click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

January 2014

Laatste update...einde van 3 maanden Afrika!!!   (published in Kenya)

January 31, 2014 by   Comments(3)

Maandag 27 januari

Vanmorgen met een stevig Engels ontbijt begonnen. Twee gebakken eieren op toast, uitgebakken spek, sausage, gebakken tomaat en om het af te maken witte bonen in tomatensaus. Een ontbijtje waar je het wel een paar uurtjes op vol houdt. Dat was nodig want we zouden de ochtend besteden met een bezoek aan de Victoria watervallen. Met de auto naar de hermetisch afgesloten falls en nadat we een entreebewijs hadden gekocht voor dertien euro konden we vrij toegankelijk naar binnen en alles bezichtigen. De Victoriawatervallen liggen precies op de grens met Zimbabwe en aan beide kanten ongeveer evenveel waterval. Het is een mooi aangelegd geheel en via paden en een brug word je langs de enorme waterstort geleid. Overal zijn uitsparingen gemaakt waar je een prachtig zicht hebt op het geheel. De rivier stort zo een honderd meter naar beneden en dat geeft een geweldig lawaai. Maar ook een hele mooie wolk van waterdamp. Het water spat echt heel hoog op en als er een beetje wind staat dan is het net of je door de regen loopt. Het is echt fantastisch om nat te worden in de ruis van het water. Het is ongelofelijk indrukwekkend. Het was voor mij de eerste keer dat ik zo een mooi natuurfenomeen van dichtbij kon aanschouwen. En het was echt dichtbij! Het was werkelijk mooi aangelegd en het was die dertien euro meer dan waard. Ik heb me helemaal gek gefotografeerd en het interesseerde me niet of mijn camera af en toe een beetje nat werd. Wat een donderend geweld was dit. Toen de zon door het wolkendek heen brak werd het nog adembenemender want op de bovenkant scheen de zon en zette het geweld in een prachtig licht. Onder vormde zich in het bruiswater regenbogen. Wat een geweldig gezicht en de foto’s zijn zo ontzettend mooi geworden. Het was een dubbele regenboog die er hing in het zonlicht tegen de donkere achtergrond. Ik kon nauwelijks verder lopen omdat het zo indrukwekkend was dat ik alles wilde voelen en beleven. Het ene uitzichtpunt was nog mooier dan het andere. Echt fantastisch genieten is dit. Het gaat om zwaluwen ringen maar dit is wel een hele mooie bijvangst. Aan het eind keken we een kloof in waar het water verder stroomde richting Zimbabwe. Ongelofelijk, wat een diepe kloof en de camera ratelde maar door. Op de terugweg, dat grotendeels dezelfde route was kon je de vallen van de andere kant bewonderen. Het meest indrukwekkende vond ik het opspattende water dat als een behoorlijke regen op je neer daalde. Vooral de geur ervan is heerlijk. Alsof er vers water op je hoofd valt. Toen we weer terug waren bij het begin konden we nog een pad nemen waar je een prachtig uitzicht had in het verlengde van de watervallen. Ook konden we hier de rand zien hoe het water naar beneden stortte. Toen we dit allemaal hadden gezien liepen we een ander pad in dat ons aan de andere zijde langs de kloof leidde. Jeetje, onbeschrijfelijk hoe mooi dat was. Helaas niet goed met foto’s vast te leggen maar hopelijk blijft het in mijn geheugen gegrift zitten. Plotseling een aantal bavianen op het pad en in de struiken. Ze waren erg gewend aan toeristen want ze gingen rustig door met vlooien en eten. Wat kon je dichtbij komen en wat mooi om het natuurlijke gedrag van korte afstand te zien. Toch maar weer verder. Halverwege werden we aangesproken door een Zimbabwaanse jongen die ons probeerde over te halen om te bungyjumpen. Hij vertelde dat je ook gratis mocht maar dat was dan zonder elastiek. Dat was niet waar we voor kwamen en toen toverde hij koperen armbanden uit zijn zak want ja, toeristen moet je toch wat kunnen verkopen. Zijn praatje was heel aandoenlijk want zijn opa had hem de kneepjes van het vak geleerd en hij had de enige echte goeie armbanden. Ook daar trapten wij niet in en toen we zo een beetje aan het eind van het gesprek waren kwam er een Zambiaanse grote jongen aan die hem aansprak en afvoerde. We begrepen dat hij illegaal de grens was overgestoken en dat hij toeristen aan Zambiaanse kant lastig viel en dat dat zeker niet de bedoeling was. We hebben hem niet meer gezien. Ik ben helemaal doorgelopen naar het eind en werd tegengehouden door een groot hekwerk dat de grens met Zimbabwe vormde. De andere waren al eerder teruggekeerd en ik wilde ze snel weer inhalen maar mijn weg werd versperd door een enorme baviaan die midden op hat pad zat en daar absoluut niet weg wilde. Nu heb ik voor apen het nodige respect want ze zien er lief uit maar kunnen gemeen bijten. Denk nog maar even terug aan Bokito die een vrouw aanviel in de dierentuin. Naast gemeen bijten kunnen ze ook allerlei ziektes en infecties overbrengen. Ik was dus genoodzaakt om te blijven staan en dat deed ik dan ook maar. Weggaan deed hij niet want even later ging hij uitgebreid met een vrouwtje zitten vlooien en hield mij daarbij nauwlettend in de gaten. Ik heb hem maar niet te veel aangekeken en op eerbiedige afstand gewacht totdat het meneer beliefde om weg te gaan. Terug bij de auto stonden de andere al geruime tijd te wachten en toen ik mijn verhaal vertelde gaven ze me groot gelijk. Na de verlate lunch even in de lodge bijgekomen van deze indrukwekkende ochtend. Eind van de middag een cruise geboekt over de Zambezi bij zonsondergang. Gratis drank met barbecue. Het bleek dat we de enige aan boord waren toen we van wal staken. De drie bemanningsleden hadden er veel lol in toen we onze foto apparatuur voor de dag haalden. Camera’s, statieven, kleine lenzen, grote lenzen en hele grote lenzen. We vertelden dat we met vogels bezig waren en met de natuur in het algemeen. Normaal zijn dit soort reisjes bedoeld om van de zonsondergang te genieten met wat eten en een drankje. Daar hadden wij geen tijd voor. Een van de bemanningsleden was ook een vogelaar en we hebben de reis van ons leven beleefd. We hebben de mooiste plekjes gezien en ze lieten ons van alles zien. Een wandje waar bijeneters in broedden, op twee meter afstand met de vogels op stokjes voor hun holletje. Rustende en zwemmende krokodillen. Allerlei soorten vogels waaronder een African Finfoot, een tamelijk zeldzame fuutachtige. We hadden geen tijd om te barbecueën en om te eten. Wat was er een hoop te zien en hij voer zelfs een doodlopend stukje rivierarm in. Rondom ons allemaal boten met toeristen die van de schitterende kleuren van de zonsondergang genoten terwijl wij en opensnavel ooievaar stonden te fotograferen van dichtbij. Ze kregen er steeds meer plezier in en onderling hielden ze een wedstrijd wie het eerste iets nieuws zag. De nijlpaarden hebben we ook nog even en passant gezien. In de Zambezi ligt een eiland van twee kilometer lengte waar we omheen zijn gevaren. Toen een van de bemanningsleden ons attent maakte op een Afrikaanse visarend in een palmboom met ondergaande zon braken er bij ons de ohhhh’s en de ahhh’s echt door. Het was al zo mooi en zo adembenemend, dat dit een echte fantastische afsluiter was. Het silhouet van een arend in een palmboom….kan het mooier? We hebben de drie uitbundig bedankt en hebben ze een hele flinke fooi gegeven voor al dit fantastisch. O ja, zonsondergang op de Zambezi…ik weet niet hoe dat er uitziet…..

 

Dinsdag 28 januari

Vroeg er uit om in een wildpark proberen wat wilde dieren te spotten. Weer begonnen met zo een lekker stevig Engels ontbijtje. Het duurde even voordat het allemaal uitgeserveerd werd want de receptie ging tien minuten te laat open. Je dient je ontbijt te bestellen en te betalen bij de receptie waarna het in een ander gedeelte wordt klaargemaakt als je de bon kunt overleggen. Na het ontbijt naar het park toegereden. Daar zat Marnix, een alleraardigste Zambiaan, ons al op te wachten. Gisteren voeren we nog langs de oever van dit park en nu reden we er boven op. Volgens de informatie zijn er 515 verschillende vogelsoorten waargenomen. Daarnaast komt er veel wild voor waaronder olifanten. Helaas kwamen die nu niet in het natuurgebied voor want de ondergrond was te zompig en daar houden de zwaarlijvige niet van. Het leuke van het gebied was dat wanneer je eenmaal betaald had je er de hele dag in en uit kon. We waren nog maar net op weg of een prachtige Impalabok lag te herkauwen in het gras op een redelijk korte afstand. De camera’s klikten gewillig en de impala was vereeuwigd. Ook de vogels dienden zich al aan en de bijeneters van gisteravond konden we nu van bovenaf fotograferen. Wat zijn het een snelle en behendige dieren. Ze kijken continu om zich heen en als ze een bij of ander eetbaar insect zien vliegen dan duiken ze er op af en met een enorme behendigheid vangen ze het insect in de lucht. Daarna keren ze terug naar dezelfde plek als ze gestart zijn en dat levert dan mooie foto’s op. Een paartje Red-rumped swallows eisten al onze aandacht op. Ze vlogen steeds in een duiker met een bek vol voer, daar zou wel eens een nestje kunnen zitten. Dus Tjeerd wilde dat wel even zeker weten en toen hij zijn hoofd in de duiker stak schrok hij zich wezenloos. Twee wrattenzwijnen hadden de duiker als schuilplaats gekozen en zij vluchtten met veel kabaal weg. Tjeerd stond stijf van de schrik. Maar volgens mij de zwijnen niet minder. Het volgende avontuur diende zich al aan en een enorme varaan bleef in het gras zitten en drukte zich. Tjeerd ging de auto uit en de varaan hief zijn kop net boven het gras uit en nam spoedig  daarna de benen. Zo reden we van het ene hoogtepunt naar het andere hoogtepunt en het was weer adembenemend mooi. Daar stond een groepje zebra’s tussen de bomen en het licht viel er prachtig op. Wat een heerlijk moment weer. De weg liep wel een kilometer of 15 parallel aan de Zambezi en het was echt een prachtige weg. Na de zebra’s kwamen we bij een soort picknickplaats aan waar we even wat hebben gedronken maar dat was ook van korte duur want een enorme sluipwesp was bezig een gat te graven en dat moest natuurlijk ook worden vastgelegd. Wat een enorme graafsnelheid hebben deze wespen. In een mum van tijd hebben ze een holletje gegraven en als een das werken ze het zand achter zich weg op een grote hoop. Plotseling viel er iets groots uit de boom op de grond en zagen we een enorme spin met op zijn rug een spinnendoder. Ook weer zo een insect dat zijn eieren op de verlamde spin legt zodat de nakomelingen direct van de spinvoorraadkast kunnen snoepen. Het moment van uit de boom vallen leverde een spectaculair beeld op van een ijsvogel die langs kwam scheren om de spin en spinnendoder als prooi proberen te bemachtigen. Op het laatste moment zag hij er van af maar het leverde wel een mooie blauwe flits op. Via een andere weg terug door het gebied en zagen we boven een plasje aan een dode tak een enorme bol van schuim. Deze schuimmassa is door een kikker geproduceerd. Hierin worden de eieren gelegd en als de eitjes uitkomen glijden de kikkervisjes door de schuimmassa naar beneden en vallen dan in de plas waar ze verder leven. Weer zo een heerlijk moment. Weer een klein stukje verder stond een zadelbekooievaar in het water te vissen naar voedsel. Het leverde ook weer mooie plaatjes op en we kwamen nauwelijks verder. Wat is het toch ongelofelijk leuk als je met z’n allen dezelfde interesses hebt. Weer een ander paadje in en in de verte tussen de bomen stonden gnoes. Alweer een nieuwe soort voor mij. Helaas niet een van de big vijf maar wel ontzettend leuk om ze in het wild tegen te komen. Ik had altijd het beeld dat ze op de drogere savanne voor zouden komen en dan kijk je toch even raar op als je ze tussen de bomen ziet staan. Na al dit moois even geluncht tussendoor. We hadden nog wat brood en wat pindakaas en dat hebben we met wat sap weggespoeld. We gunden ons geen tijd om het park uit te gaan en te gaan lunchen. Tot een uur of twee gebeurde er niets meer en omdat we moe waren van alle nieuwe indrukken zijn we terug gereden naar de lodge en hebben we even wat ontspannen. Om vier uur zijn we weer teruggegaan naar het natuurgebied en hebben nog even een slag in de rondte gemaakt. Een grote roofvogel liet zich ook weer van zijn mooiste kant zien maar we konden hem niet op naam krijgen. De wrattenzwijnen kwamen nu ook los en we zagen er steeds meer. Ook Bavianen waren er de hele dag bij en daar hebben we ook de nodige foto’s van genomen. Als toetje waren er ook nog Vervet apen die met hun mooi getekende kopjes wederom mooi op de plaat kwamen. Een hele grote arend completeerde het geheel en het leuke was dat hij bleef zitten. Een Martial Eagle. Wat een enorm beest en wat een klauwen heeft hij. Een klein stevig kuifje geeft zijn gezicht een prachtige arendblik. Met dit beeld in ons geheugen hebben we het natuurgebied verlaten en hebben we een Indiaas restaurant opgezocht. Even wat anders als kippenvlees en eieren. Heerlijk, ietwat scherp gekruid eten. Uiteraard hebben we onder het genot van een drankje de dag eerst even geëvalueerd. We waren het over eens dat twee dagen Livingstone meer dan de moeite waard is geweest en dat we lang nog niet uitgekeken waren. Ik denk dat Livingstone zelf dat ook niet was…… Ndifwe bwino!!!

 

Woensdag 29 januari 2014

Wilden we vanmorgen vroeg vertrekken bleek de receptie pas om half acht open te gaan terwijl op het bord toch duidelijk zeven uur stond. De receptioniste had zich verslapen en kwam op haar elfendertigst aan sjokken alsof er niets was gebeurd. Bennie had snel het ontbijt geregeld en met het betaalbewijs kon de keuken aan de slag. Tjonge jonge, het valt niet mee in Zambia als je een beetje haast hebt. Het lijkt dan wel nog een slag langzamer te gaan. Vlak voor het ontbijt wist Marc nog twee huisjesslakken in een bepaald standje vast te leggen. Gelukkig had hij hierbij alle tijd van de wereld want de slakken leken absoluut geen haast te hebben. Rond acht uur reden we de poort uit en ging het lekker snel. Hoewel, net buiten Livingstone hadden we het eerste roadblock al. Gelukkig konden we meteen doorrijden zonder controle. Maar de volgende 550 kilometer zijn we langs nog elf roadblocks gekomen voordat we in Fringalla lodge te Chisamba waren. Dit hield erg op want alle vrachtwagens, bussen en taxibusjes worden gecontroleerd. Tijdens een van de controles reed Tjeerd en die moest zijn rijbewijs laten zien. Deze zat onder in een koffer ver weggestopt in de kattenbak. Gelukkig was de politieman coulant en mochten we verder rijden. Rond een uur of elf even een bakkie gedaan langs de snelweg waar we op de heenweg ook al hadden gezeten De hagedissen zaten nog steeds op het randje. Bennie bestelde drie koffie en een thee en Marc, Tjeerd en ik gingen ondertussen een bezoek brengen aan het toilet. Bennie vertelde dat er geen koffie geserveerd werd en toen we in de auto zaten en net weg wilden rijden kwam de kok aanrennen dat er toch koffie was. Het bleek als we van het toilet gebruik hadden gemaakt dat daarvoor betaald moest worden maar als we wat namen was het gratis. De kok heeft eieren voor zijn geld gekozen en toch maar koffie gezet. Achteraf bleek het automatische koffiezetapparaat kapot te zijn en de kok had geen zin om met de hand koffie te zetten. Laten we het houden op Afrikaanse humor! In Choma even bij een take away gestopt en, hoe kan het ook anders, kip met patat gegeten. De reis ging tot aan Kafau voorspoedig maar toen begon het verkeer op te hopen. De T1 en T2 kwamen op dat punt samen en al het verkeer moet dan Lusaka door. Vlak voor Lusaka in een groot winkelcentrum nog wat boodschappen gehaald voor de rest van de week. Het weer hield niet over onderweg en we reden van de ene de andere bui in. Rondom Lusaka nog wat foto’s uit de auto vandaan genomen. Mensen vinden het niet prettig wanneer ze worden gefotografeerd maar het is ook leuk om ze vast te leggen met hun fiets volgebouwd met spullen. Maar ook de vrouwen die alles op hun hoofd vervoeren. Het laatste stukje naar Chisamba leverde geen problemen behalve die ene bui. Het stroomde van de regen en toen we aankwamen was alles veranderd in een grote modderpoel. Het buffet was weer als van ouds. Het enige wat ik nooit eet van het buffet is nchima. Dat heette in Kenia ugali, en daar heb ik al eens wat over geschreven…   

 

