click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

March 2012

Hakunamatata op Zanzibar!!! :)   (published in Tanzania)

March 27, 2012 by   Comments(0)

Heeey!

Zanzibar was geweldig!!!!!!! Het was echt een mega leuk, ontspannend en onvergetelijk weekend!!

We zijn dus vrijdag vroeg moeten opstaan omdat onze ferrie al om 7 uur vertrok en we moesten er ten laatste om half 7 zijn. Op papa heeft ons dan met de auto gebracht. Als we op de ferrie zaten was het echt slecht weer. Het was echt super hard aan het regen! Ik hoopte echt dat het ging stoppen met regen want een weekend regen op Zanzibar was nu niet wat ik had verwacht. Maar het is dan gelukkig gestopt met regen tegen dat we van de ferrie stapte.

 

We moesten dan eerst langs de douane waar we papieren moesten invullen en dan kregen we weer een stempeltje in ons paspoort. En daar hebben we dan ook een taxi kunnen regelen die ons naar het noorden van het eiland kon brengen want daar zouden we overnachten. Volgens de reisboeken ligt daar het mooiste strand van Tanzania.

 

We zaten in een minibusje als taxi omdat we met 7 waren. Wij met 3 dan en dan nog de 3 andere belgische studenten en nog een Nederlandse vrijwilliger. Maar we zouden in totaal met 8 zijn want een vrijwilliger uit Canada was al een dag vroeger vertrokken dus die zouden we dan tegenkomen als we er waren.

We hebben een goed uur gereden maar ik vond dat die afstand onderweg goed mee viel omdat er veel te zien was. Ik kon wel zien dat er toch wel wat armoede was en het grootste deel van de bevolking daar in Moslim. En onderweg viel het mee op dat de mensen hier geen paard gebruiken om voor hun kar te spannen maar een soort van koe. Dat was weer eens wat anders :p

 

We zijn dan uiteindelijk aangekomen in ons hotel (sunset bungalow) en daar kregen we echt super mooie kamers en we hadden onze eigen badkamer die ook mooi was. We hadden zelfs airco op de kamer! Echt zalig allemaal. We sliepen met vier op een kamer want in hield dat er 1 iemand op een matras op de grond moest slapen. Maar dat was een goede matras en we hebben dat dan op de beurt gedaan en ik heb goed geslapen om de matras. De vrijwilliger uit Nederland sliep nog met ons op de kamer.

Na het bewonderen van onze kamers zijn we dan naar het strand gegaan. Ook zalig! Witte stranden en het water van de zee daar zag echt blauw! Je kon u voeten zien als je aan het zwemmen was en het water was ook nog warm. Echt geweldig!

 

’s Middags konden we dan aan het strand eten en de prijzen viel daar echt heel goed mee. We hadden gedacht dat het daar allemaal heel duur zou zijn omdat het een toeristische plaats was, maar dat was dus niet. In de namiddag kwam er dan een man naar ons die zo van die kleine lokale reisbureautjes hadden met een voorstel om te gaan snorkelen. We hebben dan bij die man geboekt voor de volgende dag omdat het er goed uitzag en we een mooie prijs kregen.

We hebben dan ’s avonds de zon zien ondergaan en dan nadien zijn we gaan douche. We hadden geluk want er was terug water in het hotel. Dat was iets waar in niet bij stil had gestaan, maar we zitten nog steeds in Afrika dus ook hier in de hotels valt de elektriciteit uit en is er soms ook geen water.

 

We zijn dan ‘s avonds allemaal samen gaan eten op het strand, want er was een restaurantje dat zijn tafels op het strand had gezet en dan met kaarsen kon je zien. Echt heel leuk! En boven ons was er dan de prachtige sterrenhemel!! Hier kon je echt super mega veel sterren zien! Ik kon zelfs heel duidelijk de melkweg zien en ook de grote beer. Ik had er niet bij stil gestaan tot dat iemand mij er op attent maakte, maar als je hier naar de sterren kijkt is alles onderste boven dan bij ons aangezien ik nu op het zuidelijke halfrond van de wereld zit. Dus dat hield in dat als ik naar de grote beer keek het steeltje van de pan aan de andere kant stond.

Terwijl we moesten wachten op ons eten waren er zo van die jonge gastjes een actje aan het doen. Was echt wel knap want die konden zo allemaal van die zotte acrobate dingen op het strand.

 

’s Avonds zijn we dan eerst nog een cocktailtje gaan drinken in de bar van ons hotel en dan nadien was er in het hotel nog een feestje. We hebben ons daar echt goed geamuseerd en nog mensen leren kennen. Want op Zanzibar komen veel blanken nog even op vakantie voordat ze terug keren naar huis na hun reis. Ik vond dat wel leuk te praten met die mensen en zo hun verhalen te horen en te weten te komen wat zij hier zijn komen doen. Zo heb ik met Nederlandse studenten gepraat die voor dokter studeren en hier stage kwamen doen en zijn we ook een Belg tegen gekomen die vrijwilligers werk had gedaan. Waren wel leuke mensen en het maakte het nog gemakkelijker om te praten omdat ze Nederlands konden.

 

Zaterdag moesten we dan optijd opstaan om we om half 9 met de boot gingen vertrekken om te gaan snorkelen. Onze boot was zo een houte bootje (was een stevig boot hoor :p). De boot was nog wel behoorlijk groot want ik denk dat we in totaal met 15 à 20 man weg waren. Wat leuk was aan de boot was dat die een dakje hadden waar je op kon gaan liggen en dan kon je goed bruinen en voor mij dus vaak insmeren. En je voelde ook elke golf heel goed met deze boot.

Ik denk dat we ongeveer 2 uur hebben gevaren naar het eiland waar we gingen snorkelen. Onder weg naar het eiland zijn we dolfijnen tegen gekomen, echt super!! Eerst zagen we in de verte een paar staarten en dan kwam er ineens een naast onze boot naar boven. Voor foto’s waren we te laat maar ik kan dat beeld nog wel altijd voor ogen halen zo leuk was het! Ik had nooit gedacht dat we dolfijnen zouden kunnen zien!

 

Eenmaal bij het eiland aangekomen konden we dan gaan snorkelen. We mochten niet op het eiland omdat dit een natuurreservaat was. Maar we zaten echt vlak bij een rif waardoor we dat goed konden zien onderwater, maar ook al de vissen, zee-egels en zeesterren. Soms was ik echt tussen scholen van vissen aan het zwemmen. Echt wel een machtig gevoel. Soms had ik ook het gevoel dat we in de film nemo zaten omdat er veel vissen uit de film daar ook zaten. Het snorkelen was echt super leuk.

