click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

November 2013

bijgewerkt 29 november   (published in Kenya)

November 30, 2013 by   Comments(4)

Het is alweer weekend…

Tijd gaat snel. Tjonge, jonge alweer weekend. Wederom naar Nakuru en ik begin het leuk te vinden om hier te zijn. Zelfs 2 Kenianen kennen mij al. Há mzungu roept de één en zegt in onvervalst Nederlands ‘alles goed met jou?’ Ik vind dat wel grappig en dan gaat hij over in het Engels. Hij is student en om wat bij te verdienen maakt hij kaartjes. Ik heb hem nu 3 keer weten af te wimpelen maar vandaag was hij erg volhoudend. Ik heb gezegd dat ik volgend weekend hier voor het laatst ben en dan zijn kaartjes wil bekijken. Onderweg vanaf het reservaat nabij Gilgil tot aan Nakuru, zo een 40 kilometer, drie forse ongelukken gebeurd waarbij twee sowieso met dodelijke afloop. Zoals ik al eens verteld heb is het verkeer hier niet plezierig, meestal een toetertje en je kunt weer invoegen maar dan heeft de tegenligger zeker al acht keer geknipperd. Vandaag zat ik voorin de matatu en het was een ruime Mitsubishi met bijna 800.000 kilometer op de teller. Dus type…oud! Maar er zat wel gang in. Het eerste slachtoffer hadden ze nog niet opgeruimd en lag nog langs de kant van de weg. Een hyena. Toch nog wel een fors beest en groter dan een herdershond. Het tweede ongeluk betrof twee vrachtwagens die boven op elkaar waren geknald. De brokstukken hadden ze in de naast gelegen greppel geschoven en de slachtoffers waren opgeruimd. Het was een ravage. De motor van een van de vrachtwagens lag zeker 25 meter verderop. Dat moet een behoorlijke klap geweest zijn. Maar zoals gezegd lagen de wrakken gewoon in de greppel. Vlak voor Nakuru het derde ongeluk. Een grote hond was aangereden en lag ook nog naast de weg. In Nederland wordt dat allemaal meteen opgeruimd maar hier ligt dat, tussen al het plastic, weg te rotten in de hoge temperaturen. Uiteraard werd de matatu weer aan de kant gezet voor controle en ik weet nu ook hoe het werkt. Van te voren wordt de matatuchauffeur gebeld door een collega en worden de gordels om gedaan. Dan doet hij 100 Shilling in zijn rijbewijs en als hij langs de kant van de weg wordt gezet, zoals nu het geval was, haalt de agent de 100 shilling eruit en mag hij doorrijden…hoezo corrupte economie?

Maar ook vandaag weer veilig geland in Nakuru. Op weg naar het Mericahotel waar we met de hoofdranger hadden afgesproken werden we lastig gevallen door de schoenpoetser. Langs de kant van de weg zitten schoenpoetsers die voor 50 shilling je schoenen weer glimmend maken. Vorige week wilde ik mijn schoenen al laten poetsen maar heb er vanaf gezien. De schoenpoetser herkende me en uiteraard moest ik mijn schoenen nu wel door hem laten behandelen. Nou, nou daar kwam ik moeilijk onderuit maar het lukte me. In het Mericahotel aangekomen meteen maar een pizza besteld want het liep tegen de lunch aan. Ik mis het westerse voedsel af en toe best wel dus de pizza was ook zo weggewerkt. Michael, de Duitse vrijwilliger, nam een duik in het zwembad waar we bij zaten en na nog wat vermaak kwam de hoofdranger ook bij ons zitten. Gezellig even met ons allen zitten kletsen en toen was het tijd om een kamer te boeken. Ik heb weer dezelfde kamer als vorige week, lekker goedkoop en lekker vies. Maar heb het afgelopen week overleefd dus zal dat nu ook wel zo zijn. Na de incheck zijn we de stad ingegaan en heb ik mezelf vier Keniaanse T-shirts gekocht. Uiteraard heb ik afgedongen en kreeg ze voor 1000 shilling per stuk mee. Een mooi printje van flamingo’s, de big five, leeuwen en Lake Nakuru waar ik op safari ben geweest.

Ja inderdaad, 100 shilling is ongeveer 90 eurocent. Niet duur toch?

Terug in ons verblijf heb ik nog wat liggen te ontspannen en toen was het tijd voor diner. Met ons drieën zitten dineren omdat de hoofdranger afbelde met hoofdpijn. Terug de tuk tuk genomen die ons keurig voor het hotel heeft ‘afgezet‘…..

We hadden dezelfde tuk tuk besteld om ons om 21.00 uur naar Rafikiz te brengen, nu is dat een afstand van minder dan een kilometer maar Nakuru is ’s avonds niet veilig. Zo werden we met ons tweetjes voor de deur van de kroeg gedropt. Het was er nog niet druk en een cola en een biertje was snel besteld. Het bestaat uit twee verdiepingen en wij zijn boven gaan zitten. Intussen had de hoofdranger laten weten ook naar Rafikiz te komen. Gezellig met ons drietjes de avond doorgebracht en tegen middernacht met de tuk tuk weer naar ons hotelletje. Inmiddels was Rafikiz helemaal vol gestroomd en zag het er ‘zwart van de mensen’…. In de hotelkamer eerst maar op muggenjacht. Ik wist er negen te vangen en die heb ik buiten de deur losgelaten, daar heb ik geen last meer van. Geen gezoem om mijn hoofd meer. Nog wel de klamboe laten zakken voor als ik eventueel een mug zou hebben gemist. Maar als erkend en bekend (tv) muggenvanger zou dat niet het geval moeten zijn….

