click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

May 2018

Blog 24: Koningsmaal   (published in Kenya)

May 30, 2018 by   Comments(0)

29-05-18

Ik ben vandaag voor het laatst op giraffe tocht geweest. Dat betekend ook meteen de laatste keer iets met grote dieren, want morgen gaan we vogels kijken. Toch een beetje raar. Zaterdag lijkt nog zo ver weg, maar het komt toch steeds sneller dichterbij.

We moesten vroeg op van morgen om leeuwen te zoeken. Nog voordat de zon opkwam. Dat betekende dat het behoorlijk koud was, ik had een shirt met lange mouwen, een fleece vest en een donsjas aan en ik zat nog te bibberen achter in de auto.
We hadden goede hoop om iets te vinden omdat we gisteren al twee leeuwen hadden gespot, misschien zouden ze nog in de buurt zijn. Helaas was dat een beetje te optimistisch. We hebben uren rondgereden zonder iets te zien, geen leeuwen in ieder geval, wel een hoop zebra’s
Maar net toen we allemaal koud waren, honger hadden en het eigenlijk een beetje zat begonnen te raken, kwamen we alsnog iets interessants tegen. Er stond een man heel hard vanuit de bosjes naar ons te zwaaien. Toen we dichter bij kwamen en uit de auto stapten liet hij ons zien wat hij had gevonden.
Onder een zwerm vliegen lag een zebramaag, maar zonder zebra. Die lag ietsje verder achter de bosjes. Hij was van onder helemaal open gereten en leeggegeten, de kliekjes van het avondeten van de leeuwen die we gisteren hadden gezien. De man vertelde dat de jakhalzen en hyena’s vanavond de rest mee naar de grot slepen een daar alles opeten, letterlijk alles, ook de huid, hoeven en botten, de organen hadden ze vannacht waarschijnlijk al meegenomen.
Je wil trouwens liever eindigen als de lunch van een leeuw dan van een hyena. Leeuwen bijten hun prooi in de nek en wachten tot het dood is, maar hyena’s beginnen bij de onderbuik en eten hun prooi terwijl het nog leeft.
Toen we weer terug kwamen bij het kamp kregen we pannekoeken als ontbijt, dat konden we allemaal wel gebruiken. Ik heb toen nog een tijdje geblogd, en wat foto’s geüpload.
In de middag was het tijd voor giraffen. We kwamen Mozes weer tegen, ik dacht dat het bijzonder was als je hem zag, maar dit is al de derde keer. We zijn naar een heuvel gereden met een klein hutje erboven op, een post voor een ranger. We zijn de heuvel op geklommen en we hadden prachtig uitzicht over een groot deel van Soysambu. Het handige was dat we vanaf daar meteen konden kijken waar er nog meer giraffen waren.
Toen we onderweg waren naar die andere giraffen zagen we een baby jakhals. Hij was hartstikke klein dus het was moeilijk om hem te zin zitten tussen het gras, maar ik heb toch wat redelijke foto’s weten te maken.

(0 from 0 votes)
 
Blog 24: Koningsmaalhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442952/blog-24-koningsmaal
Blog 24: Koningsmaal
 

Blog 24: Koningsmaal   (published in Kenya)

May 30, 2018 by   Comments(0)

29-05-18

Ik ben vandaag voor het laatst op giraffe tocht geweest. Dat betekend ook meteen de laatste keer iets met grote dieren, want morgen gaan we vogels kijken. Toch een beetje raar. Zaterdag lijkt nog zo ver weg, maar het komt toch steeds sneller dichterbij.