Vlak voor dat we terug vertrokken met de boot hebben we nog van het dakje van de boot in het water gesprongen omdat het daar diep genoeg was en dat er al heel de tijd zo verlijdelijk uit zag. Nadien zijn we dan terug beginnen varen en hebben we op een stukje strand van Zanzibar een BBQ gedaan. Het was wel geen BBQ zoals wij dat kennen maar de vis was op een rooster op een soort van kampvuur klaar gemaakt. Was lekker en de vis kregen we met rijst en nog een sausje en als dessert een stukje fruit. Nadien zijn we terug gevaren en rond 4 uur zijn we dan terug aangekomen. Op de terugweg ben ik zelfs nog in slaap gevallen op de boot, ik lag in de schaduw dus ben niet verbrandt :p

 

Als we dan terug waren hebben we nog een smoothie gedronken want die waren hier echt lekker omdat ze hier zo van dat lekkere verre fruit hebben en dan nog van de zonsondergang genoten. ’s Avonds zijn we dan nog iets gaan eten en ‘s avonds naar een strandfeestje geweest. Dat was ook echt leuk en die hadden zelfs een kampvuur gemaakt op het strand.

En ik ben bruin geworden van heel de tijd in dat water te hebben gezeten tijens het snorkelen. Normaal wordt ik niet snel bruin maar nu zag ik wel dat ik een kleurtje had gekregen J

 

Zondag hebben we dan een dagje rustig op het strand gelegen en genoten van de zon en de zee. Eva  heeft toen ook een kokosnoot gekocht waar we dan eens van hebben geproefd. Maar ik vond dat nu niet zo veel smaak hebben dat sap en nadien konden we dan zo nog van die vrucht proeven, maar dat was niet zo mijn ding. Maar we hebben toch eens van een kokosnoot gedronken J

We zijn in de namiddag ook nog eens gaan kijken naar die kleine lokale winkeltjes op het strand. Want op het strand lopen zo heel de tijd mannen en vrouwen rond die proberen om vanalles te verkopen en die hadden ook zo van die hele kleine lokale winkeltjes. Ik heb er 2 armbandjes en een paar oorbellen gekocht. Nadien hebben we dan voor de laatste keer van de zonsondergang genoten.

 

’s Avonds zijn we dan in een lokaal restaurantje gaan eten. Was wel gezellig, maar na een tijdje viel de elektriciteit uit dus moesten we eten bij kaarslicht. Dat begint ondertussen al een gewoonte te worden. Nadien hebben we dan nog iets gedronken in de bar van het hotel en dan nog gaan nachtzwemmen in de zee. Die Belg die we hadden ontmoet was ook mee gegaan. Het zwemmen was echt zalig, lekker warm water en een prachtige sterrenhemel boven u!! Ik heb toen zelfs 2 vallende sterren gezien! En wanneer je in het water bewoog zag je zo van die fonkelingen in het water. Echt super mooi gewoon. Heb er echt van genoten! En nadien zijn we nog even op het strand gaan zitten en naar de sterren te kijken want die waren met ongelofelijk veel aanwezig!

 

Maandag hebben we dan ingepakt en zijn we richting stowntone vertrokken. Dat is hier een klein stadje wat de moeite waard was om te zien. Het stadje dat allemaal van die hele kleine straatjes wat wel gezellig was. We zijn er ook op zo een plaatselijke markt geweest waar ze kruiden enz verkopen maar ook vlees, vis, fruit, … En waar de vis en het vlees lag stok het echt super hard. En je zag ze daar ook echt de mensen de vissen en het vlees nog in stukken kappen.

Nadien zijn we nog naar een kerkje geweest waar we uitleg kregen over de geschiedenis een beetje van Zanzibar en over de slavernij van vroeger.

In die kleine straatjes hadden ze dan van die winkel waar ze Kanga’s verkochten. Dat zijn een soort van doeken met mooie tekeningen op die de vrouwen hier dragen. Ze dragen die dan als rok of kleed en in het ziekenhuis worden die ook gebruikt om op de bedden te leggen en de baby’s in te wikkelen. We hebben er daar dan een paar kunnen kopen. En in die straatjes hadden ze dan ook allemaal zo van die kleine lokale winkeltjes. Echt gezellig.

Omdat we onze ferrie terug naar Dar moesten halen hadden we jammer genoeg niet zo heel veel tijd. We hebben dan snel nog iets gegeten voor we terug vertrokken. We hadden nog maar een half uur voor de ferrie vertrok als we er aankwamen en moesten dan voor de douane nog papieren invullen. Maar alles is vlot verlopen en we zaten dus optijd op de ferrie.  Omdat het zo’n goed weer was heb ik nog een tijdje buiten op het dek gestaan.

 

Op zanzibar zeiden die lokale mensen altijd tegen ons ‘hakunamatata’ (betekenis: geen zorgen à komt ook uit de film van de leeuwenkoning). Dat was echt de mensen hun moto daar. En voor mij was het ook wel een hakunamatata weekend. Ik vond het niet leuk om te moeten vertrekken en als we nog tijd hebben willen we heel graag terug gaan!

 

Als we terug aankwamen in Dar is onze papa is komen halen en die was heel blij om ons terug te zien want die hadden ons gemist. Hoe langer dat ik hier ben, hoe meer ik besef dat wij echt geluk hebben gehad met ons gastgezin. Die zijn echt super lief voor ons en die brengen ons zoals dit weekend ook naar de ferrie en willen dan niet dat wij een taxi pakken.

En wanneer ik van de ferrie stapte had ik ook wel zo een gevoel dat ik terug thuis kwam van een vakantie en dat gevoel werd dan nog wel meer versterkt doordat die papa ons kwam halen. Onderweg naar huis hebben we dan onze verhalen verteld en zagen we in de lucht ook echt super mega veel vleermuizen! Dat was echt niet normaal hoeveel er daar vlogen! De lucht zag percies zwart ervan! Eenmaal thuis hebben we dan aan die mama nog ons verhaal gedaan en onze kanga’s laten zien.

 

Zoals jullie dus wel kunnen raden was het echt een meer dan geslaagd weekend! Ik ben weer helemaal ontspannen en klaar om vannacht met de nachtshiften te beginnen. Maar voor we moeten beginnen gaan we eerst nog met de andere vrijwilligers iets eten samen. Gaat wel gezellig worden denk ik. En voor zij die het zich afvragen, we hebben hier terug stromend water. Blijkbaar was er een barst geweest in de leiding waardoor het watertoevoer gestopt was.