30 januari

Oei, dat ging bijna verkeerd vandaag. Ik was in de veronderstelling dat ik morgennacht zou vliegen maar dat is al vannacht. Ik heb even niet voldoende rekening gehouden met de datum. Op mijn vliegticket staat 31 januari 2014 vertrek om 00.45 uur. Ja en dat is dus van 30 op 31 januari en niet zoals ik dacht van 31 januari op 1 februari. Gelukkig kwam ik er op tijd achter en was het even schakelen dat ik ‘s nachts al in het vliegtuig zat en vrijdag op Schiphol zou aankomen. In de ochtend hebben we nog even een rondje over het terrein van Zambeef gereden en bij de plas gekeken waar we zwaluwen vingen. Het water stond hoog en  we hadden de indruk dat we het laatste net niet zouden kunnen opzetten. Het rondje leverde verder niet zo veel op en rond de lunch waren we al weer terug bij Fringilla. Na de lunch de koffers ingepakt en alles zo goed mogelijk verdeeld zodat ik niet hoefde bij te betalen.  Bij KLM mag je maximaal twee keer 23 kilogram meenemen en twaalf kilo handbagage. Mijn gekochte schilderdoeken had ik zorgvuldig opgerold en met bubbeltjesplastic omwonden zodat het zo goed mogelijk mee zou komen. Ik kon het niet in de koffer kwijt en in de rugzak was ook geen optie dus moest het mee als handbagage. De middag ging traag voorbij en tegen zes uur zijn we zwaluwen gaan vangen. Het was een waar spektakel, niet van de boerenzwaluwen, maar van de Amourvalken. Met honderden tegelijk kwamen ze tegen de avond overvliegen op weg naar hun slaapplaats. Boven het zwaluwgeluid draaiden ze nog een extra rondje om nog even te snacken. Een laatste libel of wellicht een zwaluw voor de nacht. Zwaluwen waren er niet maar libellen in overvloed. Met acrobatische bewegingen wisten ze libellen te vangen en brachten deze met één klauw naar hun bek en aten ze ze al vliegend op. We vingen uiteindelijk twee zwaluwen, een rietzanger, een paar roodhoofd quelea’s en voor mij een nieuwe handsoort, een bonte ijsvogel. We zien ze altijd vliegen en duiken naar vis maar nu hing er eentje in het net. Het liep op deze manier met recht naar het eind toe niet alleen qua vakantie maar ook qua vogels. Na de laatste avondmaaltijd in Zambia heeft Bennie me naar het vliegveld gebracht alwaar we tegen half elf waren. Het zou een turbulente vlucht worden want bij het instappen kreeg ik woorden met de passagier die naast me zat. Hij had het hele handbagageruim in beslag genomen met een handkoffer en er naast een zijden blouse of iets dergelijks. Ik had dat niet gezien en propte mijn rugzak naast de koffer erin bovenop zijn blouse. Nou, hij ging direct te keer dat ik moest oppassen voor zijn spullen. Gelukkig waren er nog een paar plaatsen in de econemyclasse over en heeft hij daar een stoel gekocht en zat ik de hele vlucht lekker alleen met een lege stoel naast me. Tjonge wat een heetgebakerd figuur met een hoop arrogantie. De eerste helft van de vlucht was er nogal wat turbulentie en we schudden alle kanten op door het vliegtuig. Ook verloor het af een toe een beetje hoogte zodat je even een stukje naar beneden viel. Dan klom het weer om op twaalf kilometer en 153 meter te komen. Het diner werd dan ook pas rond kwart over twee uitgeserveerd. Toen de stewardess mij smakelijk eten wenste zei ik dat ze de eerste was die mij midden in de nacht ‘eet smakelijk’ voor het diner wenste. Rond de Middellandse zee hield de turbulentie op en het laatste stuk, we waren toen al tegen de ochtend, begonnen er een aantal kleine kinderen te jengelen in het vliegtuig. Maar gelukkig was daar die aardige stewardess weer met het ontbijt en koffie. Op het televisie scherm zag ik dat we al aardig opschoten en boven de Ardenne werd de landing ingezet. Met een bocht boven de Noordzee vlogen we vanuit het noorden de landingsbaan aan. Na nog een dik kwartier te hebben getaxied zette ik weer voetstappen op Nederlandse bodem. Na drie fantastische maanden kwam er een eind aan een geweldige belevenis. Ik heb gelukkig genoeg foto’s gemaakt zodat ik straks bij het uitzoeken de herinneringen nog eens de revue kan laten passeren. Toen ik gisteren mijn fotobestanden ook op de externe harde schijf kopieerde zag ik dat ik 10.343 foto’s had gemaakt. Daar ben ik nog wel een paar avondjes zoet mee. Ik heb gemerkt dat veel familie, vrienden en kennissen mijn blog hebben gevolgd en heb heel veel positieve reacties mogen ontvangen op mijn schrijverij. Dat heeft mij zeker gestimuleerd om elke dag mijn belevenissen aan het wereld wijde web toe te vertrouwen. Hartstikke bedankt daarvoor!!!  

(0 from 0 votes)
 
Laatste update...einde van 3 maanden Afrika!!!https://www.mytripblog.org/pg/blog/ltervelde/read/326902/laatste-updateeinde-van-3-maanden-afrika
Laatste update...einde van 3 maanden Afrika!!!
 

Making Kenya Green   (published in Kenya)

January 27, 2014 by   Comments(0)

In the effort of achieving  one of the goals(having 10% of Kenya under forest cover)Vision 2030 a Kenyan government  that aims at planting tree in schools all over the country. Projects Abroad Kenya conservation manager  Tonny  Kipkuria has been engaging Kenya Forest service in trying to get a partnership which will see volunteers plant trees in schools around naivasha and nakuru. As we await for the partnership to materialize conservation  volunteers  have already started working on it  through making a tree nursery bed and transplanting the tree to schools around Naivasha.

Ocassionaly Care, Medical ,Teaching and sports volunteers  from Nakuru  have  helped plant trees in Kigio and  Langa langa town. To continue with this spirit on March 28th 2014 Projects Abroad Kenya  volunteers will be planting trees  at Crater and Nyamaki  schools as well as Nyamaki  clinic.

 

(0 from 0 votes)
 
Making Kenya Greenhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/kenya-social-manager/read/326245/making-kenya-green
Making Kenya Green
 

bijgewerkt t/m 26 januari   (published in Kenya)

January 27, 2014 by   Comments(2)

Maandag 20 januari

Een dag waarin niet veel is gebeurd. Lekker rondlummelen en niets doen. We zijn rond 4:30 uur opgestaan om vogels te vangen. Het was nog donker toen we het pad afreden. Er hing een nevel over het landschap en in de lichten van de auto was dat een mooi schouwspel. Flarden die tussen het hoge gras en de bomen door trokken. Bij het baantje waar de netten zouden komen te staan was ik in een mum van tijd zeiknat van het dauw dat aan het gras hing. Ik bedacht me dat ze rijp hier niet kennen. Soms kan het erg mooi zijn als het gras berijpt is en de zon komt op. Het werd een leuke ochtend met een paar verrassende vangsten. Een nieuwe Barbetsoort en een paar terugvangsten van een paar jaar eerder geringde vogels. Ook vingen we een vogel met mooie rode lellen als wenkbrauwen boven zijn ogen. Een wattle-eyed, een soort die ik ook nog niet eerder had gezien. Maar ook weer vogels met prachtige kleuren in hun veren. Een klein bosduifje die overwegend een bruingrauwe uitstraling heeft wordt opgesierd door een paar intens gekleurde groene veertjes op zijn vleugels. In het zonlicht schittert dat erg mooi en heb dat op de foto geprobeerd vast te leggen. Er zitten hier grote groepen wevers en daar heb je meer last dan plezier van. Soms vliegen ze met grote getale tegelijk het net in en ben je een poosje bezig om ze allemaal los te krijgen. Sterke vogels die gemeen kunnen bijten. De dikbekwever is daar een goed voorbeeld van want als hij je bij je vingers weet te pakken dan is het alsof er een knijptang omheen zit. Tot bloedens aan toe weet hij je vingers te bewerken. Gemeen zeer doet het. Het leven van een vogelvanger gaat niet altijd over rozen en Tjeerd weet er alles van. Tijdens het ringen in het veld zetten we koffie en maken we broodjes met gebakken ei. Picknicken onder de Acacia, dat kan alleen in Afrika! Na de lunch zouden we vleermuizen gaan kijken maar dat werd op het laatste moment afgezegd. De eigenaar van de boerderij waar ze zouden hangen moest weg en we gaan nu morgen heen. De rest van de middag rondgehangen bij het zwembad onder de palmboom. Kopje koffie erbij en niet teveel nadenken dat het avontuur op zijn eind begint te raken. In de tuin staan niet alleen palmbomen maar ook diverse hele grote Ficus benjamini bomen. In Nederland alleen goed te houden bij de kachel en hier groeien ze uit tot reusachtige struikbomen.  ’s Avonds weer wat netten in en bij het riet opgesteld om zwaluwen te vangen. Ze kwamen laat vanavond maar ze waren met een grote groep. We konden er zo een vijftig ringen. Na het diner was er spoorwegkoffie. Dat is koffie met een flinke scheut whisky erin. Vroeger toen hier de spoorlijn werd aangelegd in dit land hadden de spoorwegarbeiders weinig te eten en te drinken. Voor het slapen gaan dronken ze sterke koffie afgeblust met een flinke scheut whisky erin.  Deze traditie leeft nog steeds in Zambia en als slaapmutsje werkt het wellicht beter dan een slaappil. Sendamenipo!!!

 

Dinsdag 21 januari

Donald, de eigenaar, vierde vandaag zijn verjaardag .

Ik stond vanmorgen laat op en toen ik bij de ringtafel kwam waren de meeste vogels al gemeten en gewogen. Er bleef voor mij nog een zak met zwaluwen over en die heb ik snel geringd en los gelaten. Na het ontbijt zijn we naar de ranch van Terry en Tanja gegaan om daar uilen en vleermuizen te bekijken. Terry had eerder een hoop wild op zijn farm. Hij fokte er mee en verkocht het vlees. Dat ging er goed en de Puku’s, Impala’s en Sabelbokken deden het fantastisch op zijn grond. De dieren verbleven achter hoge hekken zodat ze niet konden ontsnappen. Inmiddels is hij er gedwongen mee gestopt. Hij had nogal wat last van stroperij maar bij het beschermen van zijn bezit schoten de stropers niet alleen op het wild maar ook op hem. Dat vond hij toch te ver gaan en heeft het opgegeven. Op zijn grond worden nu koeien gehouden die worden gemest en als ze voldoende groot zijn gaan ze naar de slacht. Echt scharrelvlees want de koeien leven op een groot stuk land voorzien van weide en bos. Ze kunnen gaan en staan en doen en laten wat ze willen. Van wildboer naar veeboer. Terry vond het leuk om ons de uilen te laten zien en in een van de schuren moesten volgens hem er eentje zitten. Er lagen veel braakballen volgens hem. Marc was een en al oor toen het over braakballen ging en nam een grote zak mee om ze te verzamelen. Nou, er lagen er genoeg en Marc klom over de rotzooi heen om ze allemaal in de grote zak te stoppen. Dat is best een gevaarlijk karweitje want je weet nooit wat er tussen de rommel huist. Uiteraard trekt dit ratten en muizen aan en cobra’s zijn daar dol op. Tjeerd kon zijn ogen ook niet geloven toen er een dertigtal vleermuizen opgeschrikt werden door ons. Ze vlogen snel rond in een ander gedeelte van de schuur en daarbij de hanenbalken behendig ontwijkend. Tjonge wat zijn die beestjes snel en wendbaar en alles gebeurd met hulp van de sonar. Ze vlogen laag rond en gingen onder tafels en in oude trekkerbanden hangen. Zo te zien waren het weer Slit-faced vleermuizen. Tjeerd wilde er wel eentje vangen om er zeker van te zijn dus Bennie en ik hielden een net omhoog en Tjeerd joeg ze rond door de schuur. Bijna hing er eentje in het net maar hij wist op het laatste moment het net te ontwijken door een hoek van 90 graden te slaan. Omdat ze ook door een deuropening verdwenen hielden we het net daarvoor. Eindelijk geluk dat er eentje in het net vloog maar voordat Tjeerd hem te pakken had ontsnapte hij door een gat. Inmiddels kenden ze het spelletje en zijn we er mee gestopt. In de schuur hingen ook allemaal nesten van metselwespen. Grote zwartgele wespen met typisch afhangende poten, die zand en klei op de muren plakken en daar holletjes in maken. Daarna vangen ze een prooi en leggen er een eitje op. De prooi wordt verlamd en als het eitje uitkomt heeft de larf direct voldoende voedsel. Ik zie in de meeste zandnestjes twee tot vier holletjes waar de larven in uitkomen. Ik heb de indruk dat er een hoop tijd mee gepaard gaat voordat het nestje helemaal klaar is. Nadat de uilenballen waren verzameld en de vleermuizen weer rust kregen zijn we de tuin in gegaan omdat daar in een boom ook een uil zou huizen en in een andere boom zouden vleermuizen hangen. Getuige de braakballen die onder de boom lagen zaten er wel uilen maar de fruitvleermuizen hebben we niet gezien. Ik zag wel een conifeer en een Japanse den in de tuin staan en heb hier wat kegels van verzameld. Een collega van mij heeft een hele grote verzameling kegels van allerlei naaldbomen van over de hele wereld. Hopelijk heeft hij deze nog niet. Toen ik dit aan Terry vertelde moesten we mee in de auto en elders op zijn landgoed was een vak dennen aangeplant. Hij vertelde dat zijn vader dit jaren geleden had gedaan om kerstbomen te verkopen. Maar dat plan was nooit van de grond gekomen omdat hij ze niet verkocht maar ze aan iedereen weggaf. Hier lagen enorme kegels onder de bomen en ik nam er twee mee en wat naalden. Toen we weer terug bij de boerderij waren was Tanja ook gearriveerd en vertelde ons enthousiast dat ze een grote roofvogel bij hun dam had zien zitten. Omdat we toch die kant op moesten hebben we daar even rondgekeken maar er was niets meer van de vogel te bespeuren. Wel zagen we grote hoeveelheden wevers hun nesten in het riet vlechten. Wat zijn het ijverige beestjes want bijna aan elke stengel hing wel een bolletje. Na de lunch zijn we naar Kabwe gereden om wat boodschappen te doen. Bennie moest pinnen en ik wilde kijken voor een authentiek Zambiaans overhemd. Tjeerd en ik gingen de markt over en Bennie ging in de lange rij staan bij Barclays. Wat een verschillende soorten lappen stof, shirts, overhemden en onderbroeken en van alles en nog wat. Bereidwillig lieten de verkopers hun waar zien en ik kocht wat lappen stof die ik als wandkleed of als tafellaken kan gebruiken. Hier worden ze gebruikt als rok of als omslagdoek. Of ze maken er een hoofddoek van of wat dan ook. Wat is het heerlijk om over die marktjes te struinen en ik voel me een echte marktjunk. Helaas kon ik geen Zambiaans overhemd vinden. In de Shoprite ontmoetten we elkaar weer en Bennie had intussen de meeste boodschappen al in de kar verzameld. Toen we weer terug waren bij de auto stond dezelfde verkoper, waar ik de schilderijtjes van had gekocht, samen met zijn broer al te wachten op ons. Hij had nu andere materialen bij hem en het leek op gepolijste stenen. Tjeerd vond het wel mooi en kocht een klein opbergbakje en Benne kocht een aantal fraai geslepen hartvormige steentjes. Het afdingen ging best heel aardig en uiteindelijk kregen we de spullen voor een zacht prijsje mee. Terug bij de Mafundzalo Ranch zat Marc de braakballen al te pluizen en verzamelde er de schedeltjes uit. Ik ben bij hem aangeschoven en hielp mee. Allemaal ware muizen en geen enkele woelmuis erbij. Eén van de eerste vondsten was een onderkaak van een mol. Hopend op een vleermuisschedel in een van de braakballen plozen we gestaag verder. Tijdens de zwaluw-avondsessie hebben we de netopstelling iets veranderd. Een aantal standaard netten hebben we hoger gemaakt zodat de zwaluwen en er niet meer zo makkelijk overheen vliegen en we hebben een net haaks opgesteld omdat de zwaluwen vaak ook van een andere kant aanvliegen. Dit experiment leverde meer zwaluwen op maar het net staat nog steeds een beetje te laag om een echt goede vangst te hebben. De zwaluwen komen laat en pas tegen de schemering vallen ze het riet in. Je ziet ze niet meer maar je hoort ze dan langs suizen. Wat een snelheid hebben die beestjes. Na het diner zijn we een rondje uilen wezen kijken. Donald rijdt dan over zijn landgoed en wij schijnen met felle lampen de bomen in en over de zandwegen. Nachtzwaluwen, uilen en bushbaby’s hebben reflecterende ogen en als het licht er in valt zie je waar ze zijn. De eerste uil zagen we al meteen toen we het erf afreden. Een kerkuil liet zich fraai zien op de tak van een boom. De nodige foto’s genomen en toen hij het geflits zat was verdween hij de duisternis in. Het was niet echt druk met de uilen en het duurde even voordat we de volgende zagen en dat was een Afrikaanse Oehoe. Helaas wat schuw en voordat we goed en wel een foto wilden nemen was hij al gevlogen. De volgende vogel was een nachtzwaluw en die liet zich prachtig fotograferen. Van alle kanten kwam hij op de plaat en liet het gewillig over zich heen komen. Onderweg speurend naar uilen kwamen we een Mangoestefamilie tegen in hoog gras. Helaas niet op de foto te krijgen maar leuk om ze te vangen in het licht van de lampen. Het lijken net otters als ze door het gras lopen. Ook een wat aparte gang waarbij de rug wordt gebold en gestrekt. Typisch voor otters en mangoesten ontdekte ik. Bij de compound zaten nog twee kerkuilen en ik kon van één van beide een hele mooie foto maken, mede dankzij het gebruik van Bennie ‘ flitser. Ik denk dat ik bij thuiskomst mijn oude analoge flitser ook maar weer aan mijn standaard uitrusting toevoeg want Bennie heeft precies dezelfde als ik en die doet het prima op de digitale camera.

