click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Daisy's Blog

Week 7, de tijd vliegt!   (published in Peru)

February 25, 2017 by   Comments(1)

, , ,

De zevende werkweek is al geëindigd, het weekend staat nu voor de deur. Maandag ben ik natuurlijk begonnen met het onverwachte uitstapje naar Chinchero en Moray, maar hier bleef het niet bij deze week. Dinsdag zou ik eigenlijk een workshop hebben voor mijn geneeskunde project, echter was fit een hechtcursus, maar die heb ik al ij mijn eerste week gedaan (je weet dat je er echt lang bent, als dezelfde workshops terugkomen hahaha). Dus ik mocht gaan van Pati, maar ik hoefde niet perse. Aangezien het een halfuur heen en een halfuur terugreizen was en ik al erg moe was van het lange en drukke weekend, heb ik uiteindelijk besloten niet te gaan. Op het werk heb ik trouwens met Pati samen geregeld dat ik volgende week mijn laatste week naar de odontologie (tandheelkunde) mag! Woensdag hadden we als sociale activiteit een pottenbakkersworkshop. Hiervoor moesten we wel ongeveer anderhalf uur met de bus rijden, het lag namelijk in een klein plekje in de Sacred Valley. Het was een klein ateliertje ergens langs de weg. Binnen was het simpel maar knus, met een open verbinding naar de tuin. Een vrouw gaf ons de workshop en eerst werd ons gevraagd een schort aan te doen. Daarna stonden we met zijn allen aan een lange tafel, legde ze iets uit over de soort klei die ze gebruikte en kregen we allemaal een stuk die we moesten kneden tot er geen luchtbelletjes meer inzaten. Dit was nog best wel moeilijk kan ik je vertellen, want de klei was best wel heel hard. Daarna gingen we er ballen van maken. Deze namen we mee naar een andere ruimte met een draaischijf. Nou toen voelden we hem natuurlijk aan aankomen, hier zouden wij zelf de potten op gaan maken. En ja hoor, per twee mochten we onder begeleiding van de vrouw en ik denk haar man een eigen pot fabriceren. Ik vond de mijne heel erg goed gelukt eerlijk gezegd. Ik verwachtte dat we hem erna mochten schilderen, maar ze legde uit dat die hiervoor eerst moest drogen. Dus we mochten over tien dagen terugkomen en hem tegen betaling schilderen, nog een keer laten bakken en meenemen naar huis. Maar dat is wel een opgave, wetend dat je er in totaal drie uur voor moet reizen... Dus ik denk dat ik dit helaas niet ga doen, al zeker niet als er geen andere vrijwilligers gaan. Ik zal een foto bij deze blog zetten van onze creaties, de mijne is die rechts op de foto, die een beetje alleen staat vooraan op de foto haha. Toen gisteren kreeg ik te horen dat het pakketje wat Twan drie weken geleden op heeft gestuurd eindelijk is aangekomen! We waren allebei zo blij, wat hier denk ik wel terecht is; dat je al blij mag zijn dat hij überhaupt is aangekomen. Ik wist van het pakketje en ik had zo'n vermoeden wat erin zat, maar het blijft natuurlijk altijd een verrassing wat het precies zal zijn... Het was allemaal eten uit Nederland, sommige dingen had hij zelf bedacht, sommige dingen had ik laten ontvallen dat ik die zo mistte en sommige dingen hadden papa en mama aangevuld: rookworst, knakworstjes, smeerleverworst, mix om pannenkoeken te maken, worstenbroodjes, een klein flesje van karavan cevitam om ranja te maken, zure matjes van look o look en chocoladehartjes (ook nog een beetje voor Valentijnsdag). Maar de grootste verrassing waren de twee enveloppen die ik op de bodem vond, met nog een klein briefje erbij. Op de eerste envelop stond "Daisy 1", met het idee dat ik die als eerste open zou maken. Dit was een superlieve brief van Twan, ik ga niet teveel details verklappen haha, maar het kwam er op neer dat hij me mistte, dat hij zo trots op me was, dat hij vond dat ik veel moest genieten nu en dat hij niet kon wachten tot hij hier 18 maart ook in Cuzco zou zijn. Ja, ik besefte me nog meer hoe meer ik mag boffen met Twan als mijn vriendje. Twan, ik weet dat het voor jou misschien niet meer dan logisch is zoiets als dit helemaal te regelen voor mij, maar het is echt heel speciaal en dit pakketje betekent heel veel voor me, net zoals alles wat je voor me hebt gedaan de afgelopen weken terwijl ik hier was. Door jou vind ik het soms wel moeilijker om hier zo ver weg van je vandaan te zijn, maar tegelijkertijd geef je me ook zoveel steun, liefde en motivatie die ik voor geen goud had willen missen en die me al door een aantal moeilijke momenten hebben gesleept. Je bent lief en ik hou van je! Daarna kwam het briefje, dit was een tekstje in het Engels, gericht aan mijn hostfamilie, waarin stond hoe fijn hij het vond dat ze zo goed voor me zorgden. Dan de envelop met "Daisy 2", dit was misschien nog wel de allergrootste verrassing van allemaal. Hierin zaten verschillende kleine briefjes en een kaart met foto's uit Boxtel van mijn ouders met een lieve tekst. Papa en mama, het doet me goed te horen dat jullie zo trots op me zijn. Bedankt met alle steun die jullie me vanuit Nederland geven! De briefjes waren van Daphne en Luciën en al mijn vrienden!!!! Yasmin, Riemer, Karlijn, Willanka, Victoria en Loes, heel erg bedankt! Jullie briefjes gaven we echt nog extra motivatie om hier echt te genieten en ze zullen een grote steun zijn als ik het nog een keer wat moeilijker heb. Ik kan me echt geen betere vrienden wensen, ook dit zei Twan in zijn brief en dat is zeker waar. Willanka, wat jij zei klopt, het is een raar jaar, ieder doet zijn eigen ding. Maar het mooie aan ons is dat we toch zo betrokken blijven naar elkaar :). We gaan weer heel veel leuke dingen samen doen als we terugkomen! Ik kan niet wachten op de eerste filmavond :D. Voor dit weekend heb ik voor het eerst in een aantal weken nog helemaal niets gepland. Maar ach, er komt vast wel weer iets op mijn pad, zo is het hier al zo vaak gegaan. Ik laat me gewoon verrassen! Ik heb wel wat vage plannen om morgen nog wat dingen in Cuzco te bezichtigen en om zondag misschien ergens carnaval te gaan vieren, ofwel met Santiago op de Plaza de Armas, waar dan een waar waterballonnengevecht zal plaatsvinden. Dat is hier echt de traditie tijdens carnaval (eigenlijk heel februari, al heb ik er nog weinig van gemerkt gelukkig haha) om naar iedereen op straat waterballonnen te gooien, eventueel nog met kleurpoeder. Dus ook daarom is het nog maar de vraag of ik morgen überhaupt wel ergens heen moet gaan ;). Dan word ik wel letterlijk in de cultuur ondergedompeld haha ;). Ofwel ik ga met een aantal vrijwilligers naar Pisac, waar volgens de posters in Cusco zondag groot carnaval wordt gevierd. Jullie horen later nog van me hoe ik uiteindelijk mijn weekend heb ingevuld!
Voor nu lekker ervan genieten dat ik weekend heb en morgen dus lekker kan uitslapen :)

