click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Een avontuur afgesloten, een nieuw avontuur begint :)   (published in Peru)

March 18, 2017 by   Comments(0)

Ik schrijf dit op een klein houten kinderstoeltje aan een al net zo klein tafeltje in mijn lokaal op de school waar ik afgelopen week heb gewerkt, Jardin Progreso, het is een pre-school voor 3-5 jarigen. Het was dus de eerste week, dus er werden vooral veel spelletjes gespeeld en andere leuke dingen gedaan. De eerste dag werden de leerkrachten voorgesteld aan de kinderen. En ook ik en Ingvill, de andere vrijwilligster die er werkt, moesten eraan geloven. Dus op de valreep heb ik nog even Spaans gesproken in het openbaar, voor een groep van ongeveer honderd kinderen plus hun ouders, door een microfoon. Verder hebben we deze week nog de school leren kennen, gespeeld met blokken, lego en kralen. spelletjes gedaan met de ouders, en film gekeken en voorgelezen. En vandaag zal ik ze aan het einde van de dag gaan trakteren op cake en cola, als afscheid :) Ook al was ik hier maar voor een week, ik voelde me gelijk heel erg thuis en gehecht aan de leerkrachten en kinderen. Alle leerkrachten waren erg lief en je zag echt dat ze het beste voorhadden met de kinderen. Ook alle kinderen waren op hun eigen manier heel schattig. Ik zal het missen dat ze elke dag op je af komen lopen om je gedag te zeggen en te knuffelen :) Ik wacht nu tot de kinderen arriveren, om daarmee aan mijn laatste werkdag hier, maar daarmee ook aan mijn allerlaatste werkdag in totaal te gaan beginnen. En ik kan je vertellen, dat voelt heel raar en onwerkelijk. Ik heb hier toch 50 dagen gewerkt en ik ben hier in totaal 69 dagen geweest. Ik heb hier veel meegemaakt, leuke en minder leuke dingen. En ik heb thuis veel gemist, leuke en minder leuke dingen. Het was niet altijd even makkelijk, dat zeg ik heel eerlijk. Ik heb ook weleens gedacht: wat doe ik hier? Dat ik ook lekker thuis achter de tv had kunnen zitten met Twan of mijn ouders, of beide. Maar ook voelde ik me heel goed als ik iets had bereikt, zelf had opgeloste en had geregeld of meegemaakt. En nu zo aan het einde durf ik wel te zeggen: ja, ik ben trots op mezelf. Ik heb zoveel dingen gedaan, waarvan ik vantevoren niet had gedacht dat ik ze zou kunnen. Ik ben zelf naar de baas van het ziekenhuis gegaan om te vragen of ik naar een andere afdeling mocht, ik ben weleens alleen nog 's avonds alleen van de stad naar huis gereisd, ik heb in het openbaar gesproken tegen de ouders van de kinderen waar ik mee werkte op het kinderdagverblijf, om mezelf voor te stellen, ik heb de Rainbow Mountain beklommen die op meer dan 5000 meter ligt in mijn tweede week, ik heb veel Spaans moeten praten in mijn gastgezin, in het ziekenhuis en op de twee kinderdagverblijven, ik heb heel veel nieuw eten geprobeerd, die ik thuis waarschijnlijk meteen links had laten liggen, ik heb alleen vele musea in Cusco bezocht. En dan nu, zit Twan in het vliegtuig. En maakt hij precies dezelfde reis als ik bijna tien weken heb gedaan (scheelt één dag). Dat is raar en zo fijn tegelijk. Zoals mijn ouders zeiden in een reactie op mijn vorige blog, ik sluit iets af, maar ik begin ook met een weer heel mooi ander nieuw avontuur, namelijk mijn rondreis door Peru met Twan.

Nu zit ik dan aan de eettafel, voor de laatste keer 's avonds wat thee te drinken met een broodje of cake. zojuist ben ik dan teruggekomen van het kantoor van Projects Abroad om mijn final report te schrijven en afscheid te nemen. Het was heel mooi en lief, ze zeiden dat ik nu voortaan vrienden hier in Peru had en dat ze het natuurlijk hartstikke leuk zouden vinden als ik weer terugkwam. Yessika reed met mij en Ingvill terug naar huis, in de Batman, en stapte tegelijkertijd met mij uit. Ze gaf me een knuffel en zei: You're an amazing girl, I hope to see you again pretty soon. Toen kreeg ik toch wel een beetje een brok in mijn keel en het was dan ook een emotionele laatste wandeling naar mijn huis. Maar ja, nu voelt het toch wel echt alsof mijn project is afgelopen en ik aan mijn reis samen met Twan kan beginnen. Hij zit nu in het vliegtuig, boven de oceaan, op weg naar Lima. Een raar idee om hem morgen weer te zien, na tien weken, die soms erg lang duurde en soms ontzettend snel gingen. Na tien weken, kan ik hem weer mijn armen houden. Raar maar fijn. Hopelijk heeft hij een goede vlucht. Zoals jullie van mij misschien nog wel weten, is Lima het spannendste stukje, omdat je daar je bagage op moet halen en weer opnieuw moet inchecken. Ik heb hem wat tips gegeven, maar ik weet zeker dat het goedkomt. Dan nog een uurtje vliegen naar Cusco en dan zal ik daar staan, buiten, te wachten op hem. En dan, dan gaat onze samen reis beginnen. Ik kijk er naar uit!

(0 from 0 votes)
 
Een avontuur afgesloten, een nieuw avontuur begint :)https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/431335/een-avontuur-afgesloten-een-nieuw-avontuur-begint-
Een avontuur afgesloten, een nieuw avontuur begint :)