click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Danielle's Blog

The last update; de laatste update   (published in Nepal)

January 7, 2018 by   Comments(0)

The last day in Kathmandu was a great day full of building! Below you can see a before and after picture of the classrooms we have worked on. I enjoyed working on this project so much, it was great to do something for other people during Christmas. It was very special. After the last working day, me and two other volunteers that also had their last day were thanked by the principal of the school in a goodbye ceremony. All three of us got a red spot on our head and a red stripe on our cheek. We also got a "scarf" with the logo of the school on it. 

Back at the guesthouse, I took a shower, had some tea, and packed my last things. The taxi came at 18.00 and drove me to the airport. I was relieved when we arrived at the airport, because I did not recognise the road from when I arrived and the taxi driver even entered a dead end street once. At the airport I quickly got through security since there was a separate one for men and women. There were many men waiting at their security, but there was no line at the women security. The gate was not announced on the screens, but there were only five gates, so I sat down at a random one and waited until they called for boarding. Without any sleep, I arrived on time in Amsterdam where my grandmother was waiting for me. When we got home I had been travelling for 27 hours, and when I went to bed I had been awake for 42,5 hours.. Turns out I'm not so good at sleeping on planes. 

This has been a great experience and something I will never forget. The country is so different from what I am used to and the living conditions too. I am happy to be back to heating, clean air, reliable electricity, and organised traffic. But it was good to experience how other people live and see with my own eyes that they need and appreciate help. This was probably not the last time I will do something like this!

De laatste dag in Kathmandu was een fijne dag met veel bouwen! Hieronder staan voor en na foto's van de klaslokalen waar we aan hebben gewerkt. Ik vond het erg leuk om aan dit project te werken, het was geweldig om iets voor anderen te doen tijdens de kerst. Het was heel bijzonder. Na de laatste werkdag werd er afscheid genomen van mij en nog twee andere vrijwilligers die ook hun laatste dag hadden. We werden bedankt door de hoofdmeester van de school en kregen een rode stip op het voorhoofd en een rode veeg op onze wang. We kregen ook een sjaaltje met het logo van de school. 

Terug bij het gastenhuis nam ik een douche, heb ik wat thee gedronken en pakte ik mijn laatste spullen in. De taxi kwam om 18.00 en reed me naar het vliegveld. Ik was opgelucht toen we bij het vliegveld aankwamen, want ik herkende de weg niet van de heenweg en de chauffeur reed één keer een doodlopende weg in. Bij het vliegveld kon ik snel door de douane, want er was een aparte voor mannen en vrouwen. Bij de douane voor mannen stond een lange rij, maar bij de vrouwen was er helemaal geen rij dus ik kon zo door. De gate werd niet aangegeven op de borden, maar er waren maar vijf gates. Dus ik ben er bij zomaar een gaan zitten en heb gewacht tot er om werd geroepen dat het boarden begon. Zonder te hebben geslapen kwam ik aan in Amsterdam waar oma op me stond te wachten. Toen we thuis kwamen was ik 27 uur lang onderweg geweest en toen ik naar bed ging was is 42,5 uur wakker geweest.. Blijkt dat ik niet zo'n vliegtuig-slaper ben.

Dit was een geweldige ervaring en iets wat ik nooit zal vergeten. Het land is zo anders dan waar ik aan ben gewend en de leefomstandigheden ook. Ik ben blij om weer terug te zijn bij verwarming, schone lucht, betrouwbare electiciteit en georganiseerd verkeer. Maar het was goed om te ervaren hoe andere mensen leven en met mijn eigen ogen te zien dat ze hulp nodig hebben en op prijs stellen. Dit was waarschijnlijk niet de laatste keer dat ik zoiets als dit zal doen!

(0 from 0 votes)
 
The last update; de laatste updatehttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/440275/the-last-update-de-laatste-update
The last update; de laatste update
 

Last weekend of the year; Laatste weekend van het jaar   (published in Nepal)

January 1, 2018 by   Comments(0)

The safari was great! We sat in a big jeep and drove around in the jungle for four hours. Nature was beautiful and we saw rhinos, crocodiles, deer, a big lizard, peacocks, a monkey, different types of big birds, wild pigs, and a bear! See picture below. It was amazing and made the bus trip totally worth it! Sunday morning, I left the hotel at 07.00. This time, I got a chair almost at the front of the bus, plus that I did not feel sick before the ride ven started like on Friday. So there was way less bumping and I did not get sick! On our way, the most beautiful sights appeared so I enjoyed the trip very much this time. So much in front, however, I could see hou dangerous the driver was driving, but everything went well. Back in Kathmandu I did some shoppin to get rid of my Nepalese money (good excuse huh ). And back at the house I had a relaxed evening with nice calls to family to wish them a happy new year.

2018 started with potato pancakes with tomato ketchup for breakfast... I guess the year can only get better now . The large group of young volunteers did again have some activity after lunch, so it was again a short day. With the four of other volunteers remaining, we held a small talk about tooth brushing at one of the classes in the school. The school we are building is for pour children from the area, and they do often not have very good teeth. Each of them got a tooth brush and they sang a song they learned to us about brushing teeth. 

I have started packing my bags, and am ready for my last day tomorrow! Hope this will be a full day of working so we make good progress this last day. My flight leaves at 22.45 tomorrow, so a taxi picks me up at 18.00. I should be back in The Netherlands at 12.30 on Wedneday.

De safari was geweldig! We zaten in een grote jeep en reden vier uur rond in de jungle. De natuur was heel mooi en we zagen neushoorns, krokodillen, herten, een grote hagedis, pauwen, een aap, verschillende grote vogels, wilde zwijntjes en een beer! Het was fantastisch en het maakte de busrit helemaal waard! Zondagochtend vertrok ik om 07.00 het hotel. Deze keer zat ik bijna vooraan in de bus, plus dat ik me niet al ziek voelde voor de reis begon zoals op vrijdag. Dus het hobbelde veel minder en ik werd niet ziek! Onderweg was er heel mooi uitzicht dus daar kon ik nu lekker van genieten. Zo ver voorin kon ik alleen wel goed zien hoe gevaarlijk de buschauffeur reed, maar alles is goed gegaan. Terug in Kathmandu heb ik nog wat geshopt om mijn Nepalse geld kwijt te raken (goed excuus he ). En de rest van de avond heb ik gerelaxt en familie gebeld voor nieuwjaarswensen.

2018 begon met aardappelpannenkoeken met tomatenketchup als ontbijt... Ik denk dat het jaar nu alleen nog maar beter kan worden . De grote groep jongeren had na de lunch weer een activiteit, dus we hebben maar weer een halve dag gewerkt. Met ons vieren hebben we nog wel een klein praatje gehouden over tandenpoetsen in een van de klassen op de schoo. De school die we bouwen is voor arme kinderen uit de omgeving die vaak slechte tanden hebben. Ze kregen allemaal een tandenborstel en ze zongen nog een liedje voor ons over tandenpoetsen wat ze hadden geleerd.

Ik ben al begonnen met inpakken en ben klaar voor mijn laatste dag morgen! Ik hoop dat we morgen nog wel een hele dag werken zodat we nog wat vooruitgang maken. Ik vlieg om 22.45 morgen, dus om 18.00 komt een taxi me halen. Als het goed is ben ik woensdag om half 1 's middags weer in Nederland.

(0 from 0 votes)
 
Last weekend of the year; Laatste weekend van het jaarhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/440116/last-weekend-of-the-year-laatste-weekend-van-het-jaar
Last weekend of the year; Laatste weekend van het jaar
 

Work, worst busride ever, and weekend; Werk, ergste busrit ooit en weekend   (published in Nepal)

December 30, 2017 by   Comments(0)

On Wednesday, nothing particulary special happened. We continued working on the wall building, an we had now reached window height at most places. It is very nice to see such progress. On Thursday, I woke up sick. But I really wanted to go to work, since that is what I am here for! However, I was not very productive since I was very tired and my nose was constantly running. I was very lucky that it turned out that the group of youth also working on the project had afternoon activities, so they had to leave after lunch. Since we were only four volunteers without them, we could also leave after lunch, so I was back in bed at 14.00. I was very happy to get half the day off, because the next day I needed to get up at 05.00 to go on my weekend trip. During the afternoon an evening I only started feeling worse. And when I did not eat even half of the soup the lady made for dinner, she thought I did not like it. Haha, I tried to explain that I liked it but  my stomach did not want anymore, but I am not sure if she understood.. I went to sleep at 19.30 after taking a nice dose of painkillers and nasal spray.

Friday, I woke up at 05.00 to go on the weekend trip. Still unable to breathe and with a feeling of nausea, I did have enough energy to drag myself out of bed and into the taxi. I thought everything would be fine as long as I got out of bed, because I would be able to rest on the 6 hour bus drive to Chitwan. I was terribly wrong. The bus drive took 9,5 hour and all those hours I was trying to keep my stomach down where it belongs. The road was so incredibly bad and bumpy, unbelievable. I was so relieved when we finally arrived!

Since the bus was so late, I missed the first activity, which was a village tour. But I was in time for the sunset view, which was amazing. On our way to the sunset view spot, we saw elephants in their stable (they belong to someone), crocodilles on the other side of the river, and a baby rhino. The baby rhino was there because it had lost it's mom. Most wild animals live on the other side of the river, while some rhinos come in to the village at night to eat from the vegetable gardens. But when a baby rhino loses it's mom, people bring the rhino to this side of the river so it is not attacked by tigers. When it has grown up, it goes back to the other side to the other animals. After dinner, we went to see a cultural dance show. This was very nice, and I especially liked the peacock dance, where a guy dressed as a peacock danced. That was very funny. I was still not feeling well and very dizzy (prrobably my brain was still experiencing aftershocks from the buss ride), so I went to bed early. I have a very nice room here. The hotel is a kind of park with small houses and my room is one of those houses. Very cute.

Today, I feel better and after breakfast we visited a small museum. This museum told about the Tharu people, which is the local inhabitant here. It was very interesting, but I am mostly looking forward to the jeep safari after lunch! 

Op woensdag is er niks bijzonders gebeurd. We gingen verder met bouwen en hadden nu bijna overal de hoogte van waar de ramen komen bereikt. Het is erg leuk om zo'n vooruitgang te zien. Op donderdag werd ik ziek. Maar ik wou graag naar het werk gaan, want dat is waarom ik hier ben! Maar ik was niet heel productief omdat ik erg moe was en mijn neus was constant aan het lopen. Gelukkig bleek de groep jongeren die ook helpt met bouwen activiteiten te hebben 's middags, waardoor ze na de lunch al moestengaan. Zonder die groep waren we nog maar met z'n vieren over, dus wij konden ook vroeg naar huis en om twee uur lag ik weer in bed. Ik was heel blij dat ik de halve dag vrij had, want de volgende dag moest ik om 05.00 al opstaan om op mijn weekendactiviteit te gaan. In de loop van de middag en avond voelde ik me alleen maar erger. En toen ik niet eens de helft van de soep at bij het avondeten dacht de mevrouw die het had gemaakt dat ik het niet lekker vond. Haha, ik probeerde uit te leggen dat ik het wel lekker vond maar dat mijn buik net meer wilde, maar ik weet niet of ze dat begreep. Om half acht ging ik naar bed met een aantal pijnstillers en Otrivin.

Op vrijdag werd ik om 5 uur wakker om op weekendreis te gaan. Ook al kon ik nog niet ademen en was ik nog steeds misselijk, had ik toch genoeg energie om mezelf uit bed en naar de taxi te slepen. Ik dacht dat alles goed zou zijn als ik maar uit bed kwam, want tijdens de 6 uur lange busrit naar Chitwan zou ik wel uit kunnen rusten. Dat had ik flink mis. De busrit duurde 9,5 uur en al die uren probeerde ik mijn maag op z'n plek te houden. De weg was zo verschrikkelijk slecht en hobbelig, ongeloofelijk. Ik was zo opgelucht toen we er eindelijk waren! 

Omdat de bus zo laat was had ik de eerste activiteit gemist, een rondleiding door het dorp. Maar ik was optijd voor de zonsondergang, die echt prachtig was. Onderweg naar de zonsondergang zagen we olifanten in hun stal (die zijn van iemand), krokodillen aan de overkant van de rivier en een baby neushoorn. De baby neushoorn was hier omdat hij geen moeder meer heeft. De meeste wilde dieren leven aan de andere kant van de rivier, ook al komen er 's nachts neushoorns het dorp in om uit de groentetuinen te eten. Maar ald een baby neushoorn geen moeder meer heeft brengen mensen hem naar deze kant van de rivier zodat hij niet wordt aangevallen door tijgers. Als hij is opgegroeid gaat hij terug naar de andere kant van de rivier. Na het avondeten zijn we naar een culturele dans show gegaan. Dit was heel leuk, ik vond vooral de pauwendans leuk, waarin een man met een pauwenpak danste. Dat was erg grappig. Ik voelde me nog steeds niet goed en was ook heel duizelig (waarschijnlijk hadden mijn hersenen nog naschokken van de busrit), dus ik ben vroeg naar bed gegaan. Ik heb een mooie kamer hier. Het hotel is een soort vakantieparkje met kleine huisjes en mijn kamer is een van die huisjes. Heel schattig.

Vandaag voel ik me beter en na het ontbijt gingen we naar een klein museum. Dit was een museum over het Tharu volk, wat hier de locale bevolking is. Het was heel interessant, maar ik kijk vooral uit naarde jeep safari na de lunch vandaag!

(0 from 0 votes)
 
Work, worst busride ever, and weekend; Werk, ergste busrit ooit en weekendhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/440067/work-worst-busride-ever-and-weekend-werk-ergste-busrit-ooit-en-weekend
Work, worst busride ever, and weekend; Werk, ergste busrit ooit en weekend
 

The building project; het bouwproject   (published in Nepal)

December 26, 2017 by   Comments(0)

,

On Christmas day, it was me who was sweating, not the turkey.. At the moment, we are around 20 volunteers at the building project. We were divided into groups with different tasks. My first task was to dig sand onto a cement bag, carry it into a finished classroom, and pour it out on the floor there to make the floor even. After lunch, I helped making cement, which also involves a lot of digging, and then started laying bricks. We work from 10.30 to 15.30, so that is not too bad. But I was exhausted when we were finished! We are picked up by a small van every morning and brought back in the afternoon. When we got back, I took a shower (very necessary after work, you find dust in your nose, ears, and everywhere) and then got ready to go into town for a Western Christmas dinner with my roommate and one other volunteer. See picture below! 

Today, I started making cement and laying bricks. After lunch, I gave the bricks a bath. Haha, let me explain that. The bricks are laying in the sun for a long time, so they are very dry. Before we place them on the wall we build, they need a few minutes in water to be easier to handle. I am just not very convined that this school will survive an earthquake if that should come again.. Because, when you pick uo a brick, some may just fall apart or a piece falls off. Even then, we are instructed to use those pieces to build with. When the bricks are wet, we carry them to the classrooms we are building and start building again. Since we are 20 people, we can divide the tasks and everything goes quite quickly.

Every day ariund 12.00, we get lunch. This consists of a paper lunchbox with a hot meal, for example we got noodles on Monday and today meat and vegetables packed in dough. We also always get a banana, which makes me really happy (I love bananas for those of you who did not know). 

I love the work, and seeing that we are making progress is very motivating! Some classrooms are already finished by previous volunteers, so there are children going to school right next to us. That is also very motivating, to see that they are really happy with the buildings. And the children are adorable in their uniforms! You can see a picture of the building site below.

Op eerste kerstdag was niet de kalkoen, maar ik aan het zweten.. Op dit moment zijn er ongeveer 20 vrijwilligers bij hrt bouwproject. We werden in groepjes verdeeld met verschillende taken. Mijn eerste taak was zand graven, het op een cementzak leggen, het naar een klaslokaal dragen waar de muren al klaar zijn en het daar op de grond storten om de vloer gelijk te maken. Na de lunch heb ik geholpen met cement maken, waarbij je ook veel moet scheppen, en daarna mocht ik gaan metselen aan de muur. We werken van 10.30 tot 15.30, dus dat is niet slecht. Maar je kon me opvegen toen we klaar waren! We worden elke ochtend opgehaald door een busje en daar worden we ook mee terug gebracht 's middags. Toen we terug waren heb ik een douche genomen (heel erg nodig, je vindt stof in  je neus, oren en overal) en toen gingen we naar de stad voor een Westers kerst diner. Dit was samen met mijn kamergenootje en nog een andere vrijwilliger.

Vandaag begon ik met cement maken en de muur verder bouwen. Na de lunch gaf ik de stenen een badje. Haha, ik zal het uitleggen. De stenen liggen een hele tijd in de zon, dus ze zijn heel droog. Voordat we ze op de muur leggen moeten ze dus een paar minuten in water liggen zodat ze beter zijn om mee te werken. Ik ben alleen niet helemaal overtuigd dat de school zal blijven staan als er weer een aardbeving zou komen.. Want soms als je een steen pakt valt hij gewoon uit elkaar of er vakt een stuk af. Ook dan moeten we ze gewoon gewbruiken voor de muur. Als de stenen nat zijn dragen we ze naar de klaslokaken die we bouwen en gaan verder met bouwen. Omdat we met 20 zijn kunnen we de taken verdelen en gaat alles best snel.

Elke dag rond 12 uur krijgen we lunch. Dit bestaat uit een papieren lunchtrommeltje met een warme maaltijd, bijvoorbeeld kregen we noedels op maandag en vandaag vlees en groente in deeg gepakt. We krijgen ook altijd een banaan, tot mijn grote vreugde (ik hou heel erg van bananen voor de mensen die dat niet wisten) 

Ik vind het heel erg leuk werk en het is erg motiverend om te zien dat we vooruit gaan! Sommige klaslokalen zijn al afgemaakt door eerdere vrijwilligers, dus daar zitten al kinderen op school vlak naast ons. Dat is ook heel motiverend, om te zien dat ze heel blij zijn met de gebouwen. En de kinderen zijn zo schattig in hun uniformpjes! Verder naar beneden zijn foto's van het bouwen.

 

(0 from 0 votes)
 
The building project; het bouwprojecthttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/440018/the-building-project-het-bouwproject
The building project; het bouwproject
 

My weekend; mijn weekend   (published in Nepal)

December 24, 2017 by   Comments(0)

,

On Saturday, we got cold fries and some sort of pancakes for breakfast.. not my favourite. Then, me and my roommate took a walk into a part of Kathmandu called Patan. First, we went to Durbar square, where there are many old temples and monuments. We took a look inside two of the museums and could see different pieces of art, mainly wood carving, and see many of the things used in Hinduism. Many of the temples were damaged by the earthquake of 2015, so there was also a lot of reconstruction going on. We had a nice lunch and then took a taxi to Thamel, the tourist part of Kathmandu. Here we looked around and bought some souvenirs. 

This morning, we got a kind of soup with potato and beans which we were supposed to eat with sugared breadcrumbs for breakfast.. not my favourite either. Haha, looking forward to my oatmeal again . Then we walked down to the main road, because we were supposed to be picked up at 9.45 for a Christmas celebration. We waited until 10.30 before someone came for us, reminds me of the busses in Ireland..  Together with some other volunteers working on different projects, we went to a school. The children were already waiting for Santa Claus when we came at 10.45, but Santa was late and came at 12. But that gave us time to talk to the children and play with them. This was an English speaking school, so also the youngest children were already fantastic English speakers. When Santa finally came, the children got a present each, hot chocolate, and popcorn. Together with the children, we had (a very spicy) lunch and cake for desert. The children ( and adults) are used to eat everything with their hands, so it was a big mess! Some of the volunteers watched a cute Nepalese baby while their mother was eating, and so did I - for 2 minutes.. My baby started crying and so I gave her back to her mom.. 

Some other things I have seen the past three days:

Cows just walking freely around,  just as hundreds of dogs. I also saw a monkey walking freely around on Durbar square.

Laudry hanging everywhere, from peoples roofs, balcony, alongside the road between two trees, etc.

A lot of scooters with the driver wearing a helmet, but not the passengers. Even when we are talking about a mother with her three children.

Around 10pm, when people are in their homes, the loose dogs start barking, and then we are not talking about two or three dogs barking for 10 minutes, no we are talking about 20 dogs barking for 3-4 hours.. but you get used to it

When you cross the road, you just start walking and pray that you survive - traffic is crazy here!

I am walking around in a tshirt all day, becuase it is just like a Norwegian summer over here. Nepalese people however think it is very cold and wear winter jackets and scarfs.

See some pictures below!

Zaterdag kregen we koude patat en een soort pannenkoekjes als ontbijt, niet mijn favoriet.. Daarna zijn mijn kamergenootje en ik een wijk van Kathmandu ingelopen, Patan. Eerst zijn we naar Durbar square gegaan, waar veel oude tempels en monumenten staan. We zijn naar twee museums geweest waar we kunst konden bekijken, vooral houtsnijwerk, en dingendie te maken hebben met het Hinduisme. Veel van de tempels zijn beschadigd tijdens de aardbeving in 2015, dus er was ook veel reparatiewerk aan de gang. We hebben lunch gegeten en zijn daarna met een taxi naar Thamel gegaan, het touristencentrum van Kathmandu. Hier ook rondgekeken en souveniertjes gekocht.

Vanochtend kregen we een soort soep met aardappel en bonen die we met broodkruimels met suiker moesten eten.. ook niet mijn favoriet. Haha, ik kijk alweer uit naar een bordje havermoutpap .  Daarna zijn we naar de hoofdweg gelopen, waar we om kwart voor tien opgehaald zouden worden voor een kerstviering. Uiteindelijk werden we om half 11 opgehaald, wat me wel deed denken aan de bus in Ierland..  Samen met andere vrijwilligers die aan verschillende projecten werken gingen we naar een school. Toen wij kwamen om kwart voor elf zaten de kinderen al op de kerstman te wachten, maar die was laat en kwam pas om 12 uur. Maar dit gaf ons de kans om met de kinderen te praten en spelen. Dit was een Engelstakige school, dus zelfs de jongste kinderen waren al heel goed in Engels. Toen de kerstman eindelijk kwam kregen de kinderen elk een cadeautje, chocolademelk en popcorn. Samen met de kinderen aten we (een hele pittige) lunch en taart als toetje. De kinderen (en volwassenen) zijn gewend alles met hun handen te eten, dus het was wel een bende! Sommige vrijwilligers mochten op een schattige Nepalse baby passen terwijl hun moeder at. Ik ook, maar dit duurde maar 2 minuten en toen begon ze te huilen. Dus toen maar weer terug aan de moeder gegeven.

Wat andere dingen die ik de afgelopen drie dagen heb gezien:

Loslopende koeien en honden, en zelfs een loslopende aap op Durbar square

De was hangt overal te drogen, vanaf het dak, op het balkon en op een draad tussen twee bomen langs de weg

Op de scooter draagt alleen de bestuurder een helm, de passagiers niet, zelfs als het gaat om een moeder met drie kinderen achterop..

Om 10 uur 's avonds, als alle mensen binnen zijn, gaan de zwerfhonden blaffen. En dan gaat het nietop tweeof drie honden die tien muniten blaffen, nee, eerder 20 honden die hrt 3-4 uur lang volhouden.. maar daar raak je aan gewend

Als je de weg oversteekt, gewoon beginnen met lopen en bidden dat je het overleeft, het verkeer is echt gestoord hier!

Ik loop de hele dag in een tshirt omdat het net zo warm is als een Noorse zomer, maar Nepalse mensen vinden het heel koud en lopen in een winterjas en sjaal rond

(0 from 0 votes)
 
My weekend; mijn weekendhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/439985/my-weekend-mijn-weekend
My weekend; mijn weekend
 

The first day   (published in Nepal)

December 22, 2017 by   Comments(0)

The journey went very well! The transfer in Dubai was a little bit weird, because when I asked the way to my gate I was told to pass security where there was no staff. So I had to pass with all my stuff on me and ofcourse it started beeping. But all staff members in the area did nothing, so it was maybe normal..? Then I could not go further, since the way was blocked. The staff told me just to put it aside, pass, and put it back, haha. Outside, a small, old minivan with once white but now yellow curtains was waiting. I was happy not to be the only passenger... After a short drive we arrived at the other terminal, where a croissant, juice and fruit for breakfast was 18 euro  When I arrived in Kathmandu,  someone from Projects Abroad was waiting for me and brought me to the hotel. In the hotel, I had leek and potato soup for dinner, which did not really taste like it does at home. I dont know what was in there exactly, but it was good. 

This morning, someone from Projects Abroad gave me an introduction. We went through security stuff, like what to do in case of an earthquake (), what the rules are in the guest house, the culture, etc. Then we took a walk into town to get a Nepali SIM card and some cash. This was a little scary, becuase the ATM took my card  and then nothing happened.. So I thought I woukd never see it back. But it seemed to be a very slow ATM, so after a few minutes it asked my pin code. Then again it took a few minutes before I could enter the amount I wanted, etc. Haha, so that took a while, but I got my card back! Breakfast and lunch at the hotel were also very good. After lunch I was taken to the volunteer guest house, where I will stay for the rest of my trip. A very kind lady is running it at the moment, but the owner will come back on Tuesday. She is just here while the owner is at a funeral in another part of Nepal. Here in this house only volunteers for thebuilding project are staying, you can see my bed in the picture below.

Now I am just resting and I hope there will be something to do tomorrow. I could not sign up for a weekend trip anymore, because it is already Friday,  but I will definitely do that next weekend. My roommate told me that a friend of hers, who is from Kathmandu, is maybe going to show her around and that I could join. So I hope that friend is free and that I can see something of the country. The building project will start on Monday.

De reis ging heel goed! Het overstappen in Dubai was een beetje apart, want toen ik de weg naar mijn gate vroeg werd ik door een onbemande douane gestuurd.  Dus ik moest met al mijn spullen doorlopen, dus dat ding ging natuurlijk piepen. Maar alle medewerkers in de buurt deden niks, dus dat was blijkbaar normaal..? Toen kon ik niet verder, omdat er een afzetlint in de hal stond. Een medewerker gebaarde me die iets aan de kant te zetten, er langs te gaan en hem weer terug te zetten, haha. Buiten stond er een klein, oud minibusje met ooit witte maar nu gele gordijntjes te wachten. Ik was blij dat ik niet de enige passagier was.. na een korte rit waren we bij de andere terminal, waar een croissant, sap en wat fruit 18 euro kostte  Bij aankomst in Kathmandu stond er iemand van Projects abroad op me te wachten die me naar het hotel heeft gebracht. Daar heb ik prei en aardappelsoep heb gegeten. Dit smaakte wel wat anders dan thuis, dus ik weet niet wat er precies allemaal in zat, maar het was lekker. 

Vanochtend heb ik een introductie gehad van iemand van Projects Abroad. We hebben dingen doorgenomen als veiligheid, bijvoorbeeld wat je moet doen bij een aardbeving (), wat de regels zijn in het gastenhuis, de cultuur, enz. Daarna zijn we de stad ingelopen voor een Nepalse SIM kaart en om geld te trekken. Dit was een beetje eng omdat de geldautomaat mijn pas inslikte en er toen niks gebeurde.. Dus ik dacht dat ik die nooit meer terug zou zien. Maar het bleek een langzame geldautomaat te zijn, dus na een paar minuten moest ik de pincode invullen. Na weer een paar minuten kon ik invullen hoe veel geld ik wou, enz. Haha, dus dat duurde even, maar ik heb mijn kaart terug! Ontbijt en lunch in het hotel waren ook lekker. Na de lunch werd ik naar het gastenhuis gebracht waar ikde rest van de tijd zal blijven. De vrouw die nu alles verzorgd in het huis is heel aardig. Maar de eigenaar komt dinsdag terug, die is naar een begravenis in een ander deel van Nepal. In dit huis zitten alleen vrijwilligers voor het bouw project, mijn bed staat op de foto hieronder.

Nu ben ik uit an het rusten en ik hoop dat ik morgen wat leuks kan doen. Ik kon me niet meer aanmelden voor een weekend activiteit omdat het al vrijdsg is. Maar volgend weekend ga ik sowieso ergens heen. Mijn kamergenootje vertelde me dat een Nepalse vriend van haar uit Kathmandu misschien tijd heeft om haar rond te leiden en dan kan ik mee. Dus ik hoop dat dat door kan gaan. Het bouwproject begint maandag. 

(0 from 0 votes)
 
The first dayhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/439967/the-first-day
The first day
 

I'm on my way; Ik ben onderweg   (published in Nepal)

December 20, 2017 by   Comments(0)

Here I am, Schiphol airport! At the gate tot Dubai . My flight leaves at 22.00 and I will hopefully arrive in Dubai 04.45. Then a flight to Kathmandu, where I will arrive 13.10, but local time 17.55. Someone from Projects Abroad will bring me to a hotel where I stay for the first night. It's all very exciting! I hope I will have the opportunity to update the blog while I am there, so you can experience some of the excitement!

If I rise on the wings of the dawn, if I settle on the far side of the sea, even there Gods hand will guide me, Gods right hand will hold me fast. Psalm 139:9-10

Hier zit ik dan, op Schiphol! Bij de gate naar Dubai . Mijn vlucht vertrekt om 22.00 en hopelijk ben ik dan om 04.45 in Dubai. Dan nog een vlucht naar Kathmandu, waar ik om 13.10 aankom, 17.55 locatie tijd. Iemand van Projects Abroad brengt me dan naar een hotel waar ik de eerste nacht blijf. Het is allemaal heel spannend! Ik hoop dat ik de mogelijkheid heb om de blog bij te houden terwijl ik daar ben, zodat jullie ook mee kunnen leven! 

Zelfs als ik vleugels had en ging wonen aan de andere kant van de zee, zou ik God daar ontmoeten. God zou mij vasthouden en Zijn rechterhand zou mij leiden. Psalm 139:9-19

(0 from 0 votes)
 
I'm on my way; Ik ben onderweghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/439949/im-on-my-way-ik-ben-onderweg
I'm on my way; Ik ben onderweg
 

I almost quit..; Bijna gestopt..   (published in Nepal)

October 21, 2017 by   Comments(0)

,

I almost quit my participation on the first day it started! As I told you, I had to push the tube further until it was 170 cm inside. This went well and I felt good the whole day. Falling asleep went surprisingly well too. The tube got a nice place in bed on its own pillow next to me. However, at 03.00 I woke up incredibly nauseous. All I wanted then was to take the stupid thing out and feel good again. I told myself I had to keep it inside until the next morning, because I didn't know if I just could pull it out. After a while I felt somewhat better and fell asleep again. The next morning I still felt really bad, but I went to the hospital for the first testing day. I made myself wait until after breakfast with quitting, because breakfast would either make me feel even worse or it could make me feel better. Luckily, I felt better after breakfast and continued participation.

The rest of the week went really well. It was a hassle to carry the tube around every day and night, but both my nose and my throat got used to the feeling of the tube. The week went by pretty fast, and yesterday the tube was removed again! This also went really well, and I am so happy I made it through the whole week! 

I have a last research participation next week and that's it, because I'm leaving Maastricht on Friday! The Wednesday after I will move to Ireland to do my internship. I have already started packing, which isn't that easy. I have to make a pile with things I need in Ireland, a pile with things I need in Nepal, a pile with things I need in spring, and a pile with things I don't need until next summer  . On Monday, I will take the pile for next summer with me to my grandmother and store it in her garage. I am so happy she is willing to store all my stuff for such a long time! My other grandparents are storing the piles I need in Nepal and spring. I am so lucky to have the kindest grandparents in the world! 

Funfact: only 60 days left until my Nepal adventure starts! 

Op de eerste dag van het onderzoek was ik bijna gestopt met meedoen! Zoals ik al had gezegd moest ik het slangetje verder duwen tot het 170 cm binnen was. Dit ging goed en ik voelde me ook de hele dag goed. In slaap vallen ging ook verrassend goed. Het slangetje kreeg een mooie plek in bed op z'n eigen kussen naast mij. Maar om 3 uur 's nachts werd ik enorm misselijk wakker. Ik wou heel graag dat stomme ding uit mn neus halen en me weer goed voelen. Maar ik wist niet of ik hem er zomaar uit kon trekken, dus ik moest wel wachten tot de volgende ochtend. Na een tijdje voelde ik me weer wat beter en ben ik weer in slaap gevallen. De volgende ochtend voelde ik me nog steeds niet goed, maar ik ben naar het ziekenhuis gegaan voor de eerste testdag. Ik wou wachten met stoppen tot na het ontbijt, omdat die me óf nog misselijker zou maken óf ik zou me er juist beter door voelen. Gelukkig voelde ik me na het ontbijt beter en ben ik doorgegaan met het onderzoek.

De rest van de week ging het heel goed. Het was een beetje een gedoe om het slangetje dag en nacht bij me te dragen, maar mijn neus en keel wenden gelukkig aan het gevoel. De week ging best wel snel voorbij en gisteren werd de sonde er weer uit gehaald! Dit ging ook heel goed en ik ben nu heel blij dat ik het toch de hele week heb volgehouden!

Ik heb volgende week nog een laatste onderzoekje en dat is het dan, want ik vertrek vrijdag uit Maastricht! De woensdag erop verhuis ik naar Ieland voor mijn stage. Ik ben al begonnen met inpakken, wat nog niet zo makkelijk is. Ik moet een stapeltje maken met dingen die ik in Ieland nodig heb, een stapeltje met dingen die ik in Nepal nodig heb, een stapeltje met dingen die ik in het voorjaar nodig heb, en een stapeltje met dingen die ik pas in de zomer weer nodig heb . Maandag breng ik het stapeltje voor aankomende zomer naar mijn oma om het in haar garage op te slaan. Ik ben zo blij dat zij al mijn spullen voor zo'n lange tijd op wil slaan! Mijn andere oma en opa slaan de spullen op die ik in Nepal en in het voorjaar nodig heb. Ik heb zo'n geluk met de liefste opa en oma's in de wereld! 

Leuk weetje: nog maar 60 dagen tot mijn avontuur in Nepal gaat beginnen! 


(0 from 0 votes)
 
I almost quit..; Bijna gestopt..https://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/439059/i-almost-quit-bijna-gestopt
I almost quit..; Bijna gestopt..
 

What did I get myself into..!? - Waar ben ik aan begonnen..!?   (published in Nepal)

October 16, 2017 by   Comments(0)

,

Just to make sure: the title does not mean I am not doubting my trip to Nepal! Not at all actually. But, as you may already have seen in the pictures below - I started another research participation. Which includes wearing a nasal tube which goes into my small intestines for 5 days. This morning, at 7.30 , I had to meet up in the hospital. The tube was inserted into my nose and down my throat to my stomach. This did not hurt at all, it was just a little bit uncomfortable. Then, I moved to radiology where first the location of the tube was checked, which then was further moved into my intestines. I could go home and eat breakfast at 11.00. From then on, I have pushed the tube 5-10 cm further inside each hour. There is now 150 cm of tube inside my body, and this still has to increase to 170 today. 

So, back to what I have gotten myself into. It does and did not hurt. However, my nose keeps on running because it feels something is inside which does not belong there.. Second, I tried to wash my hair in the shower and I have never struggeled so much as this afternoon in doing this  Third, it feels like I have a fishbone in my throat which won't go away, and it won't because it isn't a fishbone but the tube.. And then I haven't even tried sleeping yet! But, let's stay positive: both my nose and throat will probably get used to something being there which does not belong there, and I will probably also get used to a tube being taped to my face while I shower and sleep. 

The next four days, I will go the the hospital each morning for 5 hours to participate in the research. Another positive thing: I will get free breakfast and lunch every day!  

Even voor de zekerheid: de titel betekent niet dat ik mijn reis naar Nepal betwijfel! Helemaal niet zelfs. Maar, zoals je misschien al op de foto's hieronder hebt gezien, ben ik aan een nieuw onderzoek mee gaan doen. Voor dit onderzoek moet ik 5 dagen een neus sonde die tot in de dunne darm gaat dragen. Vanochtend om 7.30  werd ik in het ziekenhuis verwacht. Het slangetje ging de neus in, door de keel en naar de maag. Dit deed helemaal geen pijn, het was alleen een beetje onprettig. Toen werd er met röntgen gekeken waar het slangetje was en werd hij de darmen ingeduwd. Ik kon naar huis en om 11 uur ontbijten. Vanaf dat tijdstip heb ik elk uur het slangetje 5-10 cm verder geduwd. Nu zit er 150 cm van het slangetje in mn lichaam, wat nog verder moet naar 170 vandaag.

Dus, even terug naar waar ik aan begonnen ben. Het doet en deed geen pijn. Maar, mijn neus blijft lopen omdat hij voelt dat er iets in zit wat er niet hoort.. Ook heb ik geprobeerd mijn haar te wassen onder de douche, wat nog nooit zo onhandig en lastig is geweest  Het voelt ook alsof ik een vissen graat in mn keel heb zitten die niet weg wil. En die wil natuurlijk niet weg omdat het geen graatje is maar het slangetje.. En ik heb nog niet eens geprobeerd te slapen! Maar, laten we positief blijven: mijn neus en keel zullen er wel aan wennen dat er iets in zit wat er eigenlijk niet hoort. En ik zelf zal ook wel wennen aan het vastgeplakte slangetje in mn gezicht tijdens het slapen en douchen. 

De aankomende vier dagen moet ik elke ochtend 5 uur lang in het ziekenhuis zitten om mee te doen aan het onderzoek. Nog een positief iets: ik krijg elke dag gratis ontbijt en lunch! 


(0 from 0 votes)
 
What did I get myself into..!? - Waar ben ik aan begonnen..!?https://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/438935/what-did-i-get-myself-into-waar-ben-ik-aan-begonnen
What did I get myself into..!? - Waar ben ik aan begonnen..!?
 

Bone marrow aspiration with a view; Beenmergpunctie met uitzicht   (published in Nepal)

October 12, 2017 by   Comments(1)

,

Many people are asking me how it is going with the preparations for Nepal. And actually, it is going really well! I have participated in 10 research studies until now to earn money for my trip. I must say it is really interesting to participate in all these studies. For example, in one of them I had to wear big virtual reality glasses and headphones. For a few minutes I witnessed a plane crash (which did look very real by the way), and afterwards I had to fill in questionnaires about details I remembered having seen. A week later I came back and filled in the same questionnaires. I also did an fMRI experiment. For 1,5 hour I was in an MRI scanner doing a decision making game. Trial after trial I had to choose between option A or B while my brain activity was recorded. This was very early in the morning, so the first hour I was almost falling asleep in there. But after one hour I suddenly had a desperate need for the toilet, so that kept me awake for the last 30 minutes..! 

As I wrote in my last post: with most of the studies I don't earn that much. However, today I participated in a medical study again and thereby earned a lot. But.. it was no pleasure. For this study, the researchers are collecting stem cells from bone marrow to develop a treatment for paraplegia. So, I went to the hospital for a bone marrow aspiration this morning. I had to lay down on one side, and luckily I had a beatuiful view of Maastricht! First, the back of my hip was anestesized - this injection was really painful . Then, after a few minutes a hollow needle was inserted and pushed into my bone. This did not hurt at all, I just felt pushing on my bone. When the needle was in place, the suction of bone marrow fluid started. This was a weird and painful feeling all through my leg and had to be done 10 times to collect enough fluid. I was very happy when it was over! I had to lay on my back for 30 minutes to stop the bleeding and could then go home. My hip still hurts, but this should only last for today.

The doctor was a very friendly guy, and when I told him I did this to earn money for Nepal he even gave me some extra money!  Now I just have one more study planned here in Maastricht, which will last from Monday to Friday next week. I will tell you more about this when it has started!

Veel mensen hebben me de afgelopen tijd gevraagd hoe het gaat met de voorbereidingen voor mijn reis naar Nepal. En eigenlijk gaat het heel goed! Ik heb tot nu toe aan 10 onderzoeken meegedaan om geld te verdienen voor de reis. Ik moet zeggen dat het heel interessant is om mee te doen aan al deze onderzoeken. In een van de onderzoeken moest ik bijvoorbeeld een grote virtual reality bril opzetten en een koptelefoon. Voor een paar minuten leek het alsof ik bij een vliegtuigongeluk was (wat trouwens heel echt leek), en daarna moest ik vragenlijsten invullen over de details die ik me herinnerde gezien te hebben. Een week later moest ik nog een keer terugkomen om diezelfde vragenlijsten weer in te vullen. Ik heb ook meegedaan aan een fMRI onderzoek. Ik lag 1,5 uur in de MRI scanner een spel te doen waarin ik allerlei keuzes moest maken. Vraag na vraag moest ik kiezen tussen optie A of B terwijl mijn hersenactiviteit opgenomen werd. Dit was vroeg in de ochtend, dus het eerste uur viel ik haast in slaap daar binnen. Maar na een uur moest ik plots heel nodig naar de wc, dus dat heeft me het laatste half uur wel wakker gehouden..!

Zoals ik de laatste keer schreef: met de meeste onderzoekjes verdien ik niet veel. Maar vandaag heb ik weer aan een medisch onderzoek meegedaan, en daar heb ik veel mee verdiend! Maar.. het was geen pretje. Voor deze studie verzamelen de onderzoekers stamcellen van beenmerg om een behandeling voor dwarslaesie te ontwikkelen. Dus ik ben vanochtend naar het ziekenhuis geweest voor een beenmergpunctie. Ik moest op mijn zij gaan liggen, en gelukkig had ik een prachtig uitzicht over Maastricht! Eerst werd de achterkant van mijn heup verdoofd - deze prik deed erg pijn . Na een paar minuten werd er een holle naald in mijn bot geduwd. Dit deed geen pijn, maar ik voelde wel dat er op het bot gedrukt werd. Toen de naald op zijn plek zat werd er beenmerg uitgezogen. Dit was een heel apart en pijnlijk gevoel door mijn hele been heen, en moest tien keer gebeuren om genoeg beenmerg te verzamelen. Ik was blij toen het voorbij was! Ik moest toen op mijn rug gaan liggen om de bloeding te stoppen en kon toen naar huis. Mijn heup doet nog steeds pijn, maar als het goed is duurt dit alleen vandaag.

De arts was een hele aardige man, en toen ik hem vertelde dat ik dit deed om geld te verdienen voor Nepal gaf hij me zelfs wat extra geld!  Nu heb ik nog één onderzoek gepland staan hier in Maastricht, die duurt van maandag tot vrijdag aankomende week. Daar vertel ik jullie meer over zodra die is begonnen! 

Images from Google - not my real view from the hospital but it looks like it

Foto's van Google - dit was niet mijn echte uitzicht vanuit het ziekenhuis, maar het lijkt erop



(0 from 0 votes)
 
Bone marrow aspiration with a view; Beenmergpunctie met uitzichthttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/438864/bone-marrow-aspiration-with-a-view-beenmergpunctie-met-uitzicht
Bone marrow aspiration with a view; Beenmergpunctie met uitzicht