click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Recent Blog Posts Worldwide

I almost quit..; Bijna gestopt..   (published in Nepal)

October 21, 2017 by   Comments(0)

,

I almost quit my participation on the first day it started! As I told you, I had to push the tube further until it was 170 cm inside. This went well and I felt good the whole day. Falling asleep went surprisingly well too. The tube got a nice place in bed on its own pillow next to me. However, at 03.00 I woke up incredibly nauseous. All I wanted then was to take the stupid thing out and feel good again. I told myself I had to keep it inside until the next morning, because I didn't know if I just could pull it out. After a while I felt somewhat better and fell asleep again. The next morning I still felt really bad, but I went to the hospital for the first testing day. I made myself wait until after breakfast with quitting, because breakfast would either make me feel even worse or it could make me feel better. Luckily, I felt better after breakfast and continued participation.

The rest of the week went really well. It was a hassle to carry the tube around every day and night, but both my nose and my throat got used to the feeling of the tube. The week went by pretty fast, and yesterday the tube was removed again! This also went really well, and I am so happy I made it through the whole week! 

I have a last research participation next week and that's it, because I'm leaving Maastricht on Friday! The Wednesday after I will move to Ireland to do my internship. I have already started packing, which isn't that easy. I have to make a pile with things I need in Ireland, a pile with things I need in Nepal, a pile with things I need in spring, and a pile with things I don't need until next summer  . On Monday, I will take the pile for next summer with me to my grandmother and store it in her garage. I am so happy she is willing to store all my stuff for such a long time! My other grandparents are storing the piles I need in Nepal and spring. I am so lucky to have the kindest grandparents in the world! 

Funfact: only 60 days left until my Nepal adventure starts! 

Op de eerste dag van het onderzoek was ik bijna gestopt met meedoen! Zoals ik al had gezegd moest ik het slangetje verder duwen tot het 170 cm binnen was. Dit ging goed en ik voelde me ook de hele dag goed. In slaap vallen ging ook verrassend goed. Het slangetje kreeg een mooie plek in bed op z'n eigen kussen naast mij. Maar om 3 uur 's nachts werd ik enorm misselijk wakker. Ik wou heel graag dat stomme ding uit mn neus halen en me weer goed voelen. Maar ik wist niet of ik hem er zomaar uit kon trekken, dus ik moest wel wachten tot de volgende ochtend. Na een tijdje voelde ik me weer wat beter en ben ik weer in slaap gevallen. De volgende ochtend voelde ik me nog steeds niet goed, maar ik ben naar het ziekenhuis gegaan voor de eerste testdag. Ik wou wachten met stoppen tot na het ontbijt, omdat die me óf nog misselijker zou maken óf ik zou me er juist beter door voelen. Gelukkig voelde ik me na het ontbijt beter en ben ik doorgegaan met het onderzoek.

De rest van de week ging het heel goed. Het was een beetje een gedoe om het slangetje dag en nacht bij me te dragen, maar mijn neus en keel wenden gelukkig aan het gevoel. De week ging best wel snel voorbij en gisteren werd de sonde er weer uit gehaald! Dit ging ook heel goed en ik ben nu heel blij dat ik het toch de hele week heb volgehouden!

Ik heb volgende week nog een laatste onderzoekje en dat is het dan, want ik vertrek vrijdag uit Maastricht! De woensdag erop verhuis ik naar Ieland voor mijn stage. Ik ben al begonnen met inpakken, wat nog niet zo makkelijk is. Ik moet een stapeltje maken met dingen die ik in Ieland nodig heb, een stapeltje met dingen die ik in Nepal nodig heb, een stapeltje met dingen die ik in het voorjaar nodig heb, en een stapeltje met dingen die ik pas in de zomer weer nodig heb . Maandag breng ik het stapeltje voor aankomende zomer naar mijn oma om het in haar garage op te slaan. Ik ben zo blij dat zij al mijn spullen voor zo'n lange tijd op wil slaan! Mijn andere oma en opa slaan de spullen op die ik in Nepal en in het voorjaar nodig heb. Ik heb zo'n geluk met de liefste opa en oma's in de wereld! 

Leuk weetje: nog maar 60 dagen tot mijn avontuur in Nepal gaat beginnen! 


(0 from 0 votes)
 
I almost quit..; Bijna gestopt..https://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/439059/i-almost-quit-bijna-gestopt
I almost quit..; Bijna gestopt..
 

Week 2 op school   (published in Tanzania)

October 20, 2017 by   Comments(1)

Maandag

Vanwege Saint Luke Day op woensdag, staat alles in het teken van de voorbereidingen. Dit betekent vooral de dansjes en liedjes herhalen en verder enige chaos. Het lukt niet echt om 'gewone' lessen te doen. Wel gaan we vandaag eindelijk de vlaggetjes maken. Kiki heeft met haar klas in Nederland al een keer vlaggetjes gemaakt en nu zijn de kinderen van klas A en B in Tanzania aan de beurt. Je merkt goed dat de kinderen graag het voorbeeld overnemen en wat minder zelf bedenken hoe ze het vlaggetje versieren. Het plezier is er niet minder om en alle kinderen doen hun best om er iets moois van te maken.
Voorbereidingen st luke day

Dinsdag
Dinsdag begint niet heel gunstig: na het wegbrengen van de borden naar de keuken maak ik een verkeerde stap. Vervolgens zit ik op de grond met een pijnlijke linkerenkel. Al snel zijn er 3 mensen bezig om te helpen en ondertussen hoop ik dat het niet al te erg is. Lopen gaat op zich wel, maar ik ga toch maar uitrusten in plaats van naar school. Dan maar huiswerk maken met Kiki. Na de lunch hobbel ik nog even naar school waar ze weer bezig zijn met de voorbereidingen voor woensdag.
Na school hadden we al een bezoekje aan het Endulen Hospital gepland staan, op uitnodiging van een Nederlandse arts die hier 2x per jaar 2 maanden vrijwillig werkt. Na een korte controle van mijn enkel (niks ernstigs aan de hand, gewoon rustig aan en indien nodig pijnstillers), krijgen we een rondleiding. Het is een vrij eenvoudig maar toch groter en beter dan verwacht. Er zijn totaal 100 bedden, verschillende afdelingen, een grote en een kleine operatiekamer, een soort gastenverblijf (ook voor de medische vrijwilligers van Projects Abroad). De patiënten zijn vooral Maasai die soms dagen lopen om hier te komen. Zo komen er vrij veel vrouwen om hier te bevallen en sommige blijven een paar weken, maar vaak gaan ze a 1 dag na de bevalling weer naar huis (meestal weer lopend...). Een paar weken geleden heeft de Nederlandse dokter met succes de eerste keizersnede uitgevoerd. Een andere 'luxe' die ze binnenkort hebben is een bloedbank, met behulp van een koelkast uit Nederland. Donoren werven doen ze o.a. in de kerk (met motivaties zoals 'wat als jouw kind aangevallen is door een leeuw...'). Dit waren weer veel bijzondere indrukken.

Woensdag
De ochtend is weer gevuld met oefenen oefenen oefenen :). Verder proberen we te helpen met alles klaar te zetten, zoals de vlaggetjes ophangen en banken buiten zetten. Rond 12 uur komen de eerste ouders binnen druppelen terwijl de kinderen onvermoeid (doch enigszins bezweet) het dansje oefenden). Als de meeste ouders er zijn gaan ze in de klassen de werkschriftjes van de kinderen bekijken. Daarna volgt het optreden met de liedjes en dansen wat erg leuk is voor zowel de kinderen als de ouders. Daarna begint de 'parent meeting' die uiteindelijk ruim 3 uur duurt. Ondertussen gaan we lunchen en daarna neemt Mepu ons mee naar een vrouw die een paar honderd meter verder woont om sieraden te maken. Ze woont in een heel eenvoudig huisje zoals de meeste mensen hier. Ze maakt allerlei bijzondere Maasai sieraden van kleine kraaltjes maar ook simpelere modellen. Ik probeer een spiraalarmbandje te maken en Kiki gaat aan de slag met iets grotere kraaltjes om een ketting te maken. Na een uur wordt Kiki afgeleid door het voeren van de koeien en geiten buiten en gaat ze daar kijken. Ze wil ook wel met een stok de dieren tikken... Vervolgens mag ze even rondkijken in een ander huisje/hokje buiten. Zodra ze haar hoofd naar binnen steekt, begint er een kind (ongeveer 1,5 jaar) heel hard te krijsen. Sommige kinderen zijn hier echt bang van blanke kinderen (de meeste niet hoor, die zijn gewoon nieuwsgierig). Zaterdag gaan we weer verder met de sieraden, want voor vandaag is het weer mooi geweest.

Donderdag
Vandaag is het weer een 'gewone' lesdag, maar iedereen moet weer even inkomen. Met redelijk succes doen we vandaag een rekenles met fruit (2+3 apples, 1+4 bananas, etc.). Daarna proberen we een som met kinderen als het aantal (dus 7 kinderen naar voren en dan vragen of iemand er 5 van wil maken). Dat gaat niet gelijk goed, maar na 3 keer lukt het toch aardig.
Daarna doen we met Sue mee in klas B met spelletjes. In groepjes spelen ze memory, domino of maken ze een puzzel. Dat gaat erg goed en ze vinden het ook heel leuk. Af en toe moeten we een beetje ingrijpen, maar minder dan gemiddeld :).

Na de lunch gaan we met Mepu mee naar zijn dorpje. Hij woont in een Maasai dorp met vooral traditionele 'boma's' (Maasai hutjes) die verspreid over een aantal heuvels staan. Het is bijzonder om te zien hoe eenvoudig ze leven. Kiki maakt al snel nieuwe vriendjes en loopt lekker rond om van alles te ontdekken (hutjes, geiten, takken, enz). Ook mogen we proberen om met de pijl en boog te schieten. Voor Kiki is het wat lastig, maar - al zeg ik het zelf - bij mij ging het best goed. Zeker als het touw van de boog opnieuw gespannen is, komt de pijl aardig ver. Mijn doel is om de boom te raken en dat lukt! De volgende pijl blijft zelfs in de boom steken :). Mepu probeert het ook, maar het lukt hem niet (hopelijk schaadt dat zijn reputatie niet al te veel... haha).

Vrijdag
Vandaag alweer de laatste schooldag voor ons. Ik wist dat 2 weken erg kort zou zijn want we zijn net een beetje gewend. Gister was Kiki nog in tranen omdat ik zei dat we al bijna weg gaan. Ze wilde ook niet meer op safari (aanstaande) maandag en niet meer naar Zanzibar (3 dagen). Na gisteravond gepraat te hebben leek het al beter en vanochtend zei zei 'mama, ik heb nagedacht en het is goed, ik wil ook die andere dingen doen'. Mooie start van de dag :).

Op school hebben we in de ochtend in beide klassen een tekenopdracht gedaan. Ze kregen een blaadje met 6 cirkels en daar moesten ze iets mee tekenen. De eerste paar hebben we voorgedaan (gezicht, zon, bloem) en daarna mochten ze zelf kiezen. Ze vonden het in het begin best lastig om zelf iets te verzinnen en er kwamen veel dezelfde dingen uit, maar ze waren erg ijverig en redelijk stil. Dus weer een klein succes!

Na de lunch hebben we vooral lekker gedanst buiten op K3 liedjes. Kiki wilde graag bewegingen voordoen dus dat werd een leuke show met veel gekke dingen. Ze ging wederom mee met de schoolbus om een deel van de kinderen thuis te brengen. En dat was het alweer, onze tijd met deze leuke kids!

Morgen gaan we de sieraden afmaken, inpakken en waarschijnlijk nog even buiten spelen met de kids die hier wonen. Zondag kunnen we nog een keer naar de kerk en dan na de lunch vertrekken we naar Karatu. Hier slapen we 1 nachtje en dan gaan we maandagochtend vroeg in de herkansing met de safari, deze keer in Tarangire national park ('the most underrated park in Tanzania' dus dat komt vast goed!).

 

(0 from 0 votes)
 
Week 2 op schoolhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/lieketerlouw/read/439042/week-2-op-school
Week 2 op school
 

Week 7   (published in Ghana)

October 20, 2017 by   Comments(1)

Fri: Today, Tine and I broke up about five fights during right to play at the shelter. Admittedly, they were between seven year olds so it wasn't that impressive. After that riveting start to the morning, it was time to leave for cape coast with Claire, tine, julie, laura, anna and zarreen. We had to take multiple tros to get there, one of which we almost got kicked out of because three of us went to look for a bathroom and we're taking too long. After receiving a panicked call from Claire that people were yelling at her, we began sprinting down streets to get there, much to the amusement of the locals. It was a long, cramped, bumpy ride as usual, but our accommodation in cape coast once we arrived was anything but. We stayed in the bamboo village, owned by a Rastafarian named Kobi. He was basically the equivalent of if Bob Marley and Jesus had a baby. Our beds were bundles of straw with sheets over them, the village itself was literally on the beach, and we were about a football fields distance from the cape coast castle. It was absolutely incredible.

Sat: we woke up at 5am to get to kakum national park early, since it's always busy on weekends. Our taxi drivers who brought us to the village the night before picked us up and took us on the hour long drive there. We got stopped at a police checkpoint where our driver calmly got out, handed the cop money, then drove off. While these stops are an everyday occurrence here, I never get used to being pulled over by officers with huge
Machine guns. We finally got to the national park, and we're greeted by our tour guide Christopher. He took us on a short but steep hike up to the famous canopy walk, then bid us luck and went on his way. The canopy walk surprised me for two reasons: one, it was waaaay shorter than I expected. It consisted of only seven bridges, which we finished in about half an hour (including multiple photo shoots on the bridge). Secondly, I naively wasn't expecting it so swing so much. Being up in the trees and taking in an entire rainforest is amazing, but looking down and seeing the possible fall is less desirable. Thankfully, we all survived, and then agreed to do a forest walk with our guide. This was also pretty short, and he just showed us a bunch of different trees, but it was surprisingly fascinating. We learned about the trees used to make sticks for pounding fufu, drums, chewing sticks, and one that's actually a parasite and basically swallows other trees. When all this was said and done, it was only 9am. We headed back to our bamboo huts and went next door to a cafe for some breakfast. Unfortunately, this meal turned to lunch, because it took two hours for our food to get out. Could've been our large group, could've been relaxed Ghanaian time, but regardless the food was delicious. After eating, we made the short walk to the cape coast castle and began a tour there. It was one of the most moving things I've ever experienced, and anyone who goes to Ghana absolutely has to see the castle. These castles were created by colonists who manned the slave trade, and facilitated the imprisonment, torture, and death of millions of Africans. I cannot accurately describe the atrocities committed here as our incredible guide did, but essentially the castle was a breathtakingly beautiful location for some of the most disgusting acts of humankind. Men and women were separated and kept in underground dungeons for up to three months. 200 people packed into every classroom-sized room sat in their own waste in complete darkness until they were finally let out, only to be placed on a ship where conditions were even worse. I could go on ranting for pages and pages, but I'll leave it with what a plaque on the castle said: in everlasting memory of our ancestors. May those who died Rest In Peace. May those who return find their roots. May humanity never again perpetrate such injustice against humanity. We the living vow to uphold this.

After the castle, the majority of the group selected to relax on the beach for the rest of the afternoon. A bunch of university of cape coast students were hanging out in the village listening to music, so we got to take that all in as we enjoyed the fresh air and sun. The water was absolutely perfect. That night, kobi made us rice with peanut stew for dinner, which we all ate family style out of a big bowl. He also made a huge bonfire for us and some other travelers, and we all sat around roasting marshmallows and singing a song about weed that kobi made up (funniest thing I've ever heard). We went down the beach to a bar called oasis for about an hour, but finally surrendered to our sleepiness and went to bed.

Sun: I woke up at 5am sprinting for the bathroom. The following four hours were not pretty, and I shall refrain from going into detail. Good news is by breakfast I was on the mend. Despite having placed our orders at 9pm the previous evening to avoid the two hour wait, our food took even longer this time, but it was so ridiculous it was funny. We hopped on a tro and I slept all the way home, and upon our arrival Claire and I met our new housemate devang. Originally from India, he is completing his masters in the fletcher school at tufts like my dad! (Hi dad). He is a lovely addition to the house.

Mon: at the shelter, we did an activity called I am, I don't think I am where we read out traits and the kids had to stand in one circle or the other depending on what they thought. It wasn't the most successful, since Diana ended up telling kids where to go instead of making their own choices. But it was good vocab practice at least! The rest of the afternoon tine and I prepped for our workshop the next day. That night, we had another volunteer cooking lesson. Claire got stuck making the entire thing, but she did a great job and it was delicious!

Tues: tine and I worked at the shelter in the morning, which was pretty uneventful. That afternoon we had another empowerment session, this time about mental health. It went sooo much better than the other two, which was very exciting. The girls participated so much, and seemed to really like the activities we did. That night, some other volunteers and I went to a bar for karaoke night. It began with just one man singing random songs for about an hour, but then picked up with a bunch of locals belting it out. No one was that good, but their song choices were on point and their enthusiasm was beyond compare.

Wed: shelter again, nothing groundbreaking. Highlight was getting some amazing Indian food with my friends.

Thurs: today I was extremely tired and unmotivated, so I had to take an extra hour before I could get myself over to the shelter. I was really frustrated at myself for feeling so lethargic and uninterested, since I am here to do a job and I want to do it well. Lucky for me I have a very supportive mother who assured me everyone has these days and it doesn't make me a terrible person. Once I was there, I found myself really enjoying it and I felt a lot better. We had for new kids today, so it was a big rowdy group, but we managed to get through a Winnie the Pooh story so that's a win in my book. In the afternoon, we had our fourth workshop. The topic was sex and relationships, so it was easy to get the girls excited about the topic. We played sex jeopardy, had them draw and describe their dream boyfriend, and showed them how to put condoms on a banana. It was a hoot.

(0 from 0 votes)
 
Week 7https://www.mytripblog.org/pg/blog/Fmleonard/read/439034/week-7
Week 7
 

The Killing Fields   (published in Cambodia)

October 19, 2017 by   Comments(0)

It's been a several days since my last blog-I've been a very busy bee! After my amazing weekend in Siem reap, I unfortunately became ill...I'm not going into details but I had to take a few days off my project sadly. I think I went back a little early and everything was a bit much for me. What made the week harder is the different view of hitting children here in Cambodia. To hit a child isn't seen as unacceptable and it's taken me a while to adapt to seeing children being hit. Most of the time it's just a little hit but on occasion it isn't so gentle.

This week at the nursery has been so much better and I feel like I've turned a leaf-the more I'm putting into it, the more I'm getting out. Although I did have to use the naughty chair for the first time this week which the children didn't like as much!
Last weekend I decided to stay in Phnom Penh and explore the city...which ended in going to the S-21 museum and the killing fields. On 17th April 1975, the Khmer Rouge (led by Pol Pots) took control of Cambodia and set up polices to ruin human life and turned parts of Cambodia in to a graveyard of nearly 2 million people. Their aim was to turn Cambodia into a rural, classes society where there were no rich, poor or exploitation. They abolished money, free markets, schools, religion and traditional Khmer culture. Schools, shops and mosques were turned into prisons, stables and granaries. The regime didn't allow anyone to have a social life-if three people talked they could be accused of being enemies and arrested or executed. People were forbidden to show affection, humour or pity. Soon after seizing power, they arrested and killed thousands of soldiers, military officers, civil servants, intellectual people and the minorities (including people with glasses as they were seen as being intellectual). Many were held in prisons, interrogated, tortured and executed. The most important prison was S-21. Out of the approximately 14,000 prisoners, only 12 survived.

In December 1978, Vietnamese troops fought their way through Cambodia and recaptured Phnom Penh and created a new government to get Cambodia back on its feet. The Khmer Rouge leaders fled and reestablished their forces in Thailand. The Khmer Rouge continued to exist until 1999, when all its leader had been arrested or and had died.
S-21 was extremely hard to walk around because everything was there as it was left-the metal beds, the chains, blood stains on the floors. S-21 used to be a school so there were desks that the Khmer Rouge used to get the people to write their 'confession'. The Khmer Rouge believed the people they captured, were part of a secret service that held many secrets to Cambodia and other countries. Therefore they had to confess their secrets. Obviously hardly any of them were the enemy and so many made their confession up to stay alive because as soon as their confession wasn't good enough, they were murdered. There were also sporting equipment outside like big wooden frames that had ladders going up and down used for PE lessons, but these were used as torture apparatus by the Khmer Rouge. The torture sounded horrific and included water torture which was especially hard to hear about. I lost count of how many rooms I went in with just photos of victims. Once their 'confession' and been said, the victims were taken in a truck to the killing fields. They didn't shoot people because it was too loud and the bullets were too expensive. They used other forms to kill people (using knives/machetes or just beating them to death with bamboo sticks) but sometimes when they threw people into mass graves, some were still alive so they'd cover them in a chemical to finish them off and hide the smell of death. The hardest for me was the mothers and babies grave. There were approximately 450 mothers and babies in the grave. Next to it was a tree they called the Killing Tree where babies were held by their ankles and their heads were smashed against the tree. When the killing fields were found, it was said they found hair, skull and brain on the tree. There are still a minimum of 40 mass graves underneath the lakes.
It was brutal to see and hear. The visit to the killing fields was strange because as soon as you took off the audio headset, it was so peaceful and green. None of the original structures were there because when the Khmer Rouge had fled, the locals and gone in and stolen all the wood/tools.

 

(0 from 0 votes)
 
The Killing Fieldshttps://www.mytripblog.org/pg/blog/maddyb99/read/439028/the-killing-fields
The Killing Fields
 

What did I get myself into..!? - Waar ben ik aan begonnen..!?   (published in Nepal)

October 16, 2017 by   Comments(0)

,

Just to make sure: the title does not mean I am not doubting my trip to Nepal! Not at all actually. But, as you may already have seen in the pictures below - I started another research participation. Which includes wearing a nasal tube which goes into my small intestines for 5 days. This morning, at 7.30 , I had to meet up in the hospital. The tube was inserted into my nose and down my throat to my stomach. This did not hurt at all, it was just a little bit uncomfortable. Then, I moved to radiology where first the location of the tube was checked, which then was further moved into my intestines. I could go home and eat breakfast at 11.00. From then on, I have pushed the tube 5-10 cm further inside each hour. There is now 150 cm of tube inside my body, and this still has to increase to 170 today. 

So, back to what I have gotten myself into. It does and did not hurt. However, my nose keeps on running because it feels something is inside which does not belong there.. Second, I tried to wash my hair in the shower and I have never struggeled so much as this afternoon in doing this  Third, it feels like I have a fishbone in my throat which won't go away, and it won't because it isn't a fishbone but the tube.. And then I haven't even tried sleeping yet! But, let's stay positive: both my nose and throat will probably get used to something being there which does not belong there, and I will probably also get used to a tube being taped to my face while I shower and sleep. 

The next four days, I will go the the hospital each morning for 5 hours to participate in the research. Another positive thing: I will get free breakfast and lunch every day!  

Even voor de zekerheid: de titel betekent niet dat ik mijn reis naar Nepal betwijfel! Helemaal niet zelfs. Maar, zoals je misschien al op de foto's hieronder hebt gezien, ben ik aan een nieuw onderzoek mee gaan doen. Voor dit onderzoek moet ik 5 dagen een neus sonde die tot in de dunne darm gaat dragen. Vanochtend om 7.30  werd ik in het ziekenhuis verwacht. Het slangetje ging de neus in, door de keel en naar de maag. Dit deed helemaal geen pijn, het was alleen een beetje onprettig. Toen werd er met röntgen gekeken waar het slangetje was en werd hij de darmen ingeduwd. Ik kon naar huis en om 11 uur ontbijten. Vanaf dat tijdstip heb ik elk uur het slangetje 5-10 cm verder geduwd. Nu zit er 150 cm van het slangetje in mn lichaam, wat nog verder moet naar 170 vandaag.

Dus, even terug naar waar ik aan begonnen ben. Het doet en deed geen pijn. Maar, mijn neus blijft lopen omdat hij voelt dat er iets in zit wat er niet hoort.. Ook heb ik geprobeerd mijn haar te wassen onder de douche, wat nog nooit zo onhandig en lastig is geweest  Het voelt ook alsof ik een vissen graat in mn keel heb zitten die niet weg wil. En die wil natuurlijk niet weg omdat het geen graatje is maar het slangetje.. En ik heb nog niet eens geprobeerd te slapen! Maar, laten we positief blijven: mijn neus en keel zullen er wel aan wennen dat er iets in zit wat er eigenlijk niet hoort. En ik zelf zal ook wel wennen aan het vastgeplakte slangetje in mn gezicht tijdens het slapen en douchen. 

De aankomende vier dagen moet ik elke ochtend 5 uur lang in het ziekenhuis zitten om mee te doen aan het onderzoek. Nog een positief iets: ik krijg elke dag gratis ontbijt en lunch! 


(0 from 0 votes)
 
What did I get myself into..!? - Waar ben ik aan begonnen..!?https://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/438935/what-did-i-get-myself-into-waar-ben-ik-aan-begonnen
What did I get myself into..!? - Waar ben ik aan begonnen..!?
 

Week 6   (published in Ghana)

October 16, 2017 by   Comments(0)

Fri: Today I had work at the shelter, then got to meet the girls who will be in Tine and I’s empowerment session. They were definitely shy at first, but were easy to get laughing, so we felt good about that.That evening, a local friend of one of the volunteers invited us all to a birthday party of his friend. It was a lot smaller than we were expecting, but as is the norm in Ghana, everyone is so friendly and welcoming that we had a great time. Such a great time in fact, that we got home at about 6am. I will not be doing that ever again.

Sat: This morning we all dragged ourselves to Makola Market, one of the biggest markets in Accra. This is the same one Kasper and I tried to go to on a Sunday when no one was there. Today, it was absolutely packed and not for the faint of heart. Pushing through people, avoiding cars, and trying not to breathe in the smell of fish or pig hooves, our group had had its fill of the market after about an hour. We then headed to Oxford Street instead in search of food. We found a Chinese place where I had a HUGE bowl of wonton soup (complete with a spoon the size of my head) for only 20 cedis. Needless to say, I was overjoyed. That night, considering the prior evening that turned into morning, we stayed in and went to bed very very early.

Sun: Today all the girl volunteers plus a German friend of ours from an orphanage went to Black Star Square, where huge events are held. There is an arc reminiscent of the Arc du Triumphe that you can climb up for free to enjoy the view. Unfortunately, we are dumb and got tricked into paying 10 cedis to go up it. Oh well. The black star represents the fact that Ghana was the first African country to escape colonization, and is an extremely powerful symbol. So all in all, worth every cedi to see it up close. The rest of the day Claire and I struggled through laundry. I still do not know how to do it properly, because my clothes either end up seeming not clean at all, or stiff with soap. After that disaster, our local friend took us to a bar called Sorellios which was the best bar I’ve been to in Ghana so far. All outside, cheap drinks, good music, and we were the only obrunis. We had to go home early because of work the next day, but apparently everyone else stays out until 3am, so it was just getting good when we departed.

Mon: Today I attempted to do an activity with the kids at shelter where I ask them to draw an abstract “thing” and then they answer questions about it. The goal was to get them thinking creatively, then use that made-up object as a way to discuss their feelings more comfortably. Unfortunately, everyone took the assignment pretty literally, and the “things” I got were computers, birds, and mango trees. However, the questions such as “what does this thing like, what would it say to us, etc” still applied, and the kids proved they had very good reasoning skills. For those that drew a house, they said its favorite food was furniture or people. So while the activity didn’t go in the direction I was hoping to, it was still interesting to see what they came up with, and it was good english practice for them. In the afternoon, Tine and I continued preparing for our first empowerment workshop, the topic of which was self-esteem and body image. It was tricky because we weren’t sure what to expect, so I was feeling pretty nervous about it despite our extensive preparation. That night, there was another drum and dance lesson. I’m sorry to report there was a lot less pelvic thrusting this time around. Upon arriving home, we found our power was out, so we had no fans while we were sleeping. It was pretty brutal, and at one point I got so desperate I jumped into the shower at 2am in hopes of cooling off. It didn’t work. In the moment, I was not pleased, but looking back I can now say I will never take air conditioning and fans for granted ever again.

Tues: Tuesdays are math days at the shelter, so we tried an activity that was slightly related to math (really we just wanted to do it because there was candy involved). Everyone got 4 different kinds of candy that represented different questions. Strawberries were things about yourself, rasberries were worries you have, coke bottles were things you do for fun, and bears were things you want to change or improve about yourself. This activity was good because it encouraged the kids to open up a little bit, but also taught them how to be patient and take turns. That afternoon, it was time for our first workshop. I’ll be honest-it was a lot harder than I thought. The girls were extremely shy, so having a discussion was nearly impossible. When we got to the activity, the opposite issue emerged and they were way too loud and talking over each other. I was very exhausted by the end of the session because I had used all my energy trying to get them to participate. Thankfully, they seemed to learn some new things about body image and how it relates to empowerment, so it was not a complete bust.

Wed: This morning was ICT, where the kids have lessons about how to use the computer. When Tine and I arrived, they were playing games, so we got to talk to their instructor a bit. He said he was very worn down from being the only ICT instructor, and wished there were volunteers that could help teach. He also asked us to bring new computer games for the kids. Tine and I weren’t sure what to say, since I don’t have a computer with me and hers is only for school assignments, but he kept asking us and insisted we get a flashdrive. It was pretty uncomfortable because on the one hand, what he is asking isn’t unreasonable. Borrowing a flashdrive and using an office computer is possible. The tricky part was that he is one of many people at the shelter who has asked us to buy or bring things from markers to even a TV. What Tine and I struggle with is that comparatively, we may be “rich”. We are very privileged and have come here out of our own interest. But neither of us are actually rich, where we can afford to buy everything people ask us to. Basically we couldn’t tell if we were being stingy jerks who forked over a lot of money to come here so we could have a good experience but refused to give the locals things they actually need, OR if the locals at the shelter were misunderstanding our purpose/finances. We brought it up with Dede, and she was very helpful in sorting out our feelings about it. She said it was normal for people to ask for things, and maybe it happened more because we are from the west and there is a perception that we have a lot of money to spend. However, we should not feel pressure to buy things. They have other means of acquiring those goods such as going to the director, and anything we want to buy for the kids should be completely voluntary. While it is still a moral dilemma for me, I felt a lot better after our talk. I plan to offer my best services through my work, then hopefully purchase something for the kids after my time with them. The rest of the workday was spent preparing for our next workshop, and then it was time for salsa night at Afrikiko. Our group gets bigger and more diverse each week, which I love. And almost everyone danced without me having to force them, so we’re making progress in enthusiasm if not in skill.

Thurs: I never thought I would get motion sickness from prayer, but I almost did today. Thursdays begin with worship sessions, so we sang and danced to religious songs for about half an hour. The issue was the singing and dancing happened while walking around in a circle and we didn’t change directions once, so I got very dizzy. Aside from that, it was a delightful way to start the morning. The rest of the morning we played a lot of games, since the kids had been kind of cooped up all week due to the heat. We didn’t get to do the activity we had planned, but I’m getting a lot better at going with the flow and understanding that if something’s not going to fit you shouldn’t force it. For lunch, Diana and Victoria took us to a local chop bar where we got groundnut soup, goat, and fufu. I loved it and thought it was one of the best meals I’ve had here so far. I’m sure Tine would have felt the same way...if she hadn’t gotten the tongue of the goat in her soup. I think it ruined her appetite. Luckily she rallied for our workshop in the afternoon. The topic was peer pressure and bullying, so we thought this group of teenage girls would have a lot to say about it. HA. I don’t know how it was possible, but they were even more quiet than the first day we met them. At one point the silence got so awkward I just started laughing and begged them to say something because it was making me sad. I think the pity strategy worked a little, because it got a bit better at the end. However, that traumatizing session taught us we need to do lots more activities and a lot less discussions. I realize I am now halfway through my stay in Ghana, and it amazes me how it can feel both like I just got here, and I’ve been here for years. I’ve already done and learned so many things, and am feeling very fortunate that I get six more weeks to experience even more.

(0 from 0 votes)
 
Week 6https://www.mytripblog.org/pg/blog/Fmleonard/read/438929/week-6
Week 6
 

Weekend - safari, kerk en Maasai markt   (published in Tanzania)

October 15, 2017 by   Comments(2)

Zaterdag

Samen met Kiki en Sue (een andere vrijwilliger) hadden we een safari geregeld naar Ndutu, waar we uiteraard hoopten op veel wilde dieren. Helaas kwamen we er niet heel veel tegen, we hebben vooral de olifanten en de leeuwen gemist. Wel zagen we veel gazellen, een aantal keer giraffen, een paar zebra's, een paar apen en nog wat kleine dieren. Het grootste gedeelte was vooral flink hobbelen in de jeep en kijken over de uitgedroogde vlakten. Misschien kunnen we volgende week een ander gebied proberen en als er nog vrijwilligers uit Arusha mee willen, kunnen we de kosten voor de auto delen. Maandagavond komt de gids ons ophalen om zijn familie te ontmoeten en ons een cadeautje te geven. Zo'n ontmoeting maakt het zeker goed.

Zondag
Omdat we in een soort katholieke gemeenschap wonen, gingen we uiteraard naar de ochtendmis in het kerkje vlak achter ons huisje. Father Albano (ook onze 'gastvader') ging de mis voor in het Swahili dus dat was lastig te volgen, maar het was zeker mooi om bij te wonen en het koortje zong erg goed.

Na de mis zijn we naar de lokale Maasai markt gegaan. Dat was weer een hele bijzondere belevenis. Het was op een grote kale vlakte waar de Maasai allerlei dingen verkochten. We begonnen met het kopen en eten van een stuk geitenvlees (dat is een traditie als je naar de markt gaat en het is best lekker). Gelukkig hadden we een Tanzaniaanse man die ons hielp met alles, dat hadden we zeker nodig (hij spraak goed Engels, Swahili en ook Maasai). Vervolgens gingen we op zoek naar wat sieraden voor Kiki en mij. De verkopers hebben vaak gewoon een paar stokken of een kleed met hun spullen. Of ze lopen gewoon rond. Onze 'gids' zei dat we vooral niet zelf iets moesten kopen en dat hij voor ons onderhandelden. Dat was zeker erg fijn. Toen we eenmaal ergens stil stonden om te kijken kwamen er al snel anderen verkopers bij. Veel mensen kwamen ook gewoon even langslopen om naar Kiki en mij te kijken, we vallen natuurlijk wel op (per minuut voelde ik mij witter, hihi). Toen ik even alleen stond, kwam een oude Maasai man die opvallend goed Engels sprak een praatje maken. Heel beleefd vertelde hij dat hij eerder mij niet aan had gesproken om anderen niet in de rede te vallen. Hij wilde gewoon even kennis maken en ons welkom heten, mooi toch! Naast een paar sieraden kon ik het niet laten om een paar 'shuka's' te kopen, van die mooie doeken die de Maasai dragen. De rest van de middag doen we rustig aan. Komende week hoop ik zoveel mogelijk te kunnen doen op school. Na schooltijd kunnen we misschien nog wat lokale activiteiten doen, zoals met Mepukori (een lokale Maasai man die de vrijwilligers helpt) mee, bij iemand thuis sieraden maken, misschien nog langs het lokale ziekenhuis (een Nederlandse arts die hier regelmatig komt nodigde ons daarvoor uit na de kerkdienst) en wie weet wat er nog meer voorbij gaat komen!

(0 from 0 votes)
 
Weekend - safari, kerk en Maasai markthttps://www.mytripblog.org/pg/blog/lieketerlouw/read/438910/weekend-safari-kerk-en-maasai-markt
Weekend - safari, kerk en Maasai markt
 

Teacher, teacha!   (published in Tanzania)

October 15, 2017 by   Comments(0)

Teacher, teacha!

Na 3 dagen 'echt' lesgeven raken we langzaam een beetje gewend. Het is vooral lastig om goed in te schatten wat de kinderen aan kunnen en hoe lang je met iets bezig bent. De kinderen op deze school gaan sinds begin dit

Woensdag
Woensdag was onze eerste echte lesdag en het begon gelijk chaotisch omdat meeste Julius afwezig was (zijn huis was ingestort dus hij moest onderdak regelen voor zijn familie). Zonder hem is het net even minder geregeld, maar we hebben ons best gedaan en kregen wat hulp van de juffen.

We begonnen in klas A met Engelse les waarbij we gebruik maakten van de ABC kaartjes die we hadden gemaakt (op elk kaartje staat een letter van het alfabet en een plaatje, bijv. A met een plaatje van Ant). De kinderen kwamen een voor een (of soms meerdere tegelijk, zo enthousiast waren ze) en dan mochten ze de letter noemen en vertellen wat er op het plaatje stond. Dat was toch wel lastig omdat ze de dieren die er op stonden (vooral zeedieren) niet echt kenden. Toen alle letters van het alfabet ophingen, kwam juf Kiki in actie met de aanwijsstok. De kinderen mochten een voor een naar voren komen en op aanwijzing van Kiki de letters noemen. Ze vonden het vooral leuk dat Kiki telkens iemand uitkoos.

In klas B hebben we een rekenles geprobeerd. Dinsdag hadden we bij een rekenles gekeken en ik had vergelijkbare sommen gegeven (10 + x = 12) maar die logica bleek toch wel lastig voor veel kinderen. sommige kinderen maakte er 22 van, sommige schreven zomaar wat op en een paar snapte het wel.

In de middag hebben we in klas B ook het ABC gedaan en konden we een stapje verder gaan door woorden met een bepaalde letter te bespreken. De kinderen moesten even inkomen, maar ze kwamen al snel op gang. Volgende keer kunnen we proberen of ze dit in hun schrift kunnen doen in plaats van klassikaal.

Donderdag
We begonnen met een volgende rekenles in klas B met iets makkelijkere sommen en nu kon bijna iedereen wel meekomen. Het zal zeker meer dan 2 weken kosten om echt in te komen en om er voor te zorgen dat iedereen goed kan meekomen. Misschien dat we volgende week met 2 andere vrijwilligers (die vooral meehelpen met bouwen) in kleinere groepjes de kinderen kunnen lesgeven.

In de middag hebben we een gebarentaalles bijgewoond en dat was erg leuk en leerzaam! Hopelijk blijven de gebaren een beetje hangen, hoewel Kiki er niet echt zin in had. De dove kinderen krijgen nu meestal elke dag een uurtje les in gebarentaal en de rest van de lessen doen ze in de gewone klas. Gelukkig wordt er gebouwd aan nieuwe lokale speciaal voor dovenonderwijs. Dan kunnen ook dove kinderen van andere scholen in de buurt hier beter onderwijs volgen.

Vrijdag
In de ochtend hebben we alle schoolspullen (schriften, potloden, gummen, etc) gegeven, dus een van de koffers is leeg. De meester vertelde dat er volgende week een soort ouderdag is (voor het eerst) en dat ze graag tekeningen willen maken op te hangen. Samen met een andere vrijwilligers heb ik plaatjes uitgezocht als voorbeeld voor de kinderen. Ondertussen was Kiki alleen met de kinderen in klas B bezig met sommen en tekenen op het bord. Om beurten mochten de kinderen naar voren komen en een antwoord op de som geven of iets tekenen (aldus Kiki).

Vervolgens gingen we in klas A aan de slag met kleuren. Alle kinderen kregen een leeg vel en een kleurpotlood. Ze kozen allemaal de slang om te tekenen. Als snel riepen ze 'teacher' en lieten ze hun creaties zien: meestal een hele kleine slang of een paar krassen. Ik heb toen veel kinderen geholpen om een grote slang te tekenen en gevraagd of ze de ogen en de tong wilde tekenen. Daarna mochten ze de slang versieren, maar ook dat was een grote uitdaging voor de kinderen om zelf te bedenken. Volgende week gaan we denk ik wat extra tekenoefeningen proberen.

In klas B werd geoefend met een dansje voor de ouderdag: een paar simpele bewegingen op een swingend liedje die vaak herhaald werden. Helaas kreeg ik Kiki niet zo ver om mee te doen...

Na de lunch gingen we met alle kinderen buiten sport en spel doen. We begonnen met de introductie van een nieuw spel 'Holland-Tanzania' waarbij de kinderen van een lijn (Holland) naar een andere lijn (Tanzania) moesten rennen (bij eerder vrijwilligerswerk heette dit spel 'Holland-Tanzania' en vroeger bij korfbal was het 'Nieuwerkerk-Gouda'). Daarna deden we een spel waarbij de kinderen in een cirkel liepen en ik in het midden opdrachten riep (zoals springen, stilstaan en schreeuwen). Aan het einde deed de meester het spel 'Mister Wolf what time is it' wat eigenlijk hetzelfde is als 'Moeder moeder hoe laat is het'.

Als afsluiter deden we met een aantal kinderen en wat volwassenen een spontane danssessie in een van de lokalen. Dit terwijl een groepje kinderen 'rustig' hun huiswerk aan het maken was. Kiki en ik mochten ook mee met het wegbrengen van de kinderen in de 'schoolbus' (een landrover met 2 lange banken achterin - zonder gordels uiteraard). Wat een mooie belevenis: Kiki had de grootste lol met de kinderen en begon eindelijk meer te praten (vooral 'no!' En ze probeerde Nederlandse woordjes te leren aan de kinderen). Het was ook bijzonder om de omgeving te zien en hoe de kinderen wonen (de meeste in vrij kleine huisjes en hutjes maar er waren ook wat grotere 'gewone' huisjes). Als extraatje vooral voor ons zagen we verschillende dieren onderweg: giraffen, apen en gazellen, een mini-safari dus.

(0 from 0 votes)
 
Teacher, teacha!https://www.mytripblog.org/pg/blog/lieketerlouw/read/438909/teacher-teacha
Teacher, teacha!
 

Van luxe leven in een stad, naar primitief leven in een yurt   (published in Mongolia)

October 15, 2017 by   Comments(0)

Het voelt alweer een hele tijd geleden dat Lau mij vol zenuwen weggebracht had naar Schiphol. Op naar een hele andere wereld. Toch zijn er pas/al twee weken voorbij. Het is maar hoe je het bekijkt. De tijd vliegt, maar het voelt eigenlijk alsof ik hier al veel langer dan twee weken zit, waarschijnlijk omdat ik zoveel nieuwe dingen ervaar en zie. Deze week heb ik behalve het leven in de stad, ook het leven in the country side van Mongolië mogen meemaken. Ondanks dat het leven daar zeer primitief is, was het zo bijzonder mooi en super gaaf om mee te maken. 

Het was mijn tweede (en laatste) week op de kind & adolescent afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis. Ondanks dat ik niet zoveel nieuwe indrukken heb opgedaan deze week als in de eerste week, was het super leuk om de kinderen van de afdeling nog een weekje bezig te houden. De bevolking van Mongolië staan bekend om een verlegen karakter. Dat was ook zeker te merken bij de kinderen. Ik zag ze deze week echt open bloeien, doordat ze mij wat beter leerde kennen. Zeker één meisje genaamd Hulan. Ze werd op mijn eerste dag opgenomen en mocht naar huis op mijn laatste dag. Ze spreekt op yes & no na geen woord Engels, maar dat maakte op een gegeven moment weinig meer uit. Ik werd overal mee naartoe gesleurd en als ik even ergens anders was hoorde ik haar mijn naam alweer roepen. Super lief meisje, alleen zag ik weinig vooruitgang in de 10 dagen dat ze was opgenomen. Ze ging letterlijk hetzelfde naar huis als ze gekomen was en ik begin me toch wel een beetje af te vragen of ze uberhaupt wat doen met die kinderen op het geven van medicijnen na. Aan Hulan was weinig mis, ze was vrolijk en speelde de hele tijd. Toen ze werd opgehaald door haar ouders kwam ze me nog even een dikke knuffel geven en ze had een tekening voor me gemaakt, hoe lief. De kinderen die er een stuk slechter aan toe zijn blijven langer opgenomen, maar ook aan hen heb ik in de twee weken dat ik daar gewerkt heb weinig vooruitgang gezien. Eén meisje die ik in twee weken eigenlijk vrijwel alleen maar voor zich uit heb zien staren of in bed heb zien liggen begon op de laatste dag ineens vloeiend Engels tegen me te praten. Vol verbazing heb ik even maar haar zitten praten, maar er kwam nog steeds weinig uit. 's Middags na haar medicijnen was ze er weer precies hetzelfde aan toe als in de rest van de twee weken. Een ander 13 jarige jongen met game-verslaving zou de dag na mijn laatste dag ontslagen worden, super blij natuurlijk, want dan kon hij eindelijk weer op facebook en gamen.... Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, wat ik hem nog even goed heb proberen uit te leggen, want nog een keer opgenomen worden wilde hij zeker niet. Ik hoop echt dat ze verbetering gaan brengen in deze afdeling en wat meer tijd gunnen/geven aan de kinderen. Ze hebben nog een heel leven voor hun, dus als de hulp die ze nodig hebben nu al te kort schiet, durf ik niet eens te denken aan het leven dat ze zullen krijgen. 

Naast werk heb ik deze week weer veel afgesproken met de andere vrijwilligers. Ondanks dat we elkaar pas twee weken kennen hebben we het echt super leuk met elkaar! Koffiedates in een heerlijke Franse bakker genaamd Tous les jours, of heerlijk uiteten in Westerse restaurantjes om even wat anders te eten dan de Mongoolse gerechten. Over niet Mongools eten gesproken... Woensdag heb ik Hutspot gemaakt voor mijn hostsisters. Ze zeiden dat ze het lekker vonden, maar ik lieg ook wel eens over hun eten, dus of ze het echt meende weet ik niet hahahaha. Ik vond het in ieder geval heeeeerlijk om weer even lekker een hollandse pot te eten. Al moet ik zeggen dat ik het meest geluk heb met het eten dat ik krijg, want tot nu toe is het me goed bevallen. Zelfs de rijst en noodles, die ik eigenlijk liever niet at in Nederland, begin ik steeds lekkerder te vinden (niet te hard juichen Lau, dit betekent niet dat ik alleen nog maar rijst en noodles wil eten als ik weer thuis ben). Ondanks dat ik prima te eten krijg, houd ik de etentjes er lekker in, want het kost hier werkelijk helemaal niets. Voor rond de 15 euro heb je heerlijk gedronken, inclusief drankjes.

Eén ding wat wel echt dramatisch is, blijft het verkeer. 's Ochtends is de bus naar werk prima, ongeveer 25 minuutjes. 's Middags daarentegen, doet mijn bus er soms meer dan 75 minuten over. Vandaar ook mijn super goede idee van de week om naar huis te lopen........... Was toch iets verder was dan ik dacht (2 uur hahahaha). Misschien iets te veel van het goede, want op werk na, ga ik overal te voet heen en mijn favoriete koffietentje is ook al iets van 45 minuten lopen . Wat ik wel niet over heb voor een heerlijke cappuchino.

Op vrijdag hadden we een care outreach met alle andere vrijwilligers. We moesten met z'n alle een kamer opfleuren met muurschilderingen in een kindertehuis voor baby's, dus ik kon mijn creatieve schilderkunsten van mijn jeugd weer even naar boven halen. Ik moet zeggen dat het resultaat een stuk mooier was dan we met z'n alle van te voren dachten :). Na het schilderen hebben we nog even met de baby's gezeten. De meeste baby's hebben hier echt mega dikke wangen, wat echt totaal niet in verhouding is met de rest van hun gezichtje, maar wat zijn ze schattig.

Afgelopen weekend even iets heel anders. Samen met de andere vrijwilligers en Surka vertrokken we zaterdagochtend naar de country side. Surka organiseert tripjes naar de country side, super leuk, gelijk een goede kans om m'n hostsister wat beter te leren kennen. Naast leuk, natuurlijk ook veel handiger dan alles zelf uitzoeken op het internet. We zijn dit weekend naar het National Park Terelj geweest. Wat is het daar mooi zeg en wat was het heerlijk om wat frisse lucht in te kunnen ademen (nu merkte ik pas echt hoe vervuild de stad eigenlijk is van de smog.... en dat gaat helaas nog veel erger worden de komende maanden). We hadden voor het weekend het weerbericht gecheckt en de voorspellingen zagen er goed uit. Helaas was het weer zaterdagochtend toch wel anders dan dat we gehoopt hadden. Het land van de blauwe lucht, ja doordeweeks inderdaad continue zon. Tot nu toe alleen nog weinig geluk in het weekend hahaha. Allereerst gingen we naar het grootste standbeeld van Genghis Kahn. Het standbeeld is 40 meter hoog, dus je verwacht deze wel te kunnen zien van een afstandje. Zaterdagochtend moest je toch wel aardig dichtbij komen door de mist. Gelukkig klaarde de lucht aardig snel op en konden we voordat we naar de volgende bestemming gingen nog wel wat leuke fototjes schieten en het uitzicht bekijken vanaf de top van het paard. Een ander ding dat je hier kon doen is het vasthouden van een Eagle, jeetje wat zijn die dingen zwaar. Wel super leuk om te doen, ondanks dat het een beetje zielig was voor dat beestje. 

Hierna vertrokken we naar onze slaapplek, een toeristenkamp met yurts in de national park of terelj. Eenmaal aangekomen kregen we een Mongoolse lunch van de eigenaren van het kamp. Eerst groentesoep, waarna we allemaal vol zaten en dachten dat de lunch klaar was. Niks was minder waar, lunch is hier namelijk veel uitgebreider dan ik gewend ben. We kregen er nog even vijf beef dumplings achteraan. Lekker waren ze wel, dat scheelt. Ook heb ik de populaire melkthee mogen proeven, en ik moet zeggen dat dat prima te drinken is. Ook al gaat mijn voorkeur wel uit naar normale thee :). Na de lunch gingen we paardrijden. Super leuk, prachtig uitzicht tijdens de rit, alleen een beetje jammer dat ik het boze paard kreeg en niet alleen mocht rijden, maar continue werd meegesleurd door de gids... Dingetje dat minder leuk is aan het primitieve leven in yurts: het niet hebben van een toilet. Niet echt in ieder geval. Wat ze wel hebben is een hout hokje met een houten vloer, waarin één plank mist, met daaronder een heel diep gat. Toen ik dat zag vond ik het even heel erg jammer dat ik geen man was......... Wat is dat goor zeg. Eén keer gebruik van gemaakt, de rest van de keren gewoon in de open natuur, stuk frisser, wel koud en weinig privacy. Om het touristenkamp te bereiken met de auto was trouwens ook nog een heel avontuur, normale wegen waren er namelijk niet. Als een soort achtbaan over heel veel hobbels en door beekjes gingen we richting het kamp hahahaha. 

Na het paardrijden zijn we naar the famous turtle rock geweest. Waarom turtle rock, de rots ziet er uit als een schildpad. Van de voorkant in ieder geval, aan de achterkant herken je er werkelijk niets van terug. Het laatste uitstapje van de dag was een klooster. Hier kon je spinnen aan een rat, waarna je een bepaalde wijsheid kon opzoeken die bij jou hoort. Ik had: "Good sir, just as those with many possessions have problems, that isn't the case with those whose desires are few. As many heads as the foremost nagas have, that many problems arise from (the gems that they wear on) them." Verder was het klooster op een heel hoog punt, met weer een prachtig uitzicht als resultaat.

Met inmiddels aardig bevroren vingers en tenen gingen we terug naar het kamp. Eerst kregen we avondeten in de yurt van eigenaar, waarna we eindelijk onze eigen yurt mochten bekijken. We wilde met z'n alle in een yurt, dus ik heb een bed met Elvira gedeeld, maar dat was opzich prima te doen. De eigenaar had de houtkachel behoorlijk opgestookt in de avond, dus het was heerlijk warm en we konden allemaal goed bijkomen van de kou van overdag. Udit had het geweldige idee om een fles vodka mee te nemen, wat ons ook wel aardig warm hield, en alle snacks die iedereen meegebracht had werden op tafel gegooid. Muziekje aan & let the yurt party begin. Het was echt super gezellige en een goede manier om elkaar wat beter te leren kennen in zo'n knusse tent. Ook hadden we wat traditionele mongoolse kleding meegekregen om even verkleedpartijtje te spelen hahahaha, super leuk, al snap ik niet wat ze er zo mooi aan vinden . Na het zo lang mogelijk uitstellen van wildplassen moest ik er helaas toch aan toegeven toen we de leuke avond afsloten en lekker gingen slapen. Ik moest wel even uitkijken voor alle koeien, paarden en honden die vrij rondliepen rondom de yurts. Zo warm als het 's avonds nog was toen we gingen slapen, zo koud was het 's nachts toen ik wakker werd en natuurlijk weer eens moest plassen (waaaaaaarom is mijn blaas zo klein ). No way dat ik eruit ging, ik heb het werkelijk nog nooit zo koud gehad. Gelukkig viel ik na een tijdje wel weer in slaap, waarna we werden gewekt door de eigenaar die ons houtkacheltje weer aan het aansteken was.... Volgende keer is het waarschijnlijk een beter idee om het zelf wat beter bij te houden hahaha. Ondanks dat ik inmiddels heel erg gewend ben aan het praten van Engels ben je dat 's ochtends als je wakker word toch wel even kwijt... Na een heel verhaal in het Nederlands hoe koud het wel niet was werd ik door iedereen heel raar aangekeken. Oja, geen Nederlandse mensen hier. Maar koud was het zeker, buiten voelde het echt precies hetzelfde als binnen (-16 graden), heeeerlijk. Volgende keer ook nog maar even drie lagen extra aantrekken, voordat ik ga slapen. Even later kregen we weer een goed ontbijtje (gelukkig geen tradioneel mongools eten, maar gewoon brood met jam en ei), waarna we nog een keer mochten paardrijden. Dit keer op een eigen paard, jeeeej. Super leuk om te doen! Na een rit van een uur gingen we weer terug naar Ulaanbaatar. Wat was het heerlijk om even uit de stad te zijn, maar wat was het ook heerlijk om weer gebruik te kunnen maken van een normaal toilet en een douche . Volgend weekend hebben we weer een tripje naar de country side gepland, maar dit keer in een ander national park en niet in een toeristenkamp, maar bij een echte nomad family. Ook gaan we over twee weken een langere trip doen van ongeveer een week naar de gobi desserts. Super benieuwd naar en echt onwijs veel zin in, maar eerst twee weken aan het werk op een nieuwe afdeling, namelijk de verslavingsafdeling. Ik ben echt onwijs benieuwd hoe het er hier aan toe gaat en heb na dit heerlijke weekend zin om morgen weer aan de slag te gaan :). 

 

 

 

 

 

 

 

 

(0 from 0 votes)
 
Van luxe leven in een stad, naar primitief leven in een yurthttps://www.mytripblog.org/pg/blog/steffivanbeelen/read/438902/van-luxe-leven-in-een-stad-naar-primitief-leven-in-een-yurt
Van luxe leven in een stad, naar primitief leven in een yurt
 

Bone marrow aspiration with a view; Beenmergpunctie met uitzicht   (published in Nepal)

October 12, 2017 by   Comments(1)

,

Many people are asking me how it is going with the preparations for Nepal. And actually, it is going really well! I have participated in 10 research studies until now to earn money for my trip. I must say it is really interesting to participate in all these studies. For example, in one of them I had to wear big virtual reality glasses and headphones. For a few minutes I witnessed a plane crash (which did look very real by the way), and afterwards I had to fill in questionnaires about details I remembered having seen. A week later I came back and filled in the same questionnaires. I also did an fMRI experiment. For 1,5 hour I was in an MRI scanner doing a decision making game. Trial after trial I had to choose between option A or B while my brain activity was recorded. This was very early in the morning, so the first hour I was almost falling asleep in there. But after one hour I suddenly had a desperate need for the toilet, so that kept me awake for the last 30 minutes..! 

As I wrote in my last post: with most of the studies I don't earn that much. However, today I participated in a medical study again and thereby earned a lot. But.. it was no pleasure. For this study, the researchers are collecting stem cells from bone marrow to develop a treatment for paraplegia. So, I went to the hospital for a bone marrow aspiration this morning. I had to lay down on one side, and luckily I had a beatuiful view of Maastricht! First, the back of my hip was anestesized - this injection was really painful . Then, after a few minutes a hollow needle was inserted and pushed into my bone. This did not hurt at all, I just felt pushing on my bone. When the needle was in place, the suction of bone marrow fluid started. This was a weird and painful feeling all through my leg and had to be done 10 times to collect enough fluid. I was very happy when it was over! I had to lay on my back for 30 minutes to stop the bleeding and could then go home. My hip still hurts, but this should only last for today.

The doctor was a very friendly guy, and when I told him I did this to earn money for Nepal he even gave me some extra money!  Now I just have one more study planned here in Maastricht, which will last from Monday to Friday next week. I will tell you more about this when it has started!

Veel mensen hebben me de afgelopen tijd gevraagd hoe het gaat met de voorbereidingen voor mijn reis naar Nepal. En eigenlijk gaat het heel goed! Ik heb tot nu toe aan 10 onderzoeken meegedaan om geld te verdienen voor de reis. Ik moet zeggen dat het heel interessant is om mee te doen aan al deze onderzoeken. In een van de onderzoeken moest ik bijvoorbeeld een grote virtual reality bril opzetten en een koptelefoon. Voor een paar minuten leek het alsof ik bij een vliegtuigongeluk was (wat trouwens heel echt leek), en daarna moest ik vragenlijsten invullen over de details die ik me herinnerde gezien te hebben. Een week later moest ik nog een keer terugkomen om diezelfde vragenlijsten weer in te vullen. Ik heb ook meegedaan aan een fMRI onderzoek. Ik lag 1,5 uur in de MRI scanner een spel te doen waarin ik allerlei keuzes moest maken. Vraag na vraag moest ik kiezen tussen optie A of B terwijl mijn hersenactiviteit opgenomen werd. Dit was vroeg in de ochtend, dus het eerste uur viel ik haast in slaap daar binnen. Maar na een uur moest ik plots heel nodig naar de wc, dus dat heeft me het laatste half uur wel wakker gehouden..!

Zoals ik de laatste keer schreef: met de meeste onderzoekjes verdien ik niet veel. Maar vandaag heb ik weer aan een medisch onderzoek meegedaan, en daar heb ik veel mee verdiend! Maar.. het was geen pretje. Voor deze studie verzamelen de onderzoekers stamcellen van beenmerg om een behandeling voor dwarslaesie te ontwikkelen. Dus ik ben vanochtend naar het ziekenhuis geweest voor een beenmergpunctie. Ik moest op mijn zij gaan liggen, en gelukkig had ik een prachtig uitzicht over Maastricht! Eerst werd de achterkant van mijn heup verdoofd - deze prik deed erg pijn . Na een paar minuten werd er een holle naald in mijn bot geduwd. Dit deed geen pijn, maar ik voelde wel dat er op het bot gedrukt werd. Toen de naald op zijn plek zat werd er beenmerg uitgezogen. Dit was een heel apart en pijnlijk gevoel door mijn hele been heen, en moest tien keer gebeuren om genoeg beenmerg te verzamelen. Ik was blij toen het voorbij was! Ik moest toen op mijn rug gaan liggen om de bloeding te stoppen en kon toen naar huis. Mijn heup doet nog steeds pijn, maar als het goed is duurt dit alleen vandaag.

De arts was een hele aardige man, en toen ik hem vertelde dat ik dit deed om geld te verdienen voor Nepal gaf hij me zelfs wat extra geld!  Nu heb ik nog één onderzoek gepland staan hier in Maastricht, die duurt van maandag tot vrijdag aankomende week. Daar vertel ik jullie meer over zodra die is begonnen! 

Images from Google - not my real view from the hospital but it looks like it

Foto's van Google - dit was niet mijn echte uitzicht vanuit het ziekenhuis, maar het lijkt erop



(0 from 0 votes)
 
Bone marrow aspiration with a view; Beenmergpunctie met uitzichthttps://www.mytripblog.org/pg/blog/ddorland/read/438864/bone-marrow-aspiration-with-a-view-beenmergpunctie-met-uitzicht
Bone marrow aspiration with a view; Beenmergpunctie met uitzicht