 

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
Hakunamatata op Zanzibar!!! :)https://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/195943/hakunamatata-op-zanzibar-
Hakunamatata op Zanzibar!!! :)
 

medical outreach   (published in Tanzania)

March 22, 2012 by   Comments(1)

Hey!

 

Nog even een snelle update over mijn week voor ik morgen ochtend naar Zanzibar vertrek. Ik heb er echt zin in en kijk er naar uit! Natuurlijk volgt er nog volgende het verhaal van Zanzibar!

Maar deze week hadden we de late en dat was wel eens leuk om wat langer te kunnen slapen en dan de voormiddag rustig door te brengen met wat voor school te werken, skype, foto uploade, …

In het ziekenhuis was het deze week rustig. Of beter gezegd voor de normen hier was het rustig want in vergelijking met België zou dat nog druk zijn. Ik ben dan nog mee naar een sectio geweest en op het moment dat ze de vrouw aan het hechten waren, viel de elektriciteit uit. En dan namen ze hun gsm om licht te hebben. Gelukkig was de elektriciteit na een half minuut al terug. Maar ik vindt het echt geweldig om te zien hoe flexibel de mensen hier zijn en niet mogelijk doen als er zou van die zaken gebeuren. Bij ons zouden ze daar echt niet zo rustig onder blijven.

 

Ik heb deze week ook mijn eerste stuitbevalling kunnen doen. Dat wil dus zeggen dat de poep eerst komt in plaats van het hoofd! Voor zij die er iets van kennen, ik moest de armen en het hoofd afhalen en dat lukte goed. Dat was echt wel leuk dat ik hier de kans krijg om dat te kunnen oefenen en dat de vroedvrouwen hier u het vertrouwen geven om het zelf te doen. Want de vroedvrouw heeft enkel geholpen met het afhalen van 1 arm en de rest liet ze mij doen. Echt een geweldige ervaring!!

 

En ik zit ondertussen aan 39 bevallingen!! Dus nog 1 te gaan J Dat betekend dat ik tijdens mijn eerste nacht mijn 40 bevalling ga hebben! Dus volgende week starten we met nachten als we uitgerust terug komen van Zanzibar.

En ik heb deze week oom geholpen met een vrouw die in de taxi was bevallen omdat ze te laat in het ziekenhuis aan kwamen. De ervaring die ik hier opdoe zijn echt wel geweldig! En begin nu echt goed te beseffen dat ik hier heel andere leerkansen krijg dan thuis en dat is wel leuk!

 

Vandaag zijn we dan op medical outreach geweest. Deze maand zijn we naar een lagere school gegaan. We moesten in 2 klassen kinderen gaan nakijken op tandproblemen en huidinfecties. Ik verschoot van hoeveel kinderen er hier in een klas zitten. In de ene klas 65 en in de andere 84. Maar de kinderen waren echt geweldig. Wanneer we uit de auto stapte, stonden die allemaal rond ons want die zagen door het raam dat er blanken in de auto zaten en begonnen er achter aan te lopen. Wanneer we uitstapten stonden die allemaal rond ons om handen te komen geven. Je had precies het gevoel dat je beroemd was ofzo. Terwijl we moesten wachten om te beginnen ben ik samen met een andere vrijwilliger spelletjes met de kinderen beginnen te spelen. Echt geweldig want die deden allemaal mee en waren heel enthousiast. Gewoon leuk om die kinderen bezig te zien en er mee te kunnen spelen ook al spreek je niet de zelfde taal want dit waren de jongere kinderen die nog geen Engels hadden geleerd.

 

In de namiddag zijn we dan onze tickets gaan boeken voor de ferrie naar Zanzibar en nog wat rondgelopen in het stadcentrum. Dus dat hebben we ook eens gezien. Maar dat zijn vooral veel hoge gebouwen van bedrijven enz. Maar ik vond het wel eens leuk om te zien. En als we dan thuis kwamen, hebben we dan ingepakt voor morgen.

 

Ik heb jullie al verteld van het probleem dat hier soms is met de elektriciteit. Maar nu is er een probleem met het water. Er is blijkbaar van maandag al geen water meer in de stad, maar we hadden er nog geen probleem van ondervonden omdat onze familie een reserve tank heeft maar die is sinds vandaag leeg dus dat betekend dat er geen stromend water meer is. Ze zeggen ons dat dit probleem opgelost gaat zijn morgen normaal dus dat we terug water hebben als we terug komen van Zanzibar. Maar ik vind het wel leuk om te zien dat de mensen hier er zo rustig onder blijven. Ze vinden het niet leuk maar als dat bij ons zou gebeuren zou iedereen boos worden, maar hier wordt het gewoon aanvaard.

 

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
medical outreachhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/194721/medical-outreach
medical outreach
 

stage en de kerk in Afrika   (published in Tanzania)

March 18, 2012 by   Comments(0)

Hey!!

 

Maandag zijn we dus met onze shiften begonnen. Hierdoor moesten we om 7 uur in het ziekenhuis zijn in plaats van om half 8 en dat half uur vroeger opstaan heb ik toch wel gevoeld. In het begin was het niet zo heel druk maar dat veranderd hier vaak snel.

Voor mij was het niet zo een leuke dag omdat er veel pathologie (= complicaties) was. Even voor de vroedkunde mensen onder ons. Zo heb ik een bevalling gedaan van waarschijnlijk een placenta abruptio. We vermoeden dat omdat het kind dood was geboren en er met de geboorte van de placenta grote bloedklonters mee kwamen die waarschijnlijk dan afkomstig zijn van een hematoom. In de namiddag was het ook echt super druk want er moesten weer vrouwen op de grond zitten wachten tot er een bed vrij komt. De drukte is hier nooit echt te voorspellen. Er zijn die dag nog 2 mors in uteros (dode kinderen) geboren en we hadden ook te maken met een navelstrengprolaps. Ik denk dat ik ongeveer 15 minuten dat hoofd heb opgedrukt. De dokter heeft dan beslist om een sectio uit te voeren maar ik moest het hoofd niet blijven opduwen want dat doen ze hier niet. Hoop dat het kind het heeft gehaald  want ik ben niet mee naar de sectio gegaan omdat mijn shift er op zat en ik er ook niet zo een goed oog in had.

Soms is dat toch wel moeilijk om met zoveel pathologie op 1 dag te worden geconfronteerd. Want dat zijn zaken die je in België helemaal niet vaak ziet en zeker niet allemaal samen op 1 dag.

