click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Recent Blog Posts Worldwide

Blog 13: Een hobbelige rit   (published in Kenya)

May 22, 2018 by   Comments(0)

18-05-18

De Afrikaanse massage is weer naar een heel nieuw niveau getild vandaag.

Dit weekend ga ik met Swetha naar Masai Mara, de plek in Kenia voor een safari en onder de vrijwiligers een beetje wat Machu Picchu was in Peru, niemand die er niet naartoe gaat.
We zouden om zeven uur opgehaald worden, want het zou een rit worden van minstens acht uur. Alleen dacht de gids meer aan zeven uur op z’n Keniaans en kwam hij om half zeven pas aanzetten. De busjes waarmee je hier overal naartoe wordt gereden heten trouwens matatu’s
Onderweg liep ook niet alles helemaal op rolletjes. We bleven maar verschillende tankstations inrijden waar de gids telkens aan de auto bleef plukken, er leek iets mis te zijn met de banden. Dat heeft ons zeker een half uur tot een uur gekost.
Maar het mooiste moest nog komen. Vlak nadat we alle banden weer aan de praat hadden werden we op de snelweg aangehouden door de politie, een hit-and-run... Als we iemand geraakt hadden hadden we dat wel gevoeld. Dat duurde ook weer ruim een half uur. De gids stond uit te leggen dat hij niemand aangereden had en ondertussen probeerde de andere agent gezellig met ons over ons verblijf in Kenia te kletsen.
Het laatste obstakel wat overwonnen moest worden was geld pinnen, we moesten nog betalen voor het weekend en we hadden allebei niet genoeg geld. We zijn langs wel vier verschillende pinautomaten gereden voordat we er een vonden die niet kapot was, of waar het geld vast zat, of die weer wat anders mankeerde. Uiteindelijk heb ik toch nog op twee kaarten moeten pinnen omdat ik meer nodig had dan het maximale bedrag.
Daarna hadden we geen onverwachte pitstops meer, maar dat wilde niet zeggen dat het verder een comfortabele rit was. De zon scheen vol op mijn raam en het kon niet open dus het was bloedheet in de bus.
Gelukkig hebben we nog twee keer gepauzeerd. Eerst om te lunchen in een soort hotel. We waren de enige die er zaten te eten, maar het was wel erg lekker. De tweede keer bij een supermarkt, waar de gids onze lunch voor morgen haalde en wij water... en een ijsje om af te koelen in de bus.
De laatste paar uur van de rit gingen door het gebied van Masai Mara. Ik zal niet zeggen dat het Keniaanse asfalt lekker soepel rijd maar het is een heel stuk beter dan de zandpaadjes die de naam “weg” hebben gekregen. Overal zitten kuilen en geulen, dit zijn we op zich wel gewent maar onze jeep (die eigenlijk een landrover is) is daar redelijk goed tegen opgewassen, de matatu niet zo zeer. Hij kan er wel tegen maar hij vangt nou niet echt de schokken lekker op.
Gelukkig was er wel veel te zien op die rotweg. Het landschap alleen al was prachtig, en dan stonden er vaak ook nog zebra’s of buffels in, en zelfs een regenboog. Zo helder heb ik ze nog nooit gezien, meestal zie je het rood, geel en groen wel duidelijk en vallen de rest van de kleuren een beetje weg, maar je kon zelfs nog duidelijk een paarse streep zien. Ook liepen er allemaal mensen van het Maasai volk, met van die rode doeken omgeslagen en van die uitgerekte oorlellen.
We slapen op een soort camping met vaste tenten. Het zijn een soort legertenten met een klein hokje eraan gebouwd als badkamer, waar een echte douche, wc en wastafel inzitten. Er staan ook normale bedden in. Ze zeggen dat er ‘s nachts vaak wilde beesten door het kamp lopen, vooral hyena’s. Spannend, ik ben benieuwd.

(0 from 0 votes)
 
Blog 13: Een hobbelige rithttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442413/blog-13-een-hobbelige-rit
Blog 13: Een hobbelige rit
 

Blog 12: Hard werken   (published in Kenya)

May 22, 2018 by   Comments(0)

17-05-18

Ik heb vandaag toch maar weer bewezen dat ik meer ben dan een mooi gezichtje.

Vandaag gingen we speciale “fornuizen” bouwen, eco-stoves. Het is eigenlijk een soort houtkacheltje maar dan waar je op kan koken. Er moesten ook bomen bij geplant worden. Die ging de familie halen terwijl wij alvast begonnen met bouwen.
Eerst gingen we de “bouwmaterialen ophalen”. Dat wil zeggen, zakken vol met aarde en stenen scheppen en die op het dak van de auto smijten. Het eerste huisje waar we aan het werk gingen bestond uit twee hutjes waar volgens mij vier generaties van een familie bij elkaar woonden, overgrootmoeder, oma, moeder en kinderen, en er liepen allemaal kippen en honden rond. Ik snap wel waarom er hier wat hulp nodig was.
Het maken van een eco-stove bestaat vooral uit het maken van beton, maar niet in zo’n mooie molen zoals we thuis gewent zijn. Gewoon aarde, stenen en cement in een kruiwagen gooien en met water omscheppen. Het was zwaar werk en het werd nog moeilijker gemaakt omdat de kruiwagen er niet echt op gebouwd is en ook niet erg stabiel staat. Het is ook erg stoffig en modderig, dus je word er hartstikke vies van.
Tegen de tijd dat wij klaar waren met bouwen kwamen de boompjes eraan, die waren vrij snel geplant en bewaterd.
We gingen verder naar het volgende huis. Hier woonde een weduwe met haar geiten en kippen. Er was iets meer ruimte maar daar stond tegenover dat het water dat we moesten gebruiken om het cement te mengen nou niet bepaald vegetarisch was, het zat vol met larven van het een of ander, die worden nu meegebakken in het fornuis. Wat ook niet echt hielp was dat de Amerikanen nu meehielpen... Zoontje ging wel even laten zien hoe sterk hij wel niet was door een zak aarde op te tillen. Ik weet niet hoe hij het deed maar het vloog door de lucht als vuurwerk. En mamsie ging de boompjes wel even water geven, maar er moest wel iemand de emmer voor haar dragen want die was wel heel zwaar.
Toen we uitgewerkt waren kregen we van het vrouwtje dat er woonde als dank “porrige”, ik weet alleen dat het van maismeel gemaakt word en dat je na een kop twee dagen niet meer hoeft te eten. Het eerste slokje was niet heel vies, het tweede en alles wat daarna komt wel... Maar ik heb het tenminste nog uit beleefdheid opgedronken. Moeders had spontaan een allergie ontwikkeld voor porrige, terwijl ze niet eens wist waar het van gemaakt was, en zoonlief was ineens moslim geworden en deed aan de ramadan... ze vonden het zelf blijkbaar heel grappig. Toen ze zagen dat ik met moeite mijn kop zat weg te werken waren ze heel verbaasd dat ik niet ook meteen bekeerd ben.
Ondanks de porrige heb ik toch nog lekker gegeten ‘s avonds. We kregen gebarbecuede geit of schaap of iets dergelijks. En ik heb een Keniaans kaartspel geleerd, het lijkt een beetje op pesten, en het is ons nieuwe favoriete tijdverdrijf geworden.