 

Woensdag 22 januari

Een rustige dagje zou het worden. Na het routine werk van zwaluwen en ontbijt zijn we bij een van de dammen op Donalds grond wezen kijken. Het was er niet druk met vogels en het water staat er nog steeds erg laag. We hebben een tijdje staan kijken bij een groep koeien waar wat koereigers tussendoor liepen. Het vee jaagt insecten op en koereigers leven hiervan. Mooie kleine slanke witte reigertjes die ijverig op vliegenjacht zijn. Soms staan ze geduldig te wachten bij koeien die liggen te herkauwen. Deze trekken de vliegen vanzelf aan en de reigers eten ze gulzig op. Zelfs de vliegen uit de ooghoeken worden vakkundig en snel verwijderd. Ik zie de reigertjes heel voorzichtig met hun lange scherpe snavel de ooghoek naderen en met een snelle zorgvuldig getimede uithaal pikken ze kunstig de vlieg uit de ooghoek. De koe blijft rustig door kauwen en de reiger is alweer op zoek naar de volgende prooi. Erg goed van de reigers want als ze iets te ver zouden uitschieten met hun snavel dan hebben ze in plaats van de vlieg het oog van de koe te pakken. Zo prikken ze ook de vliegen uit de neusgaten en houden op deze manier de koeien vrij van ongedierte. Kan het symbiotischer? Bij terugkomst hebben Marc en ik de rest van de braakballenverzameling geplozen. Er kwamen geen bijzonderheden meer uit maar Marc is er best nog wel even een paar uurtjes zoet mee om alle schedeltjes op naam te krijgen. Spitsmuisjes, huismuisjes, een mol, dekschilden van kevers en poten van sprinkhanen vormen het voedsel van de kerkuil hier. Ook vonden we grote grijpkaken van vermoedelijk spinnen of kevers. Maar erg interessant om alle prooiresten uit te zoeken en na te pluizen om ze op naam te krijgen. Opvallend dat er geen woelmuisachtige muizen tussen zaten. Aan de hand van de structuur van de kiezen kun je ze op naam brengen. Elke soort heeft zijn specifieke kenmerken… Plotseling een luid klagend gemiauw van een van de katten. Het bleek de oudste kat te zijn die het moeilijk had. Toen we het beest vonden was hij zeiknat en hij liep verdwaasd rond. We dachten dat hij door een aanval of door één van de honden de vijver was ingeduwd. Snel aan July, de huishoudster, een handdoek gevraagd om het druipende beest af te drogen. Toen ze met de handdoek arriveerde had zich onder de kat al een aardig plasje water verzameld en het beest miauwde klagend. Dik 20 jaar is hij al. Na de kat droog te hebben gedept voelde hij zich waarschijnlijk al een stuk beter want het miauwen hield op. Gelukkig was het warm weer en hij zal wel snel droog geworden zijn. ’s Avonds nog even een paar zwaluwen gevangen. De netopstelling weer iets veranderd en wat hoger gezet. De zwaluwen kwamen laat en vielen meteen het riet in. De vangst met dertig exemplaren viel wat tegen hoewel er genoeg waren. Na het diner, dat aangevuld werd met toast omdat er tekort was, dronken we met ons allen koffie. Debbie vertelde dat ze July, de huishoudster, had gevraagd om de kattenbak schoon te maken, maar ze had het verkeerd begrepen of verstaan. Ze dacht dat ze de kat moest schoonmaken en had haar in een emmer water ges(t)opt…

 

Donderdag 23 januari

We hadden gisteravond alle zwaluwen meteen uit de netten vandaan verzameld in grote zakken en ringden die vanochtend weg. Gelukkig voldoende onderzoekszwaluwen en van tien jongen en tien oude verzamelden we de biometrische gegevens. Marc bleef bij de Burtons en Bennie en Tjeerd gingen naar een andere dam toe. Ik ben naar de compound van de Burtons gelopen bij de dam. Daar had ik een paar naaldbomen zien staan en wilde er even kijken of er ook dennenappels onder zouden liggen. Ik kon er een paar verzamelen en samen met de naalden gingen ze in een plastic zakje. Ook van een naaldboom waar ik nog geen enkele vrucht van heb kunnen vinden zag ik nu een paar hele kleine appeltjes hangen en plukte deze. De bomen stonden vlak bij een tabaksfabriek. De tabaksfabriek is nog in bedrijf en wordt gerund door de mensen uit de compound. Donald verbouwde vroeger ook tabak maar het is nogal bewerkelijk en arbeidsintensief. Hij heeft zijn fabriek samen met een stuk grond beschikbaar gesteld aan de mensen in de compound. Die verbouwen en runnen nu de zaak en mogen de opbrengst houden. Een soort microkrediet waar Maxima zich nogal sterk voor maakt. Je ziet ook dat het werkt en dat er op kleine schaal inkomsten worden gegenereerd. Ik raakte met de mensen aan de praat en al gauw was ik in de fabriek en kreeg van de voorman een rondleiding. Ik vroeg hem ook of er uilen en vleermuizen in het gebouw aanwezig waren en hij leidde me naar een hoger gelegen deel van de fabriek en de eerste de beste deur die we opendeden zagen we al een vleermuis vliegen. Volgens hem zaten er ook uilen en die zou hij in de loop van de middag gaan opzoeken. Ik vroeg hem of ik morgen terug mocht komen om naar de vleermuizen en de uilen te kijken en misschien wat foto’s te maken van het tabaksproces. Hij vond het prima en ik liep in de hitte weer terug naar de farm van de Burtons. Op de terugweg zag ik aan het prikkeldraad iets hangen wat mijn aandacht trok en toen ik dichterbij kwam zag ik op een van de prikkeldraden een kever gespietst zitten. Ik herkende meteen het werk van de familie van de shrikes. Klapeksters en klauwieren maken een soort voorraadkast en gebruiken scherpe uitsteeksels waar ze hun prooien aan spiesen. Grote kevers, kleine vogeltjes, dikke sprinkhanen, kleine hagedissen en wat er verder als prooi kan dienen kun je vinden aan dit soort scherpe uitsteeksels. Soms vergeten ze het en dan droogt de prooi helemaal in maar het gaat niet verloren want mieren lijken het te vinden en knippen de prooi in kleine deeltjes op. Deze worden dan naar het nest getransporteerd waar de kolonie te eten heeft. Niets gaat verloren in de natuur en alles wordt gebruikt. Bij de buurman wordt517 hasoja bespoten tegen schimmels en rupsen van de Heliotus, een nachtvlinder soort. Dit gebeurd met een spuitvliegtuig. Omdat Donald een privé vliegveldje heeft liggen wordt hier gretig gebruik van gemaakt door de buren die een spuitvliegtuig inhuren. Er gaat heel wat gif doorheen getuige de hoeveelheid flessen gif die er staan. Een pick-up stond afgeladen vol met dozen gif. Er wordt niet echt zorgvuldig mee omgegaan en er wordt ongelofelijk veel geknoeid. Diverse koppelstukken zorgen voor de nodige lekkage en als dat de hele dag doorgaat dan vormt zich vanzelf een plas gif. Het mengen gebeurd ook zonder beschermmiddelen en het gifmengsel spat alle kanten op. De handen worden even schoongespoeld en dat is het. In de wind heeft het spul een sterke geur en ik ga aan de andere kant van de gifton staan. Het is nog een heel gedoe om alles te laten functioneren. Er is water nodig, gif en een motortje om de boel in het vliegtuigje te pompen. De piloot vertelde dat hij soms de hele startbaan nodig heeft om te kunnen opstijgen. Het vliegtuigje wordt namelijk helemaal opgetopt met brandstof en spuitmiddel. Het zit dan een beetje tegen zijn grens aan. Leuk om te zien hoe dat hier gaat en hoe men omgaat met het gif. Maar hier zijn dan ook geen sloten waar het gif eventueel in kan weglopen. Later in de middag heb ik met de honden nog even een rondje gelopen. Bubbels, de tekkel, vloog op een gegeven moment de bush in en ik kon haar niet meer bij me roepen. Ze reageerde nergens op. Ook hoorde ik haar niet. Na enige tijd vruchteloos te hebben gefloten en geroepen ben ik maar richting huis gelopen in de hoop dat ze achter me aan zou komen of de weg zou weten. Toen ze eindelijk aan kwam sjouwen zat haar bek en tong helemaal onder het bloed en ik dacht dat ze met een luipaard had gevochten. Ik heb haar onderzocht maar kon geen verwondingen vinden en later vertelde Debbie dat ze vaker prooien vangt en deze dood maakt en opeet. Gelukkig niet gevochten of gebeten door een slang want een beetje grote cobra of adder kan haar makkelijk als prooi zien en opeten. De zwaluwen leverde niet veel op en met iets meer dan twintig exemplaren lijkt het wat over te zijn hier. Tijdens het vangen bouwde een enorme onweerswolk zich op tegen een wolkeloze hemel. In de onweerswolk ging het heftig tekeer en telkens werd hij prachtig opgelicht door de ontladingen. We hebben na het vangen geprobeerd om er foto’s van te maken maar de activiteit was er grotendeels al uit. Wel flitste het heel geregeld om ons heen maar er viel geen regen. Ik dacht dat de dag ten einde was maar tegen tien uur stapten we in de auto en gingen nog een rondje uilen kijken. Dat werd een prachtige avond met vier soorten uilen en een nachtzwaluw. De nachtzwaluw bleef ongelofelijk lang zitten en was te benaderen tot op enkele meters. Ik heb echt plaatjes van foto’s kunnen maken. Ontzettend mooi!

Zo was het bijna half een voordat ik in bed lag en viel gelijk in slaap.

 

Vrijdag 24 januari.

Wat een enerverende dag zou het worden. Het begon om zeven uur met een rondvlucht boven Kabwe. Donald heeft een privé vliegtuig waar hij zijn kinderen mee naar school brengt. Maar het kan natuurlijk ook voor andere doeleinden gebruikt worden. Donald had woensdag al beloofd dat we mee zouden kunnen vliegen naar Lusaka. Hij had een ouderbijeenkomst op school van één van zijn kinderen. Maar omdat het in Lusaka regende ging hij niet heen en ging onze vlucht niet door. Gisteren zouden we dan een rondvlucht maken maar het weer en de drukke omstandigheden op het bedrijf zorgden ervoor dat de geplande vlucht niet doorging. Maar wat in het vat zit verzuurd niet en vanmorgen was het dan zover en maakten we een kort rondje boven Kabwe. Wat was dat ontzettend mooi. Al die kleine hutjes van die Zambianen. Alle dammen van de boeren. Kleine paadjes, grotere wegen en hoofdwegen. Maar de sloppenwijk van Kabwe was wel adembenemend. Veel, heel veel kleine huisjes, kleine hutjes, paadjes en kleuren daken. Sommige van riet maar de meeste van golfplaten. Sommige van asbestplaten maar heel veel van metalen platen, die soms geweldig schitterde in het zonlicht. Wat een heerlijk tochtje wat is dat toch weer genieten en wat leuk om dat mee te maken. Het was wat lastig om foto’s te maken omdat ik voorin zat en weinig ruimte had om me te bewegen. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk in mijn geheugen op te slaan maar dat zal wel steeds verder gaan vervagen. De ervaring blijft bij maar de herinnering zullen herinneringen worden en de details zullen verdwijnen. Terug op de ranch even bijkomen maar de dagelijkse plicht riep alweer want de zwaluwen zaten te wachten dat ze hun vrijheid weer kregen. Marc had nog even een verrassing want intussen had hij een Honeyguide met zijn handen gevangen. Nou, daar bleek achteraf een verhaaltje aan vast te zitten want de Siameese kat bleek hem gevangen te hebben en Marc heeft hem gered. Zolang even in een bewaarzakje gestopt om hem bij te laten komen. Na het wegwerken van de zwaluwen bleek de vogel helemaal te zijn opgeknapt waarna we hem hebben geringd en weer de vrijheid hebben gegeven. Dit moet wel een hele bijzondere terugmelding gaan opleveren als je op deze manier een vogel vangt en ringt! Maar even later opnieuw consternatie toen ik Bubbels zag lopen met iets in haar bek. We dachten dat het een hagedis was en Marc riep haar. Ze liet de prooi los en toen Marc het dode dier had opgehaald bleek het een boomeekhoorn te zijn. Prachtig grijs diertje met een enorm lange staart met zwarte ringen. Leek wel wat op een stokstaartje. Marc heeft nog gekeken naar luizen en ander ongedierte om eventueel wat monsters te nemen.  Het volgende diende zich alweer aan want we moesten naar de compound toe om uilen en vleermuizen te kijken. Mike Mulenga stond ons al op te wachten. We zijn eerst even naar de vleermuizen wezen kijken en het bleek dezelfde soort te zijn als we al hadden gezien, Slit-faced bats. We hoefden geen vangpoging te doen en we fotografeerde er lustig op los. Tjeerd nam wat foto’s uit de losse pols en later bleek hij een paar mooie plaatjes te hebben van vliegende vleermuizen. Op goed geluk en aardig goed gelukt. Mike gaf ons daarna een rondleiding door de tabaksdrogerij en zoals we gisteren hadden afgesproken mochten we ook foto’s maken. In het begin wat schuchter maar toe het ijs eenmaal gebroken was gingen de dames zelfs poseren en moesten we foto’s van hun nemen. Als we de foto’s lieten zien op ons schermpje brak er grote hilariteit uit. Ze vonden het prachtig en wij natuurlijk ook. Ik heb Mike beloofd om wat foto’s op te sturen zodat ze op een later tijdstip nog wat kunnen nagenieten. Ook buitenom hebben we de nodige foto’s gemaakt en zelfs bij de oven hebben we het vuur vastgelegd. Tabak moet eerst drogen bij zestig graden en daarna bij 70 graden. Heel langzaam dient het vocht onttrokken te worden uit de plant. Tabaksbladeren worden één voor één handmatig verwerkt tussen zogenaamde klemroosters. Deze worden dan opgehangen in de oven. Leuk om te zien hoe het proces werkt en trekkers vol met tabaksbladeren verwerkt worden tot ze uiteindelijk in een baal geperst worden. Daarna gaan ze naar Lusaka waar een opkoper de bladeren verder verwerkt. Ik dacht dat de bladeren uit elkaar vielen als ze droog waren maar het blijft een stevige massa. Na een paar ferme handdrukken hebben we afscheid genomen en de tabaksdames uitgezwaaid. Het op temperatuur houden van de oven is een verantwoord werkje want als het te koel of te heet wordt dan is er een groot probleem. Dag en nacht wordt er gewaakt bij de ovens. Vanmorgen vlogen we er nog overheen en nu reden we er doorheen. We zijn op een gamefarm geweest. Een gamefarm is een boerderij waar wild wordt gefokt. Sara, de beheerster, hadden we afgelopen week al ontmoet bij de familie Burton. Donald had geregeld dat we een rondje over haar farm zouden rijden. Jammer dat het een beetje slecht weer was want anders hadden we met het vliegtuigje gegaan maar nu gingen we met de auto. Sara heeft een landingsbaan bij haar huis liggen maar ze heeft geen brevet. Donald nam de binnendoor weg naar Kabwe. Een weg kun je het niet noemen maar deze gaat een stuk sneller dan de snelweg omdat deze alleen via een omweg bereikbaar is. De binnendoor weg is een weg vol met kuilen en gaten. We hobbelen en schudden door de auto. Donald rijdt stevig en ontwijkt behendig de plassen en diepe gaten. Buiten Kabwe slaan we af en rijden door een enorm sloppenwijk. Ook hier vlogen we vanmorgen nog overheen en nu rijden we er doorheen. Donald vertelde dat dit de grootste sloppenwijk van Zambia is. Ook vertelde hij het afschuwelijke verhaal over gezinnen die soms één van hun kinderen voor een auto gooien in de hoop dat ze dan een schadevergoeding krijgen. Dit is toch niet te geloven maar het schijnt dus regelmatig te gebeuren. Opletten geblazen dus. Maar het is wel een indicatie over de armoe die er heerst. Sara stond ons al op te wachten en we stapten met ons allen bij haar in de auto Althans Donald en zij voorin en wij in de pick-upbak achterin. Een groep Hartenbeesten liet zich gewillig fotograferen en toen we genoeg foto’s hadden reed ze naar een groep zebra’s toe. Verder lieten Impala’s en een waterbok zich ook nog vastleggen. Elandantilopen en een giraf hieven niets eens hun koppen meer op om naar ons te kijken. Tjonge wat is het allemaal tam daar en dat terwijl het gebied zo een 5000 ha groot is. In het avondlicht liet een groep Sabelantilopen zich van hun beste kant zien. Wat een imposante beesten zijn dat met enorme horens. Mooie gezichtstekening die een prachtig contrast opleverde. Heerlijk genieten hier. Hoewel je in je achterhoofd weet dat het allemaal opgezet is en het voor de handel gehouden wordt. Een groep buffels completeerde het plaatje en na deze vast te hebben gelegd loofde Donald een prijs uit voor de mooiste buffelfoto. Tjonge wat een enorm indrukwekkende dag vandaag. En alsof het nog niet genoeg was geweest gingen Bennie, Marc en Tjeerd nog een rondje uilen kijken. Ik had de tabakspijp uit en ben naar bed gegaan. Twatotela (bedankt) voor deze dag!