Cuidate! (Zorg voor jezelf! Dit zegt mijn hostmoeder elke dag tegen me voordat ik naar het werk ga of ergens anders heen)

Hasta la vista,

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Week 7, de tijd vliegt!https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430538/week-7-de-tijd-vliegt
Week 7, de tijd vliegt!
 

Een onverwacht uitje op een werkdag   (published in Peru)

February 22, 2017 by   Comments(1)

, , , ,

Gisteren had ik dan nog een extra weekenddag, met een bezoekje aan zowel Chinchero als Moray. Zo had ik maar één van de vier plekken bezocht op mijn ticket en zo ineens drie. De laatste plek Ollantaytambo, ga ik nog bezoeken met Twan. Vanuit mijn werk, waar ik om 11.00 uur weg mocht, ben ik meteen naar de bushalte gegaan waar ik Santiago en mijn hostmoeder Sheyla zou ontmoeten. Ik was er precies om 11.30 uur, maar zoals ik al verwacht had, zij niet haha. Ik vond het extra speciaal, omdat mijn hostmoeder ook mee zou gaan :) Nog even geld halen, en we besloten ook iets te eten. Dit werd een broodje met varkensvlees, tomaat en ui. Typisch voor hier, met eventueel nog veel mayonaise. Ik had er lekkere verse sinaasappelsap bij. Toen gingen we op weg naar de kleine tourbusjes. Onze tocht ging eerst naar Chinchero. Men gelooft dat Chinchero de mythische geboorteplaats is van de regenboog. Om er te komen, was er al een flinke klim nodig. En Chinchero ligt sowieso al iets hoger dan Cuzco (3765 meter). We kwamen allereerst op een plein terecht waar allemaal dekens lagen waarop mensen hun spullen konden verkopen, het was echter nog vrij stil en de meeste dekens waren bedekt onder een blauw zeil. Hieraan lagen een grote kerk, een museum en de echte ruïnes zelf. Allereerst bezochten we de kerk. Deze scheen volgens mij gids over Peru een van de mooiste uit de regio Cuzco te zijn en dat klopte wel. Alle muren waren handgeschilderd, inclusief de steunbalken. Hij is gebouwd op een Inca tempel of paleis die hier ooit stond. Daarna gingen we naar de echte ruïnes. Eromheen lag een groot grasveld, heel weids en heel groen. Sowieso was heel de omgeving mooi groen. Santiago vertelde me dat dit wel anders is tijdens het droogteseizoen, die vanaf april voor ongeveer de andere helft van het jaar is. Sheyla deed deze klim niet verder mee, maar heeft vanaf een afstand nog wel genoten en wat foto's van ons genomen. Eigenlijk was er ook nog een museum, maar om onduidelijke redenen was deze gesloten... Op de terugweg kwamen we nog langs smalle straatjes met kleine winkeltjes waar mensen probeerden hun waar te verkopen, de overbekende Peruaanse dekens, truien, sjaals en tassen in bonte kleuren. Opvallend genoeg spraken ze alleen mij aan... We namen daarna een taxi naar Moray. Het uitzicht onderweg was al zo mooi. Heel weids met grote grasvlakten en op de achtergrond hoge bergen waarvan bij sommige zelfs de toppen bedekt waren met sneeuw. Moray was een van de bezienswaardigheden, die ik al heel graag wilde zien sinds ik hier aangekomen was. Ik was dan ook erg blij dat ik er nu eindelijk was. En het was indrukwekkend! Het bouwwerk bestaat uit verschillende lagen, liggend in grote cirkels, die allemaal op gelijke hoogten van elkaar liggen. Het doel van dit bouwwerk is onduidelijk, maar de diepte, ontwerp, en ligging ten opzichte van de wind en de zon, creëert een temperatuursverschil van ongeveer 15 graden Celsius tussen de top en de bodem. Men speculeert nu dat de Inca's dit gebruikten om de effecten van verschillende klimaatcondities op gewassen te bestuderen en dat het dus eigenlijk een soort agrarisch experimenteel centrum was. Maar zoals bij veel dingen van de Inca's zal ook dit voor altijd een groot raadsel blijven. Na een uur op deze mysterieuze plek te hebben rondgelopen, wachtte de taxichauffeur op ons en bracht ons terug naar Chincero. Van hieruit namen we weer een tourbusje terug naar Cuzco. We hadden trouwens echt heel erg geluk met het weer, het is de hele dag droog geweest, met veel zon en af en toe bewolking. Toen we thuis nog iets aan het eten waren, begon het echter ineens heel hard te onweren en te regenen. Na de hele rit weer terug te hebben gemaakt en iets gegeten te hebben, voelde ik pas hoe moe ik was. Ik heb dan ook snel gedoucht en wilde eigenlijk snel gaan slapen. Echter hadden Twan en ik 8 maanden een relatie gisteren, 20 februari, en hebben we nog eventjes gefacetimed, want net deze dag hadden we elkaar natuurlijk zowat niet gesproken door mijn uitje. Ondanks dat het bij Twan al de 21e was, was het bij mij natuurlijk nog de 20e, wat wel een beetje vreemd is. Maar de volgende 20e van de maand vieren we fijn samen hier in Cuzco en zitten we ook niet meer met dat tijdsverschil! Haha :) Ook nu wordt het stiekem alweer later, maar ik wilde wel graag vandaag de blog schrijven, want hoe langer je wacht, hoe meer details je vergeet. Sowieso waren de afgelopen dagen erg druk, met ook morgen weer een sociale activiteit. Dit keer gaan we echt een uitstapje maken naar een plek in de Heilige Vallei, voor een pottenbakkerscursus. Ik ben heel benieuwd! Jullie horen snel van mij hoe het was :)