 

Dinsdag was het ook echt druk en ik toen een echte schouderdystocie gezien. Ik heb nog mee geholpen om die ongedaan te maken en dat is echt niet zo gemakkelijk. Als wij dat op school aan het oefenen waren, had ik nooit kunnen denken dat dit zo moeilijk ging zijn. Deze schouderdystocie was bij een dood kind, maar ik hoop dat ik deze situatie toch niet nog eens moet zien en zeker niet bij een levend kind want dit is echt geen leuke situatie.

De mama van ons gezin was vandaag ook jarig en dat hebben we dan natuurlijk ’s avonds gevierd. We hadden een klein pakje gekocht voor haar en ze was er blij mij!!!

Als er hier iemand jarig is dat hebben ze ook een verjaardagstaart en drinken ze iets lekkers zoals frisdrank. Er wordt dan gezongen voor de jarig en die moet dan de taart aan snijden en dan aan iedereen een stukje geven. Maar dat stukje wordt door de jarige met een vork in u mond gestoken. Dat was echt grappig om te zien en mee te maken. Nadien wordt de taart gewoon verder opgegeten. Het was echt een leuke avonden vond het wel eens leuk om te zien hoe ze hier een verjaardag vieren.  Wat ook leuk was aan de avond was dat de elektriciteit terug werkte want die werkte sinds de nacht van zondag op maandag niet meer bij ons thuis. Maar niet echt bij ons thuis waren er problemen ook in het ziekenhuis valt de elektriciteit geregeld uit. Dus ik ben eens benieuwt tijdens onze nachten als dat gebeurd want dan zie je echt niets meer.

 

De rest van de week was het ook echt nog druk op verloskamer. We zijn altijd druk bezig geweest maar er was niet meer zoveel pathologie. Dat was wel goed want het was mij wel even genoeg pathologie geweest na het begin van de week. Ik heb hier gemerkt dat ik op het moment zelf wel veel aan kan, maar dat je nadien wel een klopje krijgt soms van wat je allemaal gezien hebt. Want veel dingen zien we bij ons in België helemaal niet veel en moet je geluk hebben om het zo te zeggen dat je het net tijdens u stage kan zien. Dus langs de ene kant vindt ik dat allemaal wel leerrijk maar toch is het soms ook wel zwaar.

 

Donderdag was de topdag van de week want dan heb ik 4 bevalling gedaan op een dag, waarvan 1 op de grond omdat het zo druk was. Ik heb dan ook de vroedvrouw geholpen met de sterilisatie. Want al het materiaal dat wij hier gebruiken wordt eerst op de dienst proper gemaakt en dan nadien pas naar de sterilisatie gedaan. Dus een stukje van heel het sterilisatie proces gebeurd dus al op de dienst zelf. Het gaat er om dat al het bloed van de instrumenten moet zijn dus ik heb met een tandenborsten dan kocher per kocher proper gemaakt. Nadien hebben we dan al de instrumenten in bakken gedaan en terug in de groene doeken gedaan en dan konden ze naar de sterilisatie worden gebracht. Het was wel eens een leuke ervaring om dat mee te doen want dat is hier dus ook een taak van de vroedvrouw. Maar k heb mij daar echt wel kapot gezweet toen. Maar dat doe ik hier nog wel vaker want ik blijf het hier echt te warm hebben.

 

Na een hele week weer hard te hebben gewerkt, zijn we vrijdag avond samen met nog andere vrijwilligers samen iets gaan eten. We waren nog nooit op die plaats geweest (shoppings plaza) maar het was er wel gezellig en ze hadden er ook winkeltjes en een boekenwinkel waar je kan gaan zitten en dan gratis internet zou hebben. Dus we moeten zeker nog eens naar daar gaan, want de winkels zagen er ook leuk uit. Het was wel gezellig en vooral het dessert daar was echt super lekker. Ik had een warme brownie met een bolletje ijs. Dat had ik wel verdient na een week hard werken :p

’s Avonds zijn we dan met een Badaji terug naar huis gekomen en wanneer we de man betaalde was die zo gelukkig. Dat was wel leuk om te zien en als die weg reedt dan was die ook nog aan het waaien naar ons. Echt grappig dat die zo gelukkig was.

 

Zaterdag was het dan onze relax dag en zijn we naar white sand gegaan. Rustig in de zon liggen, zwemmen in het zwembad en in de zee. Het water is hier altijd echt warm, zowel in het zwembad als de zee want de zon is hier sterk genoeg om dat op te warmen. We hebben er s middags ook iets gegeten maar het eten komt hier in stapjes. Dus je eet niet allemaal samen want ze brengen een paar borden en de rest moet dan altijd even wachten.

Onze relaxdag was toch wel meer dan welkom want ik had het nodig om zo eens een dagje niets te doen want zo veel uren in het ziekenhuis werken in deze warmte daar ben ik toch niet echt voor gemaakt.

 

Vandaag is het zondag en we zijn deze morgen met de papa mee naar de kerk gegaan want dat hadden we hem beloofd. De mis was heel gelijklopend aan die wij in België kennen. Alleen vond ik de liedjes die ze hier zongen wel vrolijker maar het was geen gospelmuziek. De kerk zag er ook anders uit dan die van bij ons. Maar ze zat wel helemaal vol en de gemiddelde leeftijd was ook veel lager als bij ons. Ik heb veel jonge mensen gezien en niet zoals bij ons dat enkel de oudere mensen naar de kerk gaan. Ook veel mensen met kinderen. En de priester was ook een jonge man. Dat is ook iets wat je bij ons niet meer ziet. Het is nu niet iets om elke week te doen maar ik vond het wel eens een leuke ervaring om hier naar de kerk te gaan. Want de mensen hier zijn veel geloviger dan dat wij zijn.

Nadien heeft de papa ons nog het nationale ziekenhuis laten zien en dat was echt groot. Ik denk dat we dat wat kunnen vergelijken met onze universitaire ziekenhuizen. Ik vond dat het leek op een klein dorpje waar je door reedt met al de verschillende afdeling en de universiteit van de dokters was er bij aan gebouwd.

We zijn dat ook gestopt bij de ferrie die naar zanzibar gaat om daar eens te gaan horen wat tickets kosten want waarschijnlijk gaan we volgend weekend naar Zanzibar! En die papa kon als dat echt overal binnen krijgen dus op een bepaald moment stonden we dat op de kade van waar de boot vertrok dat was wel leuk. En vandaag konden we zijn kantoor waar hij werkte ook zien. We hebben dus een kleine side seeingen gedaan door de stad. We zijn dan ook nog even langs Mlilimany city geweest en dan na het middageten zijn we gestart om nog wat voor school te werken want maandag moeten we onze eerste stageboekopdracht afgeven.