Werd ik vorige week nog midden in de nacht wakker van een krolse kater nu gingen er een paar honden te keer. Aanhoudend geblaf verstoorde de nachtrust behoorlijk. Uiteindelijk werd er waarschijnlijk ook een Keniaan wakker want na wat geschreeuw waren de honden stil. In het ochtendgloren was er een haan die het tijd vond om zijn hoogste lied te laten horen. Ik had gehoopt dat de douche nu lekker warm zou zijn maar dat viel ook tegen. De douchekop is een soort veredelde boiler die het water opwarmt wanneer het er langs stroomt. Het werkt op stroom en de constructie is nu niet echt om over naar huis te schrijven. Je kunt met behulp van een kraantje de hoeveelheid water regelen dat langs het opwarmmechanisme stroomt. Ik wilde het water wel ietsje warmer hebben dan koud en draaide aan de kraan maar die stond onder stroom en zo schrok ik dan toch nog echt wakker. Vocht, loshangende draden en een gammel kroonsteentje zorgde niet echt voor een veilige situatie in de douche. Het viel me trouwens op dat de wandtegels precies hetzelfde design hebben als in het Kigiokamp. Waarschijnlijk een goedkoop partijtje dat hier in de buurt is gebruikt…

De zondag hebben we gebruikt om te relaxen want na een week hard werken heb je dat wel nodig. Wederom in hotel Merica de hele dag vertoefd aan de rand van het zwembad. Pizza, uitstekende cappuccino en heerlijk onder de parasol uit de zon maar toch de warmte ervan. Een heerlijk dagje gelezen en met de sudoku gestoeid. Over zo een dag is niet veel te vertellen. De hoofdranger reed ook mee terug in de matatu. Vandaag weinig of geen oponthoud en het waas een voorspoedige terugreis op een klein incidentje na. Op de matatustandplaats hadden we wat spullen achterin gezet en de klep stond nog omhoog. Nu is dat hier redelijk gewoon want alle kleppen staan zo een beetje omhoog. Maar plotseling enige opschudding toen er een tuk tuk tegen de klep aan reed. Een hoop gescheld en getoeter maar de klep was dusdanig ontzet dat deze niet meer goed dichtging. Nu is dat niet zo een probleem hier want alles zit met ijzerdraad en touwtjes bij elkaar gebonden. Ook de klep werd met een stukje touw op zijn plaats gehouden. Nu zat ik achterin de matatu en dat was vandaag de verkeerde plaats ondanks de hoeveelheid ruimte die ik had. Door de kieren van de achterklep kwamen de uitlaatgassen af en toe naar binnen en dat is in een schommelende, hotsende en bewegende matatu niet fijn. Ik voelde af en toe mijn maag wat protesteren…. Gelukkig bleef de pizza inside!!

Onderweg lagen de wrakstukken van de beide vrachtauto’s nog net zo en de hyena lag er ook nog, alleen die was wat boller geworden. Een andere ranger stond al klaar om ons in de jeep terug te brengen naar het kamp. Leuk was het feit dat we onderweg in het park een levende hyena tegen kwamen. Hij bleef ons geruime tijd aankijken en wij keken terug. Deze heb ik goed kunnen zien. Terug in het kamp kreeg ik van de hoofdranger een T-shirt uitgereikt met daarop Kenya en volunteer. Leuk!

 

Weer aan het werk…

Dat gold niet voor mij, althans ik hoefde niet het hek te controleren op kapotte draden en stroperij. Ook hoefde ik de cameratraps niet te controleren of de batterijen nog vol genoeg waren. Nee, dat was niet voor mij weggelegd vandaag. Ik mocht weer foto’s maken van al het moois in Kigio park. Vanmorgen er vroeg uit en ik liep omstreeks 6.15 uur uit het kamp weg. Ik had vandaag als doel om de Baglafecht weaver te fotograferen. Ik had deze ongeveer twee weken geleden bij een van de toegangspoorten gezien. Ik had daar een alleraardigste ranger ontmoet en wellicht zou hij er nu weer zijn. Onderweg een gors die ik nog niet had kunnen fotograferen. Maar ook weer foto’s van cisticola’s gemaakt. Dit is een grote familie die heel erg veel op elkaar lijken. Er zijn ongestreepte en gestreepte beesten en ook dat maakt het er niet makkelijker op. Ik weet niet of ik aan de hand van de foto’s er ga uitkomen met de soorten. Na een lichte stijging, meer een vals plat, kwam ik een grote groep waterbokken tegen. De mannetjes hadden ruzie want er werd heftig gevochten. Geweien staken in elkaar maar het was geen leven of dood strijd. Het gebrul is er nog het mooiste bij. Ook de impala’s waren onrustig vanmorgen en ik heb het idee dat er wat in de lucht hangt. Waarschijnlijk hormonen. Ik naderde de poort en om de ranger niet al te erg te laten schrikken kuchte ik een paar keer en begon een liedje te fluiten. Hij had me gehoord want hij stak zijn hoofd om de hoek en begroette mij. Ik herkende hem niet en hij mij ook niet. Het werd een geanimeerd gesprek. Zo weet ik dat hij 5 dagen achter elkaar werkt, en dan wordt afgelost door zijn collega die er dan 5 dagen zit. Ik vroeg of het druk was bij de poort maar dat was niet zo. Soms had hij wel drie mensen over de hele dag verspreid die door de poort moeten. Hij doet het hekwerk open en noteert de naam van degene die er door heen gaat. Waar hij zit is geen stroom en hij kookt op een houtvuurtje. Hij eet twee keer per dag ugali en dat is de goedkoopste maaltijd die je kunt bedenken. Is getrouwd en heeft een kind en verdiend 90 euro per maand. Daar kan hij eten van kopen de hele maand en dan is het op. En hij blijft maar lachen! Wat zijn het aardige mensen die Kenianen. Hij was blij met mijn gezelschap en voor hem vloog de tijd om denk ik. Intussen fotografeerde ik een soort gestreepte muis, een soort roodborst en de grenadiervogel. Deze kwamen op de ugali af dat de ranger voerde als hij wat over had. Ik had het bijna opgegeven dat ik de Baglafecht weaver nog zou vastleggen op de gevoelige plaat, hoewel tegenwoordig is het een kaartje wat in de camera zit, toen hij alsnog kwam aanzetten. Mooie foto’s kunnen maken.

