click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

March 2012

Mamboo   (published in Tanzania)

March 29, 2012 by   Comments(1)

Jeg har desværre ikke været så god til at få skrevet nogle opdateringer, men her får i endelig en til. Der er sket rigtig meget siden sidst. Vi har jo fået nye arbejdstider på Kibowa, og det fungerer meget bedre. Vi har dog stadig ikke arbejdet med selve de børn, der bor på børnehjemmet, for de tager i skole kl 7, men vi har mere at lave end før. Vi møder kl 7, hvor vi hjælper til med opvask og diverse andre huslige opgaver. Omkring kl 8 begynder de børn, der går i skole der, at komme, så omkring dette tidspunkt starter vi så småt vores undervisning. Vi har haft store problemer med at få børnene til at forholde sig roligt i stedet for at løbe rundt og slå hinanden i hovedet med blyanter, så nu er vi i stedet begyndt at give børnene små individuelle opgaver i enten swahili, engelsk eller matematik. Det fungerer meget bedre, og på den måde kan vi også sørge for, at alle børnene får noget at lave, der passer til deres niveau. Vi underviser jo børn i alderen 2-10 år, så de har brug for forskellige opgaver for at udvikle sig. Alle er dog på et meget lavt niveau, så opgaverne er bl.a. at lære at skrive bogstaver og tal, at lære at skrive små ord til tegninger (eks. Ua, som betyder blomst, og Jua, som betyder sol), at tælle samt at lave meget simple plus regnestykker. Vi har dog stadig meget uro i klassen, så vi er nu begyndt, efter råd fra andre frivillige, at indføre the naughty corner, hvilket er noget af en udfordring! Vi har haft snakket med lederen af Kibowa sammen med en fra Projects Abroad om problemet, hvor vi så fik at vide ”I will talk to the teachers and make the kids quiet by tomorrow”. Dette betød bare, at en af de ansatte ville kigge ind i klasselokalet engang i mellem og skælde børnene lidt ud.. Vi prøver også få børnene til at være mindre voldelige mod hinanden (nok en helt umulig opgave, da det er så normalt hernede), så når vi ser dem være det, får vi dem til at sige Pole til hinanden, hvilket betyder undskyld. Det er rigtig udfordrende, og nogle gange virker det bare som en total umulig opgave at lave noget fornuftigt med dem. Jeg synes dog, at vi får dog gjort noget godt for børnene især på det faglige plan. De er alle desuden helt vildt glade for at se os, og de lyser alle helt op, når vi vil give dem en krammer. De er så søde! Der er især en lille pige, som hedder Lillian, som er begyndt at komme løbende med åbne arme i mod mig om morgen for at få en krammer, hvilket er en rigtig hyggelig start på dagen.

I dag, da vi var på arbejde, var der nogle af de børn, som bor fast på Kibowa, da der er eksaminer, og de derfor ikke skal i skole. Det var rigtig rart endelig at møde nogle flere af disse børn. Vi har også lige fået at vide, at de snart har ferie fra skolen, så vi kommer nok til at bruge meget tid med disse børn de næste par uger, hvilket jeg glæder mig meget til.

Vi har i denne uge desuden valgt at tage på arbejde søndag i stedet for fredag for at lave en hyggelig dag for børnehjemmets børn, som vi indtil videre ikke har set så meget til, da de er i skole fra 7-17. Vi har tænkt os at afholde en masse småkonkurrencer som eks. sækkeløb, også tage snacks med til hygge efterfølgende. Dette, håber vi meget, vil blive en succes. Jeg glæder mig hvertfald.

 

Af større projekter vil Juliane og jeg gerne lave et større dokument med opdaterede informationer om alle børnehjemmets børn – både med baggrundsoplysninger, skolegang og sundhedsstatus. Da Projects Abroad også sender frivillige ned for at arbejde på hospitaler, så har vi snakket med Projects Abroad om at afholde en af deres medical-outreaches på Kibowa, så vi kunne få tjekket alle børnene for de mest hyppige sygdomme af en af byens læger. Dette var muligt, men desværre for mig, så blev det lagt i den weekend, hvor jeg var på Kilimanjaro, så det var jeg rigtig træt af, da jeg synes, det kunne være så spændende at være med til. Medicial-outreach'en gik dog rigtig godt, og der var ikke nogle af børnene, som fejlede noget alvorligt. Det var ikke muligt at få tjekket dem for HIV/Aids, da der her i Tanzania er en masse regler for disse tests. Dette var vi ikke tilfredse med, så nu har vi vha Projecs Abroad fået det arrangeret med en tanzaniansk organisation, der har fokus på HIV/Aids, så det alligevel kan blive muligt. Vi skal derfor den 2. april have alle børnene på Mt. Meru Hospital for at blive tjekket og informeret om HIV/Aids. Det er fedt, at vi er ved at få gjort det til en realitet, for de fleste børn på børnehjemmet er havnet der, fordi deres forældre enten er syge af eller døde af Aids.

 

Ud over arbejdet har vi også haft rigtig meget at lave. Jeg har haft mange Swahili-timer (havde dog min sidste time i mandags), hvilket jeg synes, jeg har lært meget af. Jeg taler det dog ikke rigtigt, og jeg forstår heller ikke ret meget, men jeg har alligevel lært en masse ord og vendinger, som jeg kan bruge – især på arbejdet. Det har været godt! Vi har også været til mange arrangementer med Projects Abroad. Vi har jo eksempelvis Social hver torsdag, hvor vi spiser sammen på en restaurant i byen. En gang om måneden bliver dette Social dog lavet til en udflugt ud af byen. I denne måned gik turen til Lake Duluti, som er en stor sø omringet af masser af grøn natur. Her vandrede vi rundt om søen og fik set en ugle, kæmpe firben og nogle tropiske fugle. Efter vandreturen og en omgang volley stod den på grillede burgere og chips. Det var så lækkert, da det ikke ligefrem er det, man får hver dag hernede! Det var en rigtig god tur, og om aftenen mødtes de fleste af os til aftensmad og en øl, så det var rigtig hyggeligt.

I denne måned har vi desuden været på udflugt til noget kaldet Hot springs, som er en lille oase midt i ingen ting. Der er en sø med helt klart vand omringet af jungleligende natur. Det var sådan et dejligt sted, hvor vi kunne bade en hel masse. Jeg må lige prøve igen på et tidspunkt at få lagt nogle billeder ind (det har endnu ikke gidet at virke), for det skal bare ses. Der kunne jeg sagtens overtales til at tage hen igen.

En gang om måneden afholder Projects Abroad desuden en Dirty Day, hvor en gruppe frivillige tager ud til af projekterne for at lave noget praktisk arbejde. Denne gang var vi ude på et børnehjem kaldet Tumani, hvor vi malede muren omkring huset. Det var en god dag, og børnehjemmet blev meget glad for noget mere farve i deres hjem.

Det er vist i store træk, det der er sket her på det sidste. Der sker så meget hele tiden, at det er helt umuligt at få det hele med, men så har jeg jo også noget at fortælle, når jeg engang kommer hjem (;

Ha' det skønt!