 

Zaterdag 25 januari

Donald en Debbie vlogen vandaag naar Brazilië. Ze gingen een studiereis maken. Ze wilden meer te weten komen over het houden van grote kuddes vee en over de teelt van soja. Beide zaken runnen ze al op het bedrijf maar er over praten met mensen die nog meer land en nog grotere kuddes en nog veel meer hectares soja hebben kan geen kwaad. Het afscheid was hartelijk maar ook erg voelbaar dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat we ze zouden zien. Bennie doet na deze reis zijn auto van de hand en de ringen zijn ook bijna op. Twee zaken die toch een belangrijk deel van de ingrediënten vormen van deze bijzondere reis. Aan het boerenzwaluwproject is ook een eind gekomen en er is geen financiële ondersteuning meer. Als ik de Victoriawatervallen heb gezien dan ken ik Zambia ook voor een groot deel. En of ik er op eigen houtje ooit nog eens terugkom….wie zal het zeggen? Ik heb in ieder geval een gastvrij adres waar vanuit je leuke dingen kunt ondernemen. Dus stapten we in de auto en reden met gemengde gevoelens het erf af. Mijn gevoelens waren dubbel gemengd want mijn laatste week is ook ingegaan. Ik reed en bij de Fig Tree hebben we weer een bakje thee en cappuccino genoten. Wat is het toch lekkere koffie hier en wat hebben ze lekkere zoete koeken en gebakachtige dingen bij de koffie of thee. Het lijkt wel een beetje op een high tea. Chisamba was na deze stop al snel bereikt en gelukkig was Edwin nog aanwezig zodat we nog snel wat afspraken konden maken voor de volgende dag. We wilden namelijk niet alles mee sjouwen naar Livingstone maar zaken die we daar niet nodig hadden bij Edwin achter laten. We kregen huisje 7 en 8 toebedeeld en dit zijn nou niet meteen de grootste. Twee bedden een stoel een loshangende muurtafel en het hutje staat helemaal vol. Zet daar de koffers en fotospullen bij en het is overvol. Gelukkig maar voor één nachtje. De rest van de middag was iedereen in een diepe slaap gevallen om de indrukken uit Kabwe te verwerken. Tjonge wat een geweldige week hebben we hier beleefd. Mede omdat ieder ook zijn eigen belangstelling en specialiteit heeft. Tjeerd vindt zoogdieren en met name vleermuizen erg interessant en Marc vindt de uilen een grote uitdaging. Ik vind alles leuk maar kijk het liefst naar insecten en Bennie weet heel veel van de Afrikaanse avifauna, de vogelwereld. Zo vullen we elkaar mooi aan en als algemene hobby en interesse hebben we fotografie. Sommige foto’s zijn om je vingers bij af te likken.

 

Zondag 26 januari

Tijdens het ontbijt zaten we buiten onder een afkapping waar een picknicktafel stond. Snel het water aan de kook gebracht en koffie en thee gezet. Daarna de eieren gebakken en ontbeten. Edwin, de parkbeheerder, kwam ook al aan fietsen en spullen die we de komende dagen niet nodig zouden hebben konden we zolang bij hem opslaan. Om exact 7.00 uur zaten we startklaar in de auto en reden we richting Livingstone om de Victoriawatervallen te bezichtigen. Onderweg was het niet druk en de hoofdweg dwars door Zambia heen was zelfs rustig. Normaal rijdt er veel vrachtverkeer maar op zondag lijkt het allemaal wel stil te liggen. We wisselden elkaar af met rijden en net voorbij Kafau, reed Marc verder terwijl Bennie het eerste stuk voor zijn rekening had genomen. Op de grote splitsing waar de T2 overgaat in de T1 kochten we een tros bananen. In een oogwenk een tiental dames die hun bananen aan ons wilden slijten. Het was een drukte van jewelste en we konden ook nog appels kopen. We konden er maar eentje gelukkig maken en de rest liep teleurgesteld weg wachtend op de volgende klant. De lunch hebben we in een lodge langs de snelweg genoten. Heel erg simpel en niet eens alles leverbaar wat op de menulijst stond. Het kwam er kort op neer dat er alleen patat met stukken kip te koop was. Ieder bestelde twee stukken met wat patat erbij. Toen het werd uitgeserveerd bleek er nog maar zeven stukken kip te zijn terwijl we er acht hadden besteld. Het was op! Maar goed, we deelden en uiteindelijk waren we allemaal vol. Tijdens het eten zaten op een muurtje 14 hagedissen bij elkaar, en uiteraard hebben we dit even vastgelegd. Ook een paar mooie nachtvlinders die aan het rieten dakje hingen waar we onder zaten. Het was nogal laag opgesteld en ik stootte tot bloedens toe mijn hoofd aan de rand. Het gutste eruit. Rond vier uur arriveerden we bij Fawlty Towers en als de look alike John Claes van Fringilla lodge hier was geweest dan was het net of we in de film zaten. Bennie ging inchecken en wij bleven bij de auto om de spullen in de gaten te houden. Het duurde niet lang of twee alleraardigste Zambianen spraken ons aan over voetbal. Uiteraard ging het daar niet om want even later kwamen er koperkleurige armbanden voor de dag en kleine talismannetjes die ons bij de watervallen moesten beschermen. Veel gelachen met ze maar ze bleven uiteindelijk met hun waar zitten. Na het inchecken zijn we even een rondje door Livingstone gereden en zijn we bij de grens gekeerd. Daar werden we ook weer aangesproken door Zambianen die ons Zimbabwaans geld wilden verkopen. De munteenheid is veranderd en de 50.000.000.000 briefjes zijn niets meer waard. We konden setjes kopen maar hebben ze vriendelijk maar dringend afgewimpeld. Langs de weg loopt parallel een rivier en op een mooi uitzichtpunt hebben we nog wat foto’s gemaakt. De rivier dondert uiteindelijk in de Zambezi en vormen daar de Victoriawatervallen. We konden de watervallen zelf niet zien maar de damp van het vallende water steeg als een stoomwolk overal bovenuit. Ze hebben hier alles hermetisch afgesloten en voor alles moet worden betaald. Bennie wist nog een goed Afrikaans restaurant en daar hebben we heerlijk zitten eten. We sloten de avond af met een goed glas bier en een bijbehorend gesprek. Santé!

(0 from 0 votes)
 
bijgewerkt t/m 26 januarihttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ltervelde/read/326208/bijgewerkt-tm-26-januari
bijgewerkt t/m 26 januari
 

bijgewerkt t/m 19 januari 2014   (published in Kenya)

January 20, 2014 by   Comments(1)

Maandag 13 januari

In de vroege ochtend de zwaluwen en bijvangsten weer weggewerkt. Tussendoor ontbeten met koffie en thee. Ook de gebakken eieren waren weer van de partij. Na het ringen en ontbijt zijn we Tjeerd wezen wegbrengen. Hij wilde vanuit de schuiltent proberen wat vogels te fotograferen. We hebben hem afgezet op dezelfde plek als waar Bennie en ik hebben gefotografeerd. Hopelijk wordt het niet te druk met vogels en kan hij een paar mooie plaatjes schieten. Bennie, Marc en ik zijn met de auto rondgereden en hebben vanuit de auto wat foto’s gemaakt.  We zijn ook weer eens helemaal achterin bij Zambeef geweest om te kijken hoe het daar met het water stond. Ook hier is alles hoog en zijn de steltlopers verdwenen. Het lijkt allemaal wat frisser en groener en de vogels zijn volop bezig met nestbouw en hun territorium aan het afbakenen. Eind van de ochtend kwamen we weer samen en zijn toen teruggereden naar het chalet waarna we hebben geluncht. In de middag hebben we niet veel meer gedaan en lekker rondgehangen bij het chalet en op Fringilla lodge. Tegen vijf uur begon het te regenen en in de verte wat gerommel en geflits. We zijn toch maar naar de zwaluwvangplek gereden en uiteindelijk werd het nog net op tijd droog zodat we nog een paar netten konden plaatsen. Het is wel een heel gedoe om een paar zwaluwen te vangen maar het heeft ook wel zo zijn charme. Vanwege de hoeveelheid water kunnen we niet met de auto tot aan de vangplek rijden. Dat is op zich geen probleem maar we moeten dan van alles meesjouwen. Een zak met stokken, twee zakken met netten, een tas met ringmateriaal en geluid, een tas met kleine bewaarzakjes en een tas met grote bewaarzakken, en alles gaat mee op de rug of op de schouders. Na het vangen gaat alles weer mee terug maar dan zitten de bewaarzakken vaak ook vol. Op de vangplaats aangekomen, die trouwens alleen met lieslaarzen of waadpak te bereiken is, lopen we vier netten van twaalf meter uit. Deze komen op zogenaamde onderstokken te staan. Als de boel is uitgelopen worden de netten ontward en de lussen op volgorde gezet waarna er een bovenstok met een halve meter bamboe op komt te staan. Hier worden de lussen op gelijkmatige afstand verdeeld zodat het net open komt te staan. Aan de lussen zitten spanlijnen en tussen de spanlijnen zit heel fijnmazig net geweven. Er is veel extra net zodat er een soort zak ontstaat waar de vogel in valt tussen de spanlijnen. De vogel kan er niet meer uit omdat hij niet de kracht heeft om boven de spanlijn uit te komen. Grotere, sterkere vogels kunnen dit wel en als er daarvan eentje invliegt is het rennen geblazen om proberen eerder bij de vogel te zijn dan dat hij eruit is. Als de netten staan dan zetten we er een geluidsbron bij. Er zijn vele verschillende soorten geluidsbronnen die je kunt gebruiken maar het gaat er vooral om, om het geluid af te spelen van de vogelsoort die je wilt vangen, in dit geval dus boerenzwaluw. Dit gebeurd ’s avonds omdat boerenzwaluwen zich verzamelen op slaapplaatsen. Het liefst zitten ze in riet, of lisdodde, of ander plantenmateriaal dat in het water staat. Waarschijnlijk geeft dit enige mate van rust of betrouwbaarheid omdat er dan geen roofdieren bij kunnen komen. Als het geluid draait verzamelen zich steeds meer zwaluwen en kan de hoeveelheid oplopen van enkele honderden tot duizenden tot tienduizenden en zelfs tot een miljoen. Op diverse plekken in Afrika slapen meer dan een miljoen zwaluwen bij elkaar in enorme rietvelden. Bij Zambeef gaat het om ongeveer 5000 zwaluwen die komen slapen. Vlak voor donker vallen ze dan in het riet en een deel vliegt dan in de netten. Als alle zwaluwen in het riet een plekje hebben gevonden en er niets meer in de lucht zit dan gaan we de netten leeghalen. Bennie verzamelt dan tien jonge zwaluwen en wij allemaal verzamelen oude vogels. Met jonge vogels wordt bedoeld vogels die afgelopen voorjaar zijn geboren en oude vogels zijn al eerder geboren. De jonge zwaluwen ringen we meteen aan het net en krijgen dan direct de vrijheid weer. Eventuele bijvangsten, vogels die geen boerenzwaluw zijn, worden apart verzameld in de bewaarzakken en gaan ook mee voor nader onderzoek. Als de netten helemaal leeg zijn, dan is het inmiddels al donker, dan wordt alles afgebroken en weer meegenomen naar de auto. In donker gebruiken we een hoofdlampje om de laatste zwaluwen uit de netten te halen. ’s Avonds worden de twintig verzamelde en meegenomen onderzoekszwaluwen geringd en gewogen. Wegen is belangrijk om de conditie van de vogel vast te stellen. De volgende dag om zeven uur meten we de onderzoekszwaluwen en bepalen hoever ze met de vleugel- en staartrui zijn. Ook het gewicht wordt weer vastgelegd waarmee je kunt zien hoeveel ze per nacht interen. Vleugellengte, omvang van de borstspier en eventueel vet wordt ook genoteerd. Zo komen we allerlei zaken over de vogels te weten. Als de zwaluwen zijn weggewerkt dan gaan we ons bezig houden met de bijvangsten. Regelmatig moeten we het boek gebruiken om te kijken wat we in handen hebben. De familie waarin de vogel thuis hoort is nog wel te zien maar om tot op de soort te komen is soms lastig. Gisteravond vingen we een Ethiopian snipe en moesten vanochtend wel even de boeken induiken om andere soorten uit te sluiten. Ook vingen we een zwaluw met een ring om uit het voormalig Oost-Duitsland. Deze hebben we ook helemaal gemeten en gewogen alsof het een onderzoekszwaluw was. Ook vloog er nog een Amourvalk in maar deze ontsnapte uit het net voordat we erbij waren. Jammer want deze vogels broeden tot in en voorbij Mongolië en je zou maar een terugmelding van zo een vogel krijgen….  

 

Dinsdag de 14e

Vanmorgen vroeg reed er een grote vrachtwagen achter de lodge het boerenerf op. Achter de truck een platte wagen als oplegger. Een stuk of vijftien Zambianen zochten het oud ijzer bij elkaar dat her en der verspreid lag op het erf. Kleine en grote brokken ijzer stapelde ze netjes op. Er ligt veel oud ijzer in Zambia op boerenerven. Ik denk voor kapitalen als je het allemaal zou kunnen verzamelen. Hier ruimde het mooi op en de mannen verdienden er kennelijk een centje mee. Nadat wij de zwaluwen hadden weggewerkt wilden we ontbijten maar het gas wilde niet echt. Het water werd ook al niet warm en eitjes bakken was er al helemaal niet bij. Edwin gevraagd of hij een nieuwe gasfles kon regelen want deze leek wel leeg te zijn. Dat werd moeilijk want dit type gasfles is alleen in Lusaka of Kabwe verkrijgbaar. Gelukkig moesten de buren vandaag naar Lusaka en zij wilden wel een nieuwe gasfles meenemen. Toen we het verdeelstuk eraf draaiden bleek het helemaal vol met stof en troep te zitten. Nadat we het hadden schoongemaakt deed de vlamverdeler het al beter maar nog niet optimaal en Edwin zou er mee langs de hogedruklucht lopen om het goed door te blazen. Wij gingen intussen opzoek naar een endemische Barbet. Een endemische soort wil zeggen dat deze alleen in een bepaald gebied voorkomt en nergens anders ter wereld. We wisten dat de Chaplin’s Barbet hier in Chisamba op een boerderij zou voorkomen. Toen we ons meldden bij de boerderij bleek de eigenaar er niet te zijn maar volgens zijn dochter zou haar vader morgen terug zijn en zeker bereid zijn om ons de vogels te laten zien. Dad’s birds noemde ze het. We zijn verder gereden naar Chisamba en keken daar rond naar andere vogels. Een verlaten oud silogebouw hebben we bezocht op eventuele uilen. We vonden wel uitwerpselen en een paar braakballen. Ik vond nog een dode kever die net zo groot was als je hand. Een enorme boktor. Ik denk dat deze beton vreet, zulke sterke kaken zaten er aan. Nadat we terugreden maakte ik nog even een foto van de hoofdstraat en dat had ik beter niet kunnen doen want een tiental meter verderop werden we aangesproken door een agent en door personeel van een bepaald Zambiadistrict. Het bleek dat we ons op verboden grond hadden bevonden en dat we hadden gefotografeerd. Bennie moest meekomen het gebouw in en nadat hij had uitgelegd dat wij vogelaars waren en niet wisten dat we de silo niet in mochten was het goed. Ook zijn excuus voor het fotograferen werd aanvaard en we mochten weer doorrijden. Tjongejonge, volgens mij hadden ze niets te doen en zochten ze spijkers op laag water. Terug bij Fringilla lodge hebben we geluncht en toen we terug liepen naar ons chalet kwam de zoon van de eigenaar aan scheuren op zijn quad. Hij remde vlak voor de vrachtwagen die inmiddels helemaal vol lag met oud ijzer en ingepakt was met zeildoek. Hij trok daar van leer en stond de Zambiaanse jongens uit te schelden en de les te lezen. Hij ging helemaal uit zijn plaat en heeft wel tien minuten staan tieren. Uiteindelijk werd het zeildoek van de vrachtwagen losgemaakt en begonnen ze het oud ijzer allemaal weer af te laden. Ik begreep uit het verhaal dat hij geen toestemming had gegeven en dat het aan zijn vader toebehoorde. Zelf dacht ik….dat had je ook wel iets eerder kunnen laten weten aan de jongens. Laat je ze eerst de vrachtwagen volladen om hem vervolgens weer te laten afladen. In mijn beleving ging het puur om macht. Ik kan daar slecht tegen.  Zoals op zoveel vervoersmiddelen stond hier ook een spreuk opgeschreven…”God Gives”. Ik dacht “God Takes”. Tegen de avond weer achter de zwaluwen aan en we hadden nu ook extra oeverzwaluw geluid erbij gezet. Dat leverde heel wat meer oeverzwaluwen op dan zonder hun geluid erbij. We vingen bijna vijftig exemplaren. Boerenzwaluwen bleef steken rond de honderd. Tegen negen uur gingen Marc en Tjeerd nog even achter de vleermuizen aan. Gewapend met een drie meter net op lange stokken tussen de bomen probeerden ze wat fruitvleermuizen te vangen. Er vloog twee keer een vleermuis in maar bleef helaas niet hangen. Jammer, de soort moet wel op naam te brengen zijn want Tjeerd heeft voldoende determinatie spullen bij zich en een prachtig boek over Zuid-Afrikaanse vleermuizen.

