelijk is ze dan toch uitgestapt en de dokters die er dan stonden die wij kenden vertelde ons dan dat ze weigerde om onderzocht te worden uit schaamte. Eenmaal die vrouw uit de daladala was zijn we dan terug ingestapt en richting huis vertrokken. Die vrouwen die ons hadden geholpen bedankte ons voor onze hulp. En als we op onze terugweg waren kwam stilaan het besef van wat we net hadden meegemaakt en hoe zot onze week wel niet is geweest.

 

We hebben er toch weer een verhaal en avontuur bij! ’s Avonds zijn we dan ergens iets gaan eten omdat 2 vrijwiliigers die ondertussen echt wel vriendinnen waren geworden zaterdag terug naar Noorwegen vertrokken. We zijn dan eerst iets gaan eten en dan nadien zijn we dan ergens nog een dessertje gaan eten en dan gingen we feesten. We zijn dan naar Maisha club gegaan maar eenmaal dat we daar binnen waren bleek dat het die avond een soort van misverkiezing was waardoor er dus geen feestje was. Dat was wel jammer want we hadden echt wel zin om te gaan feesten. Omdat het er dan maar saai was zijn we nog iets gaan drinken in een café vlak bij.

 

We lagen dan ’s avonds nogal laat in ons bed en deze morgen moesten we er dan nog redelijk vroeg uit omdat we naar het strand gingen en we hadden met de andere om 11 uur in Mwenge afgesproken. We zijn naar Kunduchi beach geweest. Dat was ook een mooi strand en ze hadden daar een zwembad met een springplank! Eerst zijn we dan in de zee geweest maar die was helemaal niet diep en er waren zandbanken in dus zijn we tot aan een van die zandbanken gewandeld. En als je daar dan op staat, sta je gewoon midden in de zee. In het zwembad hebben we ons wel geamuseerd met de springplank en voor de rest hebben we dan nog wat gerelaxt.

 

Wanneer we dan terug naar huis komen zaten we weer op een overvolle dala-dala en was het ook nog eens file. Maar als ik hier over een overvolle dala-dala spreek dan zit die echt volgeprot met mensen want hier blijven ze mensen bij in de dala-dala proppen totdat er mensen uit hangen. Zo vol zit een bus bij ons nooit ookal vinden wij het mega druk. Eenmal op Mwenge aangekomen moesten we dan nog een andere dala-dala nemen naar ons thuis en op dat uur rijden die niet zo vaak meer dus als er dan een aankwam dan vlogen echt al die mensen er op. En die beginnen dan ook al op te stappen terwijl er dan nog mensen moeten afstappen om toch maar zeker een zit plaatsje te hebben. En ik kan er van mee spreken dat is niet leuk om dan te moeten afstappen. Want elke morgen als wij naar het ziekenhuis gaan en van de dala-dala moeten stappen staat er echt een massa volk te drummen om op te stappen en dan moet jij er nog af geraken.  Ik heb zelfs al mensen via een raam naar binnen zien klimmen. Echt zotte taferelen!

 

Naar hier komen was al een groot avontuur op zich, maar deze week is toch echt wel de meeste zotte week geweest van ons verblijf hier! Ik zal deze week mijn nog lang kunnen herinneren!

 

Groetjes,

Annelies

 

(0 from 0 votes)
 
vrijdag den 13dehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/201673/vrijdag-den-13de
vrijdag den 13de
 

Last Day at Hiari   (published in Tanzania)

April 13, 2012 by   Comments(1)

 

For my last day at the orphanage I had organized a day at the beach which all the kids were really excited about…unfortunately due to the Tsunami warnings, we had to cancel. Not a complete washout though, a last minute planned turned out really nice. We went to a nearby club where they have a football field and playground. I packed up all of our treats picked the kids up and we spent the day there. I think they all had a great time and it was nice to just sit and watch them in a different setting just having fun and being kids. There were some workers there on the grounds building a new wall. They couldn’t help but be distracted by the laughter from the kids. One of them came over to me and said “I have seen you walking with the children before, it is so nice to see them happy, God Bless you for your time here.” Not the first time a Tanzanian has said this to me…it’s really touching to know that my time here is really appreciated not only by the Orphanage but by the people of this city.

They all went crazy over the hotdogs, fruit and biscuits that I brought for them; it was a frenzy trying to make sure everyone got their share. Later back at the house we had cake to celebrate our last day together. It was fantastic, for the first time, the kids were somewhat somber…we ate our cake and then said our goodbyes. I will most definitely miss hearing them call my name and running to me each day for their hugs and kisses. I will miss them trying to teach me all their games, to speak Swahili, hearing about their dreams and listening to their stories. Mostly I will miss seeing their smiling faces and hearing their laughter…

I believe that it is good and necessary to share what little or wealth we may have with others. You may feel as I did before starting this journey, that you don’t have much to give or you are not sure what gifts you can really share that will make a difference; I’ve learned that just opening my heart and mind, listening and giving love is more of a gift to others than you ever imagined!