(0 from 0 votes)
 
Mamboohttps://www.mytripblog.org/pg/blog/eengholm/read/196468/mamboo
Mamboo
 

Kilimanjaro   (published in Tanzania)

March 29, 2012 by   Comments(0)

Så fik jeg også planlagt at komme til Kilimanjaro, som er Afrikas højeste bjerg, og verdens højeste fritstående bjerg. Jeg var afsted med fem andre danske Projects Abroad-piger (Nicole og Line, som jeg også var på safari med, samt Tilde, Amalie og Mia). Vi bestilte turen gennem Soko Adventures, som sørgerede for, at vi fik 2 rigtig gode guider, 1 kok, 1 assisterende kok samt 22 bærerer, som skulle sørger for bagage og for at gøre vores camps klar. Jeg var i starten ret overvældet over, hvor mange der skulle til, for at vi kunne komme op til Uhuru Peak på toppen af Kilimanjaro, men der var også meget udstyr og mad, så da vi endelig var afsted kunne jeg godt se, at det var det, der skulle til. Vi besluttede os for at tage turen op og ned fra toppen på 7 dage, så vi havde god tid til akklimatisering – det ville jo være så surt at blive så dårlig af højdesyge, at man blev nødt til at give op. Højdesyge kan give en alt muligt fra hoved- og mavepine til vand i lunger og hjerne, hvilket kan være dødeligt, hvis man ikke straks kommer ned i lavere højde. Vi valgte at tage Rongai ruten, som hverken svær eller le, mindre turistet og kendt for sit flotte landskab samt mulighed for at se vildlife.
Vi startede turen d. 9. marts med, at vi mødtes foran Sokos kontor. Her blev bilen pakket og vi kørte alle i en stor bus afsted mod Kilimanjaro Nationalpark. Turen tog godt 3 timer, da vi skulle starte på den modsatte side af, hvor Arusha ligger. Før vandringen begyndte var jeg både rigtig spændt, men også nervøs – især for højdesygen.
Fremme ved Nationalparken skulle vi lige skrive os ind i en bog, før vi kunne begynde vandringen, som startede 2000m over havoverfladen. Desuden klargjorde vi noget ingefær, som vi skulle have i vores vandflasker. En af de andre piger havde nemlig hørt, at det skulle være godt mod højdesyge – og selvom dette måske ikke var tilfældet, så smagte det faktisk rigtig godt. Den første dag gik vi i godt 3 timer igennem et meget frodigt landskab, som faktisk virkede meget dansk med en skov fyldt med grantræsligende træer. Det var rigtig varmt, så når vi havde pauser fik vi drukket masser af vand. Dette var vigtigt under hele turen, da det er det bedste mod højdesyge. Efter de 3 timer var vi fremme ved vores første camp – Simba camp, som lå i 2400m's højde. Fremme ved campen var alt stillet op og gjort klar for os, så vi skulle ikke andet end at slappe af. Da vi trådte ind i campen stod alle guider, kokke og bærer klar til at velkomme os med sang og dans, som vi også blev tvunget til at være en del af. Det var nu meget sjovt, og de gik alle helt vildt op i det, så det var ret underholdende. Resten af dagen stod den bare på afslapning og hygge. Om aftenen begyndte vi at kunne mærke, at vi var højt oppe, da kulden ramte os. Vi gik tidligt i seng, men frøs allerede lidt, så selvom teltene var rigtig gode, så blev det alligevel en kold nat – fedt at tænke på, at det kun ville blive værre de følgende dage.... Vi stod tidligt op og fik pakket sammen. Efter en lækker morgenmad bestående af æg, pølse, toast, pandekager og varm kakao, skulle vi i gang med at vandre igen. Ruten var i dag mere stejl og ujævn, så jeg fik det hurtigt rigtig varmt, da vi samtidig skulle gå lige i den bagende sol. Efter 4 timers lidt hård, men god vandring var vi fremme ved den næste camp – camp second cave som den hed, da den lå lige ved siden af en stor grotte. Denne camp var i 3450m's højde, hvilket kunne mærkes på lidt hovedpine. Dette var dog meget normalt, så der var ingen ting at frygte mht at blive sendt ned igen. Efter frokost havde vi en times pause, som blev brugt på at få en god lur. Herefter stod den igen på vandring. Vi skulle dog kun gå i ca 1 time længere op og derefter ned igen for at akklimatisere. Ved at gøre dette får kroppen bedre mulighed for at vænne sig til højdestigningen, hvilket mindsker risikoen for en slem omgang højdesyge. Vi var alle trætte, da vi kom ned, så efter en hyggelig aften, gik vi igen tidligt i seng. Jeg var så træt, at jeg faldt i søvn med det samme, selvom det var rigtig koldt.
Da vi vågnede dagen efter var det rigtig koldt, så en af bærerne var så flink at komme med te og varm kakao til os i teltet, mens vi var ved at vågne. Det var bare skønt – virkelig god service! Vi skulle i dag vandre 3,5 time, hvor det så småt også begyndte at blive koldt om dagen. Ruten var igen stejl og så ujævn, at det nogle gange var en hel forhindringsbane at komme videre. På vejen op kom vi desuden forbi nogle lava tubes, som er nogle lange grotter ind i bjerget, som sørger for at holde det koldt. Hvis disse ikke var der, så ville vulkanen i Kilimanjaro gå i udbrud igen, hvilket nok ikke ville være så praktisk.. Fremme ved næste camp kaldet Kikelewa, som lå i 3600m's højde, havde vi en pause, inden vi igen skulle på en akklimatiseringstur. Denne var rigtig stejl, så det var ret hårdt. På vej ned igen gled jeg på nogle småsten, så jeg ifølge de andre var ved at glide ud over stien (det var ikke en vild skrænt, men det ville nok have gjort ret ondt alligevel..), men heldigvis var den ene guide hurtig til at få fat i min taske, så der skete ingen ting. Jeg gik selv og var så koncentreret af netop ikke at falde, at jeg ikke selv opdagede, hvordan det kunne have gået. I løbet af denne dag begyndte jeg også at blive mere forpustet, hvilket skyldes at luften i denne højde er 15-20% tyndere end i ”normal” højde. Da vi var nede igen sad vi alle inde i vores spisetelt og frøs, selvom vi havde flere lag tøj på. Vi fik derfor kogt noget vand, som kom i vores drikkeflasker, så vi kunne have dem i vores soveposer, så vi kunne holde varmen i løbet af natten. Det hjalp også, så det var dejligt! Vi havde desuden besluttet os for at sove 3 i et telt i stedet for 2, så det hjalp også på det med varmen.
Da vi vågede næste morgen var vejret helt klart igen, og vi havde sådan en flot udsigt til både Mawenza og Kibo, som er bjergets to toppe. Vi var desuden så heldige at se et par bøfler, dog på lang afstand, hvilket selv bærerne var meget optaget af, så det er vist ikke helt normalt. Dagens vandring tog godt 4 timer, og den var efter min mening rigtig hård, da luften var tynd, ruten var rigtig stejl, også var jeg ramt af hovedpine, som ikke ligefrem gjorde turen mere behagelig. Vi kom dog alle godt frem til den næste camp – camp Mawenzi Tarn, som lå i 4330m's højde. Den lå i en lille dal ved foden af Mawenzi, så det var umiddelbart ikke så koldt, som tidligere. Det blev det dog senere på aftenen. På vores akklimatiseringstur et stykke op ad Mawenzi kom vi op i en højde på 4400m, og der var helt tåget, da der var så overskyet. Dette gjorde også, at det var rigtig koldt, så vi havde kun en lille pause der, inden vi gik ned til campen igen. I denne højde begyndte flere at have det smådårligt pga højden, men det var dog ikke noget alvorligt. Om aftenen, mens vi var ved at gøre os klar til at sove, stod jeg uden for, og her så jeg to stjerneskud. Det er en af de ting, jeg aldrig vil glemme fra denne tur. Da vi var så langt væk fra byerne, så kunne man se over dobbelt så mange stjerner på himlen end, hvad vi er vant til, og det var simpelthen så smukt! Det var ærgerligt, at det var så koldt, for det gjorde det ret ubehageligt at stå ude for længe. Inden vi skulle sove, fik vi igen varmedunke, og jeg tog masser af tøj på, så jeg forhåbentlig kunne holde varmen. Det gik dog ikke så godt, for det var så koldt den nat.
Næste morgen skulle vi på en længere vandring mod campen Kibo Hut, som ligger ved foden af toppen Kibo, som er den, der har det højeste punkt. Denne tur tog 5 timer, og den føltes endnu længere, fordi vi allerede efter en time kunne se campen, men det føltes bare ikke som om, vi kom nogle vegne. Strækningen var dog meget flad, så jeg blev ikke så fysisk træt – mere psykisk. På denne tur kom vi forbi en masse rester fra et flystyrt for nogle år siden. Det lå bare spredt ud over det hele. Da vi langt om længe kom frem til campen Kibo Hut, som lå i 4703m's højde, var jeg rigtig træt, så jeg havde ingen problemer med at sove det meste af dagen. Det var også vigtig, at vi fik sovet denne dag, da vi kl 23 om aftenen skulle stå op igen, så vi kunne begynde vores lange og hårde vandring til toppen. Kl. 23 blev vi vækket, og jeg kom bogstaveligtalt i alt mit tøj. Jeg endte med at have 4 lag på underkroppen, 8 lag på overkroppen, 3 par strømper samt hue, pandebånd, halstørklæde og pandelampe på, så jeg så så godt ud! Før vi gik fik vi en kop varm kakao og lidt kiks, så vi kunne få lidt ekstra energi. Vi påbegyndte vandringen kl 00.30, og det var stejlt allerede fra starten, så vi gik hele vejen i store zig-zag. Der gik ikke længe inden, jeg begyndte at få kolde fødder og blev lidt udmattet. Det var dog ikke så slemt, at jeg ikke orkede at gå videre. På turen op var der meget stille, og der var ikke rigtig nogle af os, som havde overskud til at snakke løs, så vi gik bare og koncentrerede os hver for sig. Den eneste lyd, der var, var guidens fløjten. Efter et par timer begyndte jeg at blive noget svimmel pga den tynde luft, men det gik dog ok, så længe jeg koncentrerede mig om at trække vejret dybt. Jeg var ikke den eneste, der kunne mærke højdeforskellen. De andre blev også ramt af besvær med at få nok luft, kvalme, hovedpine, og en enkelt endte med at kaste op det meste af turen op og hele turen ned, så det var bare træls. 2 timer før Gilmann's point fik jeg det pludselig også værre, så resten af turen havde jeg hovedpine og en rigtig slem kvalme. Det var godt nok længe siden, jeg havde haft det så dårligt!
Da vi endelig nåede Gilmann's point holdte vi en lille pause, nød øjeblikket og så solopgangen, som begyndte lige, da vi nåede derop. Det var så smukt, at se den over det tynde lag skyer, som var under os. Vi var dog ikke på det højeste punkt endnu, så vi skulle lige vandre 2 timer mere til, vi nåede Uhuru Peak, som er det højeste punkt. Det sidste stykke var rigtig hårdt, da jeg havde det så dårligt, men alligevel var jeg ikke et sekund i tvivl om, at jeg skulle nå det. Da jeg, som en af de første fra min gruppe, nåede frem til toppen, fandt jeg mig en sten, hvor jeg kunne side og slappe af. Det var så mærkeligt endelig at være på toppen, som var fyldt med en gruppe andre danske unge. Efter at jeg er kommet ned igen, har jeg fundet ud af, at jeg har gået på gymnasium med en fra den gruppe, hvilket er lidt pudsigt, da det ikke lige er der, man regner med at støde på en man kender. Udsigten var så flot deroppefra, og der var masser af sne og gletchere, så det var fedt. Efter at have sundet mig lidt fik jeg taget de obligatoriske billeder foran skiltet, der fortæller, at man er på toppen – Uhuru Peak i 5896m's højde. Fra start havde vi fået at vide, at man normalt kun er på toppen i max 15 min, men nogle af os endte med at være der i over 45min, da vi skulle vente på at hele gruppen nåede toppen. Dette var muligt, da vejret var rigtig godt den dag (det var det sådan set på hele turen). Det var så fedt, at alle nåede toppen, og at vi fik vores glade gruppe billede! Så gik turen ellers nedad igen til Kibo Hut, og det var næsten værre end at gå opad. Det tog godt 2 timer at komme ned, og jeg var så træt, da vi endelig var nede ved teltene igen, at jeg bare kastede mig ind for at sove. Vi havde en pause på godt 2 timer, inden vi skulle pakke sammen, spise frokost, hvorefter vi skulle vandre videre mod næste camp. Luren havde hjulpen rigtig meget på min kvalme og hovedpine, så vandreturen var slet ikke så slemt, som først frygtet. Den tog mellem 3 og 4 timer, men så var vi også kommet et godt stykke ned ad bjerget. Det var allerede blevet meget varmere og landskabet var nu blevet grønt igen. Om aftenen hyggede vi os alle meget, og vi var alle så stolte og glade for, at vi alle nåede toppen.
Denne nat havde jeg det næsten for varmt, hvilket var så rart sammenlignet med de andre nætter. Vi stod igen tidligt op og fik pakket sammen. Inden vi skulle gå de sidste 5 timer (21km) ad Marangu ruten mod parkens udgang, fik vi igen en omgang sang og dans fra bærerne, som alle under hele turen var virkelig opbakkende. Vi nærmest løb den sidste strækning, så jeg begyndte at kunne mærke mine fødder og ben blive ret ømme. På denne tur kom vi igennem et stykke med jungle, hvor vi så store aber, små kameleoner og en ellers rigtig flot natur. Ved gaten fik vi os udskrevet, og der blev lavet diplomer til os. Vi fik pakket bussen og kørte mod Moshi, hvor vi skulle have frokost med kokken og de to guider. Vi fik overrak vores diplomer, og vi var alle meget glade og lettede.
Herefter gik turen hjemad, hvor jeg kun lige nåede at tage et meget veltrængt bad (der var ikke mulighed for bad på vej derop), inden jeg skulle mødes med de andre frivillige til Social. Det var godt at se dem alle sammen og især Juliane igen.
Da vi endelig var hjemme igen efter at have spist pizza, faldt jeg i søvn som en sten!

