click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Blog 2 : Eerste werkweek   (published in Argentina)

February 10, 2017 by   Comments(0)

Lief thuisfront,

Afgelopen week was alweer mijn eerste week in Cordoba! Ik woon met mijn Argentijnse 'mama' Ines, haar zoontje Matheo (maar die is nu nog op vakantie met zijn papa, want de ouders zijn gescheiden), een Canadese jongen Adair en een Amerikaans meisje Maddy (met Maddy deel ik ook een kamer). Ook zijn er 2 hondjes, Canelo en Pompi. De woonwijk waar ik woon is best ver buiten het centrum, maar wel dichtbij het hoofdkantoor van Projects Abroad (daar moet ik elke werkdag heen) en ook heel dicht bij mijn project Copa De Leche (="beker melk"). Het is een rustige buurt met veel grote huizen en heeel veel honden (minstens 2 per huishouden en alle honden leven in de tuin, waardoor ze 's nachts allemaal naar elkaar blaffen). Toch is het 's avonds best gevaarlijk. Van Ines moet ik, als het donker is, een taxi pakken en de sleutel van mijn huis al in mijn hand hebben zodra ik uit de taxi stap, zodat ik snel naar binnen kan en niet eerst naar mijn sleutel moet zoeken. Gelukkig heb ik ook mijn 2 huisgenootjes waarmee ik thuis kan komen.

Zaterdag, mijn aankomstdag in Cordoba, hadden de vrijwilligers een uitstapje in Mendoza. Die dag had ik in mijn eentje een beetje de buurt verkend. Zondag liet Ines mij nog het een en ander zien en zondagavond ben ik het centrum ingegaan met Braedon (USA) en een ander meisje uit Duitsland met een heel moeilijke Zweedse naam. We zijn naar een markt gegaan en daarna zijn we naar een plein gelopen waar heel veel mensen aan het dansen waren. Argentijnen kunnen zo goed dansen! Wij hadden het maar bij toekijken gelaten.

Maandag kwam mijn coördinator Silvina (we noemen haar Silvi) mij ophalen en bracht me naar het hoofdkantoor, waar ik Alex (Engeland) en Christoffer (Denemarken) ontmoette. Zij zitten samen met mij bij Copa De Leche, maar Alex vertrekt zaterdagochtend (=morgen). Verder kreeg ik nog een lunch aangeboden door Projects Abroad en ging Silvi met mij naar een toeristenshop om mij een kaart van de stad en een boekje met alle musea te geven.

Dinsdag was het zo ver, mijn eerste dag bij Copa! Ik moest om half 11 al op kantoor zijn. 's Ochtends kreeg ik een kleine presentatie over het project met uitleg en regels. Zo is het een heel arme buurt en heel gevaarlijk om in je eentje rond te lopen. Copa is voor mij heel erg in de buurt en eerst naar het kantoor gaan is een grote omweg, maar we moeten samen reizen vanaf het kantoor, zodat we veilig zijn en daarnaast moeten we ook in een groepje onze dag voorbereiden op het kantoor. Eenmaal bij de busstop, in de buurt genaamd Blas Pascal, wacht een lokale jongen van 17 (Gerard) ons op en loopt met ons mee naar het project. Hij zorgt ervoor dat we niet beroofd worden, ook al mogen we überhaupt niks van waarde meenemen. Voor mijn eerste dag had ik een opblaasbare wereldbol en foto's van thuis meegenomen, zodat ik de kinderen kon laten zien waar ik vandaan kom. Dat vonden ze echt super leuk en Nederland was een klein vlekje voor hen op de wereldbol. Daarna hebben we met de kinderen hun families getekend. Sommigen hadden 8 broertjes/zusjes, terwijl een andere jongen zei geen familie te hebben (alleen een klein broertje waar hij voor moet zorgen). Eigenlijk mogen alleen kinderen tussen de 5-12 jaar naar Copa De Leche komen, maar veel kinderen nemen hun jonge broertje(s)/zusje(s) mee en die kunnen we niet weigeren, omdat veel kinderen simpelweg thuis nauwelijks te eten krijgen. Zo kunnen er op één dag 20 kinderen komen en op de andere dag 50. Daar is natuurlijk totaal geen ruimte voor, Copa De Leche heeft niet genoeg stoelen voor 20 kinderen, laat staan 50. Op mijn eerste dag was ook voor het eerst een jongen weggestuurd, omdat hij boos werd en met stenen ging gooien naar ons en de lokale leiding. Hierdoor is hij een week geschorst en dan krijgt hij dus een week nauwelijks eten. Dat is wel heel moeilijk. Ook zijn er kinderen die een ontwikkelingsachterstand lijken te hebben. Bijna geen één kind kan lezen of schrijven, ook een paar kinderen van 12 kunnen hun eigen naam niet eens schrijven. Een meisje van ongeveer 10 viel me vooral op. Zij begreep geen enkel simpel balspelletje en praat nauwelijks. Wel lacht ze heel lief naar iedereen en andere kinderen helpen haar vaak met dingen. Verder werd er veel gevoetbald door de jongens. De meisjes waren aan mijn haar aan het plukken alsof ik een of ander aapje ben (voor Argentijnse termen ben ik blond), ook de lokale vrijwilligsters van ongeveer 16 konden niet van mijn haar afblijven. Bij afscheid gaf iedereen me een kus (sommigen kwamen mij 3x opnieuw gedag zeggen) en vroegen ze allemaal of ik morgen weer zou komen. 