We moesten vroeg op van morgen om leeuwen te zoeken. Nog voordat de zon opkwam. Dat betekende dat het behoorlijk koud was, ik had een shirt met lange mouwen, een fleece vest en een donsjas aan en ik zat nog te bibberen achter in de auto.
We hadden goede hoop om iets te vinden omdat we gisteren al twee leeuwen hadden gespot, misschien zouden ze nog in de buurt zijn. Helaas was dat een beetje te optimistisch. We hebben uren rondgereden zonder iets te zien, geen leeuwen in ieder geval, wel een hoop zebra’s
Maar net toen we allemaal koud waren, honger hadden en het eigenlijk een beetje zat begonnen te raken, kwamen we alsnog iets interessants tegen. Er stond een man heel hard vanuit de bosjes naar ons te zwaaien. Toen we dichter bij kwamen en uit de auto stapten liet hij ons zien wat hij had gevonden.
Onder een zwerm vliegen lag een zebramaag, maar zonder zebra. Die lag ietsje verder achter de bosjes. Hij was van onder helemaal open gereten en leeggegeten, de kliekjes van het avondeten van de leeuwen die we gisteren hadden gezien. De man vertelde dat de jakhalzen en hyena’s vanavond de rest mee naar de grot slepen een daar alles opeten, letterlijk alles, ook de huid, hoeven en botten, de organen hadden ze vannacht waarschijnlijk al meegenomen.
Je wil trouwens liever eindigen als de lunch van een leeuw dan van een hyena. Leeuwen bijten hun prooi in de nek en wachten tot het dood is, maar hyena’s beginnen bij de onderbuik en eten hun prooi terwijl het nog leeft.
Toen we weer terug kwamen bij het kamp kregen we pannekoeken als ontbijt, dat konden we allemaal wel gebruiken. Ik heb toen nog een tijdje geblogd, en wat foto’s geüpload.
In de middag was het tijd voor giraffen. We kwamen Mozes weer tegen, ik dacht dat het bijzonder was als je hem zag, maar dit is al de derde keer. We zijn naar een heuvel gereden met een klein hutje erboven op, een post voor een ranger. We zijn de heuvel op geklommen en we hadden prachtig uitzicht over een groot deel van Soysambu. Het handige was dat we vanaf daar meteen konden kijken waar er nog meer giraffen waren.
Toen we onderweg waren naar die andere giraffen zagen we een baby jakhals. Hij was hartstikke klein dus het was moeilijk om hem te zin zitten tussen het gras, maar ik heb toch wat redelijke foto’s weten te maken.

(0 from 0 votes)
 
Blog 24: Koningsmaalhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442951/blog-24-koningsmaal
Blog 24: Koningsmaal
 

Blog 23: Voor de verandering   (published in Kenya)

May 29, 2018 by   Comments(0)

27-05-18

Natuurlijk, net die ene keer dat ik m’n camera vergeet...

Het was niet een hele bijzondere ochtend, behalve dan dat we een half uurtje langer konden slapen. We zijn weer vallen gaan zoek. De buit was niet zo groot als vorige week, maar we hadden er toch aardig wat.
Vallen zoeken is de enige activiteit waarbij we veel lopen, en omdat we het altijd ‘s ochtends doen is het gras altijd nat. Omdat het de hele dag heel mooi weer was heb ik besloten om tussen de middag, voor het eerst, de pijpen van m’n broek te ritsen, om ze te laten drogen en m’n melkflessen een beetje zon te geven. Dat laatste was misschien pakte niet helemaal uit zoals ik had gehoopt. M’n benen hebben nu wel een kleurtje, maar het is licht roze.
‘S middags deden we giraffen. We begonnen heel goed met een groep van een stuk of vijfentwintig, maar toen we een tijdje niks meer vonden raakten we allemaal een beetje afgeleid en zijn we stiekem leeuwen gaan zoeken, want er was recentelijk een signaal opgepikt in de buurt.
En we vonden ze nog ook, twee mannetjes onder een een boom. Net als ik m’n camera niet bij me heb.
We zijn ook nog even naar het meer gegaan. Voor Simon, die gister is aangekomen, was het de eerste keer. Voor mij waarschijnlijk de laatste.
‘S avonds ben ik vroeg in bed gaan liggen, voor een beetje “me-time”.

(0 from 0 votes)
 
Blog 23: Voor de veranderinghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442932/blog-23-voor-de-verandering
Blog 23: Voor de verandering
 

Blog 22: Het laatste uitje   (published in Kenya)

May 29, 2018 by   Comments(0)

27-05-18

Ik heb tussen de middag eindelijk de doorn die al sinds donderdag in m’n hand zit weten te extraheren. Dat kreng heeft vier dagen vast gezeten. Oh, en ik heb een foutje gemaakt met de ugly big five, geen berghagedis maar de gier. Die heb ik toch ook gezien.