 

Ondertussen ben ik hier al meer dan een maand en toch blijf ik nog verbaast over dingen die ik op straat zie gebeuren. Het blijft altijd leuk om op de dala-dala te zitten en dan gewoon rond te kijken naar wat er op straat allemaal gebeurd want daar gebeurd echt vanalles. En elke keer opnieuw zie ik wel weer iets nieuws. Ik hoop dat dit nog een tijdje gaat blijven duren want dat maakt het juist leuk dat ik altijd wel weer nieuwe dingen zien. 

Groetjes,

Annelies (die al een heel klein beetje bruin is geworden :p)

(0 from 0 votes)
 
stage en de kerk in Afrikahttps://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/192585/stage-en-de-kerk-in-afrika
stage en de kerk in Afrika
 

Verhalen van op stage en de leuke zaterdag!

March 11, 2012 by   Comments(1)

Heey iedereen,

 

Ondertussen is het al weer een week geleden dat ik nog iets heb laten horen van mij. Dus ik zal starten bij het begin van de week.

Maandag zijn we weer aan een week stage begonnen. Het was wel eens mindere dag op vlak van dode baby’s want die dag waren er 6 dode kinderen. Zelfs de hoofdvroedvrouw was er van aan gedaan en de Afrikanen zijn niet snel van zo’n dingen aangedaan dus dat zegt al wel iets. Er was die dag ook een baby met een voorliggende navelstreng (dat wil zeggen dat de navelstreng voor het hoofd ligt en dat er dus geen zuurstof meer kan gaan naar de baby. Ze hadden dat te laat ontdekt dus de baby was al dood bij de geboorte en toch moest ik die nog reanimeren van de dokter. Ik vond dat echt niet zo leuk om te doen omdat je weet dat dit geen zin heeft en zeker als je alleen moet reanimeren gaat dat niet goed. Gelukkig zagen ze snel in dat dit geen zin had en mocht ik er mee stoppen. Ik vond het erg dat ze tegen die mama niet veel meer zeggen dan dat haar kind is gestorven is zonder uitleg te geven.

 

Dinsdag zijn dan de nieuwe Belgische studenten vroedkunde aangekomen. Ze komen van de school in Lier en komen hier 9 weken stage lopen, ook op de verloskamer! Het zijn leuke meisjes!

Wanneer we aan kwamen die morgen op de verloskamer was die gewoon leeg. Er was dus geen enkele patiënt. Dat konden wij ons hier niet voorstellen dat dit hier zou gebeuren, maar ook hier hebben ze dus heel af en toe eens een lege verloskamer maar niet voor lang.

Ik heb dan de nieuwe meisjes een rondleiding geven zodat ze wisten waar ze alles konden vinden.

In de namiddag werd het dan ineens druk en heeft bijna iedereen nog en bevalling kunnen doen. Zoals ik misschien al eens had verteld moeten de vrouwen hier na  hun bevalling direct uit hun bed. En vandaag was er een vrouw dat toch wel veel bloed had verloren en met recht te gaan staan flauw was gevallen. Ik was toch wel even verschoten maar ze kwam wel direct terug bij en ik kreeg snel hulp van de vroedvrouwen dus dat wel leuk.

We zijn die dag dan direct van het ziekenhuis naar milimaly city geweest want we gingen met de vrijwilligers naar de film daar. Ze hebben daar 2 zalen die niet zo heel groot zijn. Maar het was wel leuk. Gelukkig was de elektriciteit niet uitgevallen want dan is het dus wachten tot die terug komt om het einde van de film te zien. Tegen dat de film gedaan was hadden we echt honger want dan was het al bijna 8 uur en we hadden na niet gegeten na een hele dag werken. We zijn dan gaan eten een in soort van MC Donalds. Nadien richting huis met de bajaji om dan te douche en in ons bedje te kruipen want de volgende dag moesten we er weer vroeg uit.

 

De rest van de week hebben we altijd samen met de andere Belgische meisje samen op de verloskamer gestaan. Op zich was dat wel leuk maar je leerkansen zijn wel minder omdat je nu alles moeten delen door 6 in plaatsvan 3. Vandaar dat we een uurrooster hebben opgemaakt. Dus de week die komt gaan wij vroeges doen, dan een week lates om dan maart te eindigen met 4 nachten. Ik ben eens benieuwt of dat gaat lukken. Hopelijk koelt het s nachts binnen ook wat af in het ziekenhui s en valt de elektriciteit niet heel de tijd uit want dan is er dus geen licht meer. Een noodgenerator dat hebben ze hier niet. Dat hebben we deze week ook ondervonden. Want deze week waren er heel veel problemen met de elektriciteit. Vaak was er ’s avonds geen en moesten we dus eten in de donker met 1 kaarsje. Maar ook overdag in het ziekenhuis viel die vaak uit. Buiten dat het dan heel warm werd omdat de airco niet werkte en je niet veel zag omdat een stuk van de verloskamer geen ramen heeft werkt dus ook de zuurstof en aspiratiemachine niet.

Er was een dag dat de elektriciteit uitviel en we een baby voor dood vonden omdat die aan de zuurstof lag en daardoor geen zuurstof meer kreeg. Ik ben die dan samen met 1 van die andere belgische meisjes beginnen reanimeren. En dat vond ik toch niet echt leuk. En dat was ook de eerste keer dat we dat echt moesten doen dus we hadden niet echt een idee of we het wel goed deden. Maar na een tijdje starte die toch met ademen en hadden we een zwakke hartslag. Dus dan ga ik er maar vanuit dat we het goed zullen hebben gedaan.  We  zijn die baby dan nog voor 22 uur met de ballon blijven beademen omdat de elektriciteit niet terug kwam. Astrid heeft dan ook nog overgenomen omdat dat wel vermoeiend is. Maar uiteindelijk was de baby te zwak en hebben we het moeten opgeven. Dat vond ik toch wel hard want je hebt dan zo u best gedaan en uiteindelijk heeft het dan niet mogen baten. Ik vraag mij dan af of het kind hat blijven leven als de elektriciteit niet was uitgevallen. Ik zal het nooit weten, maar ik ben wel blij dat we gedaan hebben wat we konden om het kind te redden.