(0 from 0 votes)
 
Last Day at Hiarihttps://www.mytripblog.org/pg/blog/mtait1/read/201260/last-day-at-hiari
Last Day at Hiari
 

de mega zotte week vol avonturen!   (published in Tanzania)

April 12, 2012 by   Comments(0)

Jambo!!

 

De week is nog niet voorbij maar het was echt een van de zotste weken geweest! Er is echt veel gebeurd. Maar ik leef nog! :p

 

Maandag kwamen we thuis naar onze stage en er was niemand thuis. Wij hebben hier geen sleutel dus dat betekende dat we moesten wachten tot dada (de meid van het gezin) terug thuis was want Lise was terug naar school vertrokken en de ouders waren nog bij hun familie. Terwijl we op de trap zaten te wachten (want we wonen op het tweede verdiep van een appartement) kwam onze buurvrouw naar boven en die vroeg ons wat er was. Wij vertelde dat er niemand thuis was en we werden dan bij haar uitgenodigd om binnen te komen wachten. We kregen dan nog iets om te eten (zelfgemaakt nootjes) en te drinken. Die mensen hun appartement zag er wel anders uit dan dat van ons en ik had ook wel de indruk dat het er groter was. En die hadden airco in hun living dus dat was wel een goede afkoeling want het was weer een zeer warme dag. Die hadden ook een aquarium met soort van goudvissen in en zo 2 vissen die zorgen dat u ramen proper blijven. We hebben dan nog even met de vrouw gepraat en toen kwam dada thuis en konden we terug binnen.

 

Dinsdag zouden we wat vroeger stoppen met werken omdat we naar de Afrikaanse dans ging met projects abroad en daarvoor gingen we nog iets eten met een paar andere vrijwilligers. Omdat Astrid en ik nog druk bezig waren is Eva al vertrokken zodat ze nog wat kon werken aan haar opdracht. Op een bepaald moment komt er dan een vroedvrouw naar mij die zegt dat ik Eva moet bellen. Toen zag ik op mijn GSM dat ik 3 gemiste oproepen had van haar. Wat bleek nu, ze had een badij gepakt naar huis en di nam de weg langs het kerkhof. Maar daar stonden volgens Eva echt een massa volk, maar zoveel volk dat er niemand meer door kon. En iedereen stond daar te roepen en te doen en er was zelfs politie op paarden enz. Dus ze wilden ons waarschuwen dat we die weg niet mochten nemen omdat we dan nog lang onderweg zouden zijn want zij had er 45 minuten over gedaan en normaal doen we er 10 minuten over. Onze eerste gedachten was dat er een opstand ofz was en ik heb dan in het ziekenhuis gevraagd wat er gaande was en wat bleek nu; er is hier een heel bekende acteur gestorven en het was die dag zijn begrafenis en die werd begraven op het kerkhof waar wij langs gingen. Vandaar dat er dus zoveel volk was. Dus Astrid en ik gingen dan braaf de andere weg nemen zodat we niet in die massa mensen terecht zouden komen. We zaten op de daladala richting thuis en aan een kruispunt waar we moesten wachten voor het rode licht stap zo de conducteur van onze daladala uit en gaat naar een andere daladala en het lijkt er wel op dat ze daar dan staan ruzie te maken. Maar ik heb dat hier wel vaker dat het lijkt dat die mensen ruzie maken, maar dat is gewoon hun manier van communiceren. Dan werd het groen en reden wij verder en dan een halte later stoppen wij achter die daladala waar onze conducteur ruzie was gaan maken en de chauffeur van de andere daladala kwam aan die halte uit zijn daladala met echt een groot mes (ongveer 20 cm) in zijn handen richting onze daladala. En die chauffeur en onze conducteur waren maar aan het roepen tegen elkaar en toen kreeg ik toch wel even schrik als ik dat mes zag. Ik dacht ik sebiet wordt die hier neer gestoken ofz want ik zag echt dat mes in die zijn handen bewegen. Ik dacht ook echt heel de tijd van rij aub door want ik wil echt niet dat dit uit de hand loopt. Mijn hart ging ook echt sneller slaan en dat was eingelijk de eerste keer dat ik toch wel wat schrik kreeg. Je kon ook niks verstaan dus ik wist ook helemaal niet waar de ruzie om ging. Na een tijdje ging die chauffeur dan gelukkig terug naar zijn daladala en konden wij verder rijden. De halte nadien moesten wij er af en Astrid en ik moesten toch wel even bekomen van wat we net hadden gezien. Maar we zijn veilig thuis gekomen!

