click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Een speciale werkdag in het afgelegen dorpje Quillahuata   (published in Peru)

February 17, 2017 by   Comments(1)

, , , ,

Aan vandaag wil ik een aparte blog wijden, aangezien het geen normale werkdag was. Eerst maar eens vertellen hoe het allemaal begon... Gisteren zou ik eigenlijk mijn eerste werkdag bij de echografie hebben, echter toen ik daar aankwam, kreeg ik eerst de indruk dat ik niet welkom was, de deur werd angstvallig dichtgehouden en ook leek ze een beetje gefrustreerd. Echter, na naar de baas te zijn geweest en de obsetrie, kwam ik erachter dat het echoapparaat kapot was... Ja, net nu, net nu ik daar mijn eerste werkdag zou hebben. Maar misschien was het een geluk bij een ongeluk en moest het allemaal wel zo zijn. Want nu kwam ik dus een extra dag bij de obsetrie terecht, waar op dit moment ook een aantal andere Spaanse vrijwilligsters werken. Een daarvan zat bij dezelfde dokter als ik. Zij vertelde dat ze vanuit het ziekenhuis de volgende dag (vandaag dus) met en ambulance naar Quillahuata zouden gaan, een afgelegen dorpje in de bergen bij Cuzco. Eerst begreep ik dit niet helemaal, maar na een aantal keer ernaar gevraagd te hebben aan zowel haar, Adriana heet ze, en de arts, begreep ik dat ik 06.15 (ja, dat was wel jammer...) bij het ziekenhuis moest zijn en dat ze in dit dorpje vaccinaties gingen doen bij kinderen. Nou, dat klonk natuurlijk allemaal al superleuk! (Oké, behalve het vroege opstaan dan...). Ik vond het wel erg spannend, maar vanochtend heb ik dus de wekker op 05.00 uur gezet, en ben ik om 06.00 uur met de taxi gegaan, er reden rond deze tijd namelijk nog erg weinig bussen. Aangekomen bij het ziekenhuis zag ik al enkele patienten, geen idee waarom zo vroeg... En Adriana en Martha, het andere Spaanse meisje wat mee zou gaan. Tot nu toe ging het goed. Maar het zou Peru niet zijn, als er iets anders loopt dan gepland. Want het werd 06.25 uur, 06.35 uur en 06.45 uur Toen kwam de schoonmaakster en vroeg of we voor de vaccinaties kwamen. Zo verschoven we van de stoep naar een bankje in het ziekenhuis. Hier hebben we verschillende mensen gesproken, de een zei, nee ze gaan om 07.00 uur en de ander zei nee hoor 07.30 uur Uiteindelijk gingen we iets voor 08.00 uur... Oftewel, ik had nog twee uur langer kunnen slapen. Nou ja, je moet er iets voor over hebben zullen we maar zeggen. Er ging een medewerker van de afdeling obsetrie, kinderen, tandheelkunde, psychologie en twee van de topico/triaje mee. Ook pikten we onderweg nog een arts op. Zo kwamen we met in totaal 10 mensen in de ambulance terecht, waarvan 7 achterin terwijl een maximum van 4 was toegestaan. Na een paar steile bergweggetjes overwonnen te hebben, kwamen we aan in een klein dorpje waar alles alleen te bereiken is met zandwegen en stopte we bij een klein gebouw. We hadden veel eigen spullen meegenomen, waaronder een plank om de lengte op te meten, een weegschaal, vaccinatiespullen en medicatie, dus die namen we mee naar binnen. Eerst gingen we een paar mensen in hun woningen af, om hun kinderen te vaccineren en om families vast te leggen. Ik vond het heel interessant om te zien hoe zij woonden. Ik kan wel zeggen, dat dit echt de arme mensen van Peru waren. Hun huizen zijn vooral buiten en alles is omgeven door zand, modder en ander vuil. Ik besefte weer meer hoeveel geluk ik had met hoe ik in Nederland leef. Wel moet ik toegeven dat ze een schitterend uitzicht hebben, met groene bergen waar bovenin de bewolking hangt die de bergtoppen heel mysterieus bedekken met een lichte mist. Daarna hebben we geholpen met het wegen en meten van kinderen, wat voor mij natuurlijk ondertussen al bekend terrein was. Dit maakte het eigenlijk alleen maar leuker, en de kinderen maken het sowieso al leuker. Hierna konden we eigenlijk niet zo heel veel meer doen, hebben we wat gekeken bij de odontologie (tandheelkunde) en hebben we met de kinderen gespeeld. Wat was dat leuk om te doen! Zo leuk om te zien hoe ze nieuwsgierig komen kijken als je bij de schaapjes bezig bent. Waar de een meteen gras gaat plukken en naar je toekomt, blijft de andere bij een muurtje verlegen van een afstandje toekomen. Extra leuk is het dan, als juist precies dit meisje later met een bal naar je toekomt en met je wilt voetballen. En zo komt het dus dat je een hele tijd met haar heb gevoetbald, terwijl je helemaal niet van voetballen houdt. Ja, kinderen maken echt alles leuker haha! Toen was het rond een uur of 12 tijd om te gaan en was ik dus ook nog eens lekker een halfuurtje eerder thuis. Dit was eigenlijk stiekem wel heel erg fijn, want het was een intensieve en spannende dag geweest en ik was natuurlijk erg vroeg opgestaan... Daarom is het nu ook lekker tijd om te gaan slapen en dan heb ik morgen hopelijk dan echt mijn eerste dag bij de echografie! :)

Hasta luego! (Tot ziens) y buenos noches (en goedenacht/slaap lekker)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Een speciale werkdag in het afgelegen dorpje Quillahuatahttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430196/een-speciale-werkdag-in-het-afgelegen-dorpje-quillahuata
Een speciale werkdag in het afgelegen dorpje Quillahuata
 

Hey liefste!

Wat een verhaal. Aan de ene kant heel jammer van het echoapparaat, maar daarnaast wel echt een ervaring die je niet meer gaat vergeten denk ik.

Leuk dat er ook zoveel verschillende specialisten meegingen, dan heb je ook al een beetje een idee wat je bij de tandheelkunde gaat zien.

En je hebt zelfs gevoetbald! Dat was wel.het laatste wat ik had verwacht, jammer dat hier, volgens mij, geen foto's van zijn ;)

Maar liefste niet alleen kindjes maken alles leuker hoor, jij maakte volgens mij iedereen z'n dag daar ook leuker! En anders mijn dag wel toen ik je 's avonds sprak over vandaag.

Dan nu je eerste echte dag echografie. Heel veel plezier.

Ik hou van je
Twan

Anonymous 69 days ago