Teruglopend vloog er een bruine kiekendief met me mee en die heb ik ook maar gefotografeerd. Onderweg ook nog een arend, ent-eaters en impala’s vastgelegd toen er een motorrijder aankwam. Deze stopte en we raakten aan de praat. Hij vertelde dat hij in de grote lodge werkte en nodigde mij uit voor een lunch à 1500 shilling. Ik vond dat nogal duur maar wellicht ga ik er komende week nog wel even een bakkie doen. Hij vertelde dat hij George heette en dat ik vooral de hoofdranger de groeten moest overbrengen van hem. Dat heb ik bij terugkomst direct gedaan.

In de middag hebben we weer in de tuin gewerkt. Bomen water geven en de bedden waar de bomen groeien hebben we gewied en eentje hebben we opgeruimd. De jonge boompjes worden in zakjes met aarde gedaan om verder te groeien. Als ze een bepaalde hoogte hebben gaan ze naar een soort kwekerij waar ze groter mogen groeien. Als ze groter zijn wordt er houtskool van gemaakt. Op deze manier wordt wildkap bestreden. Vind het op zich een goede gedachtengang want zo conserveer je oude bomen.

’s Avonds hebben we natuurfilms zitten kijken. Ik had ze al gezien omdat ze in Nederland op de tv zijn uitgezonden. De titel was ‘Afrika’, hoe kan het ook anders…..

 

Dinsdag is het vogelkijkdag!

De hoofdranger had mij gepolst of ik vandaag met een groep vrijwilligers op pad wilde om vogels te observeren. Ik had hier geen problemen mee en heb de groep geleid. Het werd een hele leuke ochtend met bijna 50 soorten. Ann, een vrouwelijke ranger, wist de weg en zij liep voorop, ondanks dat ze ziek was vandaag. Door vogels te fotograferen en aan de hand van de foto de vogel op naam te brengen ken ik er inmiddels al heel wat. Ik geloof dat ik van de bijna 50 soorten één keer in het boek heb moeten kijken. De hoofdranger leidde de andere groep. Wij hadden vandaag het dal en dan kom je bijna gegarandeerd buffels tegen, zo ook vandaag. Ze lagen te herkauwen precies op het pad waar wij langs moesten. Ann, onverschrokken als ze is, stoof op de buffels af en al handenklappend verjoeg ze in haar eentje de hele groep. Ik heb haar maar niet het verhaal verteld dat ik vorige week had meegemaakt. Ze had me vast uitgelachen. Haar handgeklap leverde ook nog een nieuwe soort op, een Hop, die uit het gras wegvloog en van de ruggen van de buffels vlogen wel een stuk of 20 ossenpikkers op. Onderweg tegen een boom een enorme naaktslak, jammer dat ik mijn camera niet mee had want dat was weer een soort geweest die ik had kunnen vastleggen. Bij terugkomst stonden de pannenkoeken al klaar en daar heb ik me rond in gegeten want de lunch bestond uit ugali. Dat is niet lekker en ik zeg gekscherend ugali = u kill me. Net als de naam van het wildpark zou ik het uitspreken zoals ik het lees, Kigio maar hier zeggen ze Ki-ki-o. Vanmiddag heb ik de foto’s van gisterochtend uitgezocht, bewerkt en aan de map ki-ki-o toegevoegd. Plotseling kwam er een enorme bij binnenvliegen en die heb ik gevangen in een buisje. Toen hij wat rustig was geworden heb ik heb kunnen fotograferen. Ik zet het buisje zonder deksel op zijn kop, stel de camera in en zodra het beest rustig zit trek ik het buisje weg en maak foto’s. Een effectieve manier om insecten vast te leggen. De andere vrijwilligers hebben weer in de tuin gewerkt. En zo doet iedereen zijn ding…