 

Er was donderdag een dokter in het ziekenhuis die van hier afkomstig is maar in Duitsland had gestudeerd en gewerkt en dan via de Europese Unie hier was om de ziekenhuizen te verbeteren. Ik vond die zijn werk wel knap want als die er rond liep kon er ineens wel veel sterieler gewerkt worden. Dus als ze echt willen kan het wel! Maar de dag nadien deden ze het ineens weer allemaal niet. Ik was wel blij dat die dokter er was want die dag werd er een kind geboren met anecephalie. Hij kon ons er dan toch iets meer over vertellen en waarschijnlijk om een trisomie 13 (voor zij die er iets van kennen). Het komt er op neer dat de baby geen schedel had en hersen bij de geboorte en die kinderen zijn ook niet levensvatbaar. Ik zal niet in detail treden over hoe het kind eruit zag want neem het van mij aan dat het geen aangenaam gezicht was.

 

En vrijdag heb ik mijn 20ste bevalling gedaan. Dus ik zit nu halfweg mijn aantal bevalling!! Bij die bevalling moest de vrouw ook gehecht worden en ik mocht het doen van de vroedvrouw maar ze moest er van mij wel blijven bijstaan om te zien of ik het wel goed deed want zo veel ervaring heb ik nu ook nog niet met hechten. Maar ik was nog maar net begonnen of ze zei al dat ik het alleen moest afwerken omdat ze bij iemand anders moest gaan helpen met een navelstrengprolaps (dat wil zeggen dat de navelstreng is uitgezakt en dat de baby dus ook geen zuurstof meer krijgt). En toen stond ik daar alleen te hechten. Ik vond dat ik het nog wel goed had gedaan en ik was blij dat Caroline nog naast mij stond om mee te kijken of het juist aan het hechten was. Ik was echt opgelucht dat ik klaar was en dat het er wel goed uitzag.

Nadien ben ik dan mee naar het OK (operatie kwartier) gegaan voor een sectio. Het was voor die mama met haar navelstrengprolaps. Als dat in België voorkomt wordt er geprobeerd om het hoofd van het kind via een vaginaal onderzoek omhoog geduwd zodat er toch nog zuurstof naar het kind kan gaan. Maar hier doen ze dat niet en starten ze niet zo snel met een sectio als bij ons. Dus ik ging maar met een klein hartje mee naar het OK want ik vermoeden dat er wel eens een dode of zeer slechte baby geboren zou worden. Maar tot mijn grote verbazing werd er een zeer goed kind geboren. Het dat een roze kleur en het weende goed. (Voor de vroedkunde mensen apgar 9/10/10). Ik vroeg mij dus nadien ook af of het wel echt om een navelstrengprolaps ging want normaal had het kind niet zo goed kunnen zijn. Want tussen de tijd dat ze het vast stellen en de geboorte van het kind zat misschien wel een uur. Maar gelukkig is dus alles goed afgelopen.

 

Ondertussen begin ik ook al wat Swahili te kunnen spreken. Het zijn wel woorden maar ik kan toch al tegen de vrouwen met die woorden praten zodat ze mijn begrijpen want de meeste vrouwen kunnen geen Engels. Maar ik denk dat het toch bij woorden gaat blijven want het is niet zo gemakkelijk voor mij om een taal te leren zoals vele wel zullen weten. En ik heb wel het gevoel dat mijn Engels wat beter begint te gaan. Want dat moet ik hier tegen iedereen spreken. Ik begin ook al wat meer Engelse termen van de medische wereld te kennen en dat is wel handig als je met de dokters wilt praten.

 

Vrijdagavond zijn we dan met de andere Belgische meisjes en de dochter van ons gastgezin naar slibway geweest om daar naar de zonsondergang te kijken en daar iets te eten. Het was echt gezellig en ik heb goed gegeten. Ik had al heel de dag honger dus ik was blij dat er veel eten op mijn bord lag. Het eten hier in het gastgezin is wel lekker maar vooral ’s morgens en s middags eten die hier niet veel waardoor ik vaak honger heb tegen de avond en dan dus veel kan eten.

Als dessert hebben we een ananasboot gegeten. Dat hield in dat ze een halve ananas hadden uitgehold en die dan gevuld met allemaal vers fruit van hier een bolletje ijs. Echt heerlijk!! Zeker omdat het fruit hier veel lekkerder is als bij ons. Want hier wordt het vers geplukt en niet geïmporteerd en dat verschil proef je wel.

 

Zzaterdag was het tijd om wat te ontspannen. We hebben in de voormiddag onze was gedaan want dat moet af en toe ook eens gebeuren en dat neemt nogal veel tijd in beslag dus tegen de middag zijn we vertrokken naar een hotel waar e op het strand in de zon hebben gelegen en gezwommen hebben.  Als je hier wilt zwemmen moet je altijd naar een hotel gaan. Je betaald dan inkom en dan kan je gebruik maken van hun zwembad en strand. Ik denk dat dat zo van die privé stranden zijn want er staan altijd strandstoelen enz die je dan kan gebruiken.

We hebben gezwommen in zowel het zwembad van het hotel als in de zee. De zee was wel leuk omdat je zo van een steiger in het water kon springen. Daar hebben we toch een tijdje plezier met beleefd. Op een keer wouden we net springen en zagen we ineens kei grote vissen voorbij zwemmen en wij natuurlijk even gillen. Want die waren echt groot. Op de steiger stonden ook lokale jongens en die hun reactie was achter de vis springen en lachen met ons natuurlijk. Ik denk dat ze die vis wilden proberen te vangen maar dat is niet echt gelukt.

Bij de laatste keer springen werd ik dan ineens door iets gebeten in de zee. IK voelde het gebeuren maar kon niet zien wat het was, mijn eerste reactie was kwal ofz. Maar daar deed het niet pijn genoeg voor om het zo te zeggen. Ik ben dan met eva gaan horen of ze een EHBO hebben, maar dat was er niet en we werden naar de receptie gestuurd. Daar hadden ze een soort van EHBO maar in dat koffertje zat echt niets. Ze vertelde mij daar dat het geen kwallenbeet zou zijn omdat die hier niet zwemmen in de zee. En ze hebben er dan een beetje detol opgedaan. Ik hoop voor die mensen dat er niets ergs gebeurd want dan hebben er toch niets voor.

Na een tijdje ging het de pijn en de roodheid weg. Dus dat is goed. Ik zou dus niet weten wat er mij gebeten heeft in de zee maar ik heb er geen last van dus dat is het belangrijkste!

Voor de rest hebben we in  de zon gelegen en dat kan toch wel goed doen na een hele week hard werken. En hier heb ik in het weekend ook altijd een vakantie gevoel en dat is wel leuk.