Het was weer een leuke dag. Ik ben met Swetha naar de buren geweest, Lake Nakuru National Park. Voor het eerst was de chauffeur op de afgesproken tijd bij het kamp om ons op te halen. Het was een heel fijn busje, iets kleiner dan de anderen, maar er stonden minder stoelen in waardoor er meer ruimte was.
Het was niet eens een uurtje rijden naar het park, wat betekende dat we al voor acht uur binnen waren. Veel dieren zijn hetzelfde als in Soysambu, zoals de zebra’s, giraffen, flamingo’s en gazellen, maar het landschap is heel anders. Nakuru is veel bossiger en heuvelachtiger, echt schitterend. Zelfs als er geen dieren te zien waren was het nog geweldig om daar doorheen te rijden.
Waar we voor kwamen waren de neushoorns, waarom het park bekend staat. We hadden al vrij snel een groepje gespot, maar die waren heel ver weg en we wisten eigenlijk alleen dat het neushoorns waren omdat de gids het zei, maar het bood wel hoop voor de rest van de dag dat ze nog wat dichter bij zouden komen.
Ondertussen zijn we de rest van het park gaan onderzoeken. Er waren onwijs veel apen en buffels. Door die laatste zijn we een keer bijna aangevallen, hij rende recht op de auto af. Blijkbaar zijn de buffels in Nakuru een stuk agressiever dan die in Soysambu, hun eerste reactie op mensen is wegrennen.
We hebben ook een heleboel wrattenzwijnen gezien, meestal met biggetjes. Dit zijn toch een van m’n favoriete dieren die ik hier heb gezien, ze zien er zo grappig uit als ze wegrennen met hun staart omhoog, doet me een beetje denken aan Nora.
Tussen de middag hebben we gepauzeerd in een luxe hotel. Het was bijna of we niet meer in Afrika waren, het deed me meer denken aan een Europees resort met een safari-thema. Wat verraadde dat we toch echt in Kenia waren was het schitterende uitzicht op Lake Nakuru.
Ze zou trouwens niet zeggen dat het een mooi hotel was vanwege de prijzen op de kaart, we hebben met z’n tweeën voor een tientje kunnen lunchen.
‘S middags zijn we toch nog op zoek geweest naar die neushoorns. Ze waren iets dichter bij gekomen, je kon nu wel zien dat het neushoorns waren, maar om te zien dat het witte neushoorns waren had je toch echt een verrekijker nodig, gelukkig had ik die bij me.
We hebben daarna nog door het park rond gereden op zoek naar zwarte neushoorns, iets waar we eigenlijk niet vanuit gingen dat het zou lukken, want ze zijn heel schuw en worden niet vaak gespot. We zagen wel heel veel aapjes en bavianen, ook vaak met kleintjes, en zelfs een paar leeuwen.
Maar net toen we onderweg waren naar de uitgang zagen we van achter een boom een zwarte neushoorn aanlopen. Hij was veel dichterbij dat de witte neushoorns die we eerder hadden gezien en hij leek zich totaal niet aan ons te storen. Hij nam gewoon lekker rustig een bad.
Je kan wel zeggen dat ik de dag tevreden heb afgesloten. We zijn voordat we naar huis gingen nog even gestopt bij een souvenirwinkel waar ik m’n laatste aankopen heb gedaan. Dus ik ben nu in principe helemaal klaar om naar huis te gaan, maar eerst nog genieten van mijn laatste week in Soysambu, en hopen op een luipaard.

(0 from 0 votes)
 
Blog 22: Het laatste uitjehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442828/blog-22-het-laatste-uitje
Blog 22: Het laatste uitje
 

Blog 21: Keniaans tempo   (published in Kenya)

May 29, 2018 by   Comments(0)

26-05-18

We hebben vandaag buiten de deur geluncht. Echt niet normaal hoe goedkoop dat was, en nog heel lekker ook. Jammer dat we niet elke dag in Nakuru kunnen eten.