(0 from 0 votes)
 
Kilimanjarohttps://www.mytripblog.org/pg/blog/eengholm/read/196467/kilimanjaro
Kilimanjaro
 

Week 2 - Still Learning   (published in Tanzania)

March 28, 2012 by   Comments(3)

The day got off to a bit of a slow start, some of the children were a bit quiet but after they had all eaten we started a game…their version of tag and it didn’t take long before they all came out of their shells again.  They had a great time outrunning myself and Nathalie (the other volunteer working here with me).  It is fantastic to see them all working together and having such a laugh…smiles are always priceless here.  It was extremely hot today so we finally had to stop and take a break for some water and rest in the shade.  By this time the older kids returned from school.  They love it when we are there in the late afternoon to greet them at the bus.  It’s great to hear them calling our names excited to see us as they all come running off arms outstretched for hugs.

First things first, as always, Nuru our little artist hands me a lovely drawing she made just for me.  She is so lovely and has a great sense of humour.  She is a very quick learner and also great at helping me with my Swahili. In fact all the children are more than eager to help teach us new words.  I’ve been instructed to bring my notebook tomorrow so I can write all my words down so I can practice with them each day J. 

I’m learning new things about each child every day.  I spent some time speaking with some of the older girls today.  Mariam told me she dreams of being a doctor one day and moving America and once again I am amazed at how despite the additional hardships they face here their spirits are not broken and they not only dream but believe in their future to succeed.

After my sad attempt to remember my Swahili words today we all sat around and the children started to sing some songs they learned.  One of the songs they sang was a blessing for each of the volunteers that had been there before and they named each one in a new verse.  The last two versus they named for Nathalie and myself...I felt so overwhelmed.