Woensdag gingen we eerst kleurplaten inkleuren en daarna gingen we de stoelendans doen. Natuurlijk bakten wij buitenlanders er niks van en gingen ze ons dansles geven. Dat was helemaal hilarisch voor hen. Meisjes van 5 dansen véél beter reggaeton dan wij, maar ze dansen wel echt heel ongepast voor op die leeftijd haha. Op het liedje 'Shaky  Shaky' van 'Daddy Yankee' gingen ze helemaal los met hun heupjes en daar stonden wij dan als een stelletje stijve harken. Daarna moesten we 2 aan 2 dansen. Ik ging met een jongetje dansen en sindsdien ben ik zijn 'novia' (betekent vriendinnetje) en ik noem hem Messi, want al die namen kan ik echt nog niet onthouden en op mijn eerste dag droeg hij een voetbalshirt van Messi. Toen het tijd was om naar huis te gaan, kregen we te horen dat Gerard (die jongen die ons door de buurt begeleid) aangereden was door een auto, waardoor we met 2 meisjes mee moesten lopen. Dat was iets spannender, want meisjes hebben een heel lage status. Zo vertelde Ines dat huiselijk geweld tegen een groot ding is in Argentinie en zijn vrouwen sowieso minderwaardig dan de mannen. Kinderen slaan in de opvoeding is trouwens ook niet zeldzaam. Bijvoorbeeld in de bus zie ik ook nog wel eens dat er een corrigerende tik uitgedeeld wordt aan kinderen door ouders. In Nederland had ik een cursus gevolgd voor vrijwiligers en daar was ik al voorbereid op eventueel slaan in de opvoeding en hoe je er als buitenstaander mee om moet gaan, dus het was niet een heel grote verwachting toen ik het echt zag gebeuren.
Woensdagavond heb ik alle andere vrijwilligers ontmoet en gingen we voetballen en uiteten met elkaar. Dat was heel gezellig.

Donderdag was ik helaas ziek geworden (geen idee wat het was; warmte, virus of voedselvergiftiging, maar ik moest heel veel overgeven) en heb ik heel de dag in bedje gelegen. Het stormde buiten heel erg, dus ik had een goede dag uitgekozen om ziek te zijn. 

Vrijdag (vandaag) was Copa De Leche helemaal overstroomd door de storm van donderdag, waardoor het dicht was. Hierdoor hebben we in het kantoor alvast de maandag voorbereid en kregen we een workshop tandenpoetsen (maar dan hoe je het kinderen moet leren), want maandag gaan we de kinderen leren hoe ze hun tanden moeten poetsen en krijgen ze daarna een tandenborstel en tandpasta mee naar huis. Dat gaat best een dingetje worden, want de ouders hebben vaak helemaal geen tanden meer en veel kinderen hebben al een paar rotte tanden. Ze kunnen in principe 2x per jaar naar de tandarts, maar geen ouder die hen er aan zal herinneren. Zo hebben we net met zijn allen cartoons getekend voor de kinderen met als thema tandenpoetsen. Die cartoons kunnen ze zelf inkleuren nadat ze voorlichting hebben gehad. Verder gaan we een soort reminder voor de tandarts ophangen in Copa De Leche. De cartoons hebben we getekend in voetbalstijl: de tandenborstel is Messi, de tandpasta is het voetbalshirt (Messi moet het shirt 'aantrekken', oftewel tandpasta op de tandenborstel), een mond is de voetbal waarmee ze moeten voetballen en een schone tand is een goal. De voetbalwedstrijd duurt 3 minuten (3 minuten poetsen) en na hard te hebben gesport moet Messi douchen (de tandenborstel wassen). Ik ben benieuwd hoe de kinderen het gaan vinden!

Tot nu toe heb ik het super erg naar mijn zin en op éé dag gebeurt al zó veel dat ik inmiddels al een boek kan schrijven, maar ik houd het (relatief) kort. Het zijn ook best lange dagen (ik vertrek van huis om 10:30u en kom terug om 18:30 u) met veel energieke kinderen. En het Spaans is hier heel erg anders, ik versta bijna niks, maar gelukkig verstaan anderen mij wel (een gesprek is meestal eenrichtingsverkeer).Vanavond ga ik eten met alle vrijwilligers, dus ik trek eventjes wat warmers aan (het gaat weer stormen en pas zondag komt er weer een zonnetje). Ik schrijf jullie snel. 

Besos,
Lot

(0 from 0 votes)
 
Blog 2 : Eerste werkweekhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/Liselotte/read/429858/blog-2-eerste-werkweek
Blog 2 : Eerste werkweek