De avond hebben we besteed aan een vervolgdeel van ‘Afrika’. Een mooie serie met prachtige beelden van vogelleven, olifanten, giraffen en insecten. Het ging over de Riftvalley, en laten we daar nu als Kigio onderdeel vanuit maken. Dus wat ik in de film zag herkende ik vanuit het park. Ook Lake Nakuru kwam nog in beeld waar we een safaritocht hebben gehad. Maar wat nog veel spectaculairder was, was dat in Kasanka in Zambia ook gefilmd was. De fruitvleermuizen die daar met zo een 8 miljoen dieren slapen is een van ’s werelds grootste vleermuiskolonies. ’s Avonds duurt het een half uur tot drie kwartier voordat ze allemaal voorbij gevlogen zijn. Eén lange stroom van vleermuizen die richting Congo vliegen om daar te foerageren. We zijn toen ’s morgens in de kolonie geweest wanneer de vleermuizen terug komen. Spectaculaire beelden vanuit een speciaal geprepareerde boomhut gezien en gefotografeerd. Trossen vleermuizen die aan takken hangen. Nu heeft het African crowned eagel paar hun nest vlakbij de vleermuiskolonie. De eagel die werd gefilmd terwijl deze op vleermuisjacht was is dezelfde! De boomvork en het nest  was precies eender. En ik heb daar foto’s van. Ook een kijkje achter de schermen hoe het tot allemaal stand komt, werd getoond. Nu weet ik dat je soms engelengeduld moet hebben om een vogel te kunnen fotograferen maar hier hoorde ik dat een cameraman dag in dag uit, 30 dagen achter elkaar had gefilmd om dat ene moment, dat nog geen minuut duurde te kunnen vastleggen….

Gaap…lala salama (welterusten)

 

Pillendag

Vandaag weer een pilletje tegen malaria. Nu is op 2000 m hoogte geen mug te bekennen maar in Nakuru, het dal, heb je de klamboe nodig om je te wapenen tegen de muggen. Of er ook malariamuggen tussen zitten weet ik niet maar neem het zekere voor het onzekere. Lariam is het middel dat ik gebruik. Drie jaar geleden had ik een middel mee dat ik dagelijks moest slikken. Dit is ook vervelend want je moet er zo aan denken. Maar goed dat is vandaag gelukt!

Kreeg een speciale opdracht van de hoofdranger voor vandaag. In een grote database worden alle vogelgegevens vastgelegd. Zoals verteld lopen ze iedere dinsdagochtend twee vaste routes en alle vogels worden dan genoteerd. Deze gegevens worden vastgelegd. Nu was het de bedoeling dat ik een lijst zou maken van alle waargenomen vogels. Dat werd een behoorlijke klus. Gelukkig kun je filteren en sorteren met Excel zodat je toch nog redelijk snel overzichten hebt. Maar aan het eind van de middag was ik aardig opgeschoten en een groot deel is klaar. Gelukkig hoefde ik vandaag niet mee op girafsurvey en ik hoefde ook de tuin niet in. Halverwege de middag hebben we het volleybalnet gehesen en hebben we een partijtje gespeeld.  Was er goed weer voor. Het was vandaag een bewolkte dag zonder regen en zonder zon. Maar wel dik 20 graden zodat je in je T-shirt en korte broek buiten zit. ’s Avonds na een mchele (rijst) maaltijd hadden we een presentatie. Lenert, een andere Duitse vrijwilliger, had in opdracht van de hoofdranger een PowerPointpresentatie gemaakt over Kigio. Hij had een aantal data op een rijtje gezet over wanneer de giraffen zijn gekomen, dat er neushoorns zijn geweest en dat er volgend jaar vier struisvogels worden geïntroduceerd.  Over het genereren van geld uit ecotoerisme, over onderzoeken die er lopen, over het gebied, de omgeving, stroperij en van alles en nog wat. Een interessant verhaal en een goede presentatie.

 

Donderdag

Niet zoveel beleefd op deze dag. Ben vanmorgen vroeg uit de veren gegaan om weer te gaan fotograferen. Blijft een heerlijke bezigheid en het lukt af en toe ook nog goed. Ik begin de wegen ook beter te leren kennen in het park en durf me meer en vrijer te bewegen. Ik weet inmiddels waar de buffels zich ophouden en dat ze zich in hetzelfde gebied bewegen. Zo komen eigenlijk het dal niet uit. Zo liep ik vanmorgen naar een andere toegangspoort toe. Tegen 8.00 uur was ik daar en ik was toen ook al twee uur onderweg. Ik kwam Lucie daar tegen, een hele leuke goedlachse ranger, één van de twee vrouwelijke rangers. Ze vroeg me of ik alleen door de bush heen liep. Waarop ik haar bevestigend antwoordde. Ze vroeg me of ik niet bang was voor buffels en zo. Waarschijnlijk had ze het verhaal van vorige week gehoord over mijn ontmoeting met de buffels. Dus ik vertelde haar absoluut niet bang te zijn en dat ik een hele sterke man was. Ze moest natuurlijk even lachen en toen ik vertelde dat ik de grote mannetjes buffel makkelijk de baas kon , begon ze te schateren. Ik vertelde haar dat wanneer hij op me af zou komen ik hem met één adem teug zou wegblazen… Ze kwam niet meer bij. Heb nog even met de andere rangers staan praten en toen weer teruggekeerd naar het kamp. Het was inmiddels al aardig warm en had de trui in de tas opgeborgen. Onderweg een kudde zebra’s die me volgde. Waarschijnlijk had ik de groep onbewust gesplitst want voor me op het pad liepen er een stuk of zeven en achter liepen er drie. Deze drie probeerden mijn in te halen via de bush maar steeds liepen ze vast en kwamen achter me weer uit. Op een gegeven moment kwamen ze zelfs ter hoogte van me uit en ik bleef doodstil staan. Maar ze zagen me op het allerlaatste moment en kozen toen veilig het zebrapad…