Zaterdagen zijn vrij, dus ik heb een beetje uitgeslapen. Daarna heb ik een tijdje aan m’n blogs en foto’s gewerkt. Rond half elf ben ik met Swetha en Karioki naar Nakuru vetrokken. Karioki moest boodschappen doen ik wij moesten geld pinnen voor ons uitje van morgen. We dachten dat we binnen een uur of twee wel weer thuis zouden zijn, hadden wij het even mis.
We liepen eerst een stukje naar het dorpje in de buurt. Daar hebben we een tijdje bij het busstation gewacht op een matatu. Toen die uiteindelijk arriveerde werd die echt propvol gedouwd, er was plek voor vijftien mensen maar er zaten er eenentwintig in, mij hoor je nooit meer klagen over arriva. De bus deed er ook nog een kwartier over voordat we eindelijk vertrokken van het busstation. Gelukkig was het niet heet in het busje, dat was de druppel geweest.
Aangekomen in Nakuru was het onwijs druk en ik werd van alle kanten aangesproken en zelfs vastgepakt. Toen we wat meer richting het centrum gingen kregen we wat meer de ruimte.
Toen we geld hadden getrokken ging Karioki naar de markt voor de boodschappen en wij naar een supermarkt om wat snacks in te slaan voor morgen. Ik heb mezelf getrakteerd op m’n eerste flesje cola in drie weken. Het was echt maar zeventig cent, terwijl zo’n flesje thuis makkelijk tweeënhalve euro kost.
Toen we klaar waren in de supermarkt hebben we in een restaurantje de tijd een beetje gedood, maar toen we op het afgesproken tijdstip op Karioki stonden te wachten was hij nog niet klaar met de boodschappen, dus hij heeft ons naar het busstation gebracht en ons ervan verzekerd dat we de weg vanuit het dorp naar het kamp zelf wel konden vinden.
We zaten op de terugweg voorin, waar we meer ruimte hadden maar waar de zon ook sterker naar binnen scheen. In het dorp aangekomen bleek de weg terugvinden toch lastiger dan had geleken. We zijn het hele dorp door gezigzagd, waarbij we werden achtervolgd door een groep spelende kinderen.
Aan Swetha had ik niks, die liep de hele tijd maar te roepen dat haar niks bekend voorkwam en dat ze niet had opgelet op de heenweg. Ondertussen probeerde ze bij elke kutkoe en schurftige hond stil te staan om hem te aaien, terwijl ik ons naar huis probeerde te leiden. Je kan wel zeggen dat ik me behoorlijk aan haar heb geërgerd.
Uiteindelijk heb ik ons thuis gekregen, bijna zeven uur nadat we vertrokken waren.

(0 from 0 votes)
 
Blog 21: Keniaans tempohttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442827/blog-21-keniaans-tempo
Blog 21: Keniaans tempo
 

Blog 20: Vies   (published in Kenya)

May 29, 2018 by   Comments(0)

25-05-18

Ik ben thuis al geen fan van tomaten of komkommers, maar hier zijn ze echt ranzig. Het waren geen echte komkommer en tomaat, maar het leek er wel op en ze waren alle bij niet lekker.

Vandaag gingen we weer naar het meer. Niet om vogels te tellen, maar om de boel op te ruimen. Toen we aankwamen zagen we een man zonder shirt een gat graven aan de oever. Later bleek dat hij z’n bad aan het klaarmaken was. Er zijn een aantal hete bronnen langs het meer en veel locals gebruiken het als badkamer een washok.
Dat bleek later ook toen we het afval gingen rapen. Het lag vol met gebruikte kleren (vooral onderbroeken), luiers en zelfs een flesje met pis. Het was sowieso een vies werkje, er was heel veel afval dat er duidelijk al een tijdje lag, zo lang dat de planten er doorheen groeiden en er mieren in woonden.
We hadden niks om alles mee op te rapen dus je moest elke keer bukken, wat niet echt lekker voor je rug was, zeker niet als je de dag ervoor al een hele middag je evenwicht hebt geprobeerd te houden op een scheve kameel.
Wat alles een beetje beter maakte waren de pelikanen die heel dichtbij kwamen.
We hadden de middag vrij. Ik heb die tijd gebruikt om m’n blog bij te werken. Eindelijk lopen de blogs en fotoalbums gelijk. Met een beetje geluk ben ik begin volgende week weer bij.
De rest van de dag heb ik gewoon een beetje geluierd. Tegen het eind van de middag hebben we afscheid genomen van Ruri, want haar week zat er op.