Sefu is 10.  He told me he today he wants to be a police officer.  He has an adorable smile, can be a bit shy sometimes but is always very honest.  He stood on the front steps with a group of the younger children teaching them songs and words in Swahili.  He used a large pointer stick and said each phrase and they would repeat in unison.  He had such a way with the children; they were so good and listened attentively. I told him he should think about being a teacher…he laughed…that became his new nickname the teacher “mwalimu”…one word I did remember today J

It’s funny, my plan was to come here and try and teach and share my experience in life with these children who are less fortunate…but really I think somehow the roles have been reversed because every day I feel like they are teaching me something about life and about myself that I never knew before…

(0 from 0 votes)
 
Week 2 - Still Learninghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/mtait1/read/196384/week-2-still-learning
Week 2 - Still Learning
 

Hakunamatata op Zanzibar!!! :)   (published in Tanzania)

March 27, 2012 by   Comments(0)

Heeey!

Zanzibar was geweldig!!!!!!! Het was echt een mega leuk, ontspannend en onvergetelijk weekend!!

We zijn dus vrijdag vroeg moeten opstaan omdat onze ferrie al om 7 uur vertrok en we moesten er ten laatste om half 7 zijn. Op papa heeft ons dan met de auto gebracht. Als we op de ferrie zaten was het echt slecht weer. Het was echt super hard aan het regen! Ik hoopte echt dat het ging stoppen met regen want een weekend regen op Zanzibar was nu niet wat ik had verwacht. Maar het is dan gelukkig gestopt met regen tegen dat we van de ferrie stapte.

 

We moesten dan eerst langs de douane waar we papieren moesten invullen en dan kregen we weer een stempeltje in ons paspoort. En daar hebben we dan ook een taxi kunnen regelen die ons naar het noorden van het eiland kon brengen want daar zouden we overnachten. Volgens de reisboeken ligt daar het mooiste strand van Tanzania.

 

We zaten in een minibusje als taxi omdat we met 7 waren. Wij met 3 dan en dan nog de 3 andere belgische studenten en nog een Nederlandse vrijwilliger. Maar we zouden in totaal met 8 zijn want een vrijwilliger uit Canada was al een dag vroeger vertrokken dus die zouden we dan tegenkomen als we er waren.

We hebben een goed uur gereden maar ik vond dat die afstand onderweg goed mee viel omdat er veel te zien was. Ik kon wel zien dat er toch wel wat armoede was en het grootste deel van de bevolking daar in Moslim. En onderweg viel het mee op dat de mensen hier geen paard gebruiken om voor hun kar te spannen maar een soort van koe. Dat was weer eens wat anders :p

 

We zijn dan uiteindelijk aangekomen in ons hotel (sunset bungalow) en daar kregen we echt super mooie kamers en we hadden onze eigen badkamer die ook mooi was. We hadden zelfs airco op de kamer! Echt zalig allemaal. We sliepen met vier op een kamer want in hield dat er 1 iemand op een matras op de grond moest slapen. Maar dat was een goede matras en we hebben dat dan op de beurt gedaan en ik heb goed geslapen om de matras. De vrijwilliger uit Nederland sliep nog met ons op de kamer.

Na het bewonderen van onze kamers zijn we dan naar het strand gegaan. Ook zalig! Witte stranden en het water van de zee daar zag echt blauw! Je kon u voeten zien als je aan het zwemmen was en het water was ook nog warm. Echt geweldig!

 

’s Middags konden we dan aan het strand eten en de prijzen viel daar echt heel goed mee. We hadden gedacht dat het daar allemaal heel duur zou zijn omdat het een toeristische plaats was, maar dat was dus niet. In de namiddag kwam er dan een man naar ons die zo van die kleine lokale reisbureautjes hadden met een voorstel om te gaan snorkelen. We hebben dan bij die man geboekt voor de volgende dag omdat het er goed uitzag en we een mooie prijs kregen.

We hebben dan ’s avonds de zon zien ondergaan en dan nadien zijn we gaan douche. We hadden geluk want er was terug water in het hotel. Dat was iets waar in niet bij stil had gestaan, maar we zitten nog steeds in Afrika dus ook hier in de hotels valt de elektriciteit uit en is er soms ook geen water.

 

We zijn dan ‘s avonds allemaal samen gaan eten op het strand, want er was een restaurantje dat zijn tafels op het strand had gezet en dan met kaarsen kon je zien. Echt heel leuk! En boven ons was er dan de prachtige sterrenhemel!! Hier kon je echt super mega veel sterren zien! Ik kon zelfs heel duidelijk de melkweg zien en ook de grote beer. Ik had er niet bij stil gestaan tot dat iemand mij er op attent maakte, maar als je hier naar de sterren kijkt is alles onderste boven dan bij ons aangezien ik nu op het zuidelijke halfrond van de wereld zit. Dus dat hield in dat als ik naar de grote beer keek het steeltje van de pan aan de andere kant stond.

Terwijl we moesten wachten op ons eten waren er zo van die jonge gastjes een actje aan het doen. Was echt wel knap want die konden zo allemaal van die zotte acrobate dingen op het strand.

 

’s Avonds zijn we dan eerst nog een cocktailtje gaan drinken in de bar van ons hotel en dan nadien was er in het hotel nog een feestje. We hebben ons daar echt goed geamuseerd en nog mensen leren kennen. Want op Zanzibar komen veel blanken nog even op vakantie voordat ze terug keren naar huis na hun reis. Ik vond dat wel leuk te praten met die mensen en zo hun verhalen te horen en te weten te komen wat zij hier zijn komen doen. Zo heb ik met Nederlandse studenten gepraat die voor dokter studeren en hier stage kwamen doen en zijn we ook een Belg tegen gekomen die vrijwilligers werk had gedaan. Waren wel leuke mensen en het maakte het nog gemakkelijker om te praten omdat ze Nederlands konden.

 

Zaterdag moesten we dan optijd opstaan om we om half 9 met de boot gingen vertrekken om te gaan snorkelen. Onze boot was zo een houte bootje (was een stevig boot hoor :p). De boot was nog wel behoorlijk groot want ik denk dat we in totaal met 15 à 20 man weg waren. Wat leuk was aan de boot was dat die een dakje hadden waar je op kon gaan liggen en dan kon je goed bruinen en voor mij dus vaak insmeren. En je voelde ook elke golf heel goed met deze boot.

Ik denk dat we ongeveer 2 uur hebben gevaren naar het eiland waar we gingen snorkelen. Onder weg naar het eiland zijn we dolfijnen tegen gekomen, echt super!! Eerst zagen we in de verte een paar staarten en dan kwam er ineens een naast onze boot naar boven. Voor foto’s waren we te laat maar ik kan dat beeld nog wel altijd voor ogen halen zo leuk was het! Ik had nooit gedacht dat we dolfijnen zouden kunnen zien!

 

Eenmaal bij het eiland aangekomen konden we dan gaan snorkelen. We mochten niet op het eiland omdat dit een natuurreservaat was. Maar we zaten echt vlak bij een rif waardoor we dat goed konden zien onderwater, maar ook al de vissen, zee-egels en zeesterren. Soms was ik echt tussen scholen van vissen aan het zwemmen. Echt wel een machtig gevoel. Soms had ik ook het gevoel dat we in de film nemo zaten omdat er veel vissen uit de film daar ook zaten. Het snorkelen was echt super leuk.