 

Woensdag 15 januari

Na het wegwerken van de vogels en het ontbijt zijn we wederom naar de Nagwaza ranch gereden om de Zambian Barbet te zoeken. Ik reed. Mark is net als ik, één oog op de weg en één oog in de berm om te kijken of er toevallig wat dood spul ligt. Plotseling stond ik boven op de rem want ik zag een dood vogeltje liggen en Mark was er al bijna bij. Het bleek een Europese Tuinfluiter te zijn. Leuk om die hier aan te treffen alleen jammer dat hij dood was. Helaas niet geringd want dat zou nog mooier zijn geweest. Verderop weer volop in de ho-ankers want er lag wederom een vogel op de weg. Weliswaar redelijk plat maar toch herkenbaar als een boerenzwaluw. Ook niet geringd. Dit herhaalde zich nog een keer voordat we afsloegen naar de ranch. De dochter van de eigenaar leek ons al te staan opwachten want ze kwam direct aanlopen, verontschuldigend dat haar vader er weer niet was. We waren van harte welkom en we konden overal zoeken naar de vogel. Helaas had ze niet echt een duidelijk tip waar de vogel zou kunnen zitten maar we moesten maar rondkijken en goed zoeken in de Vijgenbomen. Nou dat deden we en we liepen van de ene boom naar de andere boom maar geen Zambian Barbet. Op een pad vonden we wel een prachtige termietenwoning. Niet zoals we gewend zijn hoog opgebouwd boven de grond maar deze bevond zich onder de grond. Het gaf ons een kijkje in het ondergrondse gangenstelsel en in een groot gat zagen we twee torentjes als stalagmieten omhoog komen. Ontzettend kunstig door de termieten gemaakt. Wat zijn dat een ijverige beestjes. In ons chalet zijn ook termieten bezig. Ze kruipen door de muur omhoog met zandkorrels en maken daar gangen mee aan ons plafond. Het lijkt wel op koraal. Na een rondje van vijgenboom naar vijgenboom te zijn gelopen kwamen we weer terug bij de boerderij. Op de veranda zag ik een kalf staan dat er stond te kauwen op groenafval. Ik verbaasde me erover dat het ook zo de keuken kon inlopen omdat de deur open stond. De veranda was ook afgesloten zodat het dier niet kon ontsnappen. Was het hun huisdier? Daar kwam de oude baas ook al aanlopen. We werden hartelijk ontvangen en hij vertelde dat we ietsje te laat waren om de Barbet te zien. Hij zat daar normaal in oktober en november en was nu weg. We zouden heel veel geluk nodig moeten hebben om hem te zien. Het werd een geanimeerd gesprek en hij vertelde hoe ze hier terecht waren gekomen. Dat de blanken ook een aparte commune vormen binnen Zambia bleek uit het feit dat hij de Burtons kent en vele andere die wij ook kennen. Marc vroeg hem of er ook kerkuilen op zijn erf zaten. Wellicht hier of daar in een schuur of ander onderkomen. Hij had af en toe wel eens een uil maar niet als vaste bewoner. Wel had hij vleermuizen vertelde hij. Tjeerd stond als vleermuisdeskundige meteen vooraan en vroeg hem waar ze zaten. Hij bleek een watertoren te hebben waar vleermuizen overdag sliepen. We togen er heen en zagen een vijftig tal Egyptian Slit-faced bats hangen. Ze schrokken zich half bewusteloos toen we er met de zaklamp op schenen en toen we ook nog gingen flitsen met de camera was er enige paniek in de toren. Gelukkig hingen ze weer snel aan het plafond en de muur toen we weggingen. Toen we terug liepen naar de boerderij kwam het kalf op hem toegelopen en liet zich door hem aaien. Ook zag ik dat het als een kat tegen zijn benen ging hangen om nog dichterbij hem te staan. Zou dit nu kalverliefde zijn, dacht ik? Nadat we afscheid hadden genomen reden we nog een stukje verder omdat daar altijd gieren in een boom zitten. Die zaten er nu ook maar lang niet zo veel als gisteren. Wel zaten er een heleboel bij een veedrinkbak niet zover van de weg af. We konden een paar mooie plaatjes maken en voldaan keerden we terug naar ons chalet. Achter ons chalet is een vuilstortplaatsje. Hier wordt afval gedumpt van het campterrein en bij de lodges vandaan. Het betreft allerlei afval en gezien de hoeveelheid Witruggieren en Maraboes zal er ook wel eens wat vleesresten tussen zitten. We reden voorzichtig naar de vuilstort toe om de boel niet te verstoren en vanuit onze mobiele schuiltent, de auto, knipten we de mooiste foto’s. In een kale boom zaten zo een veertig gieren te wachten op de volgende lading afval en de maraboes stonden op de rand te wachten. Een mooi plaatje. Toen we er een tijdje hadden gestaan kwam de ossenwagen met afval er aan om weer wat te dumpen. Hier hadden we op gewacht. Toen de ossenkar weg was kwamen de maraboes weer aanvliegen en konden we een paar mooie vliegbeeldplaatjes maken. Ook de gieren vlogen wat onrustig heen en weer en leverde ook de nodige foto’s op. Toen de zon er ook nog even bijkwam was het helemaal genieten want met het zonlicht op hun kale kop staken ze mooi af tegen een donkere lucht. Tjonge wat is dit weer genieten. Het enige minpuntje was de stank die uit de afvalbeerput opsteeg, die was echt heel erg goor. ’s Avonds hadden we een topavond met 213 zwaluwen waarvan er weer een dikke vijftig oeverzwaluwen waren. Als het in dit tempo doorgaat dan zijn de ringen snel op. De ondergaande zon zorgde voor een extra sfeerverlichting. Prachtige wolkenpartijen beschenen door de laatste stralen kleurde van rood tot oranje tot geel….wat een kleurenrijkdom heeft Afrika!

 

16 januari

Vanmorgen om half vijf ging de telefoon. Ik schrok wakker en was even gedesoriënteerd. Maar al snel wist ik het weer, we zouden een ochtendvangst gaan doen en Bennie knipte het licht al aan. Tjeerd en Marc kwamen ook al aanlopen en snel schoot ik mijn kleren aan en strikte mijn veters. Bij Zambeef hadden we in december al een baantje gemaakt. Ik herinnerde mij dat het een enorm karwei was want de grond was droog en keihard. Met hamer en grondboor gewapend hebben we toen de gaten voor de stokken geboord. Toen we de laatste keer de neten hebben opgeruimd hebben we in de achtergebleven gaten takken gestopt zodat we ze bij de volgende keer weer zouden kunnen terugvinden. Vanmorgen in donker zoeken naar de eerste tak maar die was verdwenen en gelukkig vonden we wel de tweede tak en vandaaruit verder zoekend naar de volgende gaten. We hebben ze niet allemaal teruggevonden maar de grondboor bracht uitkomst en de door de regen geweekte grond was aanmerkelijk zachter zodat we snel de palen in de grond hadden staan. Het werd steeds lichter en de netten stonden al voordat het helemaal licht was. Bennie en Tjeerd verwerkten de vogels van gisteravond en ik schreef terwijl Marc ondertussen de netten leeg haalde. Het eerste rondje leverde niet echt heel veel vogels op. Het tweede rondje was al wat beter en intussen hadden de zwaluwen van gisteravond weer de vrijheid gekregen. Voordat we de nieuwe lading gingen ringen en meten hadden we eerst ontbijt onder een struikachtige boom, de Lantana. Koffie, thee en gebakken eieren op brood zorgde ervoor dat de inwendige mens het tot de lunch vol hield. Een Grey Hornbill zorgde voor enige opschudding toen die in het net hing. Een twintigtal andere Hornbills kwamen kijken wie er zo luidkeels zat te krijsen. Het leverde een paar mooie foto’s op. Gister had de manager John Claes verteld dat er bij de toiletten achter een bordje kleine vleermuizen hingen. Tjeerd had hem namelijk gevraagd in welke boom de fruitvleermuizen zouden hangen en hij vertelde spontaan dat er ook andere hangplaatsen waren. Vanmiddag heeft Tjeerd een vleermuis gevangen en meegenomen om hem volledig te meten, te wegen en te determineren. Het was een erg klein beestje en hij kwam uit in de groep van de dwergvleermuizen. In mijn beleving een nog kleiner beestje dan onze dwergvleermuis. Op de zwaluwslaapplaats was het niet echt druk. Wel weer een heleboel Amourvalken maar de zwaluwen zijn niet echt onder de indruk van ze. We vingen zo een 75 boeren- en een 25 oeverzwaluwen. Bijna honderd vogels. 

 

17 januari

Nog veertien dagen….en dan vlieg ik weer naar huis. Na de vogels op naar de vlinders. Het zonnetje scheen en het had gistermiddag behoorlijk geregend . Goede ingrediënten om de vlinders op te zoeken. Vaak zitten ze bij plassen of vochtige stukken waar ze waarschijnlijk mineralen kunnen vinden. Altijd op de kleiachtige zandgrond zijn ze bezig met hun lange roltong de grond af te zoeken. Niet naar nectar maar naar zout of iets dergelijks. De meest onwaarschijnlijke kleuren zie je, Veel witjes met hun doordringende aders in hun vleugels. Kleine opvallende gele vlinders met een zwart randje langs de vleugelrand. Blauwtjes met een extra staartje en een blauwtje met meerdere kleine staartjes. In het zonlicht was het een pracht om te zien. Ook de grotere vlinders lieten zich van hun mooiste kant zien. Zwarte vleugels met daar in een blauwe weerschijn, ogenschijnlijk witte vlinders maar op de onderkant helder rood. Zelfs de ogen waren zwart met witte stippen. Nog een zwarte vlinder met grote witte ogen die constant naar je knipoogden als de vleugels open en dicht gingen. Maar ook page achtige vlinders van grote afmetingen vlogen voorbij. Soms nipten ze even aan het zand om snel verder te vliegen. Voordat de camera scherp was was hij alweer gevlogen. Wat zijn ze snel en wat een mooie kleuren. Ik moet ze maar in mijn geheugen vasthouden want op de foto is niet gelukt. Het weggetje is bijna 25 kilometer lang en er leken nog wel meer vlinders rond te fladderen dan een paar weken terug met Jan en Joost. Met de vogels was het niet zo druk en we zagen een Brown Snake Eagle en een Lizard Buzzard. De Bishops en Widowbirds komen steeds verder op kleur en de balts om een vrouwtje neemt heftige vormen aan. Dansend met hun staart en pronkend met hun veren proberen ze een vrouwtje te verleiden. Koddig om te zien hoe de mannetjes hun dans in de lucht uitvoeren om het vrouwtje te imponeren. Veel verschil met de mensenwereld maakt dit niet. De ochtend keek ik me gek naar al dat moois. Bijna dagelijks doe ik een handwasje. Ik heb een mooi roze babybadje gekregen waar ik een sopje in kan maken. Gelukkig kennen ze hier ook Omo en los het waspoeder op. Ik gooi de kleren er in en laat het minimaal een uur staan weken. Daarna was ik alles zorgvuldig op de hand. Na het spoelen wring ik het op handkracht uit en hang het zeiknatte spul aan de lijn. Als de zon schijnt is het na een uurtje of twee al bijna droog. Soms heb ik pech en is het natter dan wanneer ik het heb opgehangen. Maar even later schijnt de zon weer en met een beetje wind erbij en dan is het alsnog snel droog. Zoals gewoonlijk weer een paar netjes opgezet maar al snel moesten we er twee afbreken. Het dreigde in de verte naar onweer en al snel kwam de bui naderbij. Geen onweer maar wel een dikke bui. Toen we de twee netjes in de tas hadden zitten vielen de eerste druppels en even later plensde het. Binnen een mum van tijd geen droge draad meer aan mijn shirt. Snel de zwaluwen in de grote verzamelzakken gestopt zodat ze nog enigszins droog bleven. Snel de netten opgerold, geluid mee, stokken onder de arm en rennen naar de auto. Toen ik daar was voelde ik mijn onderbroek al plakken en had het dus niet droog gehouden. Toen we bij het chalet aankwamen was de meeste regen al gevallen en klaarde het langzaam op en prikten de eerste sterren alweer tussen de wegdrijvende wolken door. Wat gaat het klimaat hier soms toch ontzettend snel. Marc en Tjeerd zetten nog een netje op om wat vleermuizen te vangen en dat ging goed. Vier fruitvleermuizen vlogen in het net en gegevens konden worden verzameld. Aan de hand van onder andere de lengte van de voorste arm kan de soort worden bepaald. Maar daarna komt het dan moeten ze in de bek worden gekeken naar het aantal bogen op het gehemelte. Met de scherpe tanden in hun bek is dat geen sinecure. Want als je even een foutje maakt dan hangt hij vol in je hand met zijn bek en dat is geen pretje. Ook de achternagels zijn vlijmscherp en dringen diep in je vlees door. Tjeerd liet zijn bebloede duim aan ons zien. De volgende dag zaten er allemaal kleien gaatjes in zijn vlees. Leuk werk, die vleermuisdeterminatie, ik lees de kenmerken wel voor.  

 

 

18 januari

Inpakken geblazen want we gaan naar Kabwe. Hopelijk herkennen de honden mij nog en wordt het een enthousiaste begroeting. Edwin waste de auto en veegde hem uit, zodat onze spullen schoon vervoerd konden worden. Vlak voor Kabwe gaan we weer een bakkie doen bij ‘The Fig Tree’. Heerlijke koffie, cappuccino en thee hebben ze hier. Niet alleen dat maar ook heerlijke dingen voor bij de koffie en de thee zoals koeken, zelfgebakken taart en zoete andere lekkernijen. Het is een feest om hier even wat te drinken onder de dikke vijgenboom. Eigenlijk bestaat de boom uit twee verschillende bomen en is zo gevormd dat het lijkt alsof het een grote boom is met aan alle kanten overhangend bladerdak. Het is warm met temperaturen die boven de dertig graden komen en in de schaduw is het dan heerlijk om te genieten van de koffie en het lekkers. Doorgereden naar Kabwe om daar wat inkopen te doen bij de ‘Shoprite’. Een Zuid-Afrikaanse winkelketen waar van alles op gebied van levensbehoefte te koop is. Zeg maar een grote Albert Heijn. Hier kochten we brood, melk, frisdranken en shampoo. We hoeven ons niet te haasten want bij de auto staat een Zambiaanse jongen op wacht die eventuele gauwdieven met zijn eigen leven zal bestrijden. Onze kostbaarheden zijn wat dat aangaat veilig. Het kost wel een paar Kwacha maar dan heb je ook eerste klas beveiliging. Na de boodschappen doorgereden naar de Ranch waar op dat moment de verjaardag van de jongste dochter werd gevierd. Veel kinderen en ouders op het partijtje aanwezig. Gezellige drukte heerste er. Toen het feesbeest de kaarsjes had uitgeblazen barstte het echt los en de kinderen gingen met snoep en gebak richting zwembad en de oudere zochten in de schaduw een plekje op met een verkoelend drankje. Zo leerden we de buren ook kennen. Het feest duurde de hele middag voort en wij trokken ons terug om wat zwaluwen te gaan vangen. Met drie netjes op twee verschillende plaatsen konden we ruim dertig zwaluwen bemachtigen. De wevers deden het ook goed en soms vlogen er grote groepen over en langs de netten maar soms bleven er ook enkele in hangen. Genoeg werk dus bij de netten maar dit keer niet van de zwaluwen. Bij terugkomst stond er een heerlijke maaltijd klaar en het bezoek en wij genoten er zichtbaar van. Kip, salade, rijst en ovengebakken aardappeltjes maakten het voor ons ook tot een feest. De vleermuizen lieten zich ook goed zien deze avond in de grote tuin en diverse vlogen langs het huis in een baantje. Morgen maar eens proberen om er een paar te vangen. Wellicht vliegen hier weer andere soorten dan in Chisamba. Toen de buren weer naar huis gingen verbaasde ik me er over dat ze allemaal gewoon in de auto stapten met een flink stuk in hun kraag. Maar ik realiseerde me ook dat het natuurlijk allemaal eigen wegen zijn en ze niet de snelweg op hoeven. De buren zijn onderling verbonden met gravelbaanpaden. Waarschijnlijk zijn ze de enigste op ‘hun’ weg. Het huis is voldoende groot zodat we geen last hadden van het slaapfeestje en we ongestoord van onze nachtrust konden genieten. Gelukkig herkenden de honden mij nog wel en ze waren erg enthousiast toen ik ze aanhaalden.