Hasta luego (Tot ziens/Tot snel)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Een onverwacht uitje op een werkdaghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430459/een-onverwacht-uitje-op-een-werkdag
Een onverwacht uitje op een werkdag
 

Een Incaweekend   (published in Peru)

February 20, 2017 by   Comments(2)

, , , ,

De zesde week heb ik alweer gehad, met vrijdag dan eindelijk mijn eerste dag op de echografie. Erg leuk om al die baby's zo mooi in beeld te zien en de moeder hier stralend naar kijkend en bijna allemaal vragend of de dokter kan zien of het een jongetje of een meisje wordt. De vrouw waar ik mee meeliep, leek in het begin wat nors, maar begon het laatste uur toch allerlei dingen te vertellen die te zien waren op de echo's. Dus even morgen afwachten! Als afsluiting van deze week had ik een echt Incaweekend. Eerst ben ik zaterdag in mijn eentje naar twee musea geweest. De eerste heb ik bezocht voor de lunch: Het Inca Museum. Deze is gelegen vlakbij het Plaza de Armas, dus gemakkelijk te bereiken voor mij. Bij binnenkomst staat er een groot stambeeld van een Inca met ernaast een bord met: museo de inca, en als je naar rechts kijkt zie je een mooie binnentuin.  Entree is 10 sol. Er zijn vooral veel vazen, potten, gereedschappen en andere voorwerpen van de Inca's. Er wordt echter erg veel bij verteld, ook over vele verschillende dorpjes, waarvan ik er een aantal nog ga bezoeken of al heb bezocht, dus dat is wel erg leuk :) Verder staan er ook een aantal maquettes van plekken die ik ga bezoeken of al heb bezocht, zoals Moray en natuurlijk de Machu Picchu. Ook zijn ze er een aantal kraampjes waar ze de iets modernere vazen verkopen en ook zit er een vrouw doeken te weven op de traditionele Incamanier. Toen ben ik naar huis vertrokken voor de lunch, hierna te vertrekken naar Qorikancha, ooit een belangrijke Incatempel: de Tempel van de Zon. Echter is het ooit veroverd door de Spanjaarden en is al het goud en andere kostbaarheden eruit geroofd. Deze tijd voor en na de Spanjaarden wordt hier heel mooi uiteengezet. Ook hier is weer een hele mooie binnenplaats. Ook kon je hier naar buiten, waar je een erg mooi uitzicht hebt over een gedeelte van de tempel waar nog maar een paar stenen van over zijn. En verder ook over de stad. De tuin zelf is aangelegd met mooie bloemen en planten en is er in het gras een patroon gemaaid van de beroemde Nasca lijnen, die ik nog met Twan ga bezoeken, dus waar jullie later nog meer te horen over zullen krijgen. Toen ik hier zo liep begon het te druppelen en ik besefte dat ik precies op tijd was gegaan. Ik ging dan ook bijna met sluitingstijd (17.30) naar buiten, en toen ik uit de bus stapte bij mij thuis, begon het keihard te regenen en te hagelen. Dit kon mijn tevredenheid echter niet naar beneden halen, ik vond het een geslaagde zaterdag, zo zelf op pad. Vandaag ben ik met Santiago naar Pisac geweest, waar zich ruïnes bevinden van de Inca's. Verder is er een grote markt, die op zondag het allergrootst is (vandaar ook niet geheel per ongeluk dat ik het liefste vandaag wilde gaan). Voor de ruïnes bleek helaas wel dat je een combinatieticket voor meerdere bezienswaarigheden moest kopen, geldig voor twee dagen, hoewel ik had gelezen dat je ook een los ticket kon kopen. Tja, blijkbaar verandert dat van dag tot dag, typisch Peru zullen we maar zeggen. Maar natuurlijk is het morgen maandag en daarmee dus voor mij gewoon een werkdag... Dus daar baalde ik wel erg van eerlijk gezegd. Gelukkig maakte de ruïnes zelf veel goed. Het was even een klim, maar dan had je vanaf de ruïnes ook wel een schitterend uitzicht over de glooiende bergen. Even was ik bang voor het weer, zeker omdat er spettertjes verschenen op de voorruit van de taxi op de heenweg. Gelukkig bleek deze vrees niet nodig, we hadden geweldig weer! Precies de tijd dat wij aan het klimmen waren, was het zonnig en warm. Op de terugweg werd het wat bewolkt en op de markt regende het zelfs even wat. Maar gelukkig waren de kraampjes overdekt en was de bui snel over. Ik heb nog een mooie ketting gekocht, met een blauw Incakruisje en daarin nog het teken van Panchamama (Madre Pacha): moeder aarde. Ik ben er erg blij mee! Er stond een kerkje op het plein en Santiago zei, he die heb ik nog nooit bezocht. Toevallig was er een mis, dus konden we zo naar binnen lopen en rondkijken. Tenslotte zijn we er nog naar de begraafplaats geweest, die hier echt heel anders was dan diegene die ik met mijn hostfamilie heb bezocht. Er waren maar enkele van diezelfde graven in de muur. De rest lag wel gewoon in de grond. Sommige graven waren dan ook nog eens erg vervallen, verzakt, of er lag totaal geen steen op, enkel een kruisje. Indrukwekkend om te zien. Daarna namen we een bus terug naar Cusco. En we zaten nog niet in de bus of het begon keihard te regenen. Goed getimed en daarbij een beetje geluk ;)
Toenet sprak ik met Santiago en ik zei dat ik morgen gewoon ging werken. Toen bood hij aan met mij naar Chinchero en later ook naar Moray te gaan. Echt superlief! Ik was helemaal overdonderd. Hij heeft Pati mijn supervisor gebeld en ik mag om 11.00u weg bij mijn werk. Van daaruit ga ik meteen naar een busstation vlakbij het busstation waar wij op de bus moeten stappen. En nog leuker: mijn hostmoeder gaat ook met ons mee!! Eigenlijk onverwacht een extra halve dag weekend en leuke uitjes!