Daarna zijn we dan vertrokken om nog eerst iets te gaan eten en dat eten daar was echt mega lekker. En dan bleek dat de afrikaanse dans niet door ging en ik vond dat wel jammer want had het wel eens graag geprobeerd. We zijn toen maar met iedereen iets gaan drinken op coco-beach want dat was daar in de buurt. Dat was een plaats die wij ook eens wouden zien dus dat was ineens mooi mee genomen. Buiten dat het er een mooie zonsondergang was, stelden coco-beach nu niet echt zo veel voor. Maar het was wel een gezellig avond en in de verte boven de zee kon je echt zotte bliksemschitten zien.

 

Woensdag zijn we met het zonnetje richting het ziekenhuis vertrokken maar al snel trok het helemaal dicht en is het echt mega hard beginnen te regenen. Maar als het hier regent, regent het ook echt hard. Je kan dat gewoon niet vergelijken met de regen bij ons. Op een paar minuten tijd staan er al kei grote plassen en krachtjes worden ineens snel stromende rivieren.

Het is dan heel de dag slecht weer geweest en rond 4 uur hoorden wij ineens een harde bok (ik dacht eerst dat het een donder was) en wat bleek nu; er was een boom omgevallen. Maar echt recht naast de verloskamer. Als dat een paar cm verder terecht was gekomen was dat echt terecht op de verloskamer geweest en dat had echt een ramp geweest.  Gelukkig is er niemand gewond geraakt want er stonden echt veel mensen in de buurt!

 

Dus tegen dat wij naar huis moesten na een lange dag werken (wat het was druk op verloskamer) was het nog altijd kei hard aan het regenen en lagen er overal mega plassen en stonden sommige straten al gewoon blank. We hebben toen maar beslist om een badij naar huis te nemen. We zaten er nog maar net in of we kwamen al in een file terecht, maar het voordeel aan de badij is dat die meestal langs de file proberen te rijden dus daardoor konden wij dan toch blijven rijden. Maar hoe dichter we het kruispunt met Victoria (daar komt de straat van het ziekenhuis uit op de grote baan) naderde hoe moeilijker dat werd. Het hele kruispunt stond gewoon vast. Er was geen beweging meer in te kregen en auto, badij, daladala,… alles stond daar door elkaar en in alle richtingen. Echt te zot voor woorden en ook onmogelijk bijna om te beschreven. Van een straat die 2 baanvakken heeft in elke richting stonden er nu ineens 4 baanvakken in 1 richting met als gevolg dat er chaos was en iedereen probeert dan zich er tussen de wringen wat het alleen nog maar erger maakt. Wij hebben daar kei lang vast gestaan. En uiteindelijk er toch doorgeraakt en dan bestond ons baanvak ni meer op de baan dus hadden ze dat maar gemaakt via het tankstation. Echt te zot allemaal. En dan zo af en toe komt er dan eens iemand proberen om het verkeer wat te regelen maar dat haalt niet veel uit want die zijn weer weg van zodra ze zelf door kunnen. De politie stond gewoon mee in de file, maar die doen dan niets hoor. En dan hoor je achter ons een sirene van een ambulance ofzo en je weet gewoon dat die er niet door gaat kunnen want alles staat zo vol dat er niemand meer door kan of kan plaats maken om die door te laten.

 

Uiteindelijk konden we dan terug rijden en we dachten dat de badij een andere weg nam om dan de file te kunnen omzeilen en in die straten stonden alles echt blank, wij hebben echt groot mega plassen gereden. En zo putten van de riolering daar kwam het water gewoon terug uit. Dat waren gewoon beelden van zo op de TV als er ergens een overstroming is. En toen stopten we ineens aan de Amerikaanse ambassade want die badij man dacht dat wij daar moesten zijn maar wij moeten aan de Franse ambassade zijn. Echt erg want die wilden dan ni verder rijden of we moesten meer betalen en het was nog altijd aan het regenen en ondertussen waren we het ook wel beu op in de badij te zitten. Die man kon dan ni goed Engels en een andere man kwam dan mee onderhandelen en dan kwam er een blanke vrouw voorbij die zag dat we een probleem had en die is dan ook nog mee komen onderhandelen want die sprak echt vloeiend Swahili (echt zot om te horen) maar toen vertelde die vrouw dat die man dronken was. We zijn dan maar verder me hem gereden en dan maar meer betaald want we konden er niet veel aan veranderen en we wilden echt naar huis. Omdat we dan opnieuw op die grote baan moesten, moesten we dus terug opnieuw aanschuiven in een file. Uiteindelijk zijn we dan goed thuis gekomen ondanks dat die man zat was. We hebben er wel een uur overgedaan en normaal is dat maar 10 minuten als we een badij nemen. Niet normaal!!