(0 from 0 votes)
 
Blog 20: Vieshttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442826/blog-20-vies
Blog 20: Vies
 

Blog 19: Nieuwe avonturen   (published in Kenya)

May 26, 2018 by   Comments(0)

24-05-18

Ik ben er vandaag achter gekomen dat ik de big five dan wel niet allemaal gezien heb, maar wel mooi de ugly big five: hyena, wildebeest, wrattenzwijn, mountain lizard (berghagedis?) en maribu stork (mariboe ooievaar?)

Weer hard werken vandaag. We hebben in de ochtend geholpen met het bouwen van een Boma, dat is een soort omheining voor vee om te zorgen dat de leeuwen er niet bij komen. Die omheining word gemaakt van acacia, die typisch Afrikaanse boom met horizontale bladeren. Wat je niet op de foto’s ziet is dat ze onwijs stekelig zijn, met stekels van bijna vijf centimeter lang.
We moesten eerst stukken van de bomen afhakken met een machete. Ziet er cool uit, maar het is heel zwaar en je krijgt er blaren van op je handen. Natuurlijk werd mij pas verteld dat ik het vereerd deed toen ik al aan m’n tweede boom begonnen was. Best frusterend, zoals wij stonden te zwoegen op een takje terwijl die gasten die wij aan het “helpen” waren in een klap een halve boom om hakten.
Daarna moesten de takken op een kar geladen worden geladen. Voordeel was dat door de stekels de takken als klittenband op elkaar bleven liggen, nadeel was dat je een gigantische stekel boom boven je hoofd moest tillen en op een stapel andere stekel bomen moest gooien. Soms waren de takken zo zwaar dat je ze met z’n tweeën moest tillen, en als je dan niet goed communiceert kom je vast te zitten, zo zat ik met m’n haar vast in de ene tak en stak de ander in m’n kont terwijl ik omsingeld was door weer een ander. En dan moest je ze ook nog weer van de wagen af zien te krijgen en op de omheining gooien.
Tussen de middag was er tijd om een poging te doen de acacia-stekels uit je handen de peuteren, en in mijn geval snijden omdat ze zo diep zitten. Maar niet te lang want we gingen het kameel rijden inhalen.
Toen we aankwamen zagen we dat het niet echt kamelen waren maar dromedarissen, maar een bult. Toen we allemaal zaten kwamen we erachter dat een kameel niet heel ergonomisch is, ik snap niet hoe ze ooit hebben kunnen verzinnen dat dat een geschikt rijdier is. Ten eerste kan je er niet op gaan zitten als ze staan, dus ze moeten opstaan terwijl je erop zit. Ten tweede hobbelen ze onwijs terwijl ze lopen, zodat je moet inspannen om je evenwicht te bewaren. Ten derde, in ieder geval bij een dromedaris, zit er een enorme bult in de weg waardoor je alleen helemaal voorop of helemaal achter op het zadel kan zitten.
Desondanks was het een fantastische ervaring. Ik heb eigenlijk altijd al op een kameel willen rijden, dus die kan ook weer van de bucketlist. We reden gewoon door Soysambu maar het gaf toch een heel ander perspectief van de rug van een kameel en de rit was echt prachtig, we kwamen zelfs Mozes weer tegen, zelfs toen het begon te regenen.
Toch was het wel fijner geweest als het zonnetje was blijven schijnen. Het regende echt hard en op het eind waren we allemaal doorweekt en koud, zelfs ik met m’n regenjas en -laarzen.
Thuis wilde ik douchen maar dat was niet helemaal wat ik ervan verwacht had. De waterdruk hier is nou niet bepaald om over naar huis te schrijven (daarom heb ik het ook niet gedaan), maar vanavond heeft het een nieuw dieptepunt bereikt. Het was bijna alsof het water weer terug in de douchekop kroop, en het was nog koud ook.