Vlak voor dat we terug vertrokken met de boot hebben we nog van het dakje van de boot in het water gesprongen omdat het daar diep genoeg was en dat er al heel de tijd zo verlijdelijk uit zag. Nadien zijn we dan terug beginnen varen en hebben we op een stukje strand van Zanzibar een BBQ gedaan. Het was wel geen BBQ zoals wij dat kennen maar de vis was op een rooster op een soort van kampvuur klaar gemaakt. Was lekker en de vis kregen we met rijst en nog een sausje en als dessert een stukje fruit. Nadien zijn we terug gevaren en rond 4 uur zijn we dan terug aangekomen. Op de terugweg ben ik zelfs nog in slaap gevallen op de boot, ik lag in de schaduw dus ben niet verbrandt :p

 

Als we dan terug waren hebben we nog een smoothie gedronken want die waren hier echt lekker omdat ze hier zo van dat lekkere verre fruit hebben en dan nog van de zonsondergang genoten. ’s Avonds zijn we dan nog iets gaan eten en ‘s avonds naar een strandfeestje geweest. Dat was ook echt leuk en die hadden zelfs een kampvuur gemaakt op het strand.

En ik ben bruin geworden van heel de tijd in dat water te hebben gezeten tijens het snorkelen. Normaal wordt ik niet snel bruin maar nu zag ik wel dat ik een kleurtje had gekregen J

 

Zondag hebben we dan een dagje rustig op het strand gelegen en genoten van de zon en de zee. Eva  heeft toen ook een kokosnoot gekocht waar we dan eens van hebben geproefd. Maar ik vond dat nu niet zo veel smaak hebben dat sap en nadien konden we dan zo nog van die vrucht proeven, maar dat was niet zo mijn ding. Maar we hebben toch eens van een kokosnoot gedronken J

We zijn in de namiddag ook nog eens gaan kijken naar die kleine lokale winkeltjes op het strand. Want op het strand lopen zo heel de tijd mannen en vrouwen rond die proberen om vanalles te verkopen en die hadden ook zo van die hele kleine lokale winkeltjes. Ik heb er 2 armbandjes en een paar oorbellen gekocht. Nadien hebben we dan voor de laatste keer van de zonsondergang genoten.

 

’s Avonds zijn we dan in een lokaal restaurantje gaan eten. Was wel gezellig, maar na een tijdje viel de elektriciteit uit dus moesten we eten bij kaarslicht. Dat begint ondertussen al een gewoonte te worden. Nadien hebben we dan nog iets gedronken in de bar van het hotel en dan nog gaan nachtzwemmen in de zee. Die Belg die we hadden ontmoet was ook mee gegaan. Het zwemmen was echt zalig, lekker warm water en een prachtige sterrenhemel boven u!! Ik heb toen zelfs 2 vallende sterren gezien! En wanneer je in het water bewoog zag je zo van die fonkelingen in het water. Echt super mooi gewoon. Heb er echt van genoten! En nadien zijn we nog even op het strand gaan zitten en naar de sterren te kijken want die waren met ongelofelijk veel aanwezig!

 

Maandag hebben we dan ingepakt en zijn we richting stowntone vertrokken. Dat is hier een klein stadje wat de moeite waard was om te zien. Het stadje dat allemaal van die hele kleine straatjes wat wel gezellig was. We zijn er ook op zo een plaatselijke markt geweest waar ze kruiden enz verkopen maar ook vlees, vis, fruit, … En waar de vis en het vlees lag stok het echt super hard. En je zag ze daar ook echt de mensen de vissen en het vlees nog in stukken kappen.

Nadien zijn we nog naar een kerkje geweest waar we uitleg kregen over de geschiedenis een beetje van Zanzibar en over de slavernij van vroeger.

In die kleine straatjes hadden ze dan van die winkel waar ze Kanga’s verkochten. Dat zijn een soort van doeken met mooie tekeningen op die de vrouwen hier dragen. Ze dragen die dan als rok of kleed en in het ziekenhuis worden die ook gebruikt om op de bedden te leggen en de baby’s in te wikkelen. We hebben er daar dan een paar kunnen kopen. En in die straatjes hadden ze dan ook allemaal zo van die kleine lokale winkeltjes. Echt gezellig.

Omdat we onze ferrie terug naar Dar moesten halen hadden we jammer genoeg niet zo heel veel tijd. We hebben dan snel nog iets gegeten voor we terug vertrokken. We hadden nog maar een half uur voor de ferrie vertrok als we er aankwamen en moesten dan voor de douane nog papieren invullen. Maar alles is vlot verlopen en we zaten dus optijd op de ferrie.  Omdat het zo’n goed weer was heb ik nog een tijdje buiten op het dek gestaan.

 

Op zanzibar zeiden die lokale mensen altijd tegen ons ‘hakunamatata’ (betekenis: geen zorgen à komt ook uit de film van de leeuwenkoning). Dat was echt de mensen hun moto daar. En voor mij was het ook wel een hakunamatata weekend. Ik vond het niet leuk om te moeten vertrekken en als we nog tijd hebben willen we heel graag terug gaan!

 

Als we terug aankwamen in Dar is onze papa is komen halen en die was heel blij om ons terug te zien want die hadden ons gemist. Hoe langer dat ik hier ben, hoe meer ik besef dat wij echt geluk hebben gehad met ons gastgezin. Die zijn echt super lief voor ons en die brengen ons zoals dit weekend ook naar de ferrie en willen dan niet dat wij een taxi pakken.

En wanneer ik van de ferrie stapte had ik ook wel zo een gevoel dat ik terug thuis kwam van een vakantie en dat gevoel werd dan nog wel meer versterkt doordat die papa ons kwam halen. Onderweg naar huis hebben we dan onze verhalen verteld en zagen we in de lucht ook echt super mega veel vleermuizen! Dat was echt niet normaal hoeveel er daar vlogen! De lucht zag percies zwart ervan! Eenmaal thuis hebben we dan aan die mama nog ons verhaal gedaan en onze kanga’s laten zien.

 

Zoals jullie dus wel kunnen raden was het echt een meer dan geslaagd weekend! Ik ben weer helemaal ontspannen en klaar om vannacht met de nachtshiften te beginnen. Maar voor we moeten beginnen gaan we eerst nog met de andere vrijwilligers iets eten samen. Gaat wel gezellig worden denk ik. En voor zij die het zich afvragen, we hebben hier terug stromend water. Blijkbaar was er een barst geweest in de leiding waardoor het watertoevoer gestopt was.

 

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
Hakunamatata op Zanzibar!!! :)https://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/195943/hakunamatata-op-zanzibar-
Hakunamatata op Zanzibar!!! :)
 

Belated First Post   (published in Tanzania)

March 27, 2012 by   Comments(0)

,

Hey everyone! As the title suggests I've been in Tanzania for coming up to a month now and have been doing the teaching project at Gohechi Pre and Primary School. Unfortunately I have no posted on here before as I have been fairly busy posting on my own personal blog but from now on, I will hopefully be able to keep both up with a more Projects Abroad centred collection of posts on here to describe my experiences being out here in Tanzania with Projects Abroad. 

For those of you that would like to read my entries about teaching at Gohechi and life in Tanzania before now, you can take a look at toomanythoughtsnotenoughbrain.blogspot.com for my personal blog where I have posts on living in Tanzania, working at Gohechi and summaries of the Projects Abroad socials to the hot springs and Lake Duluti.