En als dat nog niet allemaal genoeg was zaten we ook nog in de badij met het idee dat er een Tsunami-alarm hier was afgekondigd. Want Signe kreeg van haar gastmama op het moment dat we naar huis vertrokken een telefoon waar die in zei dat er dus een Tsunami-alarm was afgekondigd. Maar wij wisten dus van niks, buiten dat we heel dicht bij de zee woonden. Als we dan thuis kwamen, zagen we op internet dat er dus een aardbeweging was geweest in de oceaan en dat die voelbaar was tot in Indonesië ofzo iets. En daardoor was er een Tsunami-alarm afgekondigd in alle landen die aan de Indische oceaan liggen, dus wij ook. Maar blijkbaar was tegen de middag het alarm al terug weg, dus er is hier voor alle duidelijkheid GEEN gevaar.

 

Vandaag (donderdag) was de schade van de regen van gisteren nog altijd goed te zien. Overal lagen nog grote plassen en modder en aan het ziekenhuis is er zelfs een groot gat in de weg gekomen door de regen. Maar gelukkig scheen vandaag de zon, want ik wil niet weten hoe het er hier gaat uitzien als dat een hele week is een weer is. Dan kunnen we naar huis zwemmen ofzo :p

Vandaag kregen we dan ook te horen dat de file van gisteren waarschijnlijk veroorzaakt is geweest doordat er een stuk van de grote baan gewoon helemaal onderwater was komen te staan door de regen. Voor de rest was er vandaag niet echt iets speciaal gebeurd :p

 

In het ziekenhuis hebben we deze week ook een bord gemaakt om meer structuur te brengen op de verloskamer. Op dat bord wordt er dan per bed geschreven wie er in ligt en dan gegevens zoals bloeddruk, harttonen, vermoedelijke bevallingsdatum, gravida, para,… Ik hoop nu alleen dat de vroedvrouwen het ook gaan leren gebruiken en het dan ook gaan toepassen want dat zou het wel wat overzichtelijker maken. Maar Rome is ook niet in 1 dag gemaakt dus ik denk dat we daar nog wel wat geduld mee gaan moeten hebben.

 

Zo nu zijn jullie weer op de hoogte van mijn avonturen van deze week want het was wel de moeite deze week! Ik kijk al uit naar het weekend want dan gaan we weer leuke dingen doen! Hopelijk is het goed weer want we willen zaterdag ook naar het strand gaan.

 

Kwaheri! (= daag)

Annelies

 

(0 from 0 votes)
 
de mega zotte week vol avonturen!https://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/201068/de-mega-zotte-week-vol-avonturen
de mega zotte week vol avonturen!
 

het eiland!   (published in Tanzania)

April 9, 2012 by   Comments(0)

Hey iedereen,

Eerst en vooral een vrolijk pasen! Het is ondertussen al weer meer dan een week geleden dat jullie iets van mij hebben gehoord, dus het is tijd voor een nieuwe update.

 

Vorige week heb ik weer een hele week stage gelopen. We hadden terug de late shift. Ik was wel blij dat we terug overdag stage liepen want zo tijdens die nachten had ik niet echt het gevoel dat ik iets deed buiten slapen, eten en op stage gaan. Dat was eigenlijk ook zo. En het was ook leuk om weer eens daglicht te zien. Want we kwamen toen thuis als de zon nog maar pas op was en werden wakker als de zon terug onder ging. Ik heb tijdens die ochtenden trouwens wel mooie zonsopgangen kunnen zien vanuit de verloskamer. De lucht was echt zo heel mooi gekleurd.

 

Ik vond deze week stage niet echt vooruit gaan en had het ook even gehad. Na zoveel weken stage lopen was ik het gewoon beu om het zo maar te zeggen. Maar ik denk dat ik ook wel kwam omdat we niet echt een weekend hadden gehad doordat we dan zaterdag hadden geslapen en dan zondag voor school hadden gewerkt. Hierdoor had ik ook het gevoel dat mijn dagen uit niets anders meer bestonden dan voor school te werken omdat we in de voormiddag dan bezig waren met het maken van onze tweede stageboekopdracht.

En misschien ben ik het ook wel even beu geweest omdat ik er hier wel achter ben gekomen dat een vroedvrouw zijn misschien toch niet helemaal mijn ding is. Ik vind het werk op zich wel leuk om te doen en vooral hier dan omdat we hier zoveel meer mogen doen als vroedvrouw dan in België. Maar ik krijg niet echt voldoening van het doen van bevalling. Dus ik zal nog eens moeten nadenken wat ik volgend jaar wil gaan doen denk ik.