Toen ik weer in het kamp was stond er een gebakken eitje voor me klaar. Dat heb ik tussen twee sneetjes brood gelegd en heerlijk naar binnen gewerkt. Toen ik het bord naar de keuken terugbracht lag er ook nog een banaan klaar. Wat een verwennerij! Meteen maar de foto’s uitgezocht en bewerkt voor de map Kigio. Het begint intussen al een aardig bestand te worden en de hoofdranger is er blij mee. Elke keer pikt hij er een paar foto’s tussenuit en zet ze op internet.

Vanmiddag heb ik de vogels verder verwerkt in de database. Toch nog een behoorlijke klus. Ook hebben we nog een groepsfoto genomen omdat een van de Duitse vrijwilligsters, Silvia, ons overmorgen gaat verlaten. De foto moest vandaag worden genomen omdat drie andere vrijwilligers naar Mombassa gingen dit weekend en die vertrokken vanmiddag. Ik zou aanvankelijk ook mee maar ik zag behoorlijk op tegen de busreis van ruim zes uur. Het is namelijk nogal krap in de bus met weinig beenruimte. Ik heb daarom besloten hier te blijven.

Aan het eind van de dag kwam Lucie nog even bij het kamp langs en toen ze mij zag begon ze weer te lachen….

De hoofdranger vertelde aan tafel dat hij drie weken naar Europa komt in mei. Hij komt ook naar Groningen. Hij wil een in dag of vier vijf samen met mij Nederland bezichtigen. Dat moet lukken denk ik. Ik kan me er nu al op verheugen want het is een hele leuke aardige vent. Kan ik hem de Hollandse keuken laten proeven, nu eet ik bijna elke dag Keniaans en vooral de ugali komt mijn neus uit. Ik vertelde de kok vandaag dat de eerste volgende keer dat ik weer ugali zou eten dat het in een Keniaanse gevangenis zou zijn….. Kereoke lag dubbel….

Baadai (tot later)

 

Vrijdag

De eerste die ik zag nadat ik was opgestaan was Lucie. Ze is hoogzwanger maar nog steeds aan het werk. Volgens mij kennen ze hier geen zwangerschapsverlof en zo. Ze begon meteen weer te lachen en spontaan zong ik; ‘En voor Lucie nog eenmaal troelala, troelala, troelala en voor Lucie nog eenmaal troelala, troe-la-la. Ze lag weer dubbel met haar dikke buik. Ze liep samen met Ann voorop om het hekwerk wederom te controleren. Maar dat was nog een lange weg te lopen voordat we bij het hek waren. Onderweg lachte ze nog steeds en ik zong het nog eens voor haar en weer rollebolde ze over het pad van het lachen. Intussen was er een picky verschenen waar Kareoke achterop zat. Lucie mocht ook meerijden. Tijdje later kwamen we bij het hekwerk aan waar ook een toegangspoort is en waar bewaking is. Lucie was daar ook en lag te lezen. Toen ze mijn stem hoorde was het eerste wat ze vroeg of ik het liedje nog een keer wilde zingen. Een andere keer lachte ik haar toe.

Ann bombardeerde mij tot chief vandaag en ik mocht zeggen welk deel van het hekwerk we zouden gaan doen. Voor mij een eenvoudige keuze omdat ik wist dat Pieter dienst had bij een andere poort en ik wilde hem nog erg graag zien voordat ik het kamp zou verlaten. De rivierzijde koos ik voor. Niet omdat het de kortste route is maar de mooiste en ik Pieter zou zien. Dus sloegen we rechtsaf en daalden af naar de rivier. Onderweg nog even een opschrikkertje want er vlogen een zootje parelhoenders uit het gewas omhoog met veel kabaal. Ze zijn te vergelijken met fazanten, je loopt rustig te struinen of te wandelen en plotseling vliegt er een fazant vlak voor je voeten weg. Dat is er dan maar een, terwijl dit er 15 zijn. Al dalend kwamen we bij de poort uit waar Pieter da wacht had. Ann vertelde hem dat ik hem nog graag een keer wilde zien voordat ik het kamp verliet. Hij voelde zich erg vereerd en ik een beetje opgelaten. Maar Michael vroeg of hij foto’s mocht maken en zo brak het ijs een beetje en heeft hij mij en Pieter samen op de foto gezet. Toen we weggingen liep Pieter nog eind met ons mee en heb toen afscheid van hem genomen. Later moest ik even een traantje wegpinken want ik vind het een hele bijzondere leuke jonge man. Onderweg vertelde hij dat het met stroperij erg rustig is. Dat kwam volgens hem omdat het donkere maan is. Als het volle maan is en al vanaf een uur of 21.00 schijnt dan hebben stropers de hele nacht de tijd om een impala of een ngiri (wrattenzwijn) te vangen. Als de maan pas halverwege de nacht gaat schijnen hebben ze te weinig tijd. 