(0 from 0 votes)
 
Belated First Posthttps://www.mytripblog.org/pg/blog/kevwong11/read/195925/belated-first-post
Belated First Post
 

Operatiekamer, Chakuwama weeshuis en blije gezichten!   (published in Tanzania)

March 27, 2012 by   Comments(0)

Voordat ik mijn bezigheden in het ziekenhuis heb beeindigd heb ik een week in de operatiekamer meegelopen, wel ontzettend vreemd hoe dat daar gaat. Ze doen alsof of proberen alles steriel te houden maar dat is het dus echt niet!Ontzettend veel vliegen die dan van de patient op bijvoorbeeld de medische hulpmiddelen komen of zelfs op de patient een een andere kamer! Ook had een arts net zijn handen gewassen en was 'steriel'' en klaar voor de operatie totdat hij een telefoontje kreeg en die gewoon met zijn eigen handen op pakte! we hebben er toen voorzichtig wat van gezegd en ik merkte wel dat hij zich een beetje stom voelde dus de rest van de week hielden ze elkaars mobiel vast voor de doktoren bij belangrijke telefoontjes. Het idee was dat ik gewoon wat operaties zou gaan bekijken maar tijdens het opereren (waarbij ze helemaal geen assistenten hebben of ze lopen weg omdat ze ergens anders moeten helpen) vroegen de doktoren mij allemaal dingen om aan te geven en ik heb zelf tijdens de operatie met een (ik weet niet precies hoe je het noemt) soort van tang de buik open gehouden zodat de doktor alles kon doen. Het gaat hier zo bizar en ze hebben zo weinig spullen en mensen dat je soms overal moet inspringen. Wij hebben hier in Dar-es-Salaam steeds meer vrijwilligers waardoor we elkaar goed af kunnen wisselen en een beetje continuiteit erin kunnen houden.

Afgelopen week ben ik al in het  chakuwama weeshuis begonnen en het is er echt helemaal geweldig. Ze leven met 80 kinderen in het weeshuis en hebben maar 2 slaapkamers, 1 voor de jongens en 1 voor de meisjes. Tijdens het spelen met de kinderen ging ik even kijken in de meidenslaapkamer en er bleken 5 meiden van mijn leeftijd te zitten die erg verlegen en nieuwsgierig naar mij keken. Ze konden redelijk engels en ze zijn nu aan het wachten tot ze kunnen gaan studeren of worden uitgehuwelijkt. Een meisje (van mijn leeftijd) heeft mij echt geraakt. Ze vertelde mij dat ze ontzettend graag dokter wil worden maar ze geen boeken heeft en ze haar test niet heeft gehaald. Na wat gesproken met haar te hebben heb ik haar aangeboden om haar lessen te gaan geven in scheikunde en biologie. Ik heb die dag meteen wat aantekeningen in het engels gemaakt en de volgende dag gevraagd aan haar of het dat was wat ze ongeveer bedoelde. Ze was ontzettend blij en bleef maar mij kussen en zeggen dat ze zo blij was. Ik heb dit weekend heel veel voor haar opgeschreven en besloten dat ik doormiddel van mijn laptop en filmpjes en plaatsjes ga uitleggen hoe alles zit. Echt leuk om een doel te hebben. De kleine kinderen zijn ook ontzettend leuk en schattig maar ik heb wel gemerkt dat zij alle aandacht opvragen terwijl de grotere meiden soms meer hulp qua studie nodig hebben. Ik heb met de andere vrijwilligers dan ook een programma opgesteld om de kleine kinderen engels les te gaan geven, maar tevens ook de oudere meiden maar dan wel apart omdat dat niveau heel erg uit elkaar ligt.
Vandaag zijn we begonnen met de les en het was toch wel erg lastig. Ze zijn ontzetten leergierig maar het was voor ons nog even bekijken hoe we dat konden aanpakken. We hebben voor iedereen een schrift en een pen gekocht zodat ze ook de engelse woorden leren schrijven. We hadden de boekjes meteen uitgedeeld en ze probeerden vervolgens hun namen op te schrijven. Maar in plaats dat ze naar ons luisterde schreven ze alles over van onze poster (zie foto's) en wilde ze nog alleen maar schrijven. We hebben er gelukkig van geleerd en geven in vervolgd de schriften na onze uitleg!
 
Volgende week gaan we met de ouders meiden (12 meiden) naar de film; the first grader. Ze mogen niet zomaar zelf even weg zonder de ouders van het weeshuis maar met ons mogen ze mee! Ze zijn er erg enthousiast over en heel erg blij. Ook gaan we met de kleinere kinderen een dagje naar het strand. Dit wordt nog een hele opgave maar ik weet zeker dat ze het helemaal geweldig vinden. Ze willen ook elke dag mijn strand foto's van zanzibar zien en zeggen dan hoe mooi ze het vinden!
Ik wil ook nog iedereen bedanken die mij heeft gesteund en heeft gedoneerd want dit doe ik ook allemaal met de hulp van jullie en ze zijn er ontzettend blij mee!!
 
Ik heb gisteren ook voor het eerst apen gezien! zo grappig, we liepen naar buiten en bij de buren zat een aap op het hek en klom in de boom en andere mannen zeiden dat er verderop meerdere waren te zien. Wist niet dat ze ook de stad in kwamen, ik heb gelukkig 1 foto kunnen maken ze waren namelijk erg snel!
 
Morgen gaan we naar een markt in kariakoo en één afrikaanse staflid van projects abroad gaat met ons mee. Het schijnt er leuk te zijn maar je moet er goed oppassen voor dieven dus is het handig als je een local bij je hebt. En voor aankomend weekend hebben we het plan om naar een eiland te gaan. Het schijnt er erg mooi te zijn en je kunt er als lunch vers gevangen vis eten!
(0 from 0 votes)
 
Operatiekamer, Chakuwama weeshuis en blije gezichten!https://www.mytripblog.org/pg/blog/rderksen1/read/195884/operatiekamer-chakuwama-weeshuis-en-blije-gezichten
Operatiekamer, Chakuwama weeshuis en blije gezichten!
 

Safari   (published in Tanzania)

March 26, 2012 by   Comments(0)

Fra d. 1-4. marts var jeg med andre projects abroad-piger (Juliane, Nicole og Line fra Danmark, Eirin og Inger Johanne fra Norge, og Mariah fra USA) på safari i nationalparkerne Tarangire, Serengeti og Ngorongoro. Vi var afsted med Fun Safaries, som Line og Nicole var blevet anbefalet af deres værtsfamilie. Det var et godt firma, hvor vi med os på turen fik en god guide, Goddy, og en god kok, Maschak. Vi mødtes alle ved Shoprite kl 07:30 torsdag morgen, da vi havde aftalt med Goddy, at vi senest skulle køre mod Taragire kl 8. Han blev dog selv forsinket, og var der derfor først kl 08:30. Ja, man er vel i Afrika.. Efter at have pakket bilen godt med alt vores bagage stod den på et par timers kørsel fra Arusha til Tarangire Nationalpark. Da vi kom frem til parkens indgang holdte vi en lille pause, hvor vi kunne gå lidt rundt og se de marekatte (aber), som løb rundt, mens guiden fik åbnet vores tag på safaribilen. Så gik turen ellers ind i parken, og der gik ikke længe før vi så en stor flok elefanter meget tæt på. Det var helt vildt, at se flokken komme gående så tæt mod os, mens de viftede med deres store øre. Ifølge guiden betød det, at de sagde Jambo (hej på swahili) til os. Efter denne fantastiske start, gik turen, efter at der var blevet taget en hel masse billeder, videre ind i Tarangire, hvor vi kørte rundt i et par timer. Vi fik her set bl.a. giraffer, der spiste af trækronerne, impalaer, en stor veran, der sad og stirrede på en sten, og flere strudse. Vi var desværre ikke så heldige resten af dagen som i starten, for vi fik ikke set helt så mange dyr, som man ifølge guiden nogle gange kan i denne park. Det gjorde os dog ikke noget på det tidspunkt, da vi jo lige var startet turen, og derfor ikke havde noget at sammenligne det med. Jeg synes, det var fedt alligevel! Vi holdte pause ved en lille resteplads i parken, hvor vi fik frokost (bestod af mad med meeget friture.....). Vi skulle her holde godt øje med vores ting, da der løb marekatte rundt, og de kunne være ret nærgående. Vi var heldigvis kun vidner til et tyveri af mad hos et af naboborderne. Sidst på eftermiddagen var vi færdige med at køre rundt i Tarangire, så vi kørte mod den camp, hvor vi skulle overnatte. Campen var indhegnet (ingen vilde dyr i campen denne  nat) og lå højt oppe på et bjerg, så vores telte lå et stykke inde fra en skrænt, hvorfra der var den smukkeste udsigt ud over Lake Manyara, som er en anden kendt nationalpark med en stor sø. Om aftenen fik vi god mad (dog ikke i forhold til, hvad man får i Danmark), også var der underholdning fra en lokal gruppe ”akrobater”. Det var meget hyggeligt. Vores telte var rigtig gode, og der var rigtige madrasser, så vi kunne sove godt.