 

Het was wel een goede week op stage want er was weinig pathologie, buiten dinsdag dan. Ik dacht dat ik ondertussen toch al wel bijna alles had gezien van zeer ernstige genetische afwijkingen hier, maar blijkbaar toch niet. Er was een vrouw dat beviel van een tweeling en het ging ineens allemaal heel snel. Het eerste kind was geboren in stuit (met de poep eerst) nog voor dat ik mijn handschoenen goed aan had. En die navelstreng was zo kort dat ik het kind niet kon neerleggen dus iemand ander moest voor het de navelstreng doorsnijden omdat ik het kind moest vasthouden. En op dat moment breken de vliezen van het tweede kind en dat wordt ook direct geboren. Wat bleek nu, dat het hoofd van dat tweede kind niet ontwikkeld was. Op de plaats waar normaal een hoofd zit zat een klein rechthoekig stukje vlees met 1 oor op. Ik verschoot toch echt wel even als ik dat kind vast had. Maar des ondanks kon ik wel de klik maken in mijn hoofd dat ik voor dit kind niets meer kon doen. Daardoor kon ik gewoon rustig blijven nadenken en doen wat ik moest doen. Ik heb hieruit wel geleerd dat door mijn avontuur in Tanzania ik wel ben leren omgaan met dode kinderen bij de geboorte en dat vind ik wel belangrijk dat je dat als vroedvrouw kan. Want ik dat dat als ik nu terug kom in België en ik moet een vrouw opvolgen die komt bevalling van een dood kind ik beter die vrouw ga kunnen begeleiden omdat ik weet wat mij te wachten staat en er mee heb leren omgaan. Daardoor ga ik op dat moment mijn aandacht veel beter kunnen richten op de vrouw die het moeilijk heeft en haar dus beter begeleiden denk ik.

Voor de rest ben ik deze week ook nog mee naar sectio’s geweest. Ik vind dat op zich niet erg om te doen en op het Ok is het altijd lekker fris omdat ze daar airco hebben en die afkoeling is wel meer dan welkom want ik zweet mij hier nog elke dag kapot. Dat is iets waar ik echt niet aan kan wennen.

 

Woensdag zijn we dan ’s avonds uit eten geweest met de andere vrijwilligers omdat er iemand naar huis vertrok en ze dus een goodby dinner deedt. We zijn naar een chinees restaurant geweest en normaal eet ik niet graag Chinees maar hier was het eten echt wel lekker maar veel. Vooral de kip die ik had genomen was echt super lekker! We hadden we een gezellig avond en wanneer we terug naar huis kwamen met de badaji hadden we er een waar we film in konden zien. Echt super grappig! Die had zo een klein schermpje vanachter hangen waar een bollywood film werd op afgespeeld.

 

Deze week is de gsm van Astrid gestolen op de dala-dala en ik voelde mij er wel wat schuldig door omdat haar zak op dat moment op mijn schoot stond. En het stomme is dat ik echt niets door had! Het was druk dus dan valt het al niet zo heel hard op dat iemand heel de tijd tegen u aan botst want we waren er nog mee aan het lachen als we op de dala-dala stapten dan een dala-dala pas echt vol zat als er mensen zo uit de deur hingen zoals op dat moment het geval was. En dan ineens sprong er een man van de dala-dala terwijl die aan het rijden was en mijn eerste reactie was dan nog allé waarom doet die da nu. Zou die niet willen betalen ofzo. En dan hadden we pas door dat hij weg was met Astid haar gsm. Echt wel stom en ik voelde mij ook echt schuldig! Het heeft mij toch wel weer een stukje waakzamer gemaakt.

 

Na een hele week hard werken keek ik echt enorm hard uit naar het weekend. Ik had echt nood om iets leuks te doen. We hadden in de week al half afgesproken om naar een eiland te gaan zaterdag als het goed weer was, dus als ik vrijdag ging slapen hoopten ik echt super hard dat het mooi weer zou zijn de volgende dag. En ik had geluk want als ik opstond scheen de zon.

 

Ik ben dan samen met Astrid vertrokken naar White Sand (dat is het hotel waar we ook wel eens gaan zwemmen) omdat vandaaruit de boot naar het eiland vertrok. Eva ging niet mee omdat die nog voor haar opdracht voor school wilden werken.