Buenos noches y muchas abrazos a todos (Goedenacht en vele knuffels aan iedereen)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Een Incaweekendhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430363/een-incaweekend
Een Incaweekend
 

Een speciale werkdag in het afgelegen dorpje Quillahuata   (published in Peru)

February 17, 2017 by   Comments(1)

, , , ,

Aan vandaag wil ik een aparte blog wijden, aangezien het geen normale werkdag was. Eerst maar eens vertellen hoe het allemaal begon... Gisteren zou ik eigenlijk mijn eerste werkdag bij de echografie hebben, echter toen ik daar aankwam, kreeg ik eerst de indruk dat ik niet welkom was, de deur werd angstvallig dichtgehouden en ook leek ze een beetje gefrustreerd. Echter, na naar de baas te zijn geweest en de obsetrie, kwam ik erachter dat het echoapparaat kapot was... Ja, net nu, net nu ik daar mijn eerste werkdag zou hebben. Maar misschien was het een geluk bij een ongeluk en moest het allemaal wel zo zijn. Want nu kwam ik dus een extra dag bij de obsetrie terecht, waar op dit moment ook een aantal andere Spaanse vrijwilligsters werken. Een daarvan zat bij dezelfde dokter als ik. Zij vertelde dat ze vanuit het ziekenhuis de volgende dag (vandaag dus) met en ambulance naar Quillahuata zouden gaan, een afgelegen dorpje in de bergen bij Cuzco. Eerst begreep ik dit niet helemaal, maar na een aantal keer ernaar gevraagd te hebben aan zowel haar, Adriana heet ze, en de arts, begreep ik dat ik 06.15 (ja, dat was wel jammer...) bij het ziekenhuis moest zijn en dat ze in dit dorpje vaccinaties gingen doen bij kinderen. Nou, dat klonk natuurlijk allemaal al superleuk! (Oké, behalve het vroege opstaan dan...). Ik vond het wel erg spannend, maar vanochtend heb ik dus de wekker op 05.00 uur gezet, en ben ik om 06.00 uur met de taxi gegaan, er reden rond deze tijd namelijk nog erg weinig bussen. Aangekomen bij het ziekenhuis zag ik al enkele patienten, geen idee waarom zo vroeg... En Adriana en Martha, het andere Spaanse meisje wat mee zou gaan. Tot nu toe ging het goed. Maar het zou Peru niet zijn, als er iets anders loopt dan gepland. Want het werd 06.25 uur, 06.35 uur en 06.45 uur Toen kwam de schoonmaakster en vroeg of we voor de vaccinaties kwamen. Zo verschoven we van de stoep naar een bankje in het ziekenhuis. Hier hebben we verschillende mensen gesproken, de een zei, nee ze gaan om 07.00 uur en de ander zei nee hoor 07.30 uur Uiteindelijk gingen we iets voor 08.00 uur... Oftewel, ik had nog twee uur langer kunnen slapen. Nou ja, je moet er iets voor over hebben zullen we maar zeggen. Er ging een medewerker van de afdeling obsetrie, kinderen, tandheelkunde, psychologie en twee van de topico/triaje mee. Ook pikten we onderweg nog een arts op. Zo kwamen we met in totaal 10 mensen in de ambulance terecht, waarvan 7 achterin terwijl een maximum van 4 was toegestaan. Na een paar steile bergweggetjes overwonnen te hebben, kwamen we aan in een klein dorpje waar alles alleen te bereiken is met zandwegen en stopte we bij een klein gebouw. We hadden veel eigen spullen meegenomen, waaronder een plank om de lengte op te meten, een weegschaal, vaccinatiespullen en medicatie, dus die namen we mee naar binnen. Eerst gingen we een paar mensen in hun woningen af, om hun kinderen te vaccineren en om families vast te leggen. Ik vond het heel interessant om te zien hoe zij woonden. Ik kan wel zeggen, dat dit echt de arme mensen van Peru waren. Hun huizen zijn vooral buiten en alles is omgeven door zand, modder en ander vuil. Ik besefte weer meer hoeveel geluk ik had met hoe ik in Nederland leef. Wel moet ik toegeven dat ze een schitterend uitzicht hebben, met groene bergen waar bovenin de bewolking hangt die de bergtoppen heel mysterieus bedekken met een lichte mist. Daarna hebben we geholpen met het wegen en meten van kinderen, wat voor mij natuurlijk ondertussen al bekend terrein was. Dit maakte het eigenlijk alleen maar leuker, en de kinderen maken het sowieso al leuker. Hierna konden we eigenlijk niet zo heel veel meer doen, hebben we wat gekeken bij de odontologie (tandheelkunde) en hebben we met de kinderen gespeeld. Wat was dat leuk om te doen! Zo leuk om te zien hoe ze nieuwsgierig komen kijken als je bij de schaapjes bezig bent. Waar de een meteen gras gaat plukken en naar je toekomt, blijft de andere bij een muurtje verlegen van een afstandje toekomen. Extra leuk is het dan, als juist precies dit meisje later met een bal naar je toekomt en met je wilt voetballen. En zo komt het dus dat je een hele tijd met haar heb gevoetbald, terwijl je helemaal niet van voetballen houdt. Ja, kinderen maken echt alles leuker haha! Toen was het rond een uur of 12 tijd om te gaan en was ik dus ook nog eens lekker een halfuurtje eerder thuis. Dit was eigenlijk stiekem wel heel erg fijn, want het was een intensieve en spannende dag geweest en ik was natuurlijk erg vroeg opgestaan... Daarom is het nu ook lekker tijd om te gaan slapen en dan heb ik morgen hopelijk dan echt mijn eerste dag bij de echografie! :)

Hasta luego! (Tot ziens) y buenos noches (en goedenacht/slaap lekker)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Een speciale werkdag in het afgelegen dorpje Quillahuatahttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/430196/een-speciale-werkdag-in-het-afgelegen-dorpje-quillahuata
Een speciale werkdag in het afgelegen dorpje Quillahuata
 

Op de helft! Na een mooie week :)   (published in Peru)

February 13, 2017 by   Comments(1)