Om morgenen stod vi op, så vi kunne se solopgangen. Omkring kl 8 kørte vi videre mod Serengeti, som var næste stop. Vi kom igennem Ngorongoro Nationalpark, hvor vi stoppede ved en plads, hvor der var en rigtig flot udsigt over hele Ngorongoro krateret. Deroppe fra kunne vi se enkelte flokke af gnuer græsse i bunden af krateret. Da vi kørte videre begyndte landskabet at ligne en rigtig savanne mere og mere med store sletter samt gnuer, impalaer og zebraer. Inden for indgangen til Serengeti Nationalpark holdte vi pause og fik frokost (heldigvis med mindre friture end sidste gang). Til stedet var der en bakke, hvorfra man rigtig kunne se de endeløse sletter, som Serengeti er kendt for (Serengeti betyder vist endless plane på swahili). Det var så flot, og vi kunne derfra også se en kæmpe flok gnuer vandre på en lang række længere ind i parken. Efter pausen kørte vi videre igennem Serengeti mod vores næste camp. Denne camp var ikke indhegnet, så vi fik at vide, hvordan vi skulle tjekke campen med vores lygterfør, vi gik ud af teltene, hvis vi skulle ud om natten. Der er nemlig ofte hyæner, som leder efter mad omkring køkkenet, og de er vist ikke så sjove at støde på alene om natten... Dette blev kun nødvendigt for to, som så også fortalte, at de havde hørt hyæner løbe rundt om natten. Vores guide fortalte os desuden, at der havde været en løve lige uden for vores camp, så det var jo spændende og lidt ærgeligt, at jeg ikke selv havde hørt det. Dagen efter skulle vi køre ud i Serengeti allerede kl 6, så vi kunne se solopgangen. Det var utrolig smukt, selvom vi desværre ikke så nogle dyr på det tidspunkt. Det gjorde vi dog senere! Vi fik bl.a. set en løveflok sove, en flod fyldt med flodheste og en leopard, der lå og sov i et træ. Det var virkelig en fed dag! Vi kørte tilbage til campen omkring frokost, hvor vi fik brunch og fik pakket teltene sammen. Herefter kørte vi mod Ngorongoro. Undervejs holdte vi pause det samme sted, som dagen før. Vi besøgte desuden en Masai by, og blev vist rundt af nogle af indbyggerne. Det var spændende og sjovt at se og høre om en så anderledes kultur, men det var dog også tydeligt, at de var vant til turister, for de viste os efter rundvisningen hen til deres marked, hvor vi kunne købe nogle af deres hjemmelavede ting. Efter at have kørt videre i nogle timer langs Ngorongoro krateret kom vi til vores næste camp, som igen havde en flot udsigt. Denne gang ud over krateret. Vi fik stillet vores telte op og gjort klar til aftensmad. Efter at vi havde spist kom vores guide ind for at fortælle os lidt om programmet for den følgende dag, og han fortalte bagefter lidt henkastet, at der var en elefant ude ved campens vandtønde i gang med at drikke. Vi skyndte os alle derud og nåede at stå få meter fra den, mens den fik sig en lille tår vand. Det var ret vildt, men åbenbart meget normalt for denne camp, som desuden også får jævnligt besøg af bøfler og hyæner.

I løbet af natten havde vi igen besøg af hyæner, hvilket fik nogle Masaifolks hunde til at løbe gøende rundt i campen. Jeg hørte dog ingen ting, så jeg sov ganske fint – dog ret koldt. Om morgenen skulle vi igen afsted tidligt, så vi kunne komme ned i krateret. At komme derned mindede mig om den store dal fra tegnefilmene Landet for længe siden. Der var i modsætning til de andre parker grønt overalt, og det lignede virkelig et paradis for dyrene. I denne park fik vi set masser af gnuer, zebraer og bøfler – alle med små unger. Der var desuden en del hyæner, og vi så endda en af dem prøve at angribe en flok gnuer. Det lykkedes den dog ikke at få fat på nogle unger, og den blev i stedet jagtet bort af en stor gnu. Ud over dette fik vi også set en sø fyldt med flamingoer, en anden sø med afslappede flodheste, to næstehorn (dog på ret lang afstand, så det var godt, at jeg havde en god zoom på kameraet!) og en løvemor sovende med hendes to små unger. Omkring frokost var vi tilbage i campen, hvor vi fik frokost og gav drikkepenge, inden turen gik hjem mod Arusha.

 

Under hele turen gik vi lidt amok med myggespray, da vi helt i starten var plaget af tsetsefluer, som bider noget hårdere end myg, og som ved rigtig mange bid kan give mennesker den farlige sygdom afrikansk sovesyge. Vi endte dog alle med kun at få et par bid, så det gjorde ingen ting.

Hele turen var virkelig god, og jeg kunne rigtig godt tænke mig at komme på safari igen en anden gang – især fordi der er så meget mere at se. Vi fik dog set alt det vigtigste. Her er de fleste af de dyr, vi fik set:

The big five (løver (dog ikke en fuldvoksen hanløve), leopard, næsehorn, elefanter og bøfler), giraffer, store firben, ørne, gribbe, grey herron, gnuer, zebraer, dik-dik'er, impalaer, antiloper, flodheste, hyæner, flamingoer, vortesvin, marekatte, bavianer, strudse, vild katte, krokodille, veran og skildpadder.

At vi tog afsted på denne årstid gjorde at de fleste dyr havde unger, så vi fik set masser af dyrebabyer! Det betød dog også, at det regnede hver nat, hvilket var lidt upraktisk, da teltet ikke altid var det aller bedste..

Alt i alt var det en fed tur, og jeg kunne virkelig godt tænke mig igen en anden gang at tage af sted igen – især vil jeg besøge Serengeti og Ngorongoro en ekstra gang!

(0 from 0 votes)
 
Safarihttps://www.mytripblog.org/pg/blog/eengholm/read/195466/safari
Safari
 

A Closer Look   (published in Tanzania)

March 22, 2012 by   Comments(4)

Today started out to be a bit difficult.  So many of these children have been abused in some way and are carrying around scares on their skin as well as in their hearts and minds.  Although all of them want and need love, it is hard sometimes for them to trust strangers who come into their home, especially when they know we won’t be there forever.

My first experiences with Ibrahim were challenging.  He likes to play the tough guy and his English is not very strong so at times it is difficult to communicate with him.  I was told that he could sometimes be an instigator and gave the impression of a bit of a bully.  I’m often drawn to the children who seem to be the most challenging and so my attention was immediately drawn to Ibrahim.  He is strong so he is a bit intimidating to some of the younger children but ultimately all these kids stick together as a family despite everyday playground quarrels.   I could see that he was protecting himself most of the time and would often be called out if there is trouble; in response he would act out and withdraw further.