Als we aan White Sand aankwamen was het laag water en dat was eens een ander zicht want meestal als wij er komen is het water nooit zo ver weg getrokken. We hadden er dan afgesproken met nog andere vrijwilligers om dan samen de boot te nemen. We moesten dan heel dat stuk nog wandelen naar de boot omdat het laag water was, maar dat was niet gewoon over het strand lopen want er lag nog wel wat water en je liep ook zo tussen het zeewier enzo. Dus dat ging niet echt zo heel snel, maar de boot wachten op ons. Eenmaal op de boot konden we dan vertrekken. Het was zo een klein houten bootje dat wel veel wiebelden. Maar de zee was rustig dus we hadden er niet veel last van.

 

Eenmaal aangekomen op het eiland zijn we direct in de zon gaan liggen en gaan genieten. Ik vond dat het eiland zo iets weg had van de eilanden van expeditie robbinson. Ik had echt het gevoel dat ik op zo een onbewoond eiland zat. Dat was het ook want er woont niemand op dat eiland. Het is zelfs beschermd natuurgebied of zo iets.

We hadden ook echt geluk met het weer want bij ons scheen de zon en ik vond het zelfs te warm om lang in de zon te liggen en we konden dan vanuit het eiland de stad zien en daar waren echt zwarte wolken boven en we hoorden het zelfs donkeren. Dus was ik blij dat ik daar niet was. Omdat het zo warm was, heb ik veel in de zee gezeten. En de zee had echt een hele blauwe kleur want ik kon zelfs mijn voeten zien en de bodem als ik aan het zwemmen was. J

’s Middags hebben we daar dan gegeten en ik had vis met frietjes besteld. En de vis hebben ze dan vers gaan vangen en dan zo in zijn geheel op de BBQ gelegd en dan nadien op u bord. Dus ik had echt zo een volledige vis op mijn bord liggen en dan moest je de vis er zo met je vingers tussen uit eten. Was wel eens een leuke ervaring en de vis was ook echt lekker.

 

Rond 4 uur zijn we dan terug richting huis gekeerd want de zwarte wolken kwamen onze richting uit. Er was ook al veel meer wind en dat was ook te merken aan de golven op de zee. En dan moesten we nog terug met dat bootje en dan voel je echt elke golf hard. In het begin had ik zelfs het gevoel dat het bootje bij elke golf zou gaan kapsijzen, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Het was echt om zo zeeziek te worden, maar dat ben ik gelukkig niet geworden.

In het terug naar huis komen zagen we dan vanuit de dala-dala dat het hier echt hard had geregend want er stonden echt plaatsen volledig blank. Gewoon zot om te zien. Een café waar de poten van de stoelen tot in de helft in het water stonden!!

 

’s Avonds zijn we dan naar fearties gegaan om daar een lekker dessert te gaan eten om Tora (een vrijwilliger) haar verjaardag te vieren. Ze hebben daar echt zalige desserts dus vandaar dat we naar daar zijn gegaan! Ik heb een pannekoek met ijs, nutella en chocoladesaus gegeten! Echt lekker!

We hebben daar nog een gezellig avond gehad om dan toch wel moe thuis te komen.

 

Zondag was het dan Tora haar echt verjaardag en dan zijn we naar slibway gegaan om daar voor souveniers te kijken en een ijsje te eten voor haar verjaardag! Dat was daar ook echt gezellig en het zonnetje schijn dus dat maakte het helemaal leuk omdat we daar zo aan het water zaten en dan schitterde de zee zo door het zonlicht. In de namiddag hebben we dan nog wat voor school gewerkt en de was gedaan. Ondanks dat het pasen was en ze daar hier echt een groot spel om maken hebben wij niks speciaals gedaan voor pasen. Die dag is eigenlijk gewoon aan mij voorbij gegaan. De ouders van mijn gastgezin zijn nu ook niet thuis omdat die allebei naar hun familie zijn die ver weg wonen om daar pasen te vieren.

 

De mensen die zijn wel in de ban van pasen want dat is voor hen een verlengd weekend. Want vanaf goede vrijdag hebben die dan vrij tot en met paasmaandag. En die vonden het allemaal heel raar dat wij dan zoel vrijdag als maandag kwamen werken in het ziekenhuis, maar ze waardeerden onze hulp wel!

 

Ik had een maand geleden al gezegd dat ik dacht dat het regenseizoen was begonnen. Maar dat was een vals alarm want in maart heeft het uiteindelijk maar 4 dagen geregend ofzo. Blijkbaar is het regenseizoen hier laat gestart dit jaar. Maar deze maand hebben we toch al wel wat regen gezien. En echt super harde buien. Vandaag was het nog geen 5 minuten aan het regenen en er stonden al echt mega grote plassen. En zo de rioleringen waren ineens rivieren ofzo geworden waar veel water door stroomden. Dus ik ben nu eens benieuwd hoe vaak het gaat regen. Want ik kan mij nog altijd niet echt goed inbeelden wat nu zo een regenseizoen is. Ik ben er in ieder geval al wel uit dat het echt super hard regent!