 

19 januari

Zondagsrust. De zwaluwen van gisteravond weggewerkt toen Bennie nog met een verrassing aankwam. Hij had gisteravond een Afrikaanse Kanarie uit het net gehaald en ons daar nog niet over ingelicht. Een mooie vogel die zich gewillig liet fotograferen toen hij geringd was. Een niet alledaagse verschijning hier. Het ontbijt is op zondag wat later en de lunch wordt overgeslagen waarna een vervroegd diner volgt. Na het ontbijt zijn we de omgeving gaan verkennen. Voor Bennie en mij redelijk bekend maar voor Marc en Tjeerd allemaal nieuw. Toen we over het 2400 ha landgoed reden keken ze hun ogen ook uit. Het water bij de dam is nog ernstig laag en in mijn beleving is er zelfs meer  water verdampt dan er is bijgekomen. De vogels lieten het afweten want er was weinig te zien. Een kudde Puku’s, bestaande uit een bok en zes geiten lieten zich mooi zien en fotograferen. De compound op het landgoed van de Burtons leek wel uitgestorven en de paar kinderen die er waren zwaaiden uitbundig naar ons. Het lijkt iedere keer een hele belevenis voor ze als er een auto door hun ‘dorp’ rijdt. Ik geniet er ook van. Vlak bij het huis hebben we nog wat zwaluwen gefotografeerd die tussen een koppel koeien vloog. Het waren er nogal een paar. Dat bood zeker perspectieven voor de avondvangst. Ook bleken op andere plekken veel zwaluwen te zitten en te jagen. Vooral boven een stuk grasland waar vermoedelijk veel insecten vlogen joegen ze volop. Soms rustten ze uit in kleine lage struikjes die onder hun gewicht doorbogen en dat leverde ook weer leuke plaatjes op. Een ochtend die meer bestond uit fotografie dan uit vogels spotten. De middag ging verloren aan ontspanning. Ieder voor zich deed wat hem het beste uitkwam. Lezen, gegevensverwerking, luieren, slapen en ontspannen. Eind van de middag gingen we pizza’s bakken. Heerlijke zelfgemaakte pizza’s. Home made! Donald bakte ze bruin in hun eigen houtgestookte pizzaoven. Wat is dat toch lekker. Verser kan haast niet en de basilicumblaadjes uit eigen tuin was de finishing touche. Na het zwaluwvangen, wat overigens maar een 35 vogels opleverde hebben we nog geprobeerd wat vleermuizen te vangen in de tuin. Dat ging een stuk beter en we waren nog bezig met het net toen de eerste er al meteen inhing. Daarna vlogen er nog drie in en later op de avond bleken het allemaal dezelfde soorten te zijn. Free-tailed bats. Mooie beestjes maar o zo venijnig. Bij het uithalen beten ze lustig om zich heen naar alles wat ze te pakken konden krijgen. Tjeerd weet ook hoe scherp hun tanden zijn want eentje had hem ongenadig bij de pink! Tot bloedens aan toe en bewondering voor Tjeerd want ondanks de pijn in zijn pink liet hij niet los.  

(0 from 0 votes)
 
bijgewerkt t/m 19 januari 2014https://www.mytripblog.org/pg/blog/ltervelde/read/325357/bijgewerkt-tm-19-januari-2014
bijgewerkt t/m 19 januari 2014
 

bijgewerkt t/m 12 januari   (published in Kenya)

January 13, 2014 by   Comments(1)

6 januari

De dag begon enerverend. Een van de huishoudsters werd op staande voet ontslagen. Toen ze ’s morgens om half zeven arriveerde kreeg ze van de bedrijfsleider een brief overhandigd dat haar contract met onmiddellijke ingang werd beëindigd. Afgelopen vrijdag was ze aan het eind van de middag betrapt op het gebruik van alcohol. Later in de morgen hoorde ik dat ze al eens eerder was ontslagen bij een andere familie onder dezelfde omstandigheden. Debbie heeft haar een kans gegeven maar na drie maanden arbeid heeft ze die verprutst. Ook hier gaat het spreekwoord weer op; Alcohol maakt meer kapot dan je lief is. Heel erg jammer en ook feit dat ze zo aardig was had ik eigenlijk wel een beetje medelijden met haar. De alcohol had ze trouwens uit de voorraad van de Burtons genomen. Later in de ochtend heb ik haar nog even opgezocht bij haar thuis waar ik haar aantrof in gezelschap van haar kinderen. Ze was erg ontdaan en ze vertelde mij dat ze een kater had gehad van de donderdagnacht en daarom nog naar alcohol rook. Tja… Op de terugweg hoorde ik uit een andere compound trommelmuziek komen. Ook werd er gezongen en er leek wel een groot feest aan de gang te zijn. Een groot contrast dat in de ene compound verdriet heerst over ontslag terwijl in de andere compound feest wordt gevierd. Ik ben er heen gereden en trof een vrolijke stemming aan. Een paar mensen uit de compound ken ik inmiddels omdat ze bij de familie Burton werken,  waaronder een van de andere huishoudsters. Ik werd meteen opgenomen in het feestgedruis en genoot van de muziek en de zang. Ik had geen idee waar het over ging en geen idee wat de aanleiding van het feest was. Ze vroeg me of ik mijn fototoestel bij me had en of ik een paar foto’s wilde maken. Nou, dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Normaal  willen ze niet dat je fotografeert maar nu was ik van harte welkom. Ik heb de nodige foto’s genomen want het was een unieke kans. Iedereen liet zich heel gewillig op de plaat vastleggen en toen ik beloofde dat ik een paar foto’s zou opsturen werd mij gevraagd om ook groepsfoto’s te maken. Ze vonden het prachtig dat een blanke in hun gemeenschap was en ook nog foto’s zou opsturen. Ik genoot ook en maakte een paar extra foto’s van andere zaken. Toen ik ook tussen de mensen moest staan om op de foto gezet te worden brak er grote hilariteit uit want degene die de foto’s nam snapte niet hoe het allemaal werkte maar uiteindelijk was er een plaatje. Wat een lol hadden we en wat een ontspanning heerste er. Ze vonden het prachtig en ik ook! Fantastisch om je op een normale manier te kunnen bewegen tussen de Zambianen in hun eigen omgeving. Heerlijk, mijn ochtend kon niet meer kapot. Na de lunch nam ik afscheid van de overgebleven huishoudster en reed richting Kabwe. In Kabwe kon ik het niet laten om nog even over de markt te struinen. Ik ben inmiddels verslaafd geraakt, een nieuwe verslaving die ik maar gemakshalve ‘Marktdrug’ noem. Het is zo fijn om langs al die stalletjes en kraampjes te lopen ik kan er geen genoeg van krijgen. En het mooie is, je hebt overal vrienden!!! In de namiddag kwam ik aan in Chisamba waar ik weer zou verblijven in Fringilla lodge. Vorige week had ik nog zo geregeld dat ik chalet 12 weer zou krijgen. Een lekkere ruime chalet waar je goed kunt vertoeven met twee man. Helaas hadden ze hem voor een maand aan iemand anders verhuurd en zo kreeg ik nummer 11 toegewezen. Een krappe tweepersoons hut. Ik moest om 23.45 uur op het vliegveld in Lusaka zijn om Bennie op te halen. Ik had nog tijd genoeg om te kijken of ik nog een paar zwaluwen zou kunnen vangen. Net toen ik weg wilde gaan kwam John Claes aanlopen met zijn dochter en twee honden. Hij had de auto zien staan en wilde even ‘hello’ komen zeggen. Leuk om op deze manier gedag gezegd te worden. Op het terrein van Zambeef zag ik al aardig wat zwaluwen vliegen en dat kwam dus wel goed. Ik zag ook dat de meertjes al aardig vol waren geregend. Ook overal plassen op de toch al slechte weg en grote poelen in het land. Het had hier de afgelopen week flink geregend in tegenstelling tot Kabwe. Toen ik naar de vangplaats toe wilde rijden kwam ik al snel tot de ontdekking dat het wel erg drassig was en voordat ik vast zou komen te staan in zijn achteruit en terug. Op de heenrit had ik een hele diepe kuil gemist maar op de terugweg reed ik er middenin. Een enorme schokbeweging door de auto en voor ik het wist was de achterkant eruit en stond het linker voorwiel in de kuil en de auto tot aan zijn as op het land. Dit wordt een probleem dacht ik en ik zag al voor me dat ik Bennie niet zou kunnen ophalen en ik hier de hele nacht zou ploeteren om de auto weer rijdend te krijgen. Eerst maar een de vierwieldrive aangezet. In de lage gearing en voorzichtig verder achteruit, ik had er een hard hoofd in maar de auto kreunde wat en stond binnen een paar seconden weer op drogere grond. Wat een power heeft deze auto. De vangspullen bij elkaar gezocht en toen de netten stonden en het geluid aan was, verzamelde zich meteen enkele honderden zwaluwen boven de netten. Ook een 10 tal Amourvalken waren meteen actief. Tegen schemerdonker kwamen de zwaluwen laag over de grond aanvliegen en verdwenen rond de netten in het riet. Honderdelf zwaluwen zagen het net te laat en kregen allemaal een ring om, om daarna alsnog in het riet te kunnen slapen. Rond 22.00 uur naar het vliegveld gereden om Bennie op te halen die tegen middernacht zou landen. Het was gelukkig niet druk op de weg maar moest wel de aandacht erbij houden. Zambianen blijven nu eenmaal een gevaar vormen, zwalken ze niet dan zijn ze wel onzichtbaar. Nu ook weer veel lopende mensen langs de snelweg. Sommige lopend naast hun fiets die afgeladen vol zat met houtskoolzakken. Ook eentje die zeven kratten met colaflesjes op zijn fiets had gebonden. In de gauwigheid zag ik vier kratten op de bagagedrager, twee aan weerskanten ter hoogte van de trappers en eentje op de stang. Ik snap nog steeds niet hoe ze dat nu precies vastbinden want het lijkt altijd wel te blijven zitten. Ik heb nog nooit verloren lading gezien. Toen ik de auto bij het vliegveld parkeerde was het toestel net geland want ik hoorde de motoren nog uitrazen. Toen ik bij de aankomsthal was kwamen de eerste passagiers net aanlopen en ik was mooi op tijd. Niet veel later schudden we elkaar de hand en reden terug naar Chisamba. Ik kon niet meteen de slaap te pakken krijgen want was nog redelijk wakker van de lange rit (180 km) en mijn klamboe werkte niet. Ik werd door een hoop muggen belaagd die allemaal om bloed verlegen zaten en ik was de donor.

 

7 januari

Nadat we rond half acht wakker werden hebben we eerst de onderzoekszwaluwen van gisteravond weggewerkt. Ik kon Bennie natuurlijk niet met lege handen hier laten arriveren. Ook nog wat oeverzwaluwtjes erbij en Bennie ringde ze allen vlot weg. Na het ontbijt hebben we de auto eens flink uitgemest. Alles herschikt en schoongemaakt. Er hing nog steeds een wat vies luchtje van de bedorven eieren in een van de bakken. Deze uitgesopt, de bagageruimte uitgeveegd en de boel weer ingeruimd. Daarna even het terrein van Zambeef overgereden. Het was bij goed daglicht nog beter te zien hoe hoog het water al reikte. Het had hier echt flink geregend en omdat het ietsje lager lijkt te liggen dan de rest van de omgeving zou hier ook het overtollige water heen kunnen lopen. Na ons inspectierondje teruggereden naar het chalet. Op de snelweg stond een klein vrachtwagentje stil, met openlaadbak en een stuk of 20 varkens erin. Vermoedelijk waren ze voor de slacht. Het vrachtwagentje had pech en ik kon niet zo snel zien wat er aan de hand was. Ik zag dat de varkens het erg warm hadden. Het was vandaag een extreem warme dag met temperaturen van ruim boven de dertig graden. Vandaag zag ik voor het eerst varkens hijgen als een hond. Bek wijd open en snel ademhalen, zorgend voor enige afkoeling. Uiteraard geen water in de auto zodat ze konden drinken. Maar als geluk bij een ongeluk, vanavond hangen ze aan hun achterpoten in de koeling. Na de lunch hebben we wat boodschappen in huis gehaald. Brood, eieren, boter en water. Het dorpje hier vlakbij heeft allemaal van die kleine winkeltjes waar ook weer van alles te koop is. De winkeltjes schat ik zo een vier bij drie meter. Op twaalf vierkante meter verdienen ze hun centen. Er is niet veel omzet getuige het enthousiasme van de verkoopster. Ze lag languit voor haar winkeltje op een paar zakken meel. Toen we haar winkeltje binnenstapten kwam ze achter ons aan. Het staat vol binnen met allerlei waar. Hoog opgestapeld flesjes water en op de planken boter, meel, olie, wasmiddel, batterijen, zeep en nog veel meer. Maar van alles een beetje en niet teveel voorraad want opslagruimte hebben ze niet. Er staat een toonbank in de ruimte die vol ligt met brood, eieren en wat snoepgoed, in een rek aan de wand chips en een koelkast, voorzien van glas, houdt het frisdrank koel. Toen we onze boodschappen op de toonbank hadden liggen kwam het moeilijkste gedeelte, de rekening. Hoofdrekenen is een moeilijk begrip en uiteindelijk kwam er een grote rekenmachine voor de dag wat nog net geen telraam bleek te zijn. Maar toen kwam het volgende lastige gedeelte. Het moest opgeteld worden, nou dat had wat voeten in aarde en uiteindelijk noemde zij de prijs en wij telden het op voor haar. We moesten 43,50 Kwacha afrekenen en Bennie betaald met een briefje van 50. Tja, weer een probleem want er was geen kassa en uit haar schortzak kwam het wisselgeld te voorschijn. Het duurde even voordat ze het wisselgeld bij elkaar had maar toen we haar meedeelden dat we 6.50 Kwacha terugkregen klaarde haar gezicht op en was het geld zo bij elkaar. Ik denk dat ze net klas één van de lagere school niet heeft afgemaakt. Eind van de middag weer naar de vangplek toe. Toen we het terrein bij Zambeef opreden kwamen net de arbeiders naar de uitgang lopen. Een lange rij Zambianen in blauwe overalls en allemaal met witte laarzen aan. Het was een koddig gezicht die lange rij mensen met witte laarzen aan. Waarschijnlijk hadden de laarzen in het kerstpakket gezeten of met nieuwjaar aan ze verstrekt. We vingen met drie netjes 200 boerenzwaluwen en dertig oeverzwaluwen. Een mooi avond met een prachtige zonsondergang die de hemel in allerlei kleuren omtoverde. Van rood tot geel.

 

8 januari

Na het ontbijt heb ik Bennie afgezet aan de rand van het meer bij Zambeef. Het weer en het licht was goed en in het randje zitten altijd een hoop vogels. Bennie heeft een schuiltentje en daarvanuit is het prachtig fotograferen. De vogels komen steeds dichterbij zonder dat ze je opmerken. Dat levert vaak de leukste plaatjes op. We zijn samen heen gelopen en ik liep alleen terug, vogels denken dan dat de kust weer veilig is en komen sneller terug. Eind van de ochtend zou ik hem weer komen ophalen. Intussen regelde ik de was bij het chalet en ik heb een Zambiaans simkaartje gekocht met wat beltegoed zodat in noodgevallen Bennie en ik contact kunnen opnemen met elkaar. Bellen is hier goedkoop en voor het simkaartje betaalde ik vijf Kwacha en dat is omgerekend 65 eurocent. Talktime, zoals ze dat hier noemen, is op te waarderen per 2 Kwacha. Ik kocht voor 50 Kwacha beltegoed en denk dat het ruimschoots voldoende moet zijn om de laatste drie weken hier mee te bellen. Tegen twaalf uur was ik weer bij Bennie die hevig zwetend uit de schuiltent kwam. Hij heeft wel een paar hele mooie foto’s kunnen maken en dat is het dan wel weer waard. Na de lunch lekker niets gedaan en een beetje rond het chalet gehangen. Naast ons is zit een blank stel met twee kleine kinderen in het chalet. Hij is een Belg en zij Sloveens. Ze hebben 10 ha grond gekocht nabij Kabwe en willen daar boeren en een lodge beginnen met watersportmogelijkheden. Het is niet heel erg veel land maar inmiddels staat er mais in en is er een bron geslagen die per drie seconden zeven liter water geeft. Daarmee zou de mais voldoende vocht moeten kunnen krijgen om te groeien. Het was de bedoeling om meer grond te kopen en waren nog in onderhandeling. Een hele onderneming met veel hindernissen. De grootste hindernis is het traag werkende overheidssysteem in Zambia. Nou dat is niet alleen hier maar in Kenia konden ze er ook wat van. De kinderen worden twee talig opgevoed, hij praat Nederlands met hun en zij Sloveens. Daar komt in de nabije toekomst waarschijnlijk ook nog Engels bij. Prachtig om te horen hoe de oudste zit te tellen in het Sloveens. Aan het eind van de middag betrok het weer en het werd zelfs onaangenaam koud. Niet dat het ging vriezen maar de wind stak op en een onweersbui trok over. Tegen de avond was het grootste deel van de bui overgedreven en zijn we naar de vangplek gegaan. Om het noodlot niet te tarten hebben we één netje van 12 meter opgezet en vingen 55 zwaluwen. We konden het net twee keer leegmaken omdat de eerste zwaluwen al vroeg invielen.

 

 

 

 

9 januari.

’s Avonds is het erg druk met vleermuizen rondom het chalet. Waarschijnlijk Fruitvleermuizen die zich te goed doen aan het rijpe fruit dat in de bomen hangt. Elke ochtend ligt het vol onder de bomen met afgevallen vruchten. Edwin, de tuinman, harkt de vruchten bij elkaar op hopen en verzamelt ze dan om weg te brengen. Hij vertelde dat het goede vruchten zijn met een hoog gistingsvermogen waar je bier van kunt brouwen. Alcohol is toch wel een internationaal goed. Waar je ook komt, wat je op tv ziet of leest, overal ter wereld wordt alcohol gestookt, illegaal en legaal. Deze vruchthopen werden overigens gevoerd aan de geiten en de kippen. Vandaag was het mijn beurt om vanuit de schuiltent te fotograferen. Bennie bracht mij weg en ik settelde mij in de tent. De eerste vogels waren snel terug en kon meteen een paar mooie plaatjes van vorkstaartplevieren maken. Er kwamen steeds meer vogels bij en het werd een bont geheel. Vooral de zwart witte Smitsplovers hadden een mooi contrast in de ochtendzon. Na een uurtje fotograferen had ik geen droge draad meer aan mijn shirt zitten van het zweet en het flesje water had ik al op. Wat is het allemachtig heet in zo een plastic schuiltentje. Gelukkig kwam er af en toe een klein briesje om te verkoelen maar dat was ook alles. Een dikke daas verstoorde mijn plezier en ik kreeg hem niet te pakken. Hij kreeg mij trouwens wel te pakken want hij stak mij enorm. Misschien was het ook wel een Tse-tse vlieg. Die is gevaarlijker want die kunnen de slaapziekte overbrengen. Ik was er eigenlijk helemaal klaar mee en belde Bennie op of hij me weer wilde oppikken. Even naar het dorpje gereden om wat boodschappen te halen en toen weer terug naar het chalet. Het is vandaag weer aardig warm en zelfs in de schaduw van de bomen is het heet. Het begint een beetje op vakantie te lijken. Relaxen voor het chalet. Eind van de middag begonnen onweers wolken zich weer samen te pakken en hoorden we af en toe in de verte wat gerommel. Tegen de zwaluwvangtijd was het nog steeds droog en togen we naar de vangplek toe. Twee netjes opgezet en dat bleek genoeg want het onweer naderde snel van drie kanten tegelijk. Snel de zwaluwen in zakken gestopt en meegenomen. Toen we richting auto liepen kwamen de eerste spetters naar beneden. Precies op tijd klaar. We vingen 38 zwaluwen.