Today I noticed that he had gone just outside the orphanage boundaries and was speaking with a man sitting there.  I was concerned for him and mentioned it to one of the Mama’s.  Apparently the children have been advised not to leave the orphanage playground.   When he was called to come back he was very angry, particularly angry with me.  When I tried to speak with him he was very angry and one of the other children explained that he felt that I intentionally tried to get him in trouble.  Devastated, I had to find a way to explain to him what happened.  I asked one of the girls to explain to him that I was worried about him and didn’t want him to get into any trouble because I cared about him.  I could see his eyes starting to tear up….and I tried not to cry myself.  I just sat quietly beside him for a while, and then I remembered that he liked the music we played the day before.  I had it with me so I asked him if he wanted to listen, he didn’t respond but I could see I had piqued his interest.  I asked him what he wanted to hear…Rihanna of course!  He immediately perked up.  So we lay there together just listening to the music.  Some of the other children joined us after a while but Ibrahim did not leave my side. He wanted to play the same song over and over again and we all sat around singing along.  After a while he started talking to me more and I cleaned some sand off of his t-shirt…he looked at me and then wiped some sand off my arm.  I knew I had made progress at last.  He was my sidekick for the rest of the day.  We played football together and made a toy out of a stick, some rope and a ball that some of the kids took turns playing with.  At one point one of the other children tried to start a fight with Ibrahim…I put myself in the middle of them but fully expected that he would revert back to his old way and fight, but he didn’t, he walked away.  I was so proud of him!! He hugged me and said goodbye when I left. 

It is incomprehensible to me that these beautiful children have been given up on by some….given the chance they will succeed.  I will continue tomorrow and each day I am here to show them that they are loved, courageous, strong and intelligent.

(0 from 0 votes)
 
A Closer Lookhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/mtait1/read/194768/a-closer-look
A Closer Look
 

medical outreach   (published in Tanzania)

March 22, 2012 by   Comments(1)

Hey!

 

Nog even een snelle update over mijn week voor ik morgen ochtend naar Zanzibar vertrek. Ik heb er echt zin in en kijk er naar uit! Natuurlijk volgt er nog volgende het verhaal van Zanzibar!

Maar deze week hadden we de late en dat was wel eens leuk om wat langer te kunnen slapen en dan de voormiddag rustig door te brengen met wat voor school te werken, skype, foto uploade, …

In het ziekenhuis was het deze week rustig. Of beter gezegd voor de normen hier was het rustig want in vergelijking met België zou dat nog druk zijn. Ik ben dan nog mee naar een sectio geweest en op het moment dat ze de vrouw aan het hechten waren, viel de elektriciteit uit. En dan namen ze hun gsm om licht te hebben. Gelukkig was de elektriciteit na een half minuut al terug. Maar ik vindt het echt geweldig om te zien hoe flexibel de mensen hier zijn en niet mogelijk doen als er zou van die zaken gebeuren. Bij ons zouden ze daar echt niet zo rustig onder blijven.

 

Ik heb deze week ook mijn eerste stuitbevalling kunnen doen. Dat wil dus zeggen dat de poep eerst komt in plaats van het hoofd! Voor zij die er iets van kennen, ik moest de armen en het hoofd afhalen en dat lukte goed. Dat was echt wel leuk dat ik hier de kans krijg om dat te kunnen oefenen en dat de vroedvrouwen hier u het vertrouwen geven om het zelf te doen. Want de vroedvrouw heeft enkel geholpen met het afhalen van 1 arm en de rest liet ze mij doen. Echt een geweldige ervaring!!

 

En ik zit ondertussen aan 39 bevallingen!! Dus nog 1 te gaan J Dat betekend dat ik tijdens mijn eerste nacht mijn 40 bevalling ga hebben! Dus volgende week starten we met nachten als we uitgerust terug komen van Zanzibar.

En ik heb deze week oom geholpen met een vrouw die in de taxi was bevallen omdat ze te laat in het ziekenhuis aan kwamen. De ervaring die ik hier opdoe zijn echt wel geweldig! En begin nu echt goed te beseffen dat ik hier heel andere leerkansen krijg dan thuis en dat is wel leuk!

 

Vandaag zijn we dan op medical outreach geweest. Deze maand zijn we naar een lagere school gegaan. We moesten in 2 klassen kinderen gaan nakijken op tandproblemen en huidinfecties. Ik verschoot van hoeveel kinderen er hier in een klas zitten. In de ene klas 65 en in de andere 84. Maar de kinderen waren echt geweldig. Wanneer we uit de auto stapte, stonden die allemaal rond ons want die zagen door het raam dat er blanken in de auto zaten en begonnen er achter aan te lopen. Wanneer we uitstapten stonden die allemaal rond ons om handen te komen geven. Je had precies het gevoel dat je beroemd was ofzo. Terwijl we moesten wachten om te beginnen ben ik samen met een andere vrijwilliger spelletjes met de kinderen beginnen te spelen. Echt geweldig want die deden allemaal mee en waren heel enthousiast. Gewoon leuk om die kinderen bezig te zien en er mee te kunnen spelen ook al spreek je niet de zelfde taal want dit waren de jongere kinderen die nog geen Engels hadden geleerd.

 

In de namiddag zijn we dan onze tickets gaan boeken voor de ferrie naar Zanzibar en nog wat rondgelopen in het stadcentrum. Dus dat hebben we ook eens gezien. Maar dat zijn vooral veel hoge gebouwen van bedrijven enz. Maar ik vond het wel eens leuk om te zien. En als we dan thuis kwamen, hebben we dan ingepakt voor morgen.

 

Ik heb jullie al verteld van het probleem dat hier soms is met de elektriciteit. Maar nu is er een probleem met het water. Er is blijkbaar van maandag al geen water meer in de stad, maar we hadden er nog geen probleem van ondervonden omdat onze familie een reserve tank heeft maar die is sinds vandaag leeg dus dat betekend dat er geen stromend water meer is. Ze zeggen ons dat dit probleem opgelost gaat zijn morgen normaal dus dat we terug water hebben als we terug komen van Zanzibar. Maar ik vind het wel leuk om te zien dat de mensen hier er zo rustig onder blijven. Ze vinden het niet leuk maar als dat bij ons zou gebeuren zou iedereen boos worden, maar hier wordt het gewoon aanvaard.

 

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
medical outreachhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/194721/medical-outreach
medical outreach
 

TZ – A Look Inside Hiari Orphanage   (published in Tanzania)

March 22, 2012 by   Comments(1)

This orphanage has been around for 10 years now but is new to Projects Abroad.  Not all the children here go to school.  Some of the younger children are there in the morning when we arrive and then other older kids return from school in the afternoon.  They ones in school have a very long day because the school is quite a distance away.  They leave at 6am and return around 5pm.  Myself and Nathalie, the other volunteer working here with me, are trying to implement some structure to the day that will benefit both groups of children.  Not all the children speak English so we also need to be a bit creative in finding ways to communicate with them all.

The first couple of days I have just been trying to get to know each of them a little better and understand their different personalities and needs.   I was talking with some of the girls about music…they love music especially Chris Brown and Rihanna!  I had my phone with me so we were able to listen to some songs and of course they know all the words. It was fantastic, we all started dancing and singing, they had a great time and it was great that we were able to use music as a way to connect. 

In the afternoon we played some games.  We had the children take turns drawing pictures on the chalk board and guessing what each person was drawing…Pictionary.  I also spent time with some of the older children practicing their math skills.  It’s great to see them so eager to learn.  They love to help each other but are also very competitive, especially when it comes to girls against boys.

When it’s time for us to leave there is no shortage of hugs and kisses from the kids.  They all gather around and everyone wants to say goodbye….one little boy, his name is Ali, he loves when we spin him around and when it’s time to leave he always runs over for one last spin before he says goodbye.  Even as we start to walk home the children are yelling our names and waving goodbye…it was a great day for all of us.

(0 from 0 votes)
 
TZ – A Look Inside Hiari Orphanagehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/mtait1/read/194639/tz-a-look-inside-hiari-orphanage
TZ – A Look Inside Hiari Orphanage