 

Nog een weetje om mee af te sluiten. Ik heb er nooit bij stil gestaan tot ik het vandaag zag. Maar de paspoppen hier in de winkels zijn de zwart in plaats van blank. Ergens wel logisch maar had daar nooit aan gedacht tot mij dat vandaag ineens opviel.

 

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
het eiland!https://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/199610/het-eiland
het eiland!
 

De sidste par dage..   (published in Tanzania)

April 5, 2012 by   Comments(2)

I sidste weekend valgte vi at tage på arbejde søndag for at møde de børn, som bor på børnehjemmet. Vi havde købt juice, snacks og bolde til dem, så de havde noget at hygge sig med. Boldene var en stor succes, og de blev taget i brug med det samme. Dog var drengene (som er fra 6-16 år) ret voldsomme, så deres bold holdt kun i 10 minutter – men det var 10 rigtig sjove minutter. Maden var også et kæmpe hit, og det blev spist og drukket rigtig hurtigt. Resten af dagen brugte vi på at være sammen med de godt 40 børn og unge for at lære dem at kende. Vi havde nemlig kun mødt nogle få af dem før. Børnehjemmet havde den dag også besøg af et par lokale, som samlede børnene og fortalte dem historier (på swahili så vi fattede ingen  ting, men børnene så ud til at more sig, hvilket jo var det vigtigste)  og lavede en masse forskellige sanglege, som vi godt kunne være lidt med til. Det var rigtig hyggeligt, og det var skønt at se, alle børnene have det sjovt. Sidst på eftermiddagen tog vi hjem og havde en meget afslappet aften. Mandag morgen vågnede jeg ved, at det stod ned i stænger uden for. Det er jo også regntid hernede, så det var egentlig ikke så mærkeligt. Vi har dog indtil videre ikke haft regnvejr mere end 3 gange i løbet af den sidste måned, selvom det egentlig burde regne kraftigt flere gange om ugen. Jeg klager dog ikke, for jeg synes, at det er skønt med en masse sol i stedet, også er det også rart ikke at skulle være ude at lege med børnene i en masse mudder. Nå, men vi valgte i stedet at tage på arbejde lige efter frokost, da vejret da nok ville være bedre. Formiddagen blev brugt på at sove lidt ekstra og læse en masse. På Kibowa blev vi hurtigt genkendt af børnene, som gerne ville lege og snakke med os. Jeg fik spillet noget fodbold med nogle af drengene, og både Juliane og jeg fik lavet en masse fletninger i alt vores hår af pigerne. Det blev bare utrolig ”flot”! Sidst på eftermiddagen fik vi besøg af vores kontaktperson fra Projects Abroad, Robert, en gruppe frivillige fra medicin-projektet samt en læge og hans assistent. De kom for at lave HIV/AIDS tests på alle børnene. Det var ikke alle børn, der var lige glade for at blive stukket i fingeren (jeg fik også lov at prøve at lave en test på et af børnene), men det blev gjort, og det viste sig, at der ikke var nogle børn, som havde sygdommen, så det er virkelig fedt! Vi havde ellers frygtet, at mange af dem ville have HIV/AIDS, da mange af deres forældre er døde af eller er syge med netop den sygdom.

Denne dag fik vi også taget profilbilleder af alle børnene, som vi skal bruge til vores dokumentation om børnene, så nu da vi har fået taget billeder og lavet alle medicinske tests, er vi ved at være kommet langt med det projekt.

I denne uge har Juliane og jeg også været til frokost med to norske piger, Eirin og Inger Johanne, så vi kunne få planlagt det sidste omkring vores tur til Zanzibar. Vi tager bussen mod Dar Es Salaam den 13. april, hvorefter vi om lørdagen tager færgen til Zanzibar. Vi regner med både at skulle nå at besøge den sydlige og nordlige del af Zanzibar samt at se Stonetown, inden vi igen skal med bussen fra Dar Es Salaam tilbage til Arusha den 22. april. Jeg glæder mig helt vildt til at komme afsted!

I går skulle vi ikke på arbejde, da vi i stedet skulle med Projects Abroad ud til en Masai skole, som de har været med til at starte. Det er nu et år siden, så vi var med til at fejre deres jubilæum. Skolen er meget primitiv og består kun af en lille tavle samt nogle borde og bænke, som står inde i en kirke, som de i hverdagen har fået lov at låne. Masai folket bor oftest meget langt ude, så det er ikke så nemt for deres børn at komme i skole, og derfor var de alle rigtig glade for skolen. Vi blev budt velkommen med sang fra Masaibørnene, og derefter lavede vi forskellige aktiviteter med dem. Hen på eftermiddagen fik vi også frokost, som bestod af ris, bananstuvning og gedesovs. Det var ikke helt vildt lækkert og slet ikke, da jeg havde været så heldig at få et stykke af gedens kæbe – med tænder. Mums! Det fik jeg ikke spist så meget af... Det var som altid hyggeligt at være på tur med de andre frivillige, så det var en god dag.