(0 from 0 votes)
 
Blog 19: Nieuwe avonturenhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442802/blog-19-nieuwe-avonturen
Blog 19: Nieuwe avonturen
 

Blog 18: chapati met dippie   (published in Kenya)

May 26, 2018 by   Comments(0)

23-05-18

Ruri doet de deur niet op slot als ze op de wc zit. Ik ben vandaag twee keer bij haar naar binnen gelopen.

De giraffentocht van vanmorgen was eigenlijk precies hetzelfde als vorige week, maar dan omgekeerd. Eerst de grote groep van Dirty en vervolgens nog maar twee enkele giraffen. Een verschil was dat ik vandaag de foto’s moest maken, als het ff kan doe ik dat ook niet meer, je bent te veel bezig met ze onder de juiste hoek voor je lens te krijgen om te genieten van de dieren.
We gingen ook weer naar de grot, zodat Ruri die ook kon zien. We zijn dit keer alleen niet zo diep naar binnen gegaan, omdat er verse poep lag en het rook naar rauw vlees. Me door een hyena laten verslinden staat niet op m’n bucketlist.
Een nieuw uitje was de cattle dip. Probeer je eerst eens voor te stellen wat dat zou kunnen zijn. Zie je het voor je? Ok, het was een soort kanaaltje waar als een soort lopende band koeien doorheen gedreven werden. In het badje zat een goedje dat ze beschermt tegen parasieten. Het zag er heel grappig uit om de koeien zo in het water te zien springen en vervolgens een stukje te zien zwemmen.
‘S middags zouden we kamelen gaan rijden, maar dat ging helaas niet door omdat onder weg naar het kamp de auto kapot ging. Daardoor hebben we ook het laatste stuk moeten lopen.
In plaats van de kamelen hadden we dus de middag vrij en ‘s avonds gingen we onze eigen chapati maken, dat is een soort flatbread dat hier vaak gegeten word met stoofpotjes en bonen. Onze chapati’s waren niet zo goed als wanneer de kok ze maakt, maar ik denk dat die van mij wel de beste waren, hihi. De jongens hebben geprobeerd die van hen beter te maken door het laatste beetje ketchup eroverheen te gooien, ze hadden die fles zondag gekocht. Misschien ga ik eens proberen om thuis chapati te maken.

(0 from 0 votes)
 
Blog 18: chapati met dippiehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442758/blog-18-chapati-met-dippie
Blog 18: chapati met dippie
 

Blog 17: Medeplichtig?   (published in Kenya)

May 26, 2018 by   Comments(0)

22-05-18

Het was koud vandaag. De nachten worden ook kouder. Ik zit ook op het zuidelijk halfrond en het wordt hier winter. Maar ook bij de evenaar dus winter betekend zeventien graden.