Toen we bij de rivier kwamen heeft Michael nog wat foto’s genomen van ons allen met de zelfontspanner. Het was een fikse wandeling geworden want het weer was erg warm en de zon scheen de hele dag volop. Omdat de kok vanmorgen het kamp heeft verlaten voor een lang weekend heeft de hoofdranger gekookt. Hij had een hele leuke combinatie bedacht en dat was voor mij de eerste keer dat ik zoiets at. Hij had spaghetti met wokkelpasta en als saus gekookte aardappelen met groente. Tja…ik weet het ook niet en schrijf maar op wat we voorgeschoteld hebben gekregen. Ik had nog wat Parmezaanse kaas en heb dat er ook overgestrooid en het werd een zware maaltijd voor een lunch. Maar ik kan het inmiddels wel hebben want in mijn riem zit eigenlijk een gaatje te kort op dit ogenblik.

De hoofdranger gaf mij de opdracht om de vogellijst te screenen en alles wat maar verdacht was te deleten. Dat betekende dat ik me behoorlijk moest inlezen wat er allemaal voorkomt in het park en de frappante zaken eruit halen. Tijdens de vogelrondes op dinsdag worden foto’s genomen weet ik en ik heb deze foto’s ook opgevraagd aan hem. Toen ik deze had zag ik meteen al een paar enorme fouten in de onderschriften staan. Sommige vogels hadden hele andere namen! Deze heb ik allemaal verbeterd en het ziet er al een stuk schoner uit. Volgende week zal ik de lijst doorlopen en kijken wat voor rare dingen er allemaal instaan. Ben erg benieuwd of mij dat gaat lukken.

Silvia verliet rond 16.00 uur het kamp op weg naar Nairobi waar ze komende nacht slaapt en morgen om 8.00 uur in het vliegtuig stapt naar Frankfurt. Eind van de middag heeft Michael mijn haar geschoren, althans wat er nog van over is. Ik had mijn baard weer eens bijgewerkt en het lijkt allemaal weer een stuk beter. Ik had een stoel op het gazon gezet en de hoofdranger heeft smakelijk gelachen om het tafereel. Hij heeft ook een paar foto’s genomen. En zo liep de middag op zijn eind en werd het donker. Ik wilde ook een keer de generator starten en mocht dat bij hoge uitzondering doen. Nu is dat vrij zwaar werk want ze slingeren de motor aan. Het is een diesel en om die door zijn compressie te slingeren is zwaar werk. Dus ik heb de slinger gepakt het vliegwiel in beweging gezet en toen ik de gang er in had een handel overgezet die de motor laat starten. Het lukte mij om de generator in één keer aan de gang te krijgen en er was licht. Luid applaus was het gevolg en of ik de generator morgenavond wel weer wilde aanslingeren want ze waren onder de indruk van mijn kracht…

Sawasawa (goed)

(0 from 0 votes)
 
bijgewerkt 29 novemberhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ltervelde/read/317302/bijgewerkt-29-november
bijgewerkt 29 november
 

Art Classes   (published in Kenya)

November 26, 2013 by   Comments(0)

Not all volunteers enjoy teaching in class and when they find themselves in a situation where they have to be in a class full of eager pupils creativity have to come in handy. Jessica Kenny has in the past found herself in a similar situation in her care placement Cherish, to overcome this she came up with an idea of holding art classes that would try and capture the creative mind of the children while at the same time keeping them in class. Art has been a neglected learning subject in the country with majority of teachers and parents guiding their children to take subjects like Mathematics and sciences. Not wanting to overlook their importance in a society we have to consider that not all children are good at these subjects, hence the importance of art subjects, In Kenya talents like painting, dancing, singing have been wasted and not considered as a form of earning a living. With the coming in of volunteers and exchange of cultures such ideas are being slowly diluted as they continue to offer other alternatives like painting and writing. Jessica with the help volunteer Nick and friends has painted the walls and doors of the school with educative materials like the world map,  the alphabet different forms of fruits making sure the children learn both inside and outside the classroom walls.

(0 from 0 votes)
 
Art Classeshttps://www.mytripblog.org/pg/blog/kenya-social-manager/read/316766/art-classes
Art Classes
 

bijgewerkt t/m 22 november...   (published in Kenya)

November 23, 2013 by   Comments(2)

Donderdag wederom fotografendag

Net als gisteren ben ik vandaag weer vroeg opgestaan en ben nu naar de rivier gelopen. Gistermiddag toen ik bezig was met het uitzoeken en bewerken van de foto’s zijn de andere vrijwilligers bezig geweest met de paden. Ik begreep van eentje dat het nu niet ‘je van het werk was’. Met de schep waren ze bezig geweest om de weg te verbeteren en hij noemde het gevangenewerk. En hij had nog een mooi woord er voor, werkverschaffing. Ik heb voor mezelf maar ingevuld dat het nu niet bepaald het leukste klusje was. Nu is foto’s uitzoeken ook niet bepaald mijn lievelingswerk maar nog altijd beter dan met een schep in de rotsachtige grond een weg verbeteren.