 

10 januari

Tijdens het wegwerken van de zwaluwen haalde ik er eentje uit de zak die al geringd was. Een niet alledaagse ring. Langwerpig smal en ik had meteen door dat het wel eens iets bijzonders kon zijn. Met de loep in de ene en de zwaluw in de andere hand las ik BUDAPEST op de ring. YES!!! Een Hongaars geringde zwaluw. Mijn eerste geringde in het buitenland. Wat een geweldig moment was dat. Hier doen we het toch voor. Drie jaar gelden hebben we zo een 2000 zwaluwen in handen gehad en niet een geringde erbij en nu na een 1500 beesten een geringde. Gemiddeld is één op de 1000 zwaluwen ongeveer geringd. Na het ontbijt weer richting Zambeef waar ik Bennie afzette in de schuiltent. Hij ging proberen om nog wat vorkstaartplevieren op de foto te krijgen. Ik reed rond in de auto over het terrein en maakte van een mooie groep kemphanen een paar mooie foto’s. Ook streek er een gele kwikstaart vlak voor me neer en ik had bijna de perfecte foto. Opeens kwam er een red collared widowbird aanvliegen en die zou landen in de top van een lage plant. Ik had het fototoestel bijna in de aanslag toen een kat uit het niets op de vogel afsprong. Bijna de foto van mijn leven gemaakt maar helaas was ik te laat. De kat was ook te laat want de widowbird vloog weg. De kat was strategisch gaan zitten en wachtte af op zijn kansen. Ben ook nog even wezen kijken bij de wever die gisteren begonnen was met het bouwen van een nestje. Hij had toen net de eerste tien grassprieten in elkaar gevlochten. Vandaag zag ik dat hij het nest al helemaal klaar had geweven en bezig was met de binnenvoering. Wat doen ze dat snel binnen een dag het bouwen van een huis. En alles met zijn snavel! Bennie belde dat hij genoeg foto’s had en heb hem opgehaald. Na de lunch een beetje bij het chalet wat zitten relaxen. Ik zat lekker voor het chalet te lezen op een klapstoeltje toen ik ineens op de grond zat. Brak het doormidden en daar zat ik. Het liep allemaal goed af en de stoel hebben we meegegeven aan Edwin die een vriendje heeft die de stoel we weer zou kunnen lassen. Eind van de middag kwam de stoel weer terug en was het dunne ijzer gelast. Een waar kunststukje want de pootjes zijn zo dun dat het smelt wanneer de lasstaaf er aan ruikt. De man wilde voor dit toverwerk twintig Kwacha hebben. Omgerekend 2.60 Euro… De dag eindigde met onweer maar tussen de buien door konden we toch weer bijna 30 zwaluwen bemachtigen. Later op de avond ging Bennie op de gelaste klapstoel zitten. Hij zat nauwelijks of hij brak weer op dezelfde plek. Daar lag Bennie nu ook. Hopelijk kan het nogmaals gerepareerd worden.  Sendamenipo, welterusten!

 

Weekend, nieuwe ringers.

Vanmorgen eerst alle zwaluwen weggewerkt, zoveel waren dat er niet en we zaten al snel aan ons ontbijt. Bennie smeerde de boterhammen en ik zorgde voor het gebakken eitje erop. Smullen maar weer. Na het ontbijt even in de receptie e-mail gecheckt en aan mijn blog gewerkt. Iets dat ik dagelijks bij houd want anders weet je het niet meer wat er gebeurd is. Rond één uur zijn we naar Lusaka gereden om de nieuwe ringploeg op te halen. Het was zoals gewoonlijk weer aardig druk rondom Lusaka en het was oppassen geblazen. Op de heenweg reed ik en had al mijn aandacht nodig om om de voetgangers heen te slalommen. Erger was dat op de snelweg op rotondes de fietsers tegengesteld fietsten. Uiteraard weer met van alles achterop en als ze niet konden fietsen dan liepen ze er naast. Doodeng. Onderweg vier keer een roadblock tegengekomen en alle keren konden we zonder controle meteen doorrijden. Eén agent was nieuwsgierig en vroeg wat wij gingen doen. Toen we verteleden dat we op het vliegveld van Lusaka vrienden gingen ophalen was het goed en kregen we het teken dat we mochten doorrijden. Ik blijf me onderweg richting Lusaka steeds verbazen hoe hard het land achteruit holt. Grote uitbreidingen buiten de stad. Half afgebouwde huizen, hotels en winkels. Het lijkt dat er niets gebeurd en dat de nieuwe gebouwen al weer in verval zijn. Maar ook de ontbossing baart mij zorgen. Ik zie heel veel houtskoolzakken langs de weg staan voor verkoop en getransporteerd worden naar verzamelplaatsen. Daar staan vrachtauto’s klaar die het spul verzamelen en door de rest van het land brengen. Dit is echt een groot probleem. Ontbossing op de hellingen brengt erosie met zich mee en dan gaat het dubbel zo hard. Richting het vliegveld rijdend viel mij opeens een heel licht gekleurde persoon op. Ik zag dat hij kort kroeshaar had en dikke lippen. Het moest dus een Zambiaan zijn. Toen ik nog eens goed keek zag ik dat het een albino man was. Heel bijzonder ook voor hem zelf. Overleven lijkt moeilijk te zijn want met een blanke huid in deze zon is geen pretje. Daarnaast worden blanke mensen anders behandeld dan donkere mensen. Het leven voor hem zal niet makkelijk zijn schat ik zo in. Bij het vliegveld aangekomen de auto op de parkeerplaats gezet en naar de aankomsthal gelopen. Op het grote elektronische aankomstbord stond de bewuste vlucht niet vermeld. Navraag aan het grondpersoneel leerde dat we niet op de borden mostsen letten omdat die niet betrouwbaar waren. De vlucht zou over een minuut of tien landen werd ons medegedeeld. Boven, met uitzicht op de landingsbaan, hebben we even een bakkie koffie genomen en toen het vliegtuig was geland zijn we naar de aankomsthal gegaan. Na een klein half uurtje kwamen Mark en Tjeerd er al aan met hun spullen. Even wat Kwacha’s gepind en toen naar Arcades gereden om bij de Spar wat inkopen te doen. Arcades is een groot winkelcentrum met een soort van promenade. Zondags is hier de markt waar de zelfgemaakte spullen worden verkocht. Nu wordt dit deel gebruikt om te parkeren. Een parkeerwacht gevraagd om bij onze auto, die vol lag met allerlei kostbaarheden, een extra oogje in het zeil te houden. Toen we na ruim een half uur terug waren stond hij nog steeds bij de auto en hebben we hem 10 Kwacha gegeven en hij was er blij mee. Toen we aan het tanken waren bleken de banden ook wat aan de zachte kant te zijn en hebben we ze opgepompt. De auto stuurt nu een stuk lichter want in elke band ging ruim 2 atmosfeer lucht bij. Een bijkomend effect is dat hij nu wel meer stuitert. Ook bleek hij rond de 75 km/uur vreselijk te gaan trillen. Hopelijk valt hij niet uitelkaar. Bij Fringilla lodge in Chisamba de spullen uitgeladen en het was al te laat om te gaan vogels vangen. Morgen weer een dag.

 

Zondag 12 januari

Omdat we vanmorgen geen vogels hoefden te verwerken zijn we om half acht gaan ontbijten. Na het ontbijt zijn we met de nieuwe ringers het terrein bij Zambeef gaan verkennen. Het water stond er veel hoger dan eergisteren. Het had ook flink geregend en verschillende dammen stonden open om het water naar het grote meer te loodsen. Veel grasland wat eerder droog stond lag nu onder water en de steltlopers hadden hier niets meer te zoeken. De slikrandjes waar ze normaal hun voedsel in zoeken waren allemaal verdwenen. Waarschijnlijk is dit het regenwater van eergisternacht wat hier nu wordt opgevangen. De Europese rietvogels waren helemaal in hun element nu. Overal gonsde het van de grote- en kleine karekieten en de rietzangers lieten zich ook uitbundig horen. Alsof ze het fijn vonden dat er nu water was. Het gewas zoals het gras en kleine struikachtige planten beginnen nu goed te groeien en veel vogels als bishops en widowbirds vinden hier nestgelegenheid in. Het is een drukte van jewelste en de mannetjes komen allemaal mooi op kleur. Vlinders kunnen er vreselijk mooi uitzien maar de vogels ook. Zwart met geel, zwart met oranje en zwart met wit geeft mooie contrastrijke kleuren. Heerlijk om te zien hoe de natuur hier mee speelt. Ook leuk om de cyclus mee te maken en te zien hoe alles veranderd. Tjeerd en Mark genieten ook en ik hoor de camera’s van beide constant klikken. Er worden heel wat foto’s gemaakt. De wevers doen het goed en elke dag hebben ze een nest klaar. Ook zij moesten wachten op voldoende lengte van het gras. Behendig breken ze sprietjes af en weven hiervan hun nestjes. Wonderlijk om te zien hoe dat gaat en met welke snelheid dat gebeurd. Tegen de middag weer bij het chalet toen het buurjongetje met een oud nest van een wever kwam aanlopen. Aan de hand van de vorm, de ingang en de manier van vlechten kun je zien van welke weversoort het nest is. Wij kwamen met hulp van het grote vogelboek op een nest van een masked weaver uit. Bij nadere inspectie bleek er nog een dood jong in te liggen. Helemaal verdroogd en ingeteerd. Het weer werkt niet mee vandaag en het is ronduit koud. Of ben ik al te veel verwend met de zon. Het was niet echt korte broekenweer met t-shirt. Eind van de middag regende het weer maar toen het zwaluwtijd was waren de buien weggetrokken en konden we een dikke 130 zwaluwen van een ring voorzien. Tjeerd was helemaal blij met een Grote Karekiet die we vingen. Zijn eerste in de hand. Het stoeltje was intussen ook weer gelast. De tovenaar had er nu twee reepjes ijzer bij opgelast zodat het extra stevig is. Ben benieuwd of het gaat houden.      

 

 

 

 

 

(0 from 0 votes)
 
bijgewerkt t/m 12 januarihttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ltervelde/read/323971/bijgewerkt-tm-12-januari
bijgewerkt t/m 12 januari
 

bijgewerkt t/m 5 januari 2014   (published in Kenya)

January 6, 2014 by   Comments(2)

30 december

Debbie en Donald gingen vandaag met hun kinderen op wintersportvakantie naar Frankrijk. De Chesna, het vliegtuig van Donald, werd volgepakt en toen iedereen aan boord was verdwenen ze uit het zicht. Overstappen op Lusaka Airport. Toch wel lux als je met je eigen vliegtuig naar het vliegveld vliegt en daar op een airbus stapt. Donald heeft zijn brevet gehaald om de kinderen naar school te kunnen brengen. Ze gaan naar een internationale school ergens ten zuiden van Lusaka en met de auto ben je op maandag en vrijdag bijna de hele dag onderweg. Nu is hij in 2 uurtjes heen en weer. De verdere ochtend besteed aan lezen en met het verkennen van het huis. Tijdens de lunch werd er door een van de huishoudsters salade, toast en kip geserveerd. Heerlijke verse sla uit eigen tuin. In een kas worden allerlei producten verbouwd voor eigen gebruik. Rucolasla, wortelen, aardappelen, mais en nog wat groenten. Dat is het leuke van de warmte, je hebt het hele jaar door verse groente. Heerlijk. Ook de avocado’s en mango’s groeien in de tuin aan de bomen. ’s Morgens bij het ontbijt altijd verse mango en heerlijk sappig. Deze worden in alle vroegte door de dames geplukt en liggen een uurtje later op je bord. Vanmiddag ontdekte ik in de grote tuin ook nog een paar bananenbomen die helemaal vol hingen met rijpende bananen. Ik durf het bijna niet te vertellen maar de kippen komen ook uit eigen tuin. Heerlijke verse scharrelkippen. Ik vermoed dat ze op de markt worden gekocht en hier worden gemest om uiteindelijk op je bord te belanden. Debbie kan goed koken en de kip smaakte, met de rozemarijn dan ook voortreffelijk. Ook uit eigen tuin. Na de lunch wilde ik wandelen met de honden want dat had ik beloofd. Ik kon geen riem vinden en heb geprobeerd de honden mee te krijgen maar deze vonden het wat vreemd dat een Nederlander hen riep. Ze bleven dan ook eigenwijs staan en heb mezelf toen maar uitgelaten. Even een rondje over de ranch door het weiland naar de dam en weer terug. Het water lijkt nog wel lager te staan dan de vorige keer dat ik hier was. Onderweg kwam ik een trekkerchauffeur tegen en heb even met hem staan praten. Was wat moeilijk te begrijpen maar met handen en voeten kwamen we een heel eind. Weer zo een leuke aardige jongen. Hij was bezig om een stuk land te scheuren. Ook hij was het met me eens dat het extreme weersomstandigheden waren. Hopelijk komt het nog goed met de regen anders is er een dik probleem. Het weer begon wel weer te betrekken en het werd drukkend warm, benauwd zelfs. Tegen de avond ben ik zwaluwen gaan vangen ondanks een dikke dreigende onweersbui. Plotseling stond de trekkerchauffeur naast me. Ik schrok enigszins want ik had hem niet horen aankomen. Hij was erg geïnteresseerd in het vangen en ik heb hem zo goed mogelijk uitgelegd wat ik aan het doen was en waarom. Toen er ook nog een Malachite Kingfisher invloog was hij verkocht. Hij vond het een schitterende vogel. Ik vertelde hem dat ik elke avond ging vangen en hij vroeg of hij morgenavond weer mocht komen kijken. Uiteraard! Aan het eind van de avond had ik vijf zwaluwen weten de bemachtigen en was de onweersbui wederom opgedroogd.

 

Oudjaarsdag

Nu de Burtons op vakantie zijn lijkt het personeel zich wat meer te ontspannen. Het klinkt vreemd, maar er heerst een duidelijke hiërarchie. Zambianen worden door blanken als minderwaardig behandeld maar aan de andere kant hebben de blanken hun ook nodig. Alle grote farms, door buitenlanders gerund, hebben een compound op hun bedrijf. In de compound leven de Zambianen in armoede. De grootgrondbezitters geven de Zambianen werk en daarvoor krijgen ze betaald. Niet veel en net genoeg om voedsel te kunnen kopen en het eind van de maand te halen. Op deze manier blijven ze afhankelijk van de rijke boer. Een vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is. Ik raakte met een van de huishoudsters in gesprek en dat was nu precies wat ik wilde. Ik wilde weten hoe het systeem hier werkt en daar heb ik antwoord op gekregen. Ze had graag willen studeren maar is niet verder gekomen dan 9 jaar basisopleiding zoals de meeste hier volgen. Daarna raken de meisjes over het algemeen zwanger en baren hun eerste kind. Angela, zoals ze heet, was 21 toen ze moeder werd en inmiddels is ze 33 en moeder van drie kinderen. Geen geld om verder te studeren en samen met haar man werkt ze. Hij is trekkerchauffeur op een andere farm en zij werkt bij de familie Burton in de huishouding. Samen verdienen ze net genoeg om hun gezin in leven te houden en een klein beetje over te houden voor de rest van de familie. Angela is slim en als ze de mogelijkheid had gehad verder te studeren had ze misschien een goede baan gehad en haar familie uit de compound kunnen sleuren. Nu knopen ze de eindjes aan elkaar. Helaas werkt het systeem zo. Ze vinden het overigens heel erg moeilijk om mij bij mijn voornaam te noemen. Normaal is het sir of boss en het woord Lex, wat toch een makkelijk woord is, komt moeizaam over hun lippen. Het is erg lastig om er gelijkwaardigheid in te krijgen en dat zal nog een lange weg te gaan hebben. Nu Angela een drempel is overgestapt durfde ze me te vragen om samen naar Kabwe te gaan. Het probleem was namelijk dat de voorraad brood op was en ze geen toast meer konden maken. In de loop van de middag reden we naar Kabwe en volgens mij genoot ze ervan. Brood gehaald, melk gekocht en suiker want er bleek meer op te zijn. Ik vroeg haar of ze ook nog boodschappen nodig had voor thuis want morgen was het tenslotte nieuwjaarsdag. Ze kon wel een zak aardappelen gebruiken en poedermelk voor in de koffie. Ik gaf haar 100 Kwacha, omgerekend 13 euro, en zei haar da ze er mee mocht doen wat ze wilde want ik had inmiddels begrepen dat er geen geld meer op de rekening stond. Ze kocht ook nog tomaten, een kool, wat koekjes, twee broden en flesjes goedkope drinken. Ze hield nog Kwacha’s over ook en stopte die veilig in haar tas. Ik merk bij mezelf dat ik erg slecht tegen deze armoede kan. Ik zie ze allemaal hard werken, rennen voor de ‘boss’ of de ‘madam’, maar nauwelijks kunnen leven van wat ze verdienen. Hopelijk heeft ze met deze kleine gift een mooie start van het nieuwe jaar. Mijn geld was inmiddels ook bijna op en bij de Barclays geprobeerd te pinnen maar daar ben ik niet eens aan begonnen. Wat een vreselijke lange rij met mensen die stonden te wachten om te kunnen pinnen. Zelfs om de hoek van de bank hield de rij niet op. Ik heb er maar vanaf gezien. ’s Avonds zou ik weer met Feddrick zwaluwen vangen. Hij is erg leergierig en ik hoef het maar één keer voor te doen en hij weet het. Helpen met het opzetten van de netten is geen probleem en toen er een koppeltje Red Billed Quelea’s invlogen had hij ze er zo uit. Uiterst voorzichtig maar met snelle hand, hij ziet direct hoe de vogel in het net zit. We vingen 16 zwaluwen en die heb ik allemaal meegenomen voor verder onderzoek en nog een 10 tal andere vogeltjes. Hij wilde graag zien hoe het vervolg was met het ringen, wegen en meten van de vogels en hij zou de volgende dag om 7.00 uur naar de farm komen om te helpen. Oudjaarsavond verliep erg rustig en samen met drie honden en drie katten vierden we de laatste dag van het jaar. Normaal is dat vrienden en familie bij elkaar komen om oud en nieuw te vieren. Uiteraard met hapje en drankje. Oliebollen kennen ze hier niet en vuurwerk is er mondjesmaat. Ik heb dit jaar geen pijlen of rotjes gezien of gehoord. Het was een stille en ietwat eenzame wisseling en op de koop toe een tikkeltje warm. 

