For those that don't know me, I'm currently enrolled at the University of Lethbridge in Alberta, Canada. I've completed 4 years out of my 5 year course to become a teacher. I aim to teach children from grades 10-12. This is one of the primary reasons I've come to Nepal: To learn about other cultures, myself, and gain further experience teaching children in another culture.

Here are my initial experiences:

The layout of the school is typical for Nepalese architecture - built taller with more floors to save space. Each classroom is roughly 9ft by 5ft (it's a guess) and they are all hardly furnished. Lower grades have no chairs and sometimes no tables to work with, while the higher grades rely on old benchs to do their work.

Not surprisingly, the most common tool in each classroom is the blackboard, although two classrooms in the higher grades have been able to get a whiteboard.

The classroom management is night and day compared to western education systems, specifically the ATA in Alberta, Canada. Where we rely on structure, rules, firm guidelines and directions - solid plans and outlines for multiple activities and differentiation - here in Nepal nearly everything is taught from thin workbooks and is a direct contrast to what we know as teaching in Canada.

I definetly believe that this is going to be an invaluable experience in which the challenge is to adapt to a completely different style of teaching, but as of now I found the language barrier almost impossible to work around, especially for the children I am teaching that are under the age of 4 (Their English is nearly non-existent). As time goes on I'm silmutaniously trying to adapt as well as learn the language to make teaching easier.

I am also in the planning process of creating a short Drama unit for the grade 4 and 5's to do, at the end of which we will put on a play!

I hope things will turn out half as well as I plan.

My two month placement at Cuidad Guzman has flown by and it seems like only yesterday that Candy and Francisco were welcoming me - as they have many previous Projects Abroad volunteers - and helping me to feel at home.

From the start Francisco took me with him as he covered various events in his capacity as journalist and photographer. Mostly I had no idea where I was going and only the vaguest notion of what was going on but I got to meet lots of people who overwhelmed me with their hospitality. I was fortunate enough to be able to attend a lecture on the role of women in Mexican society, a policy speech at the University, a sculpture exhibition and a women's breakfast for International Women's Day.

Initially I was asked to take two one hour Conversation Club sessions but I felt that I would like to do more. My supervisor accepted my offer and I was able to assist her and one of the other teachers in their English classes as well.

The Conversation Club was more relaxed as it was an option and not at all compulsory with no credits accrued for attendance. The students came from different courses - Tourism, Psychology, International and Agri Business and Medicine. The number of attendees varied according to the pressures of assignments and exams but there was a steady core who would be there three or four times a week. The genuine openness and friendliness of the students made my task an easy one.

I mainly used the similarities and differences between life in Australia and Mexico as a focus. After giving the Australian perspective of some topic I then had the students tell me, in English, how it was for them in Mexico. Some of the topics covered were Family and Celebrations, Fashion, Sport, Vacations and Heroes. One of the liveliest discussions was having them tell me, again in English, about traditional Mexican dishes. Working out the names of the ingredients and how to describe the process for making these dishes was quite hilarious with many side tracks to Translators and Dictionaries. Added to that was the fact that the students came from different places and had their own variations for each dish.

Each student also presented a talk on any subject they were interested in. The size of the group made it more comfortable for the more shy ones to speak. It also gave me the opportunity to note any possible errors in pronunciation or grammar that could be informally incorporated into a following session. The topics ranged from Japanese anima to Mariachi music, to modern inventions, a family industry and of course, one on what a great city Guadalajara is.

Being in Cuidad Guzman has given me the opportunity to visit other places such as Barra de Navidad, Colima, Tapalpa and Guanajuato. Mexico is truly an exciting country. I have been able to experience some of the indigenous culture by attending events in Tuxpan. Perhaps the highlight of all that I have experienced would have to be being able to see first hand the devotion of the people during Semana Santa, Holy Week, and to take part in the Via Crucis.

I have some wonderful memories of the places and people of Cuidad Guzman, Jalisco and Mexico. They will alway remain a part of me. 

Gracias y Viva Mexico!

Well hello everyone! I hope whoever is reading this is doing just fine! Anyways, I'll jump right in:

My name's Jeff, and I have been in Nepal for three days now, and I'm here on a two month trip to do volunteer teaching. I'm here by myself, and haven't left North America before now (Canadian nationality) so you'll understand that this truly is my first experience with a different culture than my own, and so far - it's spectacular.

The greatest shock is the traffic. Hundreds of vehicles packed on narrow roads - cars that stop just inches short of one another, and pedestrials that weave in and out of the vehicles without seeming to even look at the oncoming traffic. 

Some streets in Themal, Kathmandu are only five shoulder width's apart. And these alley streets are jam packed with shops and people and vehicles. I thought, as I arrived, that I would never be able to get used to people and vehicles whizzing by each other - but given five minutes to walk around Thamel and, to my surprise, you do get used to it! Right away, in fact!

Should have mentioned before - Thamel (Pronounced Tah-mel) is the tourist district in Kathmandu. It has thousands of shops, trekking agencies, hotels, food stands, etc. 

The arctitecture is amazing - I didn't truly realize how much space Canadians take up until I've come here. The buildings are stacked 4, 5 stories high and are just jam packed into one another. It seems like there'd be no breathing space at all for anyone, but you get used to it.

The temple's are quite incredibly. I've already had the privalege of visitting a few small Hindu temples, and a Buddhist Monastary. In addition to the large, beautiful temples, there are countless temples and shrines scattering nearly every street in Kathmandu! These would appear to be decorations in the wall, and a little nice looking sculpture, but soon you notice that many people use these for prayer every day! Wait five minutes one of these small temples and at least two people will interact with it. The faith in this country is aboslutely admirable, and inspiring. Everyone has a faith, everyone takes in very much to heart and lifestyle, and everyone gets along.

I've been placed in Bongmati, a town south of Kathmandu. Life outside the city is much more calm - most people walk and take the bus and there are far fewer cars. Many people in Thamel are outrageously friendly but it seems only to get you to give them money somehow (This is the most frusterating part for myself personally). Outside the city people seem to be much more curious, and myself and the other volunteers are much more apparent outsiders - we recieve odd, curious glances - heads turn when sitting in a bus - and some shy away as well. Despite this, the other volunteers and I are treated with respect and friendliness! Many people passing us by on the street will give us a whole-hearted, 'Namaste!' and we do the same. It's a wonderful place to be.

I'll blog more soon and go into more depth about my volunteer-teaching-placement, but for now I must go. The other volunteers and I are hiking to a Buddhist Monastary today. Here's a picture of it from the view of our Hostel!

Take care everyone.

- Jeff

Another year has come and with it, another edition of one of the biggest and more interesting culture festivals, the May Cultural Festival in Guadalajara.  

This year, France is the guest country and will be welcome for over three weeks in the surroundings of Guadalajara. If you are around do not miss this opportunity to see amazing cultural events. Photography, music, film, among others will be present in this festival. 

The rendezvous begins on the 9th of May and ends on the 25th.

For more information and the entire program please visit: www.festivaldemayo.org

Enjoy!  

Loraine Legris découvre la Thaïlande tout en enseignant l’anglais dans une école

En prenant l’anglais comme seconde langue au lycée, Loraine Legris (