I dag mødte jeg senere på arbejde, da de børn, som vi normalt underviser, har ferie, så nu er der kun nogle af de børn, som bor på børnehjemmet, hvilket også er meget hyggeligt. Desuden regnede det helt vildt, saa jeg ville vente med at gaa, til det var nogenlunde stoppet. Jeg fik lavet nip-nap-fugle, papirsfly, baade og andre tegninger med dem, saa det var en god dag, og de synes, det var sjovt.

Efter arbejde, frokost og et bad tog Juliane og jeg ind på kontoret, hvor vi nu skal til Teaching Class for at få nogle ideer og lidt hjælp til, hvordan vi bedre kan undervise børnene på børnehjemmet. I aften skal jeg med mange af de andre frivillige ud at spise på en hyggeligt restaurant, så det skal nok blive endnu en god aften.

I må ha' det godt hjemme i Danmark!

(0 from 0 votes)
 
De sidste par dage..https://www.mytripblog.org/pg/blog/eengholm/read/198664/de-sidste-par-dage
De sidste par dage..
 

Dirty Day at Amani Orphanage Centre, Dar es Salaam   (published in Tanzania)

April 5, 2012 by   Comments(1)

 

On 30 March the volunteers in Dar es Salaam had a Dirty Day at the new site for Amani Orphanage. We planted over 60 trees around the perimeter of the property. We also planted shade trees and fruit trees for the Home. Thanks to all the volunteers for their hard work!! For years to come the staff and children of Amani will remember you as they enjoy the shade or a nice piece of fruit.

 Jenna Smith

Projects Abroad Dar es Salaam Tanzania

(0 from 0 votes)
 
Dirty Day at Amani Orphanage Centre, Dar es Salaamhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/tanzania-social-manager/read/198600/dirty-day-at-amani-orphanage-centre-dar-es-salaam
Dirty Day at Amani Orphanage Centre, Dar es Salaam
 

Getting To Know Mariam   (published in Tanzania)

April 4, 2012 by   Comments(3)

So in my efforts to get to know each child a little better, I decided it was time to tackle Mariam…. Mariam is approximately 15 years old and does not attend school. At first I thought Mariam really didn’t like me and wanted nothing to do with me.  It was hard to approach her particularly because she is one of the older girls and is usually busy helping out a lot with the laundry and cooking so she wasn’t spending much time participating in the games and discussions with the others.  I knew she spoke some English but each time I tried to speak with her or ask for her help to translate to the other children it seemed she was always shouting at me Swahili not wanting to help me…I was a bit disturbed but decided to give her some space although every day, no matter what her mood I would say hello…she would just stare back at me.  One day I saw here sitting alone with a newspaper trying to read the headlines in English so I wandered over.  She immediately stopped but I sat down and asked her to continue so I could help, surprisingly she did, I thought finally a crack in this wall between us! We sat for quite a while reading all the headlines, she did really well, and although she didn’t always understand what all the words meant she was eager for me to explain.  She picked up quickly and for the first time I saw her smiling.  I realized that it must be harder for her.  It’s easy for us (volunteers) to come into the orphanage and quickly get the attention of the little ones and those who speak English by playing games but Mariam, although still so young has been given more responsibilities, including taking care of the one infant, Jenifa, living there, so she doesn’t really get much of a chance to just act like a kid and just have. When I said goodbye to her that day, she gave me a hug, I was so happy!  Since then we have really started to connect. I tell her now that she can’t fool me anymore acting all tough…then I tickle her to death and she laughs her head off.  She has a beautiful smile that just lights up her face. She loves braiding all the girls’ hair and she tells me that one day she would like to have her own salon.  We talk everyday now and she helps me with the other children.  She seems like a different girl now, more open and sensitive; completely different from the girl I met two weeks ago.  We sit and listen to music together and talk.  She helps me with my Swahili and I help her with her English…I’ll just say that she is a better student than me! She also loves to sing and dance but she gets a bit shy when the others are around so I like spending some time with her alone; gradually I hope to help build her confidence. I realize that she reminds me of myself in some ways….

(0 from 0 votes)
 
Getting To Know Mariamhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/mtait1/read/198328/getting-to-know-mariam
Getting To Know Mariam