Zoals gezegd de rivier bezocht. Vandaag was de giraffenploeg ook vroeg maar ik was net iets eerder. Ik kwam ze tegen en heb even een fotootje gemaakt van het geheel. IK stond wat hoger en zij zagen me niet. Ze zaten in de jeep en zoals ik al eens heb verteld zit daar een kooiconstructie op en daar zaten zij in. Het leek net of de gevangen te werk gingen. Ik moest inwendig lachen toen ik aan het verhaal van gisteren dacht…

Mijn route liep langs de lodges waar de rangers verblijven en ik kon daar een aantal sunbirds op de foto krijgen en de long-crested eagle. Die kwam aanvliegen, streek neer, zag mij en vloog verder maar ik had hem! Mooie foto geworden. Verder heb ik ook wat macro opname gemaakt van vliegen, kevertjes enzovoort want ja, dat zijn ook beestjes die in Kigio voorkomen. Ik daalde verder af naar de rivier en toen ik op de open vlakte kwam stond meneer de secretarisvogel daar! Uit het niets! Heel voorzichtig naar een boom geslopen om wat dekking te hebben maar meneer had mij al gezien. Ik kon net nog een paar wazige foto’s maken toen hij liep en een paar toen hij wegvloog maar al met al was het niets. Shit! Gemist…

Maar ik had het bewijs dat ik hem gezien had en ik had een onscherp fotootje voort het archief. Het was rustig met vogels vanochtend maar een hagedis liet zich mooi zien en fotograferen. Bij de rivier gekomen zag ik een paartje nijlganzen. In Nederland heel gewoon maar hier had ik ze nog niet gezien. Weer een soort erbij. Ik hou het niet bij maar ik zal vast wel een honderd soorten gezien hebben al. Wellicht maak ik nog even een lijstje voordat ik het park verlaat. Bij de rivier zag ik nog meer sunbirds en ook bijeneters. Helaas wat ver weg maar kreeg er toch een voor de lens. De vlinders waren inmiddels ook aardig actief en kon nog een paar extra soorten die ik nog niet had op de foto zetten. Wordt trouwens wel een eentonig verhaal met al dat gefotografeer. Inmiddels werd het toch wel wat warm en ben ik richting het kamp gelopen. Van de week hadden we hier nog een paar jakhalzen gezien en toen had ik mijn camera niet bij me. Wellicht zou ik ze weer zien. Onderweg kon ik nog een roodhoofdwever en een koekoekshrike vastleggen.

Toen ik uit de bush kwam en de bocht om ging, liep meneer daar te paraderen door het veld!!! En weer had hij me in de gaten voordat ik de camera in de aanslag had. Ik kon weer een paar wazige foto’s maken voordat hij wegvloog. Gelukkig streek hij weer neer!

Voorzichtig sloop ik naar hem toe en eindelijk ging het goed. Hij ging weer op de wieken maar kwam zo vreselijk mooi langs dat ik de camera los moest laten wegens oververhitting.

Prachtige plaatjes en voldaan zocht ik de koelte van een acacia op en ben op mijn rug gaan liggen om de secretarisvogel na te kijken. Hij ging steeds hoger en hoger en zweefde van de ene thermiekbel naar de andere totdat hij uit het zicht verdween. Wat een heerlijke ervaring en wat een grote vogel is dat.

Vanmiddag had ik wat bereik en heb meteen mijn blog even geplaatst met een paar fotootjes. Uiteraard ook die van de secretarisvogel! Toen ik tegen dinertijd aan tafel schoof was er ook een Franse vrijwilliger gearriveerd. Ik dacht dat ik slecht Engels sprak maar er is er gelukkig nog eentje bijgekomen. Nu spreek ik ook geen Frans dus zal weinig met hem converseren.

Was wel grappig want de kok had een salade gemaakt en daar had hij een pepertje doorheen gesneden. Vind ik wel lekker want dat maakt het net een tikkie scherp. Echt maar een klein beetje maar de Franse vrijwilliger is waarschijnlijk niets gewend want na een hap kreeg hij een verschrikkelijke hitte aanval. Het zweet brak hem uit, zijn mond stond in brand en hij kreeg geen hap meer door zijn keel. Nu heb ik daar niet zo een moeite mee en heb zelfs wat extra tabasco en gemalen groene pepers gekocht om de smaakpapillen wat wijder open te zetten. Het geeft net dat vleugje extra. Nu kookt de kok helemaal zonder extra toevoegingen omdat de Franse vrijwilliger er echt niet tegen kan.

In de avond heb ik de foto’s allemaal uitgezocht en alle wazige, onduidelijk, nietszeggende en waar ik er een hoop van had naar de prullenbak gesleept. Was nog een hele klus want de generator stopte ermee en mijn hoofdlampje moest het overnemen. Tegen 22.00 uur was ik klaar en had het karwei volbracht. Morgen zoek ik wel uit wat voor Kigio mooie foto’s en welke ik wil bewerken. Halverwege de avond kreeg ik nog bezoek van een tamelijk grote vleermuis. Ik zat in het kantoor van de hoofdranger te werken omdat het lekker rustig daar is en niemand last van mij heeft.  Waarschijnlijk zat hij achter een mot aan want hij vloog een rondje door het kantoor en ging weer naar buiten. Was wel even schrikken.

 

Vrijdag 22 november.

Bijna weekend! Afgesproken om dit weekend weer naar Nakuru te gaan. Dat is net ver genoeg in de matatu, want eigenlijk haat ik dit vervoermiddel. Nu is een tuk tuk (veredelde fiets met hulpmotor) ook niets en een picky (motor) ook niet alles. De jeep met kooiconstructie is ook bagger dus blijft de fiets over. Nu is fietsen hier ook geen sinecure, want de wegen zijn slecht, verkeer is dodelijk en de bergen te hoog.