(0 from 0 votes)
 
Blog 12: Hard werkenhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442412/blog-12-hard-werken
Blog 12: Hard werken
 

My UnBELIZEable Trip!   (published in Belize)

May 19, 2018 by   Comments(0)

, , , , , , , , ,

My name is Denise, and I am currently an undergraduate student in Umass Amherst majoring in Public Health and Economics. I've wanted to write this blogpost for a while now - in order to document my Spring break volunteer trip to Belize - and after an extremely hectic Spring semester, I finally found the time to do so! 

 

Why Belize?

To be quite honest, I didn't really know much about the Central American country before I arrived in Belize. For me, I simply wanted to go abroad for a Public Health expedition and I so happened to come across Projects Abroad after doing my own research about non-profit volunteer organizations. What drew me to the organization was the opportunity to engage in community service work which perfectly aligns with my own passion. And among the several countries in which Projects Abroad does Public Health work in, I decided to embark on a trip to Belize, for reasons being that it's a troupical country (I love going to the beach), English is one of its official languages, and it is also relatively close to the United States (plane fares are cheap!).


My Arrival

Reality finally hit that I was on a CARRIBBEAN ISLAND (one of my life-long dreams) when I felt the humid air seeping through my skin, and when I saw coconut trees swaying in my surroundings! After several hours of waiting for my connecting flight to the town of San Pedro, I eventually boarded the miniscule Tropic Air airvan, which only fit about 7-10 passengers max. Although it was only a 15-minute plane ride from the capital city to the beach town, every minute was worth it. The view of the Carribbean Sea from a thousand feet altitude was absolutely spectacular. I became captivated by the crystal clear blue ocean water that divided the country into several islands. 

 


Upon my arrival in San Pedro, I was quite surprised by how tourist-ey and developed the town was. Honestly, I thought I'd be in a rural area with no forms of industrialization. Perhaps I'm ignorant and uncultured for even thinking that way, but at least I know better. San Pedro is densely populated, because of its incredibly tiny land mass with a booming tourist industry. EVERYTHING is so close together, and it took me just two days to feel confident in navigating the town. Streets are filled with vendors, hole-in-the-wall restaurants, bakeries, botique shops, and many more local businesses. Another aspect which I admired about Belize was the country's diversity. Just when I thought Worcester, Massachusetts (my hometown) was diverse, the variety of ethnicities in Belize was even more impressive. I was picked up at the local airport in San Pedro by the Projects Abroad volunteer coordinator, Ashti, who brought me to a Mexican restaurant to meet with the Public Health volunteer supervisor, Diomne, as well as the other volunteers. Although Ashti is ethnically Kriyol and spoke Belizean Kriyol,  and Diomne was a mestiza who fluently spoke in Spanish, they still both knew how to communicate with one another in Kriyol and English so eloquently. To me, that's certainly one of the most unique qualities of Belizeans, their ability to accept and appreciate one another, despite their ethnic, and sometimes cultural differences. 

 

My Accomodation 

 

 

Me and the rest of the public health volunteers were accomodated by a lovely host family who welcomed us into their home with open arms, and made me feel as if I truly belonged in the house.  Our host family's house was situtated in the district of San Mateo, which was about a 15 minute bike ride from the Projects Abroad office. Their home is constructed in a way that it was open air, and had no concrete walls, except for the bedrooms and the kitchen. Since the house is situated by the river, I could never escape the smell of fresh water. In fact, it was only a 3 minute walk from the beach! Nonetheless, our host family provided us with everything that we needed. My bed in Belize was arguably larger and more comortable than my own bed here in the U.S. The bathroom was well-equipped and had clean water running. And since San Pedro is a pretty industrialized town, there were small grocery stores and bakeries in walking distance from the home. I will never forget the cultural immerson that I experienced during my stay with my host family. We had a host mom, Miss Karina, who ecstatically discussed with us the history of Belize's diversified population, and the typical lifestyle of Belizeans. We also had a host grandmother, Miss Karina's mom, who prepared delicious local meals for us everyday during the duration of our stay.


My Public Health Placement



 


My stay in San Pedro was just as exciting and life-changing as serving the people in the town. On my first day, our Public Health volunteer coordinator thoroughly went over the schedule for the week, the details in regards to each project we were expected to partake on, as well as the skills that were necessary for us to have in order to be successful in our assignments. They also gave us a brief tour of the town which helped me become more familiar of the many restaurants, stores, and countless other attractions which were available in the vibrant beach town of San Pedro. And once we started engaging in outreach work, we hit the ground running and never stopped since. One of the first projects that me and my fellow Public health volunteers worked on was the mobile clinic where we measured the blood pressure, blood sugar, and the body mass index of community locals in underserved communities in the town, while also providing them with advice on healthy lifestyles, especially if their vitals are above or below the norm. We would set up tables, chairs, and our medical equipments in certain places within the community, and we'd literally ask anyone who passes by to have their vitals checked! And 80% of the time they'd say "yes," because 1) it's FREE 2) this is the easiest access that they could have for healthcare.