 

Vandaag was het wat minder leuk zijn want dan moesten we voor school werken want onze eerste stageboekopdracht moet bijna worden ingediend. Gelukkig was er vandaag elektriciteit zodat we er goed aan konden doorwerken want dat is deze week om die reden niet gelukt.

In de namiddag waren we toch wat beu om voor school te werken en zijn we naar mlimaly city geweest. We hebben daar dan koeken gekocht om mee te nemen naar het ziekenhuis en een pakje voor onze gastmama want die is dinsdag jarig!

 

Wat ik ook nog wilde vertellen is over het verkeer. ’s Morgens worden hier op de verkeerspunten het verkeer geregeld door politieagenten. Het gekke is dat die heel het kruispunt laten vollopen zodat er niemand meer kan passeren en dan pas mag de andere richting gaan rijden. De logica is ver te zoeken soms. En de auto’s die dan uit een straat komen met 1 baanvak in elke richting mogen vanaf ze mogen doorrijden ineens de 2 baanvakken gebruiken. Dus dat wil zeggen dat mensen die de andere richting willen rijden moet wachten. Echt zo om die taferelen te zien! Dat zou je bij ons nooit meemaken! Mogen spookrijden om het verkeer te laten vlotten!!

 

Vanaf morgen begin in met onze shiften! Ik hoop dat het mee gaat vallen.

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
Verhalen van op stage en de leuke zaterdag!https://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/190619/verhalen-van-op-stage-en-de-leuke-zaterdag
Verhalen van op stage en de leuke zaterdag!
 

En weer heel wat te vertellen!   (published in Tanzania)

March 5, 2012 by   Comments(1)

Hey!!

 

Zoals ik de vorige keer vertelde zou ik woensdag naar een weeshuis gaan om daar kinderen te gaan nakijken op ziektes. Dat hebben we inderdaad ook gedaan. We zijn met alle vrijwilligers die hier een medisch project doen naar een weeshuis gegaan. We gingen naar een weeshuis waarvan vrijwilliger die er werkte vertelde dat er vele zieke kinderen waren.

We zijn er naar toe gegaan met een badaji. Het was in een stuk van de stad waar we nog nooit waren geweest. Maar volgens mij was het meer het arme stuk van de stad. Want wanneer we terug kwamen begon er een man tegen mij te praten op de dala-dala en vroeg wat we in deze buurt deden. Want hij vond het raar dat in die buurt blanken kwamen en hij vertelde ook dat we er niemand mochten vertrouwen. En je zag het ook dat het meer de arme buurt was. Maar ik voelde mij er niet onveilig en de mensen van projects abroad waren ook mee. Dat is wel handig wat er werken ook een paar lokale mensen dus die kunnen dan Swahillis spreken.

 

Eenmaal aangekomen in het weeshuis moesten we eerst nog wachten omdat de kinderen nog aan het eten waren. Als we binnen kwamen zag je pas hoe klein het er was. Ze hadden er 2 slaapkamers (jongens en meisjes sliepen apart) die ongeveer minder groot waren dan mijn slaapkamer thuis en in totaal hadden ze daar 6 stapelbedden waar 50 kinderen in moeten slapen. Echt ongelofelijk. En voor de rest was er geen plaats voor die kinderen om te spelen en ze hadden er ook geen speelgoed. Ik vond dat echt zielig om te zien en had medeleven met die kinderen. De meeste zaten op school op het moment dat we er waren. Maar volgens mij moet dat daar zo druk zijn als alle kinderen daar binnen zitten. En ze hadden 2 piepkleine badkamers voor als die kinderen. Niet te geloven gewoon.

 

Er waren dokters met ons mee gekomen om de kinderen na te kijken dus die hebben eerst wat uitleg gegeven over wat we zouden gaan doen. Zo hebben wij malariatesten gedaan bij de kinderen en werden hun ogen, huis, … nagekeken. Ik heb samen met Eva de kinderen gewogen, gemeten, getemperatuurd en de malariatest gedaan en dan nadien gingen ze langs de dokter. Gelukkig hadden er geen kinderen malaria maar sommige kinderen moesten de dag erna wel naar het ziekenhuis komen voor verdere onderzoeken. Omdat het school was waren vooral de jonge kinderen en ik vond het zo erg dat die aan het wenen waren. Want die hadden gewoon bang voor alles (zelfs voor de weegschaal). Gelukkig moesten we bij die allerkleinste geen malariatesten doen. Want die werden genomen via een paar druppels bloed. En aan die paar druppels bloed kwamen we zoals een patiënt met diabetisch haar suiker ook meet (voor zij die er zich nu mss beter iets bij kunnen voorstellen). Dus we moesten die allemaal een prikje geven.

 

Als we klaar waren, waren de vrijwilligers die werkte met die kinderen er buiten mee aan het spelen want sommige hadden  kleurpotloden bij voor hen dus waren die tekeningen aan het maken. Wel schattig om te zien en andere waren bellen aan het blazen want die hadden ze ook mee.

 

In de namiddag waren we dan vrij en hebben we onze rustige middag bezorgd. Eerst ergens iets gaan eten en dan op het gemak je nog iets gedaan voor school want dat moest ook nog gebeuren. ’s Avonds zijn we dan een film beginnen zien want Eva had haar harde schijf bij waar films op stonden.

 

Donderdag en vrijdag zijn we dan terug naar het ziekenhuis gegaan. Donderdag was het in de voormiddag echt heel rustig en dat waren we al niet meer gewoon. Maar in de namiddag was het dan plots heel druk en zijn er 5 baby’s geboren binnen het uur. Echt zot gewoon. Ik heb er een zelf gedaan en die vrouw had ook hechtingen nodig dus hebben ze mij geleerd hoe ik dat moet doen. De dokter die ons had beloofd om het te leren komt geregeld eens zien maar altijd op dat moment moet er niemand gehecht worden. Maar de vroedvrouw heeft het mij dus geleerd. Maar ik heb nog wel veel oefening nodig.

Ik heb op dat uur ook nog een bevalling geassisteerd op de grond. Want het was zo druk dat er geen bedden meer waren dus die vrouw is gewoon op de grond bevallen. Ik vond dat echt erg voor die vrouw maar je kon er niets aan veranderen.

 

Vrijdag was het echt te rustig. Als we aankwamen lagen er maar 2 vrouwen (wat een normale drukte is in België). We waren die rust al helemaal niet gewoon en we konden  er dus ook niet echt niets doen. Ik ben daarom samen met een andere vrijwilliger op de raadpleging gaan helpen. Daar hebben we naar de harttonen geluisterd, bloeddruk genomen en gevoeld hoe de baby ligt in de buik. Ik vond het wel eens leuk om te zien hoe ze hier hun raadplegingen doen. Ik vind dat ze hier de nodige controles doen, maar de vrouwen moeten dan wel komen natuurlijk en dat gebeurd niet altijd. Maar ik vind dat hun beleid ok is in de zwangerschap. Het is wel anders als bij ons maar de meeste belangrijkste dingen worden we gedaan. In de namiddag was het nog altijd zo rustig op verloskamer dus veel heb ik dan niet meer kunnen doen.

 

Volgens mij is het regenseizoen nu echt begonnen. Want donderdag als we opstonden was het echt super hard aan het regenen. We werden door onze gastmoeder met de auto naar het ziekenhuis gebracht en op een bepaald moment was het zo hard aan het regenen dat je gewoon niet meer zag waar we reden. Er stonden dan ook overal mega grote plassen en overal file door het slechte weer. We hebben onze laarzen dus al kunnen gebruiken want het water op dat op de weg lag was echt veel. Het heeft voor de rest van de voormiddag blijven regenen, maar wel niet meer zo hard. Als het hier zo regent dan lijkt het wel op ons Belgisch weer. Het heeft ook even geonweerd maar dat was niet zo hard. Vrijdag lagen er nog altijd grote plassen en was er veel modder maar het was wel weer heel warm.

 

Zaterdag hebben we nog voor school gewerkt en een was gedaan. In de namiddag zijn we dan naar mwilimali city gegaan om boodschappen te doen want we hadden aan ons gastgezin beloofd om voor hen te koken ’s avonds. We vonden dat we ook een ijsje hadden verdient dus dat zijn we eerst gaan eten en dan naar de winkel. We gingen spaghetti bolonaise maken en als dessert pannenkoeken. We hebben alles gevonden en met onze zaken zijn we dan met een badaji terug naar huis gegaan. Eenmaal thuis zijn we dan aan het eten begonnen. Het maken van de spaghetti en e saus ging goed. Maar voor het maken van het beslag van de pannenkoeken hadden we een mixer nodig en dat hebben ze hier niet. Dan wilden we het met de hand opkloppen, maar een klopper hadden ze ook niet dus is het uiteindelijk in de blender gegaan want hadden ze wel. Maar het waren lekkere pannenkoeken en ons gastgezin had genoten van het eten. Ze vonden het heel lekker.

 

Zondag hebben ze ons mee op uitstap genomen. We zouden naar een zoo gaan en in de namiddag gingen we dan nog zwemmen. We zijn met de auto eerst naar en ferrie gereden want de zo was op een schiereiland en dan zijn we met de ferrie naar dat schiereiland gegaan. Die afstand was echt niet lang want we zaten maar 5 minuten ofz op de boot. Maar ik vond wel dat er ongelovelijk veel volk op die boot zat. Want op zich konden er niet zo veel auto’s op maar er zaten vooral heel veel voetgangers op. Eenmaal aangekomen op het schiereiland zijn we dan beginnen rijden naar de zoo. Gedurende het rijden zijn we echt door prachtige natuur gereden. We reden op een zandweg met naast ons allemaal natuur en er leefde niemand daar. We zijn langs stukken gereden waar er echt armmoede was wat daar zagen we de hutje waar de mensen in leefde. Dat gaf zo een beetje het beeld van Afrika dat ik had. Mensen die in een hutje leven en die hun was aan de draad hangt. Het is moeilijk om juist te beschrijven wat ik zag maar de weg naar de zoo was echt de moeite waard.

 

De zoo zelf was wel wat teleurstellend. Het leek een beetje op de zoo bij ons. Het verschil was dat er hier nog heel veel natuurlijk en plaats tussen de verschillende kooien was. Er zaten hier niet echt wilde dieren want we hebben enkel 2 leeuwen gezien. En die zaten echt in een super kleine kooi. Eigenlijk wel zielig om te zien want ze hebben hier dan zo veel plaats om die een mooi terrein te geven maar dat doen ze dan niet. In dat opzicht hebben de dieren in onze zoo wel een beter leven.

 

Na ons zoo bezoek zijn we dan terug gereden en aan een hotel gestopt. De hotels hier hebben allemaal een zwembad en liggen meestal aan het strand. Als je dan inkom betaald mag je gebruik maken van het zwembad en hun prive strand. Alle ik denk toch dat dat prive strand is. We hebben er dan eerst iets gegeten want ondertussen was het al 2 uur ofzo. Na lang op ons eten te hebben gewacht (op zen Afrikaans dus) konden we dan gaan zwemmen. Echt zalig in dat water. We hebben er toch wel lang ingezeten. En de dochter en de papa waren ook mee komen zwemmen. Wel leuk!

Nadien zijn we nog naar het strand gegaan en we wilde eerst nog naar de zee maar het was laag water dus de zee was ver weg. En je moest niet gewoon over het strand wandelen maar ook soort van plantjes die er groeide en stukken koraalrif denk ik dat het was. Dus dat deed pijn aan de voeten en we zijn dat uiteindelijk niet meer helemaal tot aan de zee geraakt.

 

Tegen dat we ons terug aan het omkleden waren werd het al donker en zijn we dan terug richting huis vertrokken. Bij het aafschuiven voor de ferrie was de auto stilgevallen en kregen we hem niet meer gestart. Ik dacht eerst nog dat we moesten duwen (wat ik nu ondertussen wel kan na zo vaak Joris zijn auto te hebben aangeduwd :p) maar dat ging niet werken. Wij zijn dan samen met die dochter uitgestapt en tot aan de ferrie gewandeld en dan te voet erop gegaan en dan zouden we nadien een dala-dala ofzo naar huis nemen. Wanneer we van de ferrie moesten waren echt al die mensen aan het lopen om zo als eerste in de dala-dala te zitten om zeker te zijn van een plaatsje. Echt zot om te zien gewoon. We hebben dan maar besloten dat de dala-dala wat te druk was en we hebben dan maar een taxi naar huis genomen. Want hier kost dat niet zo veel geld. Ik denk dat we 3 euro ervoor betaald hebben. Daar kan je in belgië niet ver mee geraken met de taxi :p En zo zijn we dan thuis geraakt. De ouders waren uiteindelijk niet zo veel na ons thuis want het probleem met de auto was snel opgelost. Gelukkig maar!!

 

Groetjes,
Annelies

(0 from 0 votes)
 
En weer heel wat te vertellen!https://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/188916/en-weer-heel-wat-te-vertellen
En weer heel wat te vertellen!