 

Nieuwjaarsdag 2014

“Gelukkig nieuwjaar” riep ik tegen Albina toen ik haar ’s morgens om 7.00 uur zag. Ze spreekt niet goed Engels maar spreekt haar eigen taal Bemba. Lijkt me leuk om daar ook een paar woorden van te leren. Het klinkt net als Swahili maar zal wel anders zijn. Daar kwam Feddrick ook al aan en samen ringden we de vogels weg. Hij vind het erg leuk en ik heb hem een paar vogels laten ringen. Hij weet helemaal niets van soorten maar met het grote dikke Afrikavogelboek liet ik de verschillen zien en warempel hij begon ze te herkennen. Jammer dat hij trekkerchauffeur is want volgens mij kan hij veel meer. Hij genoot er zichtbaar van en had constant een dikke glimlach op zijn gezicht staan. Elke keer als ik hem wat nieuws liet doen dan veranderde de glimlach in een big smile. Ik genoot van hem! Als laatste vogel liet ik hem een Orange breasted waxbill ringen. Dit zijn hele kleine vogeltjes en vliegensvlug. ‘Kleine ontsnappertjes’ worden ze ook wel genoemd. Ik vertelde hem dat het niet erg was als de vogel ongeringd zou wegvliegen. Dat pakte heel anders uit! Voorzichtig haalde hij de vogel uit het zakje, meteen in de goede greep en vaardig ringde hij de waxbill. Ik kon mijn ogen niet geloven toen hij de vleugel ook nog ging meten en hem tenslotte woog. Wat leert hij snel, hij hoeft het maar één keer te zien en weet het. Vanavond zou hij weer komen helpen. De honden zijn inmiddels wel een beetje aan me gewend en ik had me voorgenomen om een rondje met ze te lopen. Rond twee uur, de normale uitlaattijd voor ze, ging ik op pad. En ja hoor, ik floot ze en daar kwamen ze aanrennen en we hebben een flinke ronde gemaakt. Onderweg kwamen de honden bekenden tegen want enthousiast lieten ze zich aaien en ik herkende de jongens van de Farm. Een van de mecaniciens. Het eerste dat hij vroeg was een nieuwjaarsgift! Hij wilde geld hebben om alcohol te kopen. Daar baal ik zo ontzettend van. Niet eens nieuwjaar wensen of gedag zeggen maar gelijk zeuren om geld. Ik wenste hem nieuwjaar en liep verder. De honden vonden het heerlijk bij de dam want het eerste wat ze deden was het water in duiken. Het zijn labradors en die houden nu eenmaal van water. Toen ik weer terug was op de farm moest ik ook al bijna weg om zwaluwen te vangen. Bij aankomst op de vangplek geen Feddrick en hij is ook niet gekomen ondanks zijn belofte. Zambianen…..zucht…. Ik ving bijna 100 zwaluwen in mijn eentje.

 

2 januari 2014

Angela werkte vandaag weer samen met Jully. Ik hoor ze Bemba praten en ze hebben een hoop lol. Ik ga de vogels wegen en meten in het tuinhuis. Wat is dat toch lekker om ’s morgens vroeg in t-shirt en korte broek aan tafel te zitten. Ondertussen wordt de koffie ook geserveerd en dat terwijl ik er niet eens om gevraagd heb. Ik had gehoopt dat Feddrick nog zou komen maar hij liet deze ochtend verstek gaan. Toen ik klaar was zag ik de dames de was doen. De Burtons hebben een speciaal washok met wasmachine en droger. De dames deden de was op de hand en toen ik vroeg of de wasmachine misschien kapot was werd mij verteld dat ze zonder ‘madam’ de wasmachine niet mochten gebruiken. Schrijnend. Ze moesten de was op de hand doen. Ik kan hier zo slecht tegen, want op deze manier is er nooit vertrouwen. Ik bood de dames aan dat ìk de wasmachine zou gebruiken maar ze waren al bijna klaar. Even later kwam Angela vragen of ze de droger mocht gebruiken en die heb ik voor haar ingesteld en aangezet, zodat het mìjn verantwoordelijkheid is.   

In een schrijfblok schreef ik een paar woorden in het Engels op en vroeg Angela of ze de vertaling in het Bemba erachter wilde zetten. Vijftien woorden, maar ik weet nu al dat het me niet gaat lukken om ze allemaal te leren. Swahili gaat me makkelijker af! Vanmiddag raakte ik nog naar de stad omdat er geen geld meer in mijn portemonnee zit, en dat voelt leeg. Eergisteren stonden er lange rijen bij de pinautomaten. Vanmiddag was het niet beter. Barclays lag er nog steeds uit en kon daar niet pinnen. Ik werd doorverwezen naar een andere bank die Maestro accepteerde. Toen ik eindelijk na drie kwartier wachten aan de beurt was herkende het apparaat geen Maestro. Door de veiligheidsbeambte werd ik doorverwezen naar een andere bank. De veiligheidsbeambte is er niet alleen voor de veiligheid maar ook om mensen te helpen. Ik zag dat hij regelmatig mensen hielp, vooral oudere, om geld uit het apparaat te krijgen. Op een briefje stond de pincode die hij dan keurig intypte. Daarna deed hij de handelingen om er geld uit te krijgen. Je moet namelijk een keuzemenu doorlopen en ja….dan moet je kunnen lezen. Bij de andere bank een half uur in de rij gestaan maar ook tevergeefs. Ik heb nog wel even voor veiligheidsbeambte gespeeld want de dame voor mij kon niet lezen. Ik moest haar helpen met het doorlopen van het menu. Toen ik aan de beurt was herkende de automaat wel Maestro maar er kwam geen geld uit. Ik ben meteen maar even langs de immigratiedienst gereden om te vragen hoe het zit met het verlengen van mijn visum. Die loopt namelijk op 5 januari af en dat is komende zondag.  Een alleraardigste Zambiaanse dame liet me weten dat ik alleen morgen nog kon komen om mijn visum te verlengen. Maandag is te laat want dat is één dag later dan de geldigheidsduur. Morgen wederom naar Kabwe voor geld, cola en batterijen. Toen ik terugkwam in de middag stond het reparatieteam al klaar. Er is een lekkende stuurslang die gerepareerd moet worden. Het onderdeel zorgt ervoor dat het stuur niet al te zwaar draait, hetgeen nu een drama is. Ik heb inmiddels spierballen, zo groot als die van Popey!

Shalenipo, tot ziens!

 

3 januari

In Kenia en Zambia heb ik tot op heden nog nergens een huis of gebouw kunnen ontdekken waar verwarming is aangebracht. Kozijnen zijn vaak niet eens voorzien van glas maar van horren. De verkoelende wind waait dan de hele dag door het huis. Ook op de farm zijn een aantal ‘ramen’ niet voorzien van glas maar van insectenwerend materiaal. Dat scheelt toch al gauw honderden euro’s stookkosten in het jaar. Opnieuw naar Kabwe voor een poging om geld uit een automaat te krijgen. Barclays was nog steeds niet werkend en bij de andere, niet Maestro automaten, stonden nog steeds lange rijen. Het wordt nu toch nijpend want met 8 Kwacha kom je niet ver. Ik had mijn paspoort bij me en ik had dollars bij me gestoken want ik wist niet of de visumverlenging wat ging kosten. Dan zou ik in ieder geval met dollars kunnen betalen als dat nodig is. Shit, dacht ik, toen ik kwam aanrijden. Wat een lange rij Zambianen. Zouden die allemaal hun visum moeten laten verlengen? Ik vroeg meteen bij het eerste kantoor waar een deur open stond waar ik moets zijn voor verlenging van een visum. Gelukkig werd ik een hele andere kant opgestuurd dan waar de lange rij stond. Derde deur rechts riep de Zambiaan nog achter mij aan. Achter de derde deur zat een dame met een tamelijk omvangrijk postuur. Zij was degene die de visa deed en voordat ik er erg in had stond er een grote stempel in mijn paspoort met de nieuwe datum 5 februari. Maar toen kwam het… Ze pakte een heel dik, zwaar boek dat uit haar handen glipte en uitelkaar donderde op de grond. Toen ze de pagina’s weer een beetje op orde lagen kwamen de vragen. Wat ik deed in Zambia? Waar ik heen ging? Welk hotel? Of ik werk zocht? Of ik al werk had? Hoe lang ik zou blijven? Waar ik vandaan kwam? Waar ik verbleef. Ik speldde voor haar dat ik op de Mafundzalo Farm verbleef en dat ik hier was voor vakantie. Dat accepteerde ze en ik kon gaan. Kostte niets en ze zei me ook nog op de meest vriendelijke toon gedag. Zonder geld terug gereden naar de Mafundzalo Farm. In de middag een kort rondje gelopen met de honden want het was drukkend warm en het dreigde in de verte naar onweer. ’s Avonds, het dreigde nog steeds, en het onweer was wel dichterbij gekomen maar barstte nog steeds niet echt los. Ik had besloten om toch te proberen een paar zwaluwen te vangen en met één 12 meter netje zou ik het onweer wel de baas blijven. Het knetterde wel maar er kwam alweer geen regen. Het resultaat was een dertigtal vogels. 

 

4 januari

Nog steeds geen geld en het begint nijpend te worden. Ik moet toch echt wat bedenken om de portemonnee weer te vullen. Ik weet dat dat op zo een 50 km noordelijker het plaatsje Kapiri Mposhi ligt. Het stadje telt zo een 35.000 inwoners en er zullen vast wel banken zijn dacht ik. Rond een uur of half tien in de auto gestapt en op naar Rock Mountain want dat is de vertaling van Kapiri Mposhi. Omdat van ‘mijn’ auto de stuurinrichting nog steeds kapot is en de slangen ontbreken nam ik Donald’ auto mee. Hier zat genoeg diesel in en het reed een stuk aangenamer dan het bakbeest waar wij normaal in rijden. Onderweg een roadblock en ze hadden weer wat nieuws bedacht om op te controleren. Mijn rijbewijs werd ingevorderd en toen moest ik mijn gevarendriehoek tonen. In een geleende auto de gevarendriehoek opzoeken werd nog een heel karwei. Mijn rijbewijs hield hij en ik moest de auto aan de kant van de weg zetten. Gelukkig vond ik twee gevarendriehoeken en kreeg mijn rijbewijs terug om verder te kunnen rijden. Was het de vorige keer de spatlap en nu de gevarendriehoek, ik ben benieuwd waar ze de volgende keer op controleren? Wat mij betreft mag dat wel de verlichting zijn want dat laat heel vaak te wensen over. Toen ik het stadje binnenreed zag ik direct een Barclaysbank. Ik parkeerde de auto en zag twee automaten waarvan er eentje werkte. Maar dat was genoeg om te pinnen en met 2000 Kwacha voelde ik me weer een rijke mzungu. Later bleek het de enige bank te zijn die het stadje rijk was. Kapiri Mposi is heel erg kleurrijk. Heel veel kleine winkeltjes en stalletjes. Wederom een heerlijk geheel om in rond te dwalen. Ook erg druk met mensen, vrachtverkeer, bussen en busjes. Het knooppunt van Zambia lijkt het wel. Zelf kleurde ik nog het meest want ik leek wel de highlight van de dag. Nergens een blanke te bekennen. Ik struinde de markt over en overal werd ik nageroepen. ‘Hé friend, my friend!’ Ik wist niet dat ze me allemaal kenden en dat ik meteen hun vriend was. Het beste is om niet op of om te kijken en vooral niet te reageren want dan staan ze meteen naast je en trekken je mee naar hun kraampje. Op het marktje kon je echt alles kopen en mijn belangstelling ging vooral uit naar zelfgemaakte spullen maar daarvan kon ik niets vinden. Toerisme…nee dat kennen ze hier niet. Kapiri Mposhi is het knooppunt van de spoorwegen. Er zijn twee stations eentje die Kitwe-Lusaka en Livingstone (Victoriawatervallen) verbindt en de ander gaat naar Dar-es-Salaam in Tanzania. Daarnaast ligt het dicht bij de kopermijnen (copperbelt)en veel mensen vinden hier hun werk. De kopermijnen hebben in het verleden voor veel leed gezorgd. Het is erg lucratief om het koper te exploiteren en dat vond het bewind van Congo ook. Congo heeft in het verleden vaak gevochten om dit stuk grond en er is veel bloed bij verloren gegaan. Nu is het winstgevend voor de Zambianen maar die sneeuwen inmiddels onder door het Chinese geweld. China koopt en verkoopt veel kennis en infiltreren op die manier in winstgevende zaken. En wijken lijkend op Chinatown reizen als paddenstoelen uit de grond. Na de lunch een heerlijk eind gesjouwd met de honden. Wat is dat toch lekker als je over het landgoed kunt lopen zonder bordjes tegen te komen dat het verboden is voor loslopende honden. Groningen staat er vol mee maar hier is het nog lekker ongestructureerd. De huishoudsters stonden in het grote dikke kookboek te gluren toen ik weer terug kwam. Lamsvlees werd er voor het diner klaargemaakt. Heerlijk mals lamsvlees. Toen het stond te pruttelen stegen er werkelijk heerlijke geuren op en het water liep me al in de mond. Tegen vijf uur barstte er een dikke onweersbui los. Stroom en zwaluwenvangen konden we vergeten. Pas om tien uur ’s avonds was er weer elektriciteit en heb de hele avond met hoofdlampje zitten lezen, en ga nu naar bed, Sendamenipo! (welterusten)

 

5 januari

Albina stond in de keuken af te wassen toen ik haar begroette. Mwashibukeni (goedemorgen) riep ik en zei riep hetzelfde terug. Een dikke smile omdat ik in hun taal enkele woorden probeer te leren. Ik complimenteerde haar met het diner van gisteravond. Het was heerlijk en ik had er echt van genoten. Ze vond het leuk dat ik er wat over zei en haar smile veranderde in een big smile. Wat is het toch leuk als het strakke masker begint af te vallen nu ze steeds meer beginnen te ontspannen. En net als iedereen zijn ze gevoelig voor een compliment. Waarschijnlijk heeft ze dat van Debbie nog nooit gehad en kent ze alleen maar geschreeuw en negatieve woorden. Ze durven steeds meer en dat waardeer ik enorm. Vanmorgen had Bubbels, de tekkel, een voor tekkelsbegrip, een flinke hoop in de huiskamer achtergelaten. Het stonk enorm. Toen ik Albina vroeg om een sopje en schoonmaakmiddelen mocht ik het niet zelf doen. Ik mocht het niet zelf doen! Ik heb het zo maar gelaten maar voelde me enigszins opgelaten. Toen ze klaar was riep ik; Twatotela (dankjewel) en weer een big smile op haar gezicht. Ik hou daar van, ik vind het geweldig. Verder vulde ik de zondag met zondagsrust. ’s Avonds weer even achter de zwaluwen aangegaan. In het begin leek het er op dat er niets meer was maar tegen schemerdonker vielen er zo een 200 zwaluwen in het riet op hun slaapplaats. Ik kon er bijna 100! bemachtigen. Een mooie afsluiting van een ontspannen weekje. 

 

(0 from 0 votes)
 
bijgewerkt t/m 5 januari 2014https://www.mytripblog.org/pg/blog/ltervelde/read/322562/bijgewerkt-tm-5-januari-2014
bijgewerkt t/m 5 januari 2014
 

Leaving for Kenya Soon!   (published in Kenya)

January 4, 2014 by   Comments(0)

Only a few days left before I leave to Nakuru Kenya! I am so excited and I cannot wait! Still packing, but getting there! 

(0 from 0 votes)
 
Leaving for Kenya Soon!https://www.mytripblog.org/pg/blog/mdimeo/read/322034/leaving-for-kenya-soon
Leaving for Kenya Soon!