Vanmorgen toch nog vroeg opgestaan. Half uurtje later dan gebruikelijk want het is eigenlijk ietsje te donker om te fotograferen in de vroege ochtenduren. Om 6.00 uur er uit, broodje gesmeerd en in de thermoskan zat nog tamelijk heet water waar ik koffie mee heb gezet. Al met al een lekker ontbijtje en toen op weg. Het blijft toch mijn voorkeur houden om vroeg op te staan. Het is dan nog zo heerlijk buiten met frisse geuren en ontwakende vogels. En als de zon komt….dan is het werkelijk prachtig wanneer de stralen de bomen voorzichtig aanraken. Die kleuren kun je niet beschrijven of met de camera vastleggen. Dat moet je ervaren en ik ben er inmiddels van gaan houden.

In de verte hoor je de zebra’s geluid maken dat ergens verband houdt tussen hinniken en balken. De impala’s die zich roeren en een waar concert aan vogelgeluiden. Zoals gezegd, niet te beschrijven maar moet je zelf ervaren.

Het werd een warme ochtend en de vogels waren al vroeg gestopt met hun activiteiten. Geen geluid en geen gefladder meer dus was het voor mij ook afgelopen. De buffels lagen mijlen ver weg en ik zag ze van mij af richting de bush trekken. Het was gewoon te warm. Drie giraffen hielden mij vanuit de hoogte in de gaten en bleven eigenlijk gewoon staan. Te warm om een stap te verzetten. Dat werd een bijzondere belevenis want op één van de giraffen zaten ossenpikkers en daar had ik nog steeds geen goede foto van en het geluk lachte mij toe! Boven op de kop van de giraf zaten er drie en twee gingen op de horens van de giraf zitten en één op zijn neus. Het werd een plaatje de foto die ik maakte. Eigenlijk voor het mooie iets te ver weg maar ik smulde ervan.

Terug in het kamp ben ik naar bed gegaan want de warmte en het vroege opstaan had mij moe gemaakt. Helaas kwamen de vrijwilligers ook alweer vroeg terug zodat van slapen weinig terecht is gekomen. Toen ik met de computer bezig was de foto’s aan het uitzoeken schrok ik me helemaal het apelazures toen er een duif tegen het raam vloog. Wat een knal was dat. Toen ik naar buiten ging en hem oppakte had hij helemaal rode ogen… niet van het bloed maar omdat het een Roodoogduif was! En zo liep het al naar de lunch en konden we aanschuiven voor salade met gekookte aardappelen en gebakken aubergine. Dat bevalt me trouwens ook wel aan het Keniaanse leven, twee keer per dag warm eten! Mmmmm….

Vanmiddag de foto’s voor Kigio uitgezocht en bewerkt. Ik ben er maar druk mee. Het is een behoorlijke opdracht die de hoofdranger me heeft gegeven. Ik doe mijn best maar het is een hoop werk. Ik maak veel foto’s en die moeten allemaal bekeken worden en eventueel nog wat geshopt.

Ben er weer de hele middag druk mee geweest en heb nu zo een 175 verschillende dieren op de foto staan. De hoofdranger is er erg blij mee.

Tussendoor nog even de was gedaan. Dat moet op de hand want een machine is hier niet. Zo goed mogelijk uitwringen en de zon doet de rest. Dat ging vandaag erg goed want vanavond was het al droog. Het was een warme dag.

De Duitse vrijwilliger Michael riep mij en de Zwitserse vrijwilliger Paul dat het eten klaar was. Dus ik heb mijn karweitje afgemaakt en ben toen naar het diner gegaan. Paul pakte zijn mondharmonica en ging uitgebreid zitten spelen en dat terwijl hij 4 keer in het Engels een één keer in het Duits was geroepen dat het eten klaar was. Ik denk dat zijn batterijen van zijn gehoorapparaat leeg waren. Toen we bijna klaar waren met eten ben ik hem nogmaals gaan roepen en gevraagd of hij geen zin had om te dineren. Nou dat had hij wel!!! 

(0 from 0 votes)
 
bijgewerkt t/m 22 november...https://www.mytripblog.org/pg/blog/ltervelde/read/316319/bijgewerkt-tm-22-november
bijgewerkt t/m 22 november...
 

Cycle a thorn to save a life   (published in Kenya)

November 18, 2013 by   Comments(0)

Cherish Exchange foundation a small size placement that partners with Projects Abroad Kenya taking care of over 70 needy children had to arrange a bicycle race over the weekend to raise cash to run the orphanage. Aware of the existing situation, Volunteers working at the place Jessica Kenny (USA) and Nick van del Vel (Belgium) marshaled other Projects Abroad volunteers and friend in helping successfully arrange the race.

 

Having six categories namely elite, black mamba ladies(non geared bike), juniors veterans and school students, the race attracted over 50 participants but despite the low numbers theat turned up the spirit of the orphanage is not dampened. The top ten winners were awarded with over 100,000 kenyan shillings.

(0 from 0 votes)
 
Cycle a thorn to save a lifehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/kenya-social-manager/read/315364/cycle-a-thorn-to-save-a-life
Cycle a thorn to save a life