 


One of my favorite assignments is definitely visiting local schools and educating students on various issues. We went to a primary school and created an interactive presentation with goals of combating false myths about lice, and then we proceeded to conduct lice checks on the students. The students were beyond engaged and the most rewarding part was seeing them encourage their peers to participate in the activities we created. Towards the end of the week, we visited the only high school in the town and gave a presentation about college access and awareness. In preparation for the presentation, me and my fellow volunteers made a poster board which contained details about how to best prepare for college, the benefits of a college education, and how it could positively impact the community. During the beginning of the presentation, only half of the high school students in the room were genuinely interested in pursuing higher education, but after the end of the presentation, I witnessed the influence that we made upon them and I know that more than half of them would want to earn a college degree.


 



There were only four of us on the Public Health team during that week, and so the small group size was undeniably conducive to our learning process, because our volunteer supervisor, Diome, was able to provide us with the utmost support that we needed. She was our guiding hand throughout the whole trip, as she remained by our side through trainings, our projects, and within the office when we'd plan out our presentations. When we couldn't figure out where a particular restaurant is, she'd willingly walk with us no matter the distance. Diomne was amazing and our team coordination wouldn't have ran so smoothly if it wasn't for her.


My Overall Experience

 


During our last day, we were asked about our highlights and our challenges throughout the trip. And in fairness, I never encountered a challenge. The trip was full of nothing but unforgettable highlights. Who would've thought that I'd love getting up at 8 in the morning, and working from 9 to 5 with pure excitement everyday. Why? because everyday was a different story, a different assignment, and most importantly, a different lesson to digest. Just a little fun fact, the town of San Pedro doesn't permit the usage of vehicles (unless it's a taxi), therefore, people get around solely through bicycles, motorcyles, or a golf cart. The streets are fairly narrow, so it totally makes sense to have that rule in place. I'll always remember the 8 am 15-minute bike rides from our host family's home all the way to the office at the town center. The streets were bustling with golf carts and people just trying to get to places. There was one time where we literally biked across the island, for almost an hour, since we had a greenhouse project on one end of San Pedro, while our host family's house is at the other side of it. I must say that due to all the biking, I can easily navigate the town of San Pedro.


The food was exquisite. We were given a $10 USD voucher everyday for lunch, and we were allowed to use it on a choice of 6 local food shops. Due to the richness in culture, the food varied in taste - from a range of Carribean-style chicken, to spicy Hispanic dishes, to authentic Garifuna food! The best part about these restaurants was that they were located by the beach, thus giving me a chance to sulk in the beauty of such paradise.


The nightlife was quite decent. San Pedro isn't the mainland so it had only 2-3 clubs in the town that didn't open until midnight; and about a handful of bars/lounges that people could go to before clubs open. Well, since we had work to do everyday, and a curfew in place, we never had the chance to actually party (we're responsible human-beings). However, the lounges that were open were very enjoyable. They would blast either reggae music or dancehall throughout the night, while hosting original activities such as crab racing and the "chicken drop." These were such massive tourist attractions that I almost felt as if I was in Texas, due to the number of Texans in San Pedro.



The beach was extraordinarily beautiful. Projects Abroad sponsored a two-hour excursion for us on our last day, where all of us volunteers were treated to a private snorkeling trip in the Belize Barrier Reef. And I was looking forward to doing so because Belize has the third largest barrier reef in the world! It was a once in a lifetime experience to swim with sea turtles, nurse sharks, school of fishes, sting rays, and many other sea creatures!! Belize puts in the effort and proper security measures to ensure that their natural wonders are protected and conserved. I HIGHLY HIGHLY suggest travelling to Belize to experience this for yourself, for a relatively cheap price, too. 


The people were so hospitable. If you ever need some sort of validation, go to Belize, because everyday, people everywhere will greet you with a genuine smile along with some terms of endearment. It might be a shock for you and it's easy to take offense, but it's simply a part of the kind nature of their culture. Otherwise, people will always assist you if you have any questions about where a particular place might be. If you want to start a conversation with them, they'll gladly talk to you about their lives, the country, their cultural background, and whatever else comes to mind! Ask a Belizean a substantial question and they'll proudly answer you with a story. In essence, Belizeans will give you their time of day, because in their way of living, time is not to be rushed. Instead, they bask in each moment with a serene attitude.


Belize was  beyond unBELIZEable! (don't judge my puns). I came into this trip with so much thoughts of fear. I feared about not knowing how to navigate the town. I feared about not liking my placement. I feared about not having the energy to wake up early in the morning, as those of you who know me understand that I am BY NO MEANS  a morning person at all. And largely, I feared about not getting along with my fellow volunteers. AND I WAS PROVEN SO WRONG IN EVERY SINGLE DOUBT I HAD. I loved every minute that I spent in San Pedro, with the BEST support I could ever receive from staff members, from my host family, and most importantly, from other volunteers who I will cherish for a lifetime.


Thank you San Pedro, you are truly where I longed to be, LA ISLA BONITA. 



(0 from 0 votes)
 
My UnBELIZEable Trip!https://www.mytripblog.org/pg/blog/dgcolon/read/442364/my-unbelizeable-trip
My UnBELIZEable Trip!
 

Blog 11: Op avontuur   (published in Kenya)

May 17, 2018 by   Comments(0)

16-05-18

Onze vriendelijke vrienden vonden het vandaag niet de moeite waard om met het gepeupel te eten. Ze hebben zich naar de stad laten rijden om daar in een hotel te lunchen...

