click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Recent Blog Posts Worldwide

Doei psychiatrisch ziekenhuis, hallo kinderbescherming   (published in Mongolia)

December 3, 2017 by   Comments(0)

Met een iets wat minder leuke start zijn er weer twee onwijs leuke weken voorbij in het ijskoude Mongolië. Het was even wennen om mijn tijd hier voort te zetten zonder Elvira, onze dagelijkse Tous les jours dates in mijn eentje voort zetten is toch wel iets minder gezellig... Ben ik op de allereerste dag ook nog eens lastiggevallen in Tous les jours door een of andere mafkees, die me vervolgens ook nog even gevolgd is op straat. Ik moet heel eerlijk toe geven dat ik er toen wel echt even doorheen zat, nadat ik zowat de stad doorgerend was, omdat die vent vreselijk eng was. Gelukkig hebben de rest van de twee weken het helemaal goed gemaakt. Zo zie je maar, na diepe dalen komen hoge bergen.

Het waren mijn laatste twee weken in het psychiatrisch ziekenhuis. Ze hebben me namelijk gevraagd of ik de laatste weken bij een organisatie van de kinderbescherming wil werken. Ik ben wel toe aan wat verandering, dus ik ben erg benieuwd hoe ik het daar ga vinden. Een groot voordeel: ik kan er lopend naar toe in plaats van met de bus, jeeeeej. Die bus ga ik dus echt niet missen, wat is openbaar vervoer vre-se-lijk in zo’n grote stad als deze. 20-30 minuten lopen in temperaturen tussen de -25 en -35 neem ik dus maar voor lief. Een ander ding dat ik zeker niet ga missen is de mega slechte lucht rondom het ziekenhuis. Hij staat midden in het ger district, waar dus een hoop yurts staan die heel veel warmte nodig hebben. Met ongeveer 5 meter zicht, moest ik het de laatste twee weken doen. En nee, dat is niet doordat het mistig was. Ik denk dat je nog beter kan roken dan naar buiten kan gaan. Of geld besparen door naar buiten te gaan in plaats van te roken is natuurlijk ook een optie hahaha. Gelukkig is het in het centrum van de stad een stuk minder erg, al is de lucht hier ook niet bepaald goed voor je longen…

Ik heb de laatste twee weken met veel plezier mijn tijd in het ziekenhuis afgesloten. Ik heb weer een hoop individuele therapieën gezien en veel met mijn dokter over de patiënten gepraat. Hiernaast was het vorige week een speciale week voor de psychotherapie afdeling. Elke maand is het de beurt voor een andere afdeling van het ziekenhuis en deze maand waren wij aan de beurt. De bedoeling was dat de medewerkers van de afdeling de andere medewerkers van het ziekenhuis lieten zien wat voor werk zij verrichten. We hebben vijf verschillende groepstherapieën georganiseerd, waarvan maar twee therapieën gedaan worden met de patiënten. Tegelijkertijd wilden ze namelijk laten zien hoe nuttig zulke groepstherapieën zijn en proberen om hier geld voor te krijgen van het ziekenhuis. Helaas krijgen ze dat (nog) niet en moeten de patiënten het vooral met meestal korte individuele gesprekjes en medicijnen doen. Ik organiseerde samen met mijn dokter de autotraining, shake therapie en pleasure therapie. De autotraining, oftewel slaaptherapie, doen ze ook met de patiënten. Hier heb ik al eens eerder wat over verteld in één van mijn vorige blogs. Tijdens deze therapie kon ik, behalve het goede voorbeeld geven aan de rest, natuurlijk weinig doen, dus heerlijk even een half uurtje tukken hahaha. Naja, eigenlijk is het mij nog nooit gelukt om echt in slaap te vallen, terwijl bijna iedereen om me heen ligt te snurken….. Ik word door elk klein geluidje afgeleid, maar relaxt is het zeker. Tijdens de pleasure therapie was het de bedoeling dat ze al hun zintuigen, behalve zien, moesten gebruiken tijdens het eten van kleine snacks. De meeste lekker, maar ook ui en knoflook…. Hahahahaha, dat vonden ze iets minder leuk. Met deze therapie wilden we laten zien hoe belangrijk het is om af en toe even stil te staan bij dingen die je doet en echt plezier erin te hebben. Bijvoorbeeld wanneer je iets eet. Negen van de tien keer heb je het al doorgeslikt, voordat je het überhaupt geproefd hebt. De shake therapie stond in het teken van 10 minuten losgaan op muziek en alle stress uit je lichaam schudden. Aan het begin aarzelde iedereen wel een beetje, maar als één iemand begon los te gaan, volgde de rest meestal vanzelf. Ik hoop oprecht dat de psychotherapie afdeling wat meer geld krijgt om meer van dit soort therapieën voor de patiënten te organiseren. Het zou zoveel meer voor ze kunnen betekenen dan alleen het krijgen van medicijnen en korte individuele gesprekjes. Dat ze heel erg geloven in medicijnen in dit land is mij nog even extra duidelijk gemaakt door de dokter waar ik mee werkte. Hij was de afgelopen weken verkouden en moest veel hoesten, niet heel gek met het koude weer en de slechte lucht in deze stad. In plaats van de tijd uitzitten en hopen dat het snel over is, zoals volgens mij de meeste Nederlanders wel doen, heeft hij een X-ray van zijn borst gemaakt en zit hij meerdere malen per week aan het infuus. Het zijn wel een beetje watjes in dit land hoor hahahaha. Er was op die Xray natuurlijk niets te zien…

Naast werk waren de afgelopen weken ook weer vol gevuld met andere leuke dingen. Op de doordeweekse avonden ben ik vaak naar boxles geweest samen met mijn zussen, of alleen, ondanks dat ze willen afvallen hebben ze weinig motivatie hahahahaha. In het eerste weekend heb ik op vrijdagavond ergens wat gegeten en daarna gepoold samen met Emy, Udit en Udit zijn collega’s. Erg gezellig, en natuurlijk hebben we de Mongolen even ingemaakt met onze internationale skills!!!!!

Op zaterdag ben ik wezen hiken met Enkhee, Surka en Lisa. Wat een avontuur was dat. We zijn naar de Bogd Khan berg geweest die ergens aan het randje van de stad ligt. Het eerste hoogste punt is een grote vlakte met weinig uitzicht. We wilden natuurlijk wel wat meer zien, dus we besloten om verder te gaan. Enkhee en Surka wisten alleen niet heel goed de weg vanaf dat punt, dus we zijn met een andere groep mee gegaan. Super aardige mensen en erg ervaren met hiken op deze berg. Toen we op een gegeven moment het punt met uitzicht bereikt hadden en wat fotootjes geschoten hadden, haalden deze groep mensen hun tassen leeg. We kregen van alles voorgeschoteld, thee, gebakken roerei, brood, koekjes. Weigeren in dit land is erg onbeleefd, dus we namen alles met liefde aan. Zelf waren we sowieso niet zo goed voorbereid…. Op een flesje water, die binnen no time bevroren en dus niet meer drinkbaar was, had ik niets meegenomen. We waren inmiddels al wat langer dan twee uur onderweg en gingen via een andere (niet-toeristische) weg weer naar beneden. Mijn handen en voeten waren echt bevroren en bijna gevoelloos met een temperatuur van rond de -25 die dag. Op een gegeven moment kwamen we bij een andere groep mensen aan die een vuurtje hadden gestookt en daarin aardappelen aan het bakken waren. Ik werd even op een boomstronk gezet, waarna ik vervolgens mijn schoenen en sokken uit moest trekken. Ik dacht dat ze wilde dat ik mijn voeten op zou warmen bij het vuurtje, maar ze hadden een ander idee voor me. Mijn blote voeten werden in de sneeuw geduwd en er lekker mee ingewreven. Ik heb echt zitten gillen daar hahahaha, wat was dat koud zeg. Vervolgens kreeg ik nieuwe schone sokken van een hele aardige man en moest ik mijn schoenen weer aantrekken. Niet opwarmen bij het vuurtje dus, maar een traditioneel Mongoolse manier om voeten op te warmen. Gek genoeg kreeg ik na een half uurtje weer gevoel in me voeten en werden ze echt warm. Mijn handen bleven daarentegen koud, dus ik kreeg ook nog eens de handschoenen van iemand anders. Het werd er niet echt beter op, ik heb nou eenmaal altijd koude handen en voeten en ik denk dat ik daar heel weinig tegen kan doen, maar om beleefd te zijn nam ik ze maar aan. Toch wel heel lief van zo’n wildvreemde om van alles aan te bieden om mij te helpen. Dit zie ik Nederlanders in ieder geval niet zo gauw doen… De aardappelen die ze trouwens aan het bakken waren in het vuurtje hebben wij uiteindelijk gekregen, volgende keer zouden ze iets meer meenemen hahaha. Na 4,5 uur onderweg geweest te zijn, kwamen we uiteindelijk weer beneden aan de berg, waarna we vervolgens ook nog eens een lift naar huis gekregen hebben van deze mensen. Hoe lief en super bijzonder om te zien hoe open en aardig de mensen in Mongolië kunnen zijn.

Over traditioneel Mongools gesproken, iets dat ik in mijn vorige blog vergeten te vertellen ben. Surka had een beetje oorpijn en had hier een perfect traditioneel Mongoolse geneeswijze voor. De khussuur, die ik hier inmiddels een paar keer gegeten heb, werd tegen beide oren, onder beide voeten en op haar navel gelegd (gefrituurd deeg gevuld met vlees, ui en knoflook). Ze moest zo blijven liggen voor een half uurtje, en ja hoor, na een half uurtje was de oorpijn verdwenen. Hahahahahahahaha, wat een grap. Toch wel bijzonder volk ook hoor hier. Ook zoiets grappigs, vrouwen maken hier hun wenkbrauwen een stuk groter dan dat ze in werkelijkheid zijn. Soms zie je het al in Nederland, maar dit is nog even 10 keer zo erg. De opmerking die ik daardoor ook van Surka kreeg: "Steffi, you are so pretty, but I want to change one thing on your face, can I do that?". Ja hoor, ga je gang. Nou daar kwam de metamorfose, ze begon me flink op te maken, met als resultaat: twee keer zo dikke wenkbrauwen. Verder had ze alles erg mooi gedaan en kon je wel zien dat ze zelf veel aandacht besteed aan make-up, maar die wenkbrauwen.... afschuwelijk. En mooi dat Surka en Enkhee het vonden.... hahahahahaha, ik snap het niet hoor. 

Op de zondag van het eerste weekend ben ik wezen snowboarden met Lisa en Tino. Ondanks dat de piste echt me-ga klein was, twee hellingen, waarvan één voor beginners en één voor gevorderden, was het wel echt super leuk. We konden voor onwijs weinig geld voor 3 uur de piste op en materiaal en kleding huren, en aangezien de piste niet echt groot was, 10 minuten in de lift, 3 minuten naar beneden, was 3 uur lang zat. Op de laatste afdaling had ik nog even het goede idee om mijzelf zonder handschoen te filmen…… Na een halve minuut had ik geen gevoel meer in mijn hand en vloog mijn (nieuwe) telefoon uit mijn hand. Gelukkig deed hij het nog hahahahahaha, lekker kneuzig.

En ja ik heb een nieuwe telefoon. Ik heb namelijk een super leuk en lief pakketje gehad vanuit Nederland gevuld met chocolade letters voor mij en mijn host zussen, stroopwafels een heerlijk luchtje & Lau zijn oude Iphone, speciaal voor de sint. Echt onwijs leuk en die chocolade letters en stroopwafels proeven zo ver weg nog veeeeeeel beter dan in Nederland. Dat ik weer een Iphone heb in plaats van die oude samsung uit de prehistorie is ook top, kan ik eindelijk weer een beetje mooie foto’s maken en op een normale manier mijn telefoon gebruiken zonder om de 5 minuten de batterij eruit te moeten halen, omdat hij weer eens vast loopt…….

Iets dat super populair is in Mongolië is karaoke. Een leuk uitje om te doen samen met de andere vrijwilligers dus. Ik verwachtte een karaoke bar met veel mensen, maar in plaats daarvan heb je hier een privé kamer om samen met je eigen vrienden o.i.d. karaoke te doen. Aan het begin wat twijfelachtig, maar met het goede voorbeeld van Enkhee en een andere begeleider van Projects Abroad & wat drankjes, begon iedereen er veel plezier in te hebben.

Donderdag avond hadden Enkhee, Surka en ik gegeten bij Surka haar ouders. Ze spraken geen woord Engels, maar ik vond het wel erg leuk om ze te ontmoeten. Ze hadden ook nog eens een kadootje voor me gekocht, super lief. Een traditioneel Mongools spelletje en chocola. Bij dat spel kwam er een bepaalde wens of horoscoop uit en ik had dat mijn wensen over mijn nieuwe werk uit zouden komen. Hoe toevallig hahahaha, hopelijk ga ik mijn nieuwe werk voor de laatste weken dus echt leuk vinden.

Dit weekend stond vooral centraal met veel quality time met mijn zussen. Enkhee gaat woensdag voor twee maanden werken in Nepal. Erg jammer dat ze er niet is in mijn laatste weken, maar samen met Surka heb ik het ook erg gezellig! Op vrijdagavond zijn we met zijn drieën naar Udit gegaan, want die zou een keer Indian voor ons koken. Naast ons had hij ook zijn supervisor van zijn werk uitgenodigd en zijn host was er ook. Ik moet zeggen dat ik heel ander Indisch eten verwacht had dan we kregen, maar het was nog steeds erg lekker en gezellig. Op zaterdag ben ik weer wezen hiken met Surka. Dit keer waren we 30 minuten sneller op de top dan vorige keer, best een goede prestatie dus. ’s Avonds heb ik Enkhee en Surka mee uit eten genomen als bedankje voor hun gastvrijheid. Ik heb echt super geluk met ze en ik had geen leuker en beter gastgezin / appartement kunnen wensen! Vandaag heb ik ze nog even extra verwend met mijn heeeeeerlijke chicken quasadillas. Ik moest wat improviseren met de ingrediënten, maar ik moet zeggen dat ze behoorlijk goed gelukt waren =).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



(0 from 0 votes)
 
Doei psychiatrisch ziekenhuis, hallo kinderbescherminghttps://www.mytripblog.org/pg/blog/steffivanbeelen/read/439798/doei-psychiatrisch-ziekenhuis-hallo-kinderbescherming
Doei psychiatrisch ziekenhuis, hallo kinderbescherming
 

Korte terugblik   (published in Tanzania)

November 27, 2017 by   Comments(0)

Het lijkt alweer heel lang geleden dat ik samen met Kiki in Tanzania was. Het 'gewone' leven is alweer in volle gang, maar we hebben het er nog vaak over. Vandaag heeft Kiki een spreekbeurt over 'Kiki op school in Tanzania' waar ze helemaal zin in heeft.  Wat leuk is om te merken is dat ze juist allerlei 'kleine' dingen onthoudt, zoals de kapotte wipwap op het schoolplein en hoe je er nog mee kan spelen. Of het ritje met de schoolbus en de dieren die je onderweg zag. Stiekem had ik gehoopt dat ze bijvoorbeeld zou leren niet meer te zeuren over het eten of minder waarde zou gaan hechten aan (nieuw) speelgoed. Maar niets is minder waar. Dan denk ik dat ik toch maar moet leren mijn verwachtingen bij te stellen :), hoewel dat een stuk makkelijker gezegd dan gedaan is.

Hoe dan ook, we hebben een hele mooie tijd in Tanzania gehad. Hoewel ik het als moeder soms best lastig vond en ik minder onspannen was dan ik had gedacht, ben ik dankbaar dat ik zoveel bijzondere mensen heb ontmoet. Het was heel waardevol om zo lokaal te wonen en leven. Zo mochten we van dichtbij de toewijding van vader Albano, het enthousiasme van de leraren en de lieve zorgen van iedereen ervaren. Van te voren wist ik dat die paar weken echt kort zouden zijn om echt veel bij te dragen aan het project, maar dat hielp ook om juist met kleine dingen te helpen en niet te veel nieuwe dingen uit te proberen. 

Het voelde daarom toch dubbel toen we het project verlieten en nog een paar dagen naar Zanzibar gingen voor een korte vakantie. Dan besef je heel goed hoe rijk je wel niet bent en wat je anders zou kunnen doen met dat geld. Het was ieder geval weer een andere wereld op dit tropische eiland. We mochten genieten in de prachtige Mangrove Ecolodge met heel vriendelijke mensen, lekker eten en een mooie bungalow. Op het eiland hebben we van de natuur genoten, de oude stad Stown Town bekeken en het beroemde Prison Island bezocht waar een groep schildpadden leeft. Een van de leukste dingen die we hier gedaan hebben was volgens Kiki zwemmen in de oceaan :). Mocht je nog een gids zoeken in Zanzibar, ga zeker naar Aiysha Mohammed. Wat een leuke vrouw en wat een bijzonder verhaal als je het interview met haar leest!

Wie weet komen we nog eens terug, maar dan met het hele gezin!

(0 from 0 votes)
 
Korte terugblikhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/lieketerlouw/read/439705/korte-terugblik
Korte terugblik
 

My Last Week in Ghana :(   (published in Ghana)

November 25, 2017 by   Comments(0)

Friday: Yet another Right to Play, but this time before we left we got to observe an interview. One of the girls from shelter had her grandmother come to get her, and said grandmother was very frustrated because this was the third time the girl had run away. Although her grandmother takes very good care of her, she keeps running to Accra to search for her mother, whose location is unknown. The worst part is that the mother has been contacted by phone, and expressed she wants nothing to do with the girl. It is a very painful and frustrating situation because the girl won't stop looking even though it's pointless, and it's taking a toll on the grandmother because she doesn't know what to do anymore. The social workers weighed their options and decided they would try to track down the mother so the girl can at least see her once, then hopefully realize she was better off with the grandma. Another possibility was getting the police involved so that the mother would be forced to care for the child, but Tine and I worried that would set her up for maltreatment. In the end there was no good fix, so all we can do is hope something changes for the positive. That evening, we went out for Claire's last night in Ghana. It was a lot of fun, but also pretty sad because Claire was my roommate and best friend and I'll miss her a lot :(

Saturday: After the festivities of Friday night, I slept all day. In the evening Claire left, and made me cry because she started crying. What a jerk. To cheer me up, I went out with some local friends and we ended up at a party. This party was basically just a bunch of people all wearing white dancing outside of a bar, but it made for some excellent people watching. One man was extremely drunk and kept running after ladies' butts like a puppydog. By the end of the night he had lost his shirt, so I can safely say he had a good evening.

Sunday: Today was another lazy day, the only activity being a trip to a cafe with Maddi, Tine and Julie. Tine forgot to put on bug spray so was frantically itching and yelling about the "animals" on her, but I enjoyed it!

Monday: Our morning with the boys started with Pastor Peter preaching. He was talking to them about what kind of actions lead to heaven vs what actions lead to hell. Somehow this turned into him talking about "witchcraft" which he asked if I'd heard of. I knew witchcraft was beleived by some in Ghana, but told him all I really knew about was Hogwarts school of witchcraft and wizadry. He was not familiar. He then educated me about it, and I was very surprised to learn that while he was a Christian and therefore not a follower, he believed that witches existed. I pictured witches as women who performed voodoo-like rituals, but his description was something else entirely. He told me that he has seen witches, and that they fly at night, upside down, with fire coming out of their nose and mouth. This was a true test of open mindedness. I respect anyone's beliefs, but I'm sorry that visual is hilarious. Somehow I managed to keep it together and not laugh, and it was actually extremely interesting to learn about. After the religious portion, we FINALLY got to read the damn Nelson Mandela story we had brought in about a week and a half ago. Peter did the translations for the boys, and then Tine and I asked discussion questions. The boys had excellent answers to questions about what they learned, characteristics of Mandela, violence vs non-violence, etc. What was fascinating was the fact they were unable to answer the question "what did you think about this story?". No matter how we phrased it, we kept getting facts about the story rather than their personal opinions. Time and time again, Tine have noticed throughout the social welfare center that the kids have a tendency to spit facts that are memorized or believed to be "right", such that anytime we ask for something involving creativity or critical thinking they freeze up. After talking with our supervisor, we confirmed that it is a tendency in the Ghanaian educational system and cultural in general to emphasize repetition and accepting facts over interpretation and questioning. Memorization is no doubt an incredibly important school, but I believe critical thinking skills and a sense of individuality are also beneficial. I would love to see the instructors incorporating more activities of this nature, even something as simple as asking the kids for their opinion more often. That night, my friend and I went to a Ghanaian/Ivorian restaurant that was known as a hidden gem. The food is simple, and most of it you can find at a ton of other places, but Chez Clarisse apparently does it the best. We got a whole grilled tilapia topped with tomatoes and onions, an Ivorian starch that reminded me of couscous (I forgot the name), and fried yam. The waiter gives you a pitcher of water, soap, a bowl and paper towels to wash your hand so you can dig right in without silverware. Let me tell you-this was probably the best fish I've ever had in my life. We destroyed this thing. I had been getting tired of the local food, but this revived my appreciation for it.

Tuesday: On the final day of my internship, we had an ICT class with the boys at last! The instructor was in charge so at first we were just observing, but then we were running around helping make sure the boys were following along with the lesson. Due to language barriers and inexperience with computers, it was really hard to keep them on the right track which was frustrating. It made me very impressed with the instructor's patience, because he had to repeat everything so many times. I think patience is a skill I really need to work on, so I'm grateful I got so much practice using it at my internship. After the lesson, it was time for me to make the rounds at the center and say goodbye to everyone. It was so much harder than I expected, because it finally hit me that there's a good chance I'll never see these people again, or at least not for a very very long time. I also found it hard to express my appreciation for everything they did in making my time there special. Words can never really do it justice. After work and a nap, it was time for my last night out in Ghana. I selected a burger place as my dinner destination, solely because I thought it would be funny to make all the volunteers eat American food. Luckily, it was very delicious. Afterwards, we went to karaoke night at Republic because I had made Tine promise to sing me a song. She somehow made me agree to sing with her, and we selected the artistic masterpiece "I want it that way" by the backstreet boys. I am furious to report that they never called our name, therefore I never got my serenade. It was an outrage. But besides that a really pleasant evening

Wednesday: Today I packed. I said goodbye to everyone. And then I went home. I'm back in Evanston as I write this, and it's still incomprehensible to me that three months went by so fast. It didn't quite feel real when I was there, and it doesn't feel real now that I'm here. When writing these blogs I tried to be as detailed as possible 1. So I wouldn't forget anything I did and 2. So I wouldn't have to answer so many questions from people about my trip (just kidding). But I realize now that no amount of detailed journaling could capture my stay in Ghana. The only people who will ever really get it are the people who live there, and my fellow volunteers. That's part of the reason why we all became so close so quickly, and what I hope will keep us close as time passes. Nonetheless, I will do my best to summarize what the past three months meant to me. Everyone kept asking how I felt to be coming home, and the honest answer was I really didn't know. On one hand, I was really looking forward to hot showers. I was more than ready to dive head first into a plate of cheese, and I couldn't wait to not be sweaty for the first time in months. In Accra there is garbage everywhere, it kind of always smells like poop, and I had to kill spiders the size of my fist. I missed sidewalks and wifi and all the little things that make my life "comfortable". But somehow, I still found myself tearing up on the plane as it set in that I was returning home. Accra is a hectic, loud, intimidating city, yet despite this, I was the calmest I've ever been in my life there. One of the sayings I heard the most in Ghana was "feel free", and they mean it. In America, I think we have grown accustomed to this competitive pressure that obligates us to always be doing something. In Ghana, not always doing something is absolutely ok. People do things on their time, in their way, and everyone rolls with it. It has it's flaws, as every nation does: corruption, gender inequality, poverty, etc. but everywhere you look you see people continuing on just doing their best, and I have immense respect for them. In particular, I was blown away by the employees at Projects Abroad. They were some of the hardest-working people I’ve ever met and did an incredible job of making sure all the volunteers felt welcome, safe, and happy with what they were doing. On top of that, they were just really really cool. I cannot thank them enough for the experience they gave me, as did the employees at my placement. Though we did not always agree, they taught me so much, and it was a privilege to work with them. Lastly, I owe perhaps the most thanks to the Live Like Ally foundation, that made this trip possible. Besides helping me fund the trip, Ally’s mom Michelle treated me like family and checked in on me every step of the way. I guess what struck me the most about my trip is the reminder that there are really great people in the world. With all the atrocities happening today, it is easy to get discouraged and lose faith in humanity. Who would’ve known all I had to do was travel about 6,000 miles to Ghana to have it restored.

(0 from 0 votes)
 
My Last Week in Ghana :(https://www.mytripblog.org/pg/blog/Fmleonard/read/439701/my-last-week-in-ghana-
My Last Week in Ghana :(
 

Weeks 2 and 3   (published in Ecuador)

November 25, 2017 by   Comments(1)

Weekends are a good time to explore Sam Cristobal or travel to other islands.  Friday afternoons and Saturday and Sunday are free with later breakfast to enjoy a lie in.

First weekend I explored the town and beaches, just enjoyed the beaches and watching the sea lions in particular. Fascinating with all the new born pups.  A good opportunity to take photos.  Also explored the tree house at El progresso well worth a visit.

I visited the interpretation centre which is very informative re wildlife, history of the island, it's people and geology.   Then carrying on visited Las Tijeteras or Frigate bird hill, snorkel in the bay and then back via Playa Corola. 

Work followed a similar pattern to previous week. Monday, Weds and Friday early morning sea lion monitoring then Galapaguerra to feed tortoises.  Did some planting for reforestation very hard work in stoney ground. Planned trip to Isle of Floreanna for following week, checking tents etc. Felt privileged  to be going to Floreanna, the first time there has been a projects abroad group there.

Second weekend had a day at Playa Balquerizo with other projects abroad volunteers. Saw my first ever Orcas on the way there and then had a great beach to ourselves apart from the fabulous pelicans, seals etc.

Sunday did the 360 tour of the island $120 but well worth it but wait for good weather. Snorkelling around kicker rock with sharks, turtles and fish.  Then onto beautiful beaches. Saw a pod of dolphins swimming around the boat and a seahorse, rays and sharks in a lagoon. Fabulous day out.

Floreanna trip a small fishing boat for 3 hours on hard wooden benches.  Very wet and bumpy ride but made up for by the visit to the island only approx 200 inhabitants so we had a house and camping by the sea.  Spoke more Spanish and less English here. Fascinated by the Lava formations and cacti growing from it. A good trip different giant tortoises, flamingos and the only Northern hemisphere penguins. Male iguanas here very bright pink for breeding season. Thankfully return journey was easier.

(0 from 0 votes)
 
Weeks 2 and 3https://www.mytripblog.org/pg/blog/JANE_R/read/439700/weeks-2-and-3
Weeks 2 and 3
 

I got 99 Problems and Money is 1!   (published in Belize)

November 24, 2017 by   Comments(0)

, , ,

It's almost the end of the year, and we are roughly a month away from 2018! I could hardly wait to go to Belize. Although I was born and raised in the Philippines and moved to Worcester, Massachusetts at the age of 9, this will be my first time going "abroad" or be away from home. The trip is absolutely costly, majority of which go towards the flight and to the organization itself because projects wouldn't be possible without the financial support from outside sources. Because essentially, what's the point of volunteering/interning when you have nowhere to volunteer in? Projects Abroad provides that opportunity but being able to start projects in a country, AND having paid staff who overlooks these projects, is unquestionably not free.

 

Well... here's what I ended up doing: 

 

(The above photo is a screenshot of my Fundraising Page on Facebook.) 


I was looking over my budget and realized that I would simply run short. However, it doesn't hurt to reach out to family, friends, co-workers, loved ones, who will support you through your endeavors. Hence why I humbly began a fundraising page on Facebook. It's a great platform for fundraising (minus the fees and taxes which I totally  despise). A fundraising page on Facebook is basically equal to an events page because you get to invite people whom are already on your friends list. You could also promote it by sharing the page on your newsfeed as much as you'd like, AND update your supporters every now and then. It's awesome! So I highly suggest utilizing Facebook because it maximizes the reach of social media. 

So anyways, as of today, I am approximately 3 weeks away from the deadline of dues, and in less than TWO weeks I've raised about 45% of my total goal, almost halfway there! I am so overwhelmed by the love and support!!! There are immensely kind people everywhere and it never hurts to ask for assistance, for as long as you remain grateful! 


(0 from 0 votes)
 
I got 99 Problems and Money is 1!https://www.mytripblog.org/pg/blog/dgcolon/read/439692/i-got-99-problems-and-money-is-1
I got 99 Problems and Money is 1!
 

Nog maar één maand te gaan   (published in Mongolia)

November 22, 2017 by   Comments(0)

De Gobi voelt alweer als een eeuwigheid geleden, wat gaat de tijd hier snel. De afgelopen twee weken heb ik extra goed genoten van luxe, want ja dat had ik zeker wel gemist tijdens mijn week rondtrekken in de Gobi en daarnaast waren het de laatste twee weken van een inmiddels hele goede vriendin, Elvira. Helaas is ze maandag vertrokken om haar reis voort te zetten in Vietnam.... Super balen, en toch wel even wennen, want ik heb haar letterlijk elke dag gezien sinds ik hier aangekomen ben. Wel super bijzonder hoe snel zo'n goede vriendschap kan ontstaan en ik zal haar zeker weer terug zien.

Na de Gobi ben ik aan de slag gegaan met een nieuwe dokter, waar ik eerder de collage therapie mee gedaan had samen met Naziah. Eindelijk een dokter die veel therapie geeft en daarnaast ook nog is super geïnteresseerd is in mijn inbreng. Het duurde even, maar ik heb mijn plek gevonden en ga voorlopig ook niet ergens anders werken. In de afgelopen twee weken heb ik inmiddels aardig wat patiënten van hem gezien. Hij behandeld zowel patiënten die in het ziekenhuis verblijven als patiënten die gewoon thuis wonen. Ook behandelt hij de overlevenden van een hike ongeluk die hier twee weken geleden in Mongolië gebeurt is. Van de ongeveer 30 hikers zijn maar 7 overlevenden terug gekomen na een lawine. Verder verschillen de patiënten wel erg qua problemen. Ze hebben hier niet echt een specialisatie in een bepaalde stoornis of iets dergelijks. Hij is psychotherapeut, dus iedereen die therapie wil krijgen kan bij hem terrecht. Wat wel bijzonder is, is dat hij één van de twee dokters is in Mongolië die bereidt is om transgenders te helpen. Eén van zijn patiënten is een transgender, iemand die zich vrouw voelt, maar geboren is in een mannenlichaam. Geaccepteerd door zijn ouders wordt het helaas niet en de operaties die een transgender nodig heeft zijn in Mongolië niet mogelijk. Een andere patiënt is een jonge meid van volgens mij een jaar of 15 die 1,5 jaar geleden haar vader is verloren. Haar ouders waren gescheiden in verband met het alcoholisme van haar vader en tijdens één van zijn avondjes uit is hij in elkaar geslagen en dood gevonden in de straat. Sinds dien heeft zij erge last van epilepsie. Om al haar emoties kwijt te kunnen en de afgelopen tijd af te sluiten, moest zij een brief schrijven aan haar vader, om die vervolgens te verbanden en in de wind los te laten. Ik vond het erg bijzonder om te zien hoe zij hier mee om ging. Verder was er een jonge vrouw van 28 jaar voor de eerste keer langs gekomen. Aan het begin van een therapie sessie legt hij altijd uit wat ik er doe. Na een wat langere discussie over mij dan normaal begon ze ineens vloeiend Engels haar hele levensverhaal aan mij te vertellen. Ik snapte aan het begin niet zo goed wat eraan de hand was, want mijn dokter had verder niets gezegd en bracht ook niets meer in tijdens het gesprek. Achteraf vertelde hij mij dat ze weigerde met hem te praten en alleen met mij wilde praten. Ook nadat hij uitgelegd had dat ik niet bevoegd was om therapie te geven in Mongolië en ook met mijn bachelor niet eens de ervaring heb om therapie te geven, wilde ze alleen van mij therapie krijgen en anders niet. Vervolgens ook veel heisa met haar ouders die kwaad waren dat het niet mogelijk was, Mongoolse therapisten zijn namelijk niet te vertrouwen. Beetje bijzonder allemaal, maar desalniettemin super leuke en leerzame ervaring om een keer een therapie sessie in het Engels te hebben gedaan, met mij als therapeute. Mijn allereerste patiënt ooit... Ik moet wel toegeven dat haar hele levensverhaal en trauma's toch wel wat meer indruk op me maakte dan ik verwachtte.

Naast werk ben ik samen met Elvira natuurlijk weer erg vaak naar onze dagelijkse stekje geweest, Tous les Jours. Ook hebben we in de week na de Gobi een sociaal event gehad met de andere vrijwilligers, namelijk meditatie. De mannen hielden zich voor gezien, dus het was een vrouwenavondje geworden. Met trouwens ook een nieuwe vrijwilliger, Emy uit Australië. Degene die de meditatie was, was ook iemand uit Australië. Van te voren hadden we er erg veel zin in en was iedereen super benieuwd hoe het zou zijn. Nou ik kan je één ding vertellen: ik vond het vre-se-lijk. In plaats van te concentreren op mijn ademhaling werd ik continue afgeleid door verschillende gedachten. Onder andere, mijn voet slaapt, mijn rug doet zeer, wat zal ik straks toch eens gaan eten in het Indisch restaurant (want ja, een uitje is natuurlijk een goed excuus voor een etentje), ik ben het zat, hoelang gaat dit nog duren, niet nog een nieuwe ronde hoor, ahhhhhhhhh ik voel mijn voet niet meer, dit komt zo erg in de buurt van vreselijkheid bij een toneelstuk die we op de middelbare school bezocht hadden die 12 uur duurde (en dat was vreselijk). Na ander half uur rechtop (geprobeerd) te hebben gezeten werden we eindelijk verlost en mochten we gaan. Nope, geen meditatie voor mij. Hierna hebben we wel heerlijk gegeten bij een Indisch restaurant, wat de avond weer een beetje goed maakten. Alhoewel het wel geinig was om te ervaren hoe zo'n meditatie is.

Een andere bezigheid die ik sinds ik terug ben van de Gobi doe is boxles. De zaal was eindelijk klaar met zijn renovatie, dus ik kan eindelijk sporten. Super leuk om te doen en ook erg leuk dat ik het samen met mijn host zussen kan doen. Verder moet ik me elke week meten met een speciale weegschaal, hmmmm..... Heb iets te veel slechte dingen gegeten de afgelopen weken, al viel het me nog reuze mee toen ik op de weegschaal stond :).

De temperaturen zijn inmiddels ook enorm gedaald. Thermo is inmiddels hard nodig.... De koudste temperatuur die ik tot nu toe heb meegemaakt is -30. En ja, dat is koud. Inmiddels ben ik blij met temperaturen boven de -20, prima te doen, onder de -25 is echt killing. Al maakt het zonnetje die 9 van de 10 keer schijnt wel een erg groot verschil. Ook is de stad verandert in winterwonderland, want het heeft gesneeuwd jeeeeeej. Ook hangt overal de kerstversiering op, wat toch wel een erg gezellig sfeertje geeft. Wel was het de eerste week, nadat het gesneeuwd had een schaatsbaan, maarrrrrr ik ben nog niet gevallen! Als het gesneeuwd heeft zie je meteen iedereen de weg op gaan, hard aan het werk om het ijs weg te hakken en de wegen een beetje te fatsoeneren. Beetje ouderwets, maar ja dat is ook een manier om het te doen.

Om even aan de kou te ontsnappen en even een heel ander weekend te hebben dan normaal met alle tripjes die we gedaan hadden, besloten Elvira en ik een nachtje te verblijven in een groot luxe spa resort. Ah, wat was dat heerlijk. Even geen kou, geen primitief leven, alleen maar luxe.... Genoten hebben we zeker. Allereerst in alle sauna's, zwembaden, maar ook van de massages. Full body massage van 90 minuten voor een prikkie. Nog nooit eerder gedaan, maar het was echt heeeeerlijk. Vervolgens ook nog even een full body scrub gedaan. Het was wel allemaal erg naakt, en aangezien wij Europeanen er toch heel anders uit zien dan de Aziaten werden we erg bekeken. En nee, daar deden ze helemaal niet geheimzinnig over. Gewoon wijzen en lachen en kijken hahahaha.

Verder hebben we een medical outreach gehad met alle vrijwilligers. We hebben eten gegeven aan daklozen in een daklozen centrum en hebben een medical check up gedaan samen met een dokter. Mijn taak was om de bloeddruk te meten, op de ouderwetse manier. Toch best moeilijk, en mijn smetvrees kwam ook wel een beetje naar boven zetten. Wat waren die mensen goor..... Maar wel even een goede taak verricht :). Na de medical outreach was het tijd voor een feestje, namelijk Sinterklaas. Iets te vroeg, maar het was wel zo leuk als Elvira erbij zou zijn. Mijn lieve host zussen vonden het idee maar al te leuk en ik mocht het organiseren bij ons thuis. We hebben er een internationaal feestje van gecreeerd, waarbij iedereen iets te eten zou maken uit zijn/haar eigen land. Kruidnoten gingen het helaas niet worden, want daar hebben ze de kruiden niet voor in dit land, dus ik ben voor stroopkoeken gegaan. Hmmmmmmm, proefde als thuis, heerlijk. Verder had ik een chocolade letter en kruidnoten als cadeautje meegenomen om te geven aan Surka en Enkhee toen ik van huis vertrok, dus de kruidnoten ontbraken gelukkig niet. Udit was een beetje lui met zijn Indian take out, Lisa en Tino hadden Kaiserschmarren gemaakt, Elvira cinnamonsnales, Emy één of ander brood (ben de naam kwijt) en Surka en Enkhee iets met kip en soep. Heeeeeerlijk allemaal, zeker met een lekker drankje erbij. We hebben het sinterklaas spel gespeeld en het was geweldig om te zien hoe fanatiek iedereen mee deed. Iedereen vond het super leuk om te doen en we hebben echt een onwijze leuke avond gehad, gevolgd op een avondje stappen. De club waar we heen zijn geweest was echt suuuuuper fancy en we hadden geluk hoor, want er trad een beroemde Mongoolse rapper op........ Vreselijk, hahahahaha, maar wel super leuk om te zien hoe het Mongoolse club leven er aan toe gaat. De volgende dag waren we erg brakjes, maar katervoedsel van Tous les Jours zorgde wel voor iets meer leven, al hebben we die zaterdag weinig uitgevoerd hahaha.

Zondag was de laatste dag van Elvira en die mochten we natuurlijk niet verloren laten gaan. Beginnend met een heerlijk ontbijt/lunch in Tous les Jours waren we vervolgens op pad gegaan om te gaan schaatsen in een indoor schaatsbaan. We waren maar met zijn tweeën, maar dat vonden we eerlijk gezegd niet zo heel erg, aangezien we vooral samen zoveel tijd hadden doorgebracht en het wel leuk was om Elvira's tijd in Mongolië samen af te sluiten. De schaatsbaan was iets kleiner dan we verwachtte, met nogal veel kleine kinderen, maar dat mocht de pret niet drukken. 's Avonds hebben we natuurlijk weer heeeeerlijk gegeten in ons favoriete restaurant, Rosewood. Hierna heb ik haar thuis gebracht, want ze had een tas vol met winterkleren en haar winterjas die ze wilde doneren aan haar weeshuis. Aangezien Enkhee voor Projects Abroad werkt mocht ik dat wel even voor haar regelen hahaha. Het was wel echt heel apart om afscheid te nemen, ze is toch wel een beetje deel van mijn Mongolian experience, en om de laatste 5 weken 'in mijn eentje' door te zetten is toch wel heel erg jammer. Gelukkig zijn er nog andere vrijwilligers die ook erg gezellig zijn en heb ik twee onwijze leuke host zussen om tijd mee door te brengen buiten mijn werk om. Missen zal ik haar zeker, maar ik ga sowieso nog genieten van mijn laatste weken in de vrieskou.


 

 

 

 

 

 

 


(Sorry voor de slechte kwaliteit foto's, zonder mijn Iphone moet ik het helaas doen met andermans foto's of heeeele slechte foto's van mijn telefoon uit de middeleeuwen.....)

(0 from 0 votes)
 
Nog maar één maand te gaanhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/steffivanbeelen/read/439658/nog-maar-n-maand-te-gaan
Nog maar één maand te gaan
 

My last Weekend in Cambodia   (published in Cambodia)

November 21, 2017 by   Comments(0)

My final full weekend in Cambodia was spent in the most beautiful town of Kampot. We were two minutes walk away from the Teuk Chhou River which is surrounded by huge jungle mountains. On Friday afternoon, we went to Arcadia waterpark which is a waterpark on the river. There were zip lines and slides into the water and rubber rings we could just float on the water in the sun. It was beautiful! For the first time in Cambodia, I met a group of Northerners there and it was great to hear the Northern accent again!! The next day, we went on a full day tour up the Bokor National Park which is a huge mountain covered with jungle. The French found the mountain in 1917 when they owned Cambodia and created hotels and casinos for the rich and royal. They also built a post office and a Catholic Church. The French abandoned the mountain in the late 1940s during the First Indochina War. In 1972 the Khmer Rouge took control over the mountain and it was once of the places where city folk were sent to do hard labour. The Khmer Rouge also used it to fight the Vietnamese. Approximately 1000 people died on the mountain as the Khmer Rouge would blindfold and handcuff a fellow Cambodian and kick them off the cliffs. In the Catholic Church, there were holes in the walls where they fired ammunition out to kill the Vietnamese. However when the Vietnamese drove the Khmer Rouge out of Cambodia, the locals took everything out of the church, post office etc because they were good quality French materials to sell so they could eat. The road up to the mountain was built very well because the Vietnamese mafia developed it once the Khmer Rouge had left. It was such a shame because the mountain has just been sold to the Chinese who are building huge hotels and more casinos but the money they make isn't going to Cambodia but back into to China. We also visited the Povokil waterfall which was beautiful! 

On Thursday 16th, there was a political trial against the opposition of the government in power now. The opposition aim to help the poor and those people working in the countryside. Unfortunately, the opposition party lost the trial and have been exiled which means that in next years election, there will only be one party in the election-the party in power now. Therefore Cambodia is being run by a dictator sadly. It gets more confusing because the leader of the government right now used to be a 'brother' of the Khmer Rouge. We were told to not go out on Thursday because there could be protests. Thankfully though there weren't any because the police and army presence was massive.
I only have a few days left in Cambodia and I'm spending all my time at the nursery I work at, trying to absorb all the love the children have. It's going to be unbelievably hard to leave them but it has been the most incredible and humbling experience.

 

(0 from 0 votes)
 
My last Weekend in Cambodiahttps://www.mytripblog.org/pg/blog/maddyb99/read/439615/my-last-weekend-in-cambodia
My last Weekend in Cambodia
 

week 11   (published in Ghana)

November 17, 2017 by   Comments(2)

Friday: Instead of going to work, Tine and I traveled to Achimota to visit Street Girls Aid, an organization that aims to get girls off the streets. We met one of their social workers, Issa, when he came to the shelter to trace a family for one of the kids. He graciously invited us to visit, and we finally got to take him up on the offer. I was so incredibly impressed with the org. Every single person who works there is kind, welcoming, and actually looks like they love thier job. Since SGA is an NGO, it has private donors which allows them to provide a lot for the girls, including hospital visits for pregnant teens. However, their main job is sending outreach workers into the neighborhood to make contact with homeless girls. Once they build a relationship, they offer their services, and hopefully the girls accept. Once they do, they are given food, housing, vocational training, childcare, and even business and english lessons. Additionally, the org has a traveling library to teach street kids how to read. This day in particular, five young women were graduating from the hairdressing program, and we got to attend the celebration. Everyone was so proud of them, including themselves, which was beautiful to see. I'm attaching a link to thier website because it does a much better job explaining everything than I can, and there is a donate button if you have some spare cash lying around and want to support a truly impactful organization! sgaghana.org

That evening, Claire was not feeling well so we took a little field trip to a not so nearby hospital! It was actually very interesting to see, a lot clearer than most hospitals back home, and besides the fact Claire was miserable I had quite a pleasant time. I know I made my mom proud because I got to show off my self-advocacy skills when interacting with the doctors on Claire's behalf. And by self-advocacy skills I mean asking them 500 questions about everything, interrupting when something was unclear, and even dragging a PA employee in the room when I didn't like the diagnosis of the doctor. They definitely hated me, but my momma taught me when it comes to medical stuff, it is always better to ask because doctors are humans too, and humans make mistakes. At the end of it all, we still didn't get a clear answer, but the PA employee took us to get food so at least our spirits were higher and our tummies were full.

Saturday: Today was pretty relaxed. We went to the final football match of the team our volunteer friends coach, and one of the players we know scored the winning goal! I actually really enjoy watching football and will miss it when I'm home because Americans hate soccer.

Sunday: Another uneventful day, the highlight being a friend making me homemade light soup, which had been on my food checklist. This was the spiciest thing I've ever tasted in my life, to the point that I was crying and coughing. Nonetheless, it was delicious, and once my entire face was numb the pain went away and I got to enjoy it. Don't worry Dad, I'll get the recipe for you!

Monday: We went to the boys hoping to read a story, but found Peter still hacking away at the list of human rights. We were concerned the boys were getting bored of it, but only half an hour in, the director of the center came in with several instructors and asked us to leave the room. Tine and I were very concerned and had no idea what was happening, so we sat in the office for about an hour. Turns out one of the employees had a complaint unrelated to us so they were just talking it out, but that chewed up our entire morning. 

Tuesday: We went over the times tables with the boys, and while some did way better than others performance-wise, everyone did an excellent job staying focused and trying their best. 

Wednesday: We attempted to read our story about Nelson Mandela, but had difficulties once again. The only instructor there left, so we could only practice pronouncing some difficult vocab words with the boys. We had hoped that upon the instructor's return he would briefly define them in Twi for the boys, then traslate the story for us. Unfortunately the definitions were far from brief, and somehow turned into each boy having to go up to the board, read one of the words, and spell it. This was destined for failure because at least half of the boys cannot read. Furthermore, that was not our main goal of the activity. Sure we wanted them to practice reading and hearing english, but we were not concrned about the biggest most complicated words. Mostly, we wanted them to hear the story and think critically about it. Tine and I were both really frustrated our plan got taken over, but found ourselves too timid to speak up, which was our fault. It's just a delicate situation where we need an individual to do us a favor by translating, yet we want to do what we've planned and not what they want to do. In the future we will have to step in.

Thursday: Today I was surprisingly nervous for something that has been in the works for nearly two months: our instructor workshop on strengths perspective, motivational interviewing, and self-care. I chose these three topics after working with the girls at the correctional facility, but soon realized they were really applicable to all of the instructors at the center. I just didn't know how they would react to the ideas. Luckily, it actually seemed to go very well. Dede set up everything and came with us to make sure it went smoothly. The director of the center supported us 100 percent and was the most enthusiastic participant. Finally, all the instructors really took it seriously and shared their appreciation even though I was taking time out of their day. They all had heard of the concepts before, just not in as much detail, and said it was a good refresher for them. Most importantly, it was a very collaborative meeting. My main worry was that it would come off as me stepping in as an outsider and ignorantly telling them what to do, but it was definitely a mutual sharing of ideas. I was very pleased with how it went, I think everyone got something valuable out of it, and Dede was very proud of us, which meant a lot. 

(0 from 0 votes)
 
week 11https://www.mytripblog.org/pg/blog/Fmleonard/read/439542/week-11
week 11
 

General teaching project Myanmar   (published in Myanmar)

November 15, 2017 by   Comments(0)

My husband and I decided to have a go at volunteering (even though we are quite old, both 52) and settled on the general teaching project in Myanmar. We decided to join after having bought tickets to fly to Yangon only 3 weeks before arriving. Ordinarily I think it takes a while to get everything in place to join one of the projects, but the project organiser was amazing and managed to fast track us through the paperwork phase.

So here we are, in Yangon, teaching teenagers in a monastery  school in a very poor neighbourhood.

when we arrived here we were met be the local representatives of the project and taken to a hostel, our home for the next few weeks they let us load of our suitcases then immediately whisked us of to visit the famous  Shwedagon Pagoda in Yangon, (an absolute must when visiting Yangon) and afterwards  we had dinner and a short introduction to the project handbook.

Next day we were picked up from the hostel and taken to the monastery and was introduced to the English teacher and the principal munk at the monastery.

We also got to meet some of the kids we are going to be teaching. The level of English is quite basic so when we got back to the hostel we spent a few hours getting some lesson plans together, crossing our fingers we had gauged the level right.

Today we were on our own trying to find our way to the monastery it entails getting a taxi to the ferry terminal then catching the very heavily used ferry to Dala, on the other side we have an agreement with a rickshaw that wait for us and takes us to the monastery every day.

We were teaching a class of varied aged children from 11 to 16 some local children and others the young monks from the monastery so it is quite a big age gap.

All the kids are really eager to learn and want to use the English they have learned so far so we found that everything we wrote on the board was immediately read out loud by someone.

Anyway, big sigh of relie, I think we got the level of the lessons right today so if will be a lot easier preparing for tomorrow.

Looking forward to a challenging but hopefully  rewarding day again tomorrow.

(0 from 0 votes)
 
General teaching project Myanmarhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/maodao/read/439475/general-teaching-project-myanmar
General teaching project Myanmar
 

First few days of work   (published in Ecuador)

November 11, 2017 by   Comments(1)

What a fabulous first few days of work.  We've been doing a variety of tasks from clearing vegetation  for reforestation, preparing soil, removing non endemic invasive species, cleaning a beach and my favourite so far feeding and cleaning the pond for the giant tortoises. 

Yesterday it was an early start to record sea lion numbers on the beach with frigate birds overhead.  Then off to cut food for the tortoises and feed them.  Followed by a walk to a beautiful beach. Then we swam in the sea with tortoises, seals, a ray and a pelican all coming to join us. It is such a special place and the wildlife is so abundant.  Sea lions, marine iguanas, frigate birds, Darwin's finches are all so common. The animals are not frightened of you and come close,  but you are requested to keep 2 metres away from them so that you don't impact on their behaviour.

After a physically hard few days at work I'm looking forward to exploring the area and taking photographs of the wildlife over the weekend.

(0 from 0 votes)
 
First few days of workhttps://www.mytripblog.org/pg/blog/JANE_R/read/439440/first-few-days-of-work
First few days of work