, , , , , ,

Alweer de vijfde week voorbij, wat mij op de helft van mijn project hier brengt. Een apart gevoel, om nu juist af te gaan tellen de andere kant op. Eerlijk gezegd is deze week ook echt voorbijgevlogen, maar dat is natuurlijk alleen maar een goed teken. Ik vind de obstetrie ook echt een leuke afdeling, dus dat maakt het ook weer makkelijker. Komende week begin ik echter ook op de echografie. Eigenlijk zou dit pas de week erna zijn, maar ik hoorde dat de echografie alleen op maandag, woensdag en vrijdag werkt. Dus ga ik hier vanaf komende woensdag hier die dagen werken en de andere dagen nog op de obstetrie. Afgelopen woensdag hadden we nog een sociale activiteit, waarin we gekookt hebben. Een typisch Peruaans gerecht bestaande uit aardappelen, sla, ei en een kaassaus. Nou weten de meeste van jullie wel, dat ik geen kaas lust. Ondanks dat mensen me proberen te overtuigen dat de kaas hier heel anders en veel minder sterk is, ben ik hier nog niet echt van overtuigd (al heb ik wel een stuk pizza op een tijdje terug en die vond ik erg lekker, ik geef het toe...). Maar ik had me voorgenomen alles te proberen, dus nu ook. Ik heb gewoon veel aardappels en ei genomen, en maar een kleine beetje kaassaus. Daarnaast hebben we het typisch Peruaanse drankje Chicha morada gemaakt. Dit is een zoete drank gemaakt van paarse maïs (en heel veel suiker... natuurlijk). Vrijdagavond was er een concert van een band waarin een staflid van Projects Abroad, Hugo, speelt. Erg leuk om mee te maken, zo'n optreden in het buitenland. Erg speciaal vond ik het dat we allemaal zitplekken hadden, maar dat sommige mensen hier toch helemaal los gingen. Zaterdag ben ik met een aantal vrijwilligers naar Salineras geweest, dit zijn zoutpannen die midden in de bergen leggen. Het was veel groter dan ik had verwacht, en ik heb dan in die tijd ook niet helemaal tot het einde kunnen lopen. Echter, was het na een tijdje toch allemaal wel hetzelfde. De bijgevoegde foto's zeggen echter veel meer. De rit eromheen was trouwens bijna even speciaal als de bezienswaardigheid zelf. We begonnen in een touringcarbusje, net zo een als we hadden met de Rainbow Mountain. Deze zette ons af op een kruising in Maras, een plek vlakbij Salineras. Daar namen we een taxi naar Salineras zelf. Deze zouden 40 minuten op ons wachten. Dus hebben we er 30 minuten rondgewandeld en foto's gemaakt. De laatste 10 minuten hebben we in het bijbehorende restaurantje nog een lunch besteld, een hamburger met frietjes. Oh wat was het lekker om een keer iets anders als lunch te eten dan de rijst en kip die ik bijna elke middag eet als lunch. Helaas hebben we deze wel op moeten eten in de taxi terug, want onze 40 minuten waren natuurlijk om... Och, dat was ook een hele ervaring. En het was een heerlijke hamburger! Op de kruising hebben we vervolgens gewacht op een bus terug. De eerste bus die aan kwam rijden, was een grote touringcarbus waar allemaal Peruanen in bleken te zitten, en het leek erop of ze hier ook al een paar dagen en nachten hadden doorgebracht.... Maar ach, ze gingen naar Cusco, dus wij deden het er maar mee. Onderweg probeerde een man ze allerlei nootjes en zalfjes aan te smeren. Ons sloeg hij heel duidelijk over, waarschijnlijk met de reden "ach jullie snappen toch geen Spaans". Fout! Aangekomen in Cusco, kregen we de indruk dat het niet echt de bedoeling was geweest, dat wij zomaar waren ingestapt. Niemand keek dan ook nog maar naar ons om of naar ons geld... Dus na dit zeer goedkope ritje, zijn we met zijn allen (we waren met zessen...) in één taxi gestapt richting de Plaza de Armas. Vanuit hier heb ik weer de Batman genomen naar huis. Wat een dag, wat een avontuur! Maar he, ik heb aan jullie zo weer een mooi verhaal te vertellen ;). Vandaag, zondag, had ik vervolgens nog met drie vrijwilligsters afgesproken om naar de San Pedro Market te gaan. Ik heb aangewezen waar deze was, aangezien twee van de drie pas deze week zijn aangekomen en de derde het ook niet precies wist. Dit was het moment waarop ik besefte dat ik er al best wel lang ben en al best veel weet van de stad. Ik ben nu een van de "oudere" vrijwilligers. Daarna op de Plaza de Armas nog iets gedronken, op een balkonnetje met een mooi uitzicht over de Plaza de Armas. Erna ging iedereen snel naar huis voor de lunch. De rest van de dag heb ik lekker rustig aangedaan, voorbereidend op een nieuwe werkweek. Daarom is het nu ook tijd om lekker te gaan slapen :)

Buenos noches a todos! (Goedenacht aan iedereen!)

Daisy

(0 from 0 votes)
 
Op de helft! Na een mooie week :)https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429947/op-de-helft-na-een-mooie-week-
Op de helft! Na een mooie week :)
 

Een geslaagd weekend en een nieuwe afdeling   (published in Peru)

February 8, 2017 by   Comments(2)

, , ,

Een nieuwe week is begonnen, na een erg leuk weekend. Vooral de zondag was erg vol haha, vandaar dat ik nu pas tijd heb gevonden dit verhaal erover te schrijven. Maar het is een goed teken natuurlijk :). Zaterdag heb ik eerst heerlijk uitgeslapen en ben ik erna op pad gegaan naar de San Pedro Market (die grote overdekte markt van eerst met al die vele kraampjes met mooie gekleurde spullen). Eigenlijk wilde ik na de middag gaan, maar aangezien het weer hier onvoorspelbaar is, het 's middags vaak regent en het 's ochtends nu juist erg mooi en zonnig was, was de keuze snel gemaakt. Mijn doel was alvast wat souvenirs voor de thuisblijvers te kopen, stiekem gaat de tijd namelijk best snel, en je weet nooit wat ik in de volgende weekenden nog ga doen. Maar natuurlijk kwam ik ook met allerlei dingen voor mezelf thuis. Waaronder een setje oorbellen, waarvan een een zon en de ander een maan is. Die heb ik hier al meer gezien. Erna dus geluncht en de rest van de dag lekker lui weekend gehouden. Ook maar slim, want zondagochtend zou ik met Santiago naar de Kathedraal gaan op de Plaza de Armas, hier is dan een mis en is dan tot 09.30 gratis. Dus ja, dat was best vroeg opstaan voor een zondag. Maar het was het waard. En uiteindelijk heeft Santiago me een hele kerkentour door Cusco gegeven. Jammer genoeg moest ik voor de andere drie die ochtend wel betalen. Eentje was in de mooie wijk San Blas (die met de mooie smalle straatjes en het leuke marktje). En voor de laatste moesten we een eind klimmen, maar daar tegenover staat dan natuurlijk het prachtige uitzicht over Cusco. Met op de voorgrond de Plaza de Armas en op de achtergrond de mooie groene bergen. Hierna zijn we teruggegaan, met onderweg nog een typisch lekkernij van hier gekocht als laat ontbijt. Daarna gingen we met de hele familie (de hostmoeder, oma, Santiago en ik) naar de begraafplaats. Die zijn echt heel anders dan in Nederland. In plaats van in de grond, liggen ze opgestapeld in muren. Elk hebben ze een eigen "raampje" waar hun naam in staat en familie verder allerlei persoonlijke dingen in kan plaatsen (denk aan beeldjes, kaarsjes, sieraden enz.). Erg indrukwekkend om te zien, en des te meer omdat het echt een Peruaans iets is (ik heb geen toerist gezien) en ik hier zomaar deel van mocht uitmaken. Ook nam oma me de hele tijd bij de hand, wat ik alleen maar mooi vond, met een Peruaanse oma zo door de stad lopen. Daarna hadden we lunch en kon ik even rusten. Want 's avonds zouden Santiago en ik nog meer kerken bezoeken, die dan een mis hadden. Stiekem was ik al best moe, maar het leek me zo leuk en ik vond het zo lief dat Santiago me zo overal mee naartoe nam, dat ik graag om 18.30 weer mee naar buiten stapte. Het was dus ondertussen al donker, maar dit gaf ook wel een speciale sfeer. En met een Peruaanse jongen aan mijn zij, durfde ik het wel aan haha. Weer drie of vier (ik ben de tel kwijt...) gezien, waar allemaal een mis bezig was. Dit maakte het wel extra speciaal, de gebeden en het gezang op de achtergrond. In alle kerken die ik die zondag heb gezien, vielen me een aantal dingen op. Ten eerste is een groot deel van de kerk gedecoreerd met goud. Ten tweede staan door heel de kerk allerlei beelden van heiligen met de uitgebreid gedecoreerde kleding. Santiago vertelde me dat velen ook mee kunnen worden genomen in een processie, op een feestdag speciaal voor deze heilige. Zo was die van de patroon San Blas 3 februari. Hier zijn speciale draagbanken voor die door vele mensen gedragen moeten worden. Ze zagen er inderdaad erg zwaar uit.... Ten derde worden kerken hier drukker bezocht dan die in Nederland, Peru is een erg katholiek land, en dat zag ik vandaag mooi terug. Ook Santiago, iemand van mijn leeftijd (22 jaar) maakte bij elke kerk een kruisje en stak bij een een kaars aan. Hij vertelde dat hij dat altijd doet, omdat hij echt gelooft dat deze heilige bestaan heeft en heeft gedaan wat ze zeggen. Ik vond dit indrukwekkend om te horen en tegelijkertijd ook heel erg mooi.
Toen we hierna thuis kwamen, merkte ik dat ik best wel honger had, wat wil je, na een hele dag met veel lopen en nieuwe indrukken. Dus heb ik lekker typisch nog twee stukjes kipfilet gegeten, bereidt door Santiago en ben ik erna snel gaan slapen. Want de volgende dag stond mij alweer een nieuwe uitdaging te wachten: beginnen op de afdeling obstetrie/gynaecologie. Hier komen vrouwen die zwanger zijn op controle en er komen vrouwen met klachten aan de geslachtsorganen. Tot nu toe heb ik vooral meegekeken met het onderzoeken van de zwangere vrouwen, waarbij ze de buikomvang meten ("hoogte" van het kind), luisteren via echo naar de hartslag van het kindje en controleren of mensen dikkere voeten/benen hebben. Tenslotte meten ze nog de bloeddruk, waarvan de arts na de eerste keer vroeg of ik wist wanneer de bloeddruk niet goed was. Sindsdien mag ik bij iedere patiënte de bloeddruk meten. Eigenlijk vroeg ze ook of ik de rest van het onderzoek wist, maar toen moest ik bekennen dat dit niet zo was. Ik ben hier nu twee dagen en nu al vallen me een aantal dingen op, maar die bewaar ik weer voor een andere keer, want zoals jullie misschien wel merken, kan ik pagina's volschrijven met alles wat ik hier meemaak en zie ;) Voor nu ga ik zo lekker slapen om deze week bij de obstetrie af te maken. En dan... ben ik al op de helft van mijn project hier!

Ciao mi familia y amigos (mijn familie en vrienden),
Daisy

(0 from 0 votes)
 
Een geslaagd weekend en een nieuwe afdelinghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429702/een-geslaagd-weekend-en-een-nieuwe-afdeling
Een geslaagd weekend en een nieuwe afdeling
 

Los niños (de kinderen)   (published in Peru)

February 3, 2017 by   Comments(2)

, , , ,

Mijn laatste dag op de kinderafdeling heb ik net afgerond. Ik vond het erg leuk en het bevestigt aan mij maar weer des te meer dat kinderen echt mijn ding is. Toch heb ik de afdeling zelf wel gezien en ben ik blij dat ik volgende week op een andere afdeling begin, namelijk obstetrie. Als het goed is ook weer voor twee weken. Voor de laatste twee weken is mijn plan nu een week echografie en een week tandheelkunde. En dan zit mijn medisch project er alweer op. Vandaag ben ik op de helft ervan. Er zijn een aantal dingen die mij altijd bij zullen blijven van de kinderafdeling:
1. Ze zijn niet erg hygiënisch. De kindjes worden omstebeurt allemaal op hetzelfde matje gelegd om te wegen en vervolgens op hetzelfde doekje om te wegen, ook al heeft het kind hier net met zijn luier opgezeten of op gesnotterd. Vervolgens is er niemand die zijn handen wast tussen het ene kind en het andere kind, behalve bij het lichamelijk onderzoek. Gelukkig heb ik mijn eigen desinfectiegel meegenomen en had ik die als standaarduitrusting in mijn witte jas zitten (handig, zulke grote zakken)
2. Moeders geven overal en altijd gewoon hun kind de borst. De meesten hebben dan ook geen bh aan, want dat werkt natuurlijk net iets praktischer. In Nederland zie ik het ook weleens, maar lijkt het net normaal als even je telefoon checken of de krant lezen. Niet alleen in het ziekenhuis dus, maar ook in de bus, bij een bushalte of zomaar op een bankje.
3. Soms zitten moeders uuuuren te wachten voordat ze naar binnen mogen voor het onderzoek. Het meten en wegen gaat 's ochtends wel aan de lopende band, maar zoals ik al in een eerdere blog uitlegde, moeten ze erna buiten wachten en worden ze teruggeroepen voor het lichamelijk onderzoek en ontwikkelingsonderzoek. En dit gaat nou eenmaal soms sneller dan andere keren. De ene keer zitten er ook meer onderzoekers dan andere keren... Soms zijn ze ook ineens een halfuur, of twee uur weg en het is me dan een raadsel waar ze heen zijn. Dan zit ineens één iemand alleen alle kinderen te onderzoeken in plaats van drie. Maar he, het zal wel zo horen. Gewoon een beetje sneu voor al die moeders die er voortaan maar denk ik een dagje uit van maken.
Ik zal vooral de kindjes gaan missen. Dat er ineens zo'n dropje in de deuropening staat en nieuwsgierig naar je kijkt. Dat er een kindje aan het spelen is, er een andere bij komt, ze beide eerst afwachtend kijken, maar dat ze vervolgens samen spelen. Alle kinderen die rondlopen met mutsjes in de mooiste kleuren, met oortjes en oogjes, of gewoon dik ingepakt zijn in allerlei doeken, waardoor alleen nog het gezichtje zichtbaar is. Dat er zulke kleine en fragiele baby'tjes bij waren dat ik ze nauwelijks durfde aan te raken. De grote ogen van sommige kindjes, die je dan heel verwonderd en soms een beetje bang voor wat komen gaat aankijken. Sommigen die een opmerking maken over je blonde haar of vragen waar ik vandaan kom. Ja, die boefjes maakten mijn dag elke keer weer de afgelopen twee weken. Ik heb genoten! Dan is het nu tijd voor een nieuwe uitdaging: de obstetrie, ik ben benieuwd!

 

(0 from 0 votes)
 
Los niños (de kinderen)https://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429550/los-nios-de-kinderen
Los niños (de kinderen)
 

Het busvervoer in Cuzco   (published in Peru)

February 2, 2017 by   Comments(0)

, , , ,

Aangezien ik al bijna vier weken elke dag met de bus naar mijn werk op en neer rijdt en af en toe ook nog naar het kantoor van Projects Abroad of het centrum, zijn me ondertussen een paar dingen die me opvallen. Ik neem eigenlijk altijd de "Batman", maar allecbussen hier hebben zulke spannende namen, zo ook "Zorro" of "El Dorado". Ten eerste een beschrijving van de bussen. Het zijn geen buurtbussen en ook geen stadsbussen, maar iets ertussenin. Qua grootte dan. Qua luxe valt het onder alle gemiddelden van Nederland. Ze hebben ongeveer 20 zitplaatsen en dan naar eigen zeggen nog 18 staanplaatsen (dat ligt eraan hoe dicht je op de ander moet en wil staan). Ook zijn er meestal twee of drie zitplaatsen die rood gemarkeerd zijn, die zijn gereserveerd voor invaliden, zwangere vrouwen en mensen met kleine kinderen. Ik ga hier expres maar nooit zitten, want waarschijnlijk denken ze dan dat ik het niet begrijp, of zo arrogant ben dat ik er toch gewoon ga zitten. Toch zit er ook in de luxe van de bussen wel wat verschil, zo heb je bussen met harde plastic stoelen, maar ook stoelen die gestoffeerd zijn. Bij de ene lijk je ook meer beenruimte te hebben dan bij de andere. Sowieso verschillen ze allemaal een beetje van indeling, zo hebben sommige voor nog vier schuine zitjes. Allemaal hebben ze aan de ene kant twee stoelen naast elkaar en aan de kant van de weg een stoel. Je hebt twee mensen die de bus "besturen", een buschauffeur, die zijn handen vol heeft aan het verkeer, want er zijn geen rijstroken en soms lijken er ook helemaal geen verkeersregels te zijn. Dan heb je nog een persoon die bij de deur staat en roept welke halte de volgende is. Nu weet ik wel wat er komt en welke halte ik moet hebben, maar je kan je wel voorstellen dat dat de eerste week alleen maar geschreeuw voor mij was. Als het jouw halte is, moet je proberen boven alles uit "vaja" en dan de halte te noemen en daarop geef je het geld. Ook daarvan kun je je voorstellen, dat ik me daarbij de eerste week nogal ongemakkelijk voelde. Echter kun je, als je dit echt niet wilt, ook al eerder je halte noemen en het geld geven. Maar natuurlijk is het dan altijd maar afwachten of ze uiteindelijk dan ook echt bij jouw halte stoppen... En als we dan bij een halte zijn roept hij/zij heel hard naar buiten welke haltes ze allemaal aandoen. En natuurlijk ook daar dat mensen weer snel moeten uitstappen (en weer instappen): "suba suba! Rapida!". Ze houden tijdens dit alles geen rekening met reizigers. Oud, jong, met kindjes, een wandelstok of veel tassen, allemaal moeten ze opschieten en worden ze half de bus ingeduwd en geroepen. De bus rijdt al als de laatste persoon bij wijze van spreke nog met een been buiten staat. Vamos! Ook al zit de oma die net is ingestapt nog niet, we sjeezen er alweer vandoor. Tijdsefficient, maar niet erg klantvriendelijk. Maar zoals ik er nu al wat aan gewend ben, zijn de Peruanen hier dat dus ook. En ach daar betaal je dan ook maar 70 cents (17,5 eurocent) voor ;). Wat zal ik straks moeten wennen om weer met de NS, Arriva en Breng te reizen... Zowel qua manieren, maar ook qua geld haha.

Vaja vaja! Suba suba! Rapida! Vamos! 

(0 from 0 votes)
 
Het busvervoer in Cuzcohttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429514/het-busvervoer-in-cuzco
Het busvervoer in Cuzco
 

Opvallende, typische dingen in Peru   (published in Peru)

January 29, 2017 by   Comments(1)

, , ,

Nu ik hier al drie weken ben, zijn er een aantal dingen die me zijn opgevallen. Voor mij zijn ze ondertussen al normaal en alledaags, maar ik snap dat ze dat voor ons niet echt zijn.
1. Moeders dragen hun kinderen in een deken op hun rug. De twee overliggende punten knopen ze aan elkaar om het kind en de andere punten knopen ze voor om hun middel, schuin over hun schouders. Het opvallende vind ik, dat de kinderen, zeker baby's er echt helemaal in zitten. Ik zou bang zijn dat ze stikken, maar blijkbaar gaat het altijd wel goed. (Hoop ik). Niet alleen vervoeren ze er kinderen in, ook gebruiken ze het als een soort rugzak om hun spullen in te vervoeren. Ik zie hier namelijk niemand met een kinderwagen of rollator lopen, en mijn volgende punt zal verklaren waarom...
2. Ze geven hier niet zoveel om infrastructuur. Binnen in mijn huis, het ziekenhuis en ook het kantoor van Projects Abroad ziet alles er relatief netjes en onderhouden/verzorgd uit. Maar de straten zijn soms een grote zandbak, veranderend in een modderpoel als het flink geregend heeft. En dat doet het nou eenmaal in deze periode die ik er ben, de regenperiode, erg veel. Zo zijn er ook bushaltes, waar ervoor een brede geul ligt. Hoe kom je dan in hemelsnaam bij de bus? Nou er liggen wel plankjes overheen, maar naast de bushalte, natuurlijk niet ervoor.
3. Iedereen noemt iedereen hier "mama" of "papa". Zo ben ik al erg vaak "mama" genoemd. De eerste keren vond ik dit wel raar, maar toen vertelde Sophia dat dat hier normaal was. En nu ben ik er ook alweer aan gewend. Ik hou het toch liever bij señora/señorita en señor.
4. Het is hier heel gewoon om 's avonds om 23.00 nog een hele uitgebreide maaltijd te verzorgen. Als ik alleen nog maar wil slapen, staat mijn hostmoeder nog in de keuken te bakken en braden. Dit is wel alleen voor speciale gelegenheden. Zo heb ik het hier nu twee keer meegemaakt, namelijk met mijn hostmoeder's verjaardag en gisteren, toen er vrienden langs kwamen.
5. Coca is hier zowat heilig. Ik las al overal dat het zou helpen tegen de hoogteziekte, dus heb ik ook heel braaf de eerste week elke dag coca-thee genomen en naar de Rainbow Mountain coca-koekjes meegenomen. Maar nu blijkt het ook goed te zijn voor buikpijn en allerlei andere kwaaltjes. Oké, voor de hoogteziekte geloof ik nu, want ik heb daar heel weinig last van gehad (nog steeds geen bewijs, je moet ook veel drinken, en aangezien ik dus veel thee dronk, heb ik dus ook veel gedronken die dagen haha), maar dat het een soort allesgenezend middel is, betwijfel ik nog.
6. Afspraak is hier niet altijd afspraak en ze kijken niet zo nou op een kwartier later of eerder (vooral later, overigens). Vaak moet je dingen een aantal keer vragen voordat ze echt worden gedaan. Ook blijven dingen vaak tot het laatste moment onzeker. Zo heb ik dus elke week een sociale activiteit, maar kreeg ik tot nu toe altijd een dag van tevoren (bron verschilde ook per keer trouwens) te horen wat deze sociale activiteit zou zijn en waar. Ook op het werk kijken ze niet op of om als ik 08.00, 08.15, 08.30 of helemaal niet kom (dit laatste heb ik overigens nog nooit geprobeerd hoor haha). De andere tijden ben ik allemaal weleens binnen komen wandelen, maar dat komt ook weer omdat de tijden van ons ontbijt nog weleens verschillen en ook de bussen geen vast schema kennen. Oftewel, Peruanen plannen niet zoveel, maar eigenlijk kan je in Peru ook niet zoveel plannen, dus he, neem het ze eens kwalijk. En eerlijk, vind ik het soms ook wel superfijn, want wat zijn wij in Nederland soms gestresst op datum en tijd en afspraak.
7. Men is hier heel direct. Veel dingen worden tegen elkaar gezegd in de gebiedende wijs en veel mensen zeggen ook gewoon wat ze denken. Ook dit is soms fijn, maar soms ook wat ongemakkelijk.
8. De lunch is hier de belangrijkste maaltijd van de dag. Voor ontbijt krijg ik niet meer dan een broodje, eventueel met jam of boter, een banaan, wat thee en op mijn verzoek wat sinaasappelsap (hier meer Fanta, trouwens). Echter de lunch, daar kan het niet gek genoeg. Sowieso is er altijd een voorgerecht, meestal soep in mijn geval. Daarna komt het hoofdgerecht met vaak rijst en/of aardappels, kip en groente. Nooit gedacht dat je rijst en kip op zoveel manieren kan bereiden haha. En ja, soms eten ze rijst en aardappels samen, heel vullend, kan ik je vertellen. Ze vragen altijd of het smaakt en of ik meer wil. Nee, qua eten kom ik hier niets tekort. Ze kennen niet echt een toetje, dus dat mis ik soms nog wel. Ik zeg er wel bij, dit is hoe het in mijn gastgezin gaat. Ik hoor ook verhalen van andere vrijwilligers die bijvoorbeeld geen soep vooraf krijgen.
Conclusie: Sommige dingen zijn slechter, sommige dingen zijn beter, sommige dingen mis ik uit Nederland en sommige dingen zou ik wel mee willen nemen. Maar alles went, en juist deze ervaringen maken deze reis natuurlijk zo speciaal, dit is het echte Peru!

(0 from 0 votes)
 
Opvallende, typische dingen in Peruhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429370/opvallende-typische-dingen-in-peru
Opvallende, typische dingen in Peru
 

De kinderafdeling   (published in Peru)

January 26, 2017 by   Comments(0)

, , , ,

Nu ik een aantal dagen op de kinderafdeling rondloop, vind ik het tijd om hier iets over te vertellen. Want natuurlijk geldt ook hier dat het totaal anders is dan bij ons. De afdeling waar ik werk, is voor 0-3 jarigen, oftewel een soort consultatiebureau. Ze worden gemeten en gewogen. 's Ochtends worden bij de administratie, waar de mensen zich hebben aangemeld, papieren mappen gehaald met daarop de namen. De ouders, meestal alleen de moeder, wordt binnengeroepen aan de hand van deze mappen. Soms komt er iemand een tikkeltje brutaal binnen, want ze wacht al zolang. Vaak wordt dan haar naam gezocht en mag ze door. Vervolgens worden ze verwezen naar een plek om hun kindje uit te kleden. Als het druk is, wordt als vervanging maar de plek gebruikt waar ook wordt gemeten of een speeltafel. Soms moeten ze nog naar een afdeling en wordt aan mij of een van de anderen gevraagd de map naar een andere afdeling te brengen. Vervolgens zijn er nog drie bureaus met achter elke een andere vrouw met een eigen taak. Ik ben er nog niet helemaal precies achter welke taak, maar eentje is volgens mij psychomotoriek (figuurtjes teken, op een been staan enz) en de andere is algemene inspectie (symmetrie, fontanellen, geslachhtsorganen enz). Toevallig werd ik vandaag gevraagd hier mee te helpen en mocht ik zelf baby'tjes onderzoeken. Dat vond ik natuurlijk erg leuk. Maar tot nu toe heb ik vooral kinderen gewogen en gemeten.
Verder is de ruimte gevuld met erg veel speelgoed. Er staan kleine tafels met kleine stoeltjes, foamkussens in de vorm van een trap en glijbaan en soms rolt er ook wel eens een bal door de ruimte. Dit maakt het wel heel levendig, en ik vind het dan ook geweldig. Als je even niets te doen hebt, kun je altijd wel kindjes kijken. Kortom, het is echt mijn afdeling :)

 

Adiós y Ciao

(0 from 0 votes)
 
De kinderafdelinghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/DaisyvanBoekel/read/429213/de-kinderafdeling
De kinderafdeling