We konden een beetje uitslapen vanmorgen omdat moeder en zoon met de auto leeuwen aan het zoeken waren en we niet weg konden voordat ze terug kwamen. Nog een voordeel daarvan was dat we pannekoeken als ontbijt hadden, wat standaard is als er vroege patrouille word gelopen. Stiekem waren we wel een beetje blij dat zij ook niks hadden gezien, net als wij gisteren.
Wij gingen op zoek naar giraffen. We gingen naar een gebied waar ze meestal nooit zitten om te kijken of ze er nu wel waren ofzo, ik weet het niet, beetje rare redenering.
Niet geheel onverwacht hebben we dan ook uren rond gereden zonder iets te zien. Op een gegeven moment werd er “Giraffe on the right!” geroepen, wij allemaal de bomen aan de rechterkant van de auto afzoeken zonder te merken dat hij schuin voor ons gewoon in het open veld stond. We konden echt heel dichtbij komen, ik denk zo’n twee of drie meter. Ik had vandaag de zeer belangrijke van notuleren, wat gewoon betekent dat je moet opschrijven wat de mensen die weten waar ze het over hebben roepen.
Daarna was er weer een hele tijd niks. Op eens werden we allemaal de auto uitgestuurd en verteld dat we een stukje gingen lopen. Het paadje waar we over liepen lag bezaaid met botten van allerlei verschillende beesten, en leidde tot een grotten stelsel wat ooit een mijn was geweest. We moesten allemaal de zaklamp van onze telefoon aandoen anders was het echt helemaal donker, wat het blijkbaar de perfecte woonplaats maakte voor vleermuizen. De grotten zaten er vol mee, het leek wel een soort spookhuis met de vleermuizen aan het plafond en de botten en schedels op de grond.
Vlak voordat we weer huiswaarts keerden stuiten we ineens op een groep van ruim dertig giraffen, waaronder een andere witte giraffe, dirty genaamd. Om te zien was het prachtig, zo’n groep giraffen, maar het was een stuk minder leuk om alle details op te schrijven, we hebben dan ook een beetje vals gespeeld met het vastleggen van de groep.
In de middag hadden we een “social”, dat wil zeggen dat we met z’n allen gingen “volleyballen”, dat wil zeggen we allemaal tegen een bal aan stonden te meppen met de hoop dat hij over het net zou komen, en ik was de enige die geen sportschoenen had dus ik speelde op m’n regenlaarzen. Ondanks (of misschien wel dankzij) het gebrek aan skills was het een hele leuke middag.

(0 from 0 votes)
 
Blog 11: Op avontuurhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442358/blog-11-op-avontuur
Blog 11: Op avontuur
 

Blog 10: AAAAAAAAAAAH SEBENJAAAAAAA   (published in Kenya)

May 16, 2018 by   Comments(0)

15-05-18

“Ik ben zeer bezorgd over de selectie van groenten” Ik denk dat ik de rest van de week maar elk blog ga beginnen met een quote van onze nieuwe gasten.

Vandaag hadden we een hele leuke ochtend. We gingen weer vogels kijken maar dit keer bij het meer, waar veel interessantere beesten rondlopen. Alleen de weg ernaartoe was al leuker, we gingen door een soort jungle. De planten waren veel dichter en hoger, vaak hoger dan de jeep. Het schijnt ook een geliefd habitat te zijn voor luipaarden maar die hebben we niet gevonden.
We begonnen met het tellen van een enorme groep flamingo’s, maar dan echt enorm. Het waren er zoveel dat we ze niet eens echt konden tellen, we moesten het aantal schatten op 200. Er zitten veel grotere vogels bij het meer, zoals pelikanen en ooievaars, maar dat zijn zeker niet de enige dieren die er rondhangen. Naast de gebruikelijke zebra’s en buffels zagen we vandaag ook een nijlpaard. Dat was best bijzonder, er zitten maar een stuk of vijf nijlpaarden in het hele park (wel allemaal in het meer) en ze komen niet heel vaak boven.
We gingen een half rondje om het meer, uiteindelijk kwamen we uit bij dezelfde rots waar we vorige week ook al een keertje zijn uitgestapt. Het leuke was dat we bijna alle dieren die we vanmorgen hadden gezien gisteren gezien hadden in het openingsnummer van de Lion King.
We hadden het grootste deel van de middag vrij, want we zouden pas om vijf uur weer op pad gaan om weer leeuwen te gaan zoeken. Eigenlijk hebben we de hele middag een beetje in de zon gezeten en geroddeld over de familie, die weg was op giraffenjacht. Onder andere over hun buurman die giraffen, zebra’s en cheeta’s als huisdieren schijnt te hebben, over moeders die op een feestje de Franse president MOEST ontwijken want je weet dat hij een ding heeft voor lange vrouwen en over het feit dat ze een fucking vliegtuig hebben besteld om ze aan het einde van de week vanuit Soysambu naar Nanyuki te vliegen, omdat ze de busjes niet goed genoeg vinden. Oh, en Stephan probeerde met de kippen te praten en heeft zichzelf zonder na te denken omgedoopt tot “cockwhisperer”.
Helaas waren de leeuwen goed verstopt vanavond, en op een spectaculaire onweersbui na hebben we niet echt iets interessants gezien.
Om het gebrek aan echte leeuwen goed te maken hebben we toen we terugkwamen maar Lion King II gekeken.

(0 from 0 votes)
 
Blog 10: AAAAAAAAAAAH SEBENJAAAAAAAhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442347/blog-10-aaaaaaaaaaah-sebenjaaaaaaa
Blog 10: AAAAAAAAAAAH SEBENJAAAAAAA
 

Blog 9: Anticlimax   (published in Kenya)

May 16, 2018 by   Comments(0)

14-05-18

Ik ben hier nou al ruim een week en. Ik heb nog steeds geen idee hoe ik de giraffen data moet invoeren, omdat niemand hier het ooit wil doen.

We zouden in de ochtend weer strikken gaan zoeken. Helaas was de auto stuk en bij de garage, dus we konden niet verder dan het gebied waar het kamp staat, waarvan ik al heb verteld dat er bijna geen dieren zijn. Het was niet echt een heel succesvolle tocht, maar we hebben toch aan het begin van de wandeling drie vallen gevonden in een bosje, waarvan ik er een had gezien. Eerst denk je van “yeah, lekker Eef” maar vervolgens loop je nog twee uur met een roestig stuk ijzerdraad te slepen.
Het was een natte nacht geweest en we moesten door veel hoog gras lopen, dus bij iedereen liep het water van bovenaf z’n schoenen in. Ook waren er behoorlijk wat plassen. Op een gegeven moment kwamen we aan bij een hele grote, dat wil zeggen, lang maar niet breed. Toch wilde de ranger niet dat we eroverheen sprongen omdat hij zei dat het vrij diep was. Bijna iedereen was al gesprongen (en had het makkelijk gehaald) toen de ranger doodleuk om de plas heen liep, door het gras zagen we niet dat hij maar zo kort was.
Toen we terug kwamen in het kamp waren er twee nieuwe vrijwilligers aangekomen, moeder en zoon. We kregen meteen een goede eerste indruk toen ze gevraagd werd waar ze vandaan komen. “Eens even kijken, we wonen in San Fransico, maar we kwamen eerst uit Rome, toen gingen we naar Kopenhagen, en daarna had ik nog een meeting in Londen, en vanuit daar zijn we naar Nairobi gevlogen”. Duidelijk gevalletje geld te veel. We probeerden het gesprek een beetje op gang te houden door te praten over de dieren die ze hier waarschijnlijk tegen zouden komen, maar ze hadden altijd een antwoord klaar. “Oh, leuk die giraffen hier, Rothschilds zijn de enige giraffen die we nog niet in het wild hebben gezien”, “Oh jullie hebben hier een slang gezien, ah, dat is een *hele moeilijke Latijnse naam*, die zat in ons zwembad toen we in september in Kenia waren, hij zwom vlak langs mijn vriendin Rachel voordat hij opgegeten werd door een andere slang”, “Oh, je kunt soms neushoorns zien als je langs het hek rijd, de laatste keer zagen we zeven neushoorns op twee meter afstand van onze auto dansen”. Laten we zeggen dat ze niet echt goed binnen de groep vallen, gelukkig gingen zij in de middag op giraffentocht en bleven wij op het kamp.
We hebben een tijdje lekker in de zon gezeten en geteld hoe vaak we met een bal konden overgooien. Daarna kregen we een presentatie over Projects-Abroad en giraffen en de rest van de middag heb ik lekker m’n boek uitgelezen. We hadden eigenlijk de data van de giraffen moeten uitzoeken maar niemand had daar zin in en niemand zei er wat van.
Tijdens het eten stonden we weer versteld van onze nieuwe huisgenoten. We krijgen hier altijd eerst soep en daarna het echte avond eten. Het begon al met dat ze wilden weten wat er precies in de soep zat, niemand vraagt hier ooit wat er in het eten zit, want het zoontje vond de soep “te homogeen om gezond te zijn”. Volgens mij is het over het algemeen gewoon geblenderde groenten met bouillon. Vervolgens was hij heel bang of we hier ooit wel proteïne bij het eten krijgen, omdat we toevallig die avond vegetarisch aten...
We hadden mazzel dat de familie vroeg naar bed wilde. Wij maakten van de gelegenheid gebruik om de Lion King te kijken, iets wat we al een tijdje wilden doen. Ik vond het altijd al een leuke film maar als je de dieren en zelfs wat woordjes Swahili gaat herkennen is het toch nog een stuk leuker.
Swetha wilde graag een dekentje terwijl ze naar de film keek. Ik zei dat iemand de PAARSE deken van m’n bed kon halen. Stephan ging dat wel even doen, vervolgens komt hij terug met m’n paarse deken en m’n volledige dekbed dat ie van m’n bed gerukt had, daar zit niet eens paars in...

(0 from 0 votes)
 
Blog 9: Anticlimaxhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442346/blog-9-anticlimax
Blog 9: Anticlimax
 

Blog 8: Luie zondag   (published in Kenya)

May 16, 2018 by   Comments(0)

13-05-18

Fijne moederdag! Wat voor cadeautje wil je dat ik voor je meeneem, Mam?

Vandaag heeft iedereen lekker (evt. Z’n roes) uitgeslapen. Cecilia ging eerder weg dan dat we allemaal wakker waren maar we merkten het wel meteen, de meisjeskamer stonk niet meer naar sokken die anderhalve maand niet zijn gewassen. Ook was het kastje, waarvan ik dacht dat het vol stond met spullen die andere vrijwilligers hadden achtergelaten, helemaal leeg. Nu snap ik waarom ze twee grote koffers bij zich had.
In de ochtend hebben we eigenlijk helemaal niks gedaan. Ik ben de hele ochtend bezig geweest om foto’s online te krijgen, maar het is maar half gelukt. Het spannendste van de ochtend was dat er een kitten door de tuin liep een vervolgens ook inbrak in het huis. Iedereen vond het fantastisch, op mij na... ze vonden het toch wat minder leuk toen ze moesten opletten of alle deuren goed dicht zaten, zodat er geen kattenhaar op de kussens zou komen.
In de middag gingen we een stukje lopen. De niemand-mag-van-het-kamp-af-zonder-begeleiding-regel is duidelijk meer een suggestie dan een regel, in het gebied waar het kamp staat zijn toch voornamelijk zebra’s en koeien en die doen niet echt iets. We zijn niet ver gegaan, na zo’n vijf minuutjes lopen langs een kudde koeien kwamen we een flinke kudde zebra’s tegen. Hebben daar gewoon een beetje rondgehangen en foto’s gemaakt.
Terug op het kamp hebben we nog een paar potjes uno gespeeld en dat was het. Het was niet echt een heel dynamische dag maar wel lekker.

(0 from 0 votes)
 
Blog 8: Luie zondaghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442345/blog-8-luie-zondag
Blog 8: Luie zondag
 

Blog 7: De Afrikaanse hemel   (published in Kenya)

May 13, 2018 by   Comments(0)

12-05-18

Vandaag was by far de langste dag die ik hier heb meegemaakt. Maar dat is zeker niet erg.

Ik werd vanmorgen vroeg wakker. Niet door m’n eigen wekker, maar door die van Swetha,het nieuwe meisje dat gistermiddag is aangekomen. Om 4:45 ging haar wekker af, op vol volume en met lichtflitsen, en allebei m’n roomies sliepen er gewoon doorheen...
Om 5:15 zaten we allemaal in de jeep op weg naar ons toegewezen gebied waar we de dieren moesten tellen. Het was echt pikdonker buiten er er waren zelfs nog sterren te zien. We moesten zo vroeg beginnen omdat alle dieren op het hele reservaat geteld moesten worden. En dat moest tegelijk gebeuren dus het gebied was opgedeeld in delen die door verschillende mensen voor hun rekening genomen zouden worden.
Toen we steeds dichter bij ons stukje in de buurt kwamen begon de zon ook een beetje op te komen. Het was echt net als in de film, de zon langzaam opkomend over het Afrikaanse landschap met aan de horizon heel klein de silhouetten van een paar giraffen, echt schitterend.
Het tellen was best een leuk werkje, een beetje door je verrekijker turen en naar de “notulist” roepen hoeveel mannetjes, vrouwtjes en jongen je zag van een bepaalde groep dieren. Ons stukje had vooral giraffen, buffels, gazellen en heel veel zebra’s.
Natuurlijk staan de dieren niet altijd zomaar langs de weg, we moesten vaak een stuk de bush in rijden om dichtbij genoeg te komen om de dieren te kunnen tellen. Helaas word er door de wrattenzwijnen niet echt rekening gehouden met auto’s, wat resulteerde in de twee achterwielen die diep in een hol gezakt waren. De auto zat muurvast. Het enige wat zou helpen was de auto opkrikken en stenen onder de wielen leggen om de ondergrond weer een beetje gelijk te maken, maar er waren nergens stenen te bekennen in de buurt, dus we moesten helemaal terug lopen naar de weg om te kijken of er daar misschien wat zou liggen.
We vonden wel iets, maar het was lang niet genoeg om twee wielen mee te stutten. Uiteindelijk moesten we gered worden door een ander groepje tellers die met hun auto stenen ging zoeken. We hebben toch ruim een uur ermee zitten kloten.
Nog voor 11:00 waren we klaar met tellen. We reden naar een kantoortje waar we onze data moesten inleveren. Daar konden we ook thee en koekjes pakken als “ontbijt”. Na dat alle data was uitgerekend gingen we weer naar het kamp waar we pannekoeken kregen als echt ontbijt. De rest van de middag hebben we allemaal een beetje in de tuin rondgehangen, snoepend van de rest van de pannekoeken. Ik heb nog even mijn kleren gewassen.
Omdat het Cecilia’s laatste avond was mochten we (bij hoge uitzondering) wat biertjes halen in het nabij gelegen dorp. We liepen met iemand mee die blijkbaar normaal gesproken mee gaat met strikken zoeken, en hij bracht ons naar een soort kroegje.
Precies toen we het dorp in liepen begon de dagelijkse regen, dus we zaten daar wel een tijdje vast. We maakten mooi van de gelegenheid gebruik om een kokosrum uit te proberen die was aangeraden door Collins.
Toen het stopte met regenen wilde dat nog niet zeggen dat het ook droog was. Het grootste gedeelte van de weg ging door modderige grasvelden en het begon ook nog donker te worden. Ik had mijn regenlaarzen nog aan die ik aan had getrokken om m’n kleren te wassen. In de eerste instantie werd ik daar nog om uitgelachen, maar ik lachte toch lekker het laatst toen iedereen op z’n gympies tot z’n enkels in de modder stond.
‘S avonds hebben we de biertjes erbij gepakt en hebben we een spelletje gedaan. Swetha, die de hele dag vrij verlegen was geweest, kwam meteen lekker los.
Vlak voordat we naar bed wilden gaan gingen de jongens naar buiten om te roken, en ze riepen meteen dat de rest ook naar buiten moest komen. Er was geen wolkje aan de lucht en gecombineerd met een nieuwe maan zorgde dat voor de meest spectaculaire sterrenhemel die ik ooit heb gezien. Stephan had een app waarmee hij kon kijken welke sterren waar waren. We konden heel duidelijk Mars, Saturnus en Jupiter zien, en de melkweg, en zelfs drie vallende sterren.
We zijn gewoon voor de deur van het huis op de grond gaan liggen om te kijken naar de sterren en te luisteren naar de geluiden van de Afrikaanse nacht, kikkers, krekels en zelfs wilde honden en hyena’s. Zo in het donker onder de sterren voelde ik me echt klein in vergelijking met alles, maar niet op een slechte manier. Het was echt prachtig, we zijn pas opgestaan toen we de kikkers niet meer hoorden wat waarschijnlijk betekende dat een van de hyena’s in de buurt van het kamp rondliep.

(0 from 0 votes)
 
Blog 7: De Afrikaanse hemelhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442300/blog-7-de-afrikaanse-hemel
Blog 7: De Afrikaanse hemel
 

Blog 6: Highway to hell (and back)   (published in Kenya)

May 12, 2018 by   Comments(0)

11-05-18

Heb ik al eens verteld over de Keniaanse massage? Zo noemen ze het schudden van een gammele auto over de modderige bushwegen hier.

Ik ben vandaag een beetje stout geweest. Ik heb gespijbeld om met Cecilia naar Hell’s Gate National Park te gaan. Ik zou eigenlijk zaterdag gaan maar dan moet er gewerkt worden en zondag gaat Cecilia weg, dus mochten we vandaag weg.
We stonden op tijd op (dat wil zeggen: ik stond vroeg op) want we werden om zeven uur opgehaald door een vrij gammel busje, waarvan sommige stoelen niet eens goed aan de auto vast zaten, maar er was wel lekker veel beenruimte. De rit naar Hell’s Gate duurde drie uur. Het eerste half uur was het nog wel leuk om uit het raam te kijken naar de dieren en terug te zwaaien naar de kindjes die naar school gingen, maar toen we eenmaal het reservaat uit waren was er niet veel meer te zien tot we in de buurt kwamen van het park. We werden begroet door twee giraffen die gewoon over het hek waren gestapt en lekker langs de weg stonden te people-watchen. Dit waren Maasai giraffen en niet de Rothschild’s giraffen die we in Soysambu zien, ze zijn iets kleiner en hebben een iets ander patroon op de vacht.
We hadden besloten om met een gids op pad te gaan, eerst op de fiets, daarna lopen en weer terug op de fiets. Mijn liefde voor fietsen is niet groot, maar dit was toch wel een heel goed idee. In het begin ging het wat moeizaam over de onverharde wegen maar na een tijdje wende je er aan en ging het best lekker. Het is toch heel anders om tussen de dieren door te fietsen in plaats van ze vanuit een auto te bekijken, het lijkt allemaal nog veel dichter bij. Het eerste “wildlife” wat we tegen kwamen van een wrattenzwijntje, oftewel Pumbaa, precies op dat moment kwam er een tour bus langs waaruit iemand vrolijk “hakuna matata” riep. Leuk om te weten is dat Hell’s Gate de inspiratie was voor Disney toen ze The Lion King aan het maken waren.
De fietstocht duurde iets meer dan een uur, wat voornamelijk kwam doordat ik telkens stil bleef staan om foto’s te maken van het landschap en de dieren. We zagen zwijntjes, buffels, zebra’s, impala’s, gieren en mestkevers. Ondertussen vertelde de gids van alles over de dieren en het park zelf.
Toen we klaar waren met fietsen gingen we wandelen door een kloof. De kloof was echt schitterend, het deed me heel erg denken aan het decor van een dierentuin, maar dan echt. Er was geen pad dus we moesten over stenen klimmen en door drijfzand waden, dit hadden we niet kunnen doen zonder gids, dus dat was een goede beslissing. Hell’s Gate staat bekent om het obsidiaan, of drakenglas voor wie Game of Thrones kijkt, wat er in de grond zit. De kloof lag er vol mee, en je mocht het gewoon meenemen, dus ik heb een voorraadje aangelegd voor wanneer de ijszombies de wereld veroveren.
We zijn naar twee punten in de kloof gelopen. Eerst gingen we naar “Devil’s bedroom”. Ik snapte wel waarom het zo heette, als The Lion King zich echt in dit park had afgespeeld was dit zeker Scars plekje geweest. De kloof was erg smal hoog, en je moest goed uitkijken waar je ging staan om niet weg te zakken in het drijfzand. Aan het einde van het pad kwam je uit op een soort kamer waar ik hem al z’n hyena’s zag toespreken.
We gingen verder naar de “Hot Spings”. Wederom zegt de naam genoeg, terwijl we door de kloof liepen zagen we steeds meer kleine watervalletjes verschijnen. Op een gegeven moment zei de gids dat we onze handen even konden afspoelen, maar het water was niet koud zoals ik verwacht had, het was nog warmer dan gemiddeld douche water. Toen we verder liepen werden de watervalletjes steeds heter, totdat er daadwerkelijk stoom af kwam. De warmste bron was zestig graden Celsius.
Bij de bronnen zijn we de kloof weer uitgeklommen, het was best een stijle klim, halverwege moest je jezelf met een touw omhoog trekken. We hadden in de kloof al meer van deze touwen gezien, die waren bedoeld als “nooduitgang”. Als het regent loopt vaak de hele kloof vol met water, en zo kun je eruit klimmen. Kortom we hadden mazzel dat het pas later op de middag ging regenen.
Eenmaal uit de kloof kwamen we bij een paar kraampjes waar mensen van de Maasai-stam hun spulletjes verkochten. Ze hadden vooral veel sieraden, van kleine armbandjes tot enorme kettingen, en ze waren allemaal prachtig. Ik werd behangen met van alles, in de hoop dat ik het zou kopen, en dan riepen ze “looking is free!” Ik heb uiteindelijk toch wat gekocht,, dus m’n eerste souvenirs (en misschien wel cadeautjes zijn binnen).
De terugweg was een stuk zwaarder om the fietsen. We hadden al een beetje zadelpijn van de heenweg waar we nu weer lekker op konden gaan zitten. Ook bleek dat de weg niet helemaal vlak was, maar dat we nu bergop moesten, dat verklaarde ook meteen waarom de heenweg zo makkelijk ging. Er waren ook niet zo veel dieren als op de heenweg, maar dat werd goed gemaakt door een groep giraffen die super dichtbij naast en op de weg stonden. Iedereen op het project zegt dat ze giraffen zat zijn, maar het zal nog lang duren voordat ik er niet meer van onder de indruk ben.
We hebben onszelf na de tocht beloont met een ijsje voordat we het gammele busje weer ingingen. Dit keer zat het toch iets minder prettig dan op de heenweg, de zadels van de fietsen waren volgens mij uit steen gehakt. Over de snelweg ging het nog wel, maar het was niet zo leuk meer toen we Soysambu inreden getrakteerd werden op een Keniaanse massage.
Over trakteren gesproken, rond een uur of vier kregen we “lunch”. We kregen een soort gebakken aardappels en een halve kip. Het was heerlijk, maar ik zat nog best vol van de mueslireep die ik tussen de middag gegeten had, dus ik heb m’n kip voor het avondeten bewaard. Dat heeft me behoorlijk wat jaloerse blikken opgeleverd, aangezien het avondeten bestond uit boerenkool en iets dat onder de vrijwilligers “Afrikaans cement” wordt genoemt.

(0 from 0 votes)
 
Blog 6: Highway to hell (and back)https://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442252/blog-6-highway-to-hell-and-back
Blog 6: Highway to hell (and back)
 

Blog 5: Aapjes kijken   (published in Kenya)

May 12, 2018 by   Comments(0)

10-05-18

We zijn vandaag niet echt veel dieren tegen gekomen, alleen wat giraffen en zebra’s. Maar ik moet toegeven dat het volgens mij nog heel lang gaat duren voordat ik niet meer onder de indruk ben van een giraffe die drie meter van je auto vandaan staat

We moesten vandaag extra vroeg opstaan omdat we stipt om acht uur weg moesten. Dat wil zeggen, Keniaans stipt. Om tien voor half negen waren we onderweg naar een soort kwekerij. We gingen boompjes ophalen die we later bij een middelbare school zouden gaan planten.
De fauna die we onderweg naar de school tegenkwamen bestond vooral uit koeien en geiten aan touwtjes, we gingen namelijk van het reservaat af en naar het nabij gelegen dorp. De school bestond uit twee lange gebouwen met in totaal een stuk of acht klaslokalen. We werden eerst voorgesteld aan de directeur die ons enthousiast uitnodigde het gasten boek te tekenen. Daarna werden we naar een lokaal gebracht waar al een hoop leerlingen van de school zaten te wachten. Ze zouden een documentaire over keniaanse dieren te zien krijgen en daarna zouden we met z’n allen de bomen planten.
We werden ontvangen alsof het koninklijk huis op de stoep stond. Eerst kwam er een uitgebreide inleiding waarbij alle leraren zich moesten voorstellen een een praatje houden om de leerlingen te enthousiasmeren. Het was een beetje ongemakkelijk. Alle leraren gingen op een rijtje staan en stonden erbij alsof ze een spreekbeurt moesten houden. Het heeft zeker drie kwartier geduurd, waarschijnlijk langer. Ondertussen bleef iedereen maar roepen hoe vereerd ze waren dat de school was verkozen voor dit project. En toen werd er ook nog van ons gevraagd om wat te zeggen. “Eh... Hallo, ik ben Eva en ik kom uit Nederland. Ehh... Ik vind het heel leuk om hier te zijn...” Ze waren daar blijkbaar heel tevreden mee.
Vervolgens zaten ze ook nog te kloten met de film die maar niet aan ging. Eerst deed het beeld het wel maar het geluid niet en daarna precies andersom. Uiteindelijk is maar besloten dat we eerst de bomen zouden planten.
Toen we elk van de leerlingen een plantje hadden gegeven volgden we ze naar het veld waar ze gepland zouden worden. Iedereen stond netjes met z’n boompje in z’n hand bij een vooraf gegraven gat. Blijkbaar stonden ze op ons te wachten, want het was de bedoeling dat wij, de vrijwilligers, samen met de leerlingen de bomen zouden planten, en dat daar uitgebreid foto’s van gemaakt zouden worden.
Dus iedereen stond te wachten tot er iemand met een Projects-Abroad shirt ze kwam “helpen” met planten. Een keer vroeg iemand zelfs of ik wilde doen alsof ik een al ingegraven boompje aan het planten was voor de foto. Ze waren allemaal zeer van ons onder de indruk, vooral de volwassenen maar de kinderen ook, we werden steeds gevraagd om onze namen te herhalen, of het de eerste keer was in Kenia, wat er anders was in Kenia dan thuis, welke taal we spraken... Ik heb me nog nooit zo geliefd gevoeld, op een gegeven moment paktje een jongetje een schep uit m’n hand en riep: “Miss, let me assist you!” Toen alle bomen in de grond zaten werden er “twee muggen voor ons doodgeslagen”, ik heb eerlijk gezegd geen idee wat ze daarmee bedoelen, maar de laatste keer dat er een mug voor me was doodgeslagen was dat alleen een excuus voor Nora om mij te slaan.
Nadat we onze handen een beetje hadden afgespoeld werden we weer terug naar het lokaal gebracht waar ze de film eindelijk aan de praat hadden gekregen, weliswaar op een klein tv’tje wat waarschijnlijk alleen voor de eerste rij te zien was. Ik denk dat het mijn natuurlijke reactie is op een klaslokaal maar ik ben tijdens de film toch een beetje in slaap gedoezeld. En het was niet eens saai, het ging over de jacht van leeuwen en hyena’s en luipaarden enzo.
Toen de film afgelopen was werden we nogmaals uitgebreid bedankt, waarbij we ook onze “Afrikaanse naam” kregen die door de leerlingen voor ons waren bedacht. Die van mij is “Majuku”, ik hoop niet dat dat Swahili is voor ezel of iets dergelijks, hoewel een paar meisjes achter ons wel de hele tijd giechelend onze nieuwe namen riepen.
Omdat het al bijna drie uur was werden we uitgenodigd voor de “tea” in het kantoortje van het schoolhoofd. Daar zaten we best op te wachten want we hadden alleen vroeg ontbeten. We kregen broodjes, fruit, frisdrank, muffins, eiren, zoete aardappel en iets wat arrowroot heette. Het was een soort gemarmerd paarse aardappel, maar steviger en droger, en het smaakte ook een beetje anders, maar wel lekker.
Precies toen we uitgegeten waren was het net tijd voor de dagelijkse zondvloed, waardoor we nog een half uur langer in het kantoortje vast zaten. Het leek vandaag wel harder dan de afgelopen dagen, wat bevestigd werd toen we na de bui op het kamp uit te auto stapten en letterijk tot onze enkels in het water stonden. Wat mij dan weer wel een mooi excuus gaf om m’n nieuwe regenlaarzen uit te testen toen ik, eindelijk, een rondje foto’s van het kamp heb gemaakt.
Ik heb ook nog een heldendaad verricht vandaag. Tijdens de storm van vanmiddag is er waarschijnlijk een zwerm bijen de meisjes badkamer ingeregend en die lagen allemaal in een hoopje te verzuipen op de vloer. Cecilia (m’n roommate) was er als de dood voor, dus ik heb ze samen met een van de jongens (Stephan) opgeruimd, waardoor ik de status heb verdiend van “het stoere meisje”.

(0 from 0 votes)
 
Blog 5: Aapjes kijkenhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/evacassee/read/442251/blog-5-aapjes-kijken
Blog 5: Aapjes kijken