We gingen vanmorgen weer naar het meer, wat trouwens Elmenteita heet, ik geloof niet dat ik dat heb verteld. We hadden eigenlijk precies hetzelfde programma als vorige week, maar we zagen natuurlijk wel andere dingen.
Er waren minder flamingo’s vandaag dan vorige week, maar nog steeds heel veel. Ik denk dat het iets te maken had met dat het een beetje druilerig weer was, want er waren sowieso minder dieren rond het meer. We zagen wel een paar jonge flamingo’s, die zijn grijs in plaats van roze.
We kwamen dit keer ook een busje met dikke toeristen tegen, die hebben we hier nog niet echt gezien.
We hadden de middag vrij, want er was weer een avondprogramma. Alle anderen hebben die tijd gebruikt voor een middagdutje, maar ik heb eindelijk een goede manier gevonden om m’n foto’s te uploaden, alleen duurt het wel lang. Ik moet eerst de foto’s importeren van m’n camera, dan van de foto een foto maken op m’n telefoon en die foto naar mezelf mailen als een kleiner bestand, ik heb ook screenshots op de iPad geprobeerd te mailen, maar dat werkte niet. Ik ben de hele middag druk bezig geweest de foto’s up to date te krijgen, maar het gaat nog wel een paar dagen duren.
We gingen ‘s avonds weer op zoek naar leeuwen. We gingen naar een stuk van het reservaat waar we volgens mij nog niet geweest zijn, het was veel bergachtiger, erg mooi.
We kwamen onderweg weer een busje met toeristen tegen, we werden nog uitgenodigd voor een feestjes bij hun kamp, maar we moesten nou eenmaal werken, we zijn hier niet voor onze lol.
We hebben wederom geen leeuwen gezien vandaag, maar het was toch een spannende tocht. Op een gegeven moment hoorden we iemand roepen, een enkele schreeuw, maar we waren er niet helemaal uit of het gewoon een geluid was of dat er iemand “help” riep. Elke keer als iedereen zichzelf ervan had weten te overtuigen dat het niks was begon iemand anders te speculeren over welk dier hem aangevallen had of hoelang hij al vast zat onder dat rotsblok. Uiteindelijk zijn we het er over eens geworden dat als er echt wat aan de hand was hij wel harder en meer geschreeuwd zou hebben, en we weten niet eens zeker of hij wel help riep. Maar als je de komende dagen een nieuwsbericht ziet over iemand die het leven heeft gelaten in Soysambu, dan weten wij van niks.

(0 from 0 votes)
 
Blog 17: Medeplichtig?https://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442757/blog-17-medeplichtig
Blog 17: Medeplichtig?
 

Blog 16: Een bijna gewone werkdag   (published in Kenya)

May 25, 2018 by   Comments(0)

21-05-18

Van het weekend is er een nieuw meisje aangekomen, Ruri. Ze blijft maar een week, wat ik eigenlijk wel jammer vind. Ze is namelijk heel gezellig en het is ook wel leuk om een beetje variatie te hebben qua huisgenoten. Ik denk dat ik een beetje me-time nodig heb, ik begin me te ergeren.

Na een weekendje weg moest ik weer aan de slag vandaag, en we begonnen met stikken zoeken. De laatste twee keer dat ik dat heb gedaan was het niet zo heel succesvol, maar vandaag hadden we een goede buit, de achterkant van de jeep hing helemaal vol. Een van de strikken zat voor een deel begraven onder de grond, hij moest er met de auto uit getrokken worden. Ik heb zelf drie strikken gevonden, en een schedel van een een impala, ik heb hem maar laten liggen want de mieren gingen er nog met het vlees vandoor.
‘S middags gingen we op giraffen tocht. We kwamen als eerste dezelfde enorme groep tegen als woensdag, met Dirty. Daarna een hele tijd geen giraffen, maar wel twee secretary birds (secretarisvogel?) die heel zeldzaam schijnen te zijn. Dat is het bewijs dat m’n superkracht nog werkt, want dit was niet de eerste keer dat ik een secretarisvogel heb gezien hier.
Toen we weer een giraffe zagen stond die uitgebreid te pissen, en pissen, en pissen, en pissen, er kwam geen eind aan. Het bleek een voorbode voor de rest van de middag want totdat we terug waren in het kamp stonden alle dieren zich links en rechts slangen te doden.
De laatste groep giraffen die we zagen was de meest dynamische groep die ik tot nu toe heb gezien. Meestal staan ze maar een beetje te staan of te eten, maar deze waren ook aan het spelen, door hun nekken om elkaar te slaan. Het waren allemaal mannetjes, maar er was een tweetal dat op zo’n manier stond te “spelen” dat ik dacht dat er eentje toch een vrouwtje was, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar nee, het waren gewoon twee homo-giraffes. En nog een stel nichten ook, er stond eerst nog een derde bij maar die negeerden ze volledig en vervolgens paradeerden ze samen weg.

(0 from 0 votes)
 
Blog 16: Een bijna gewone werkdaghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442731/blog-16-een-bijna-gewone-werkdag
Blog 16: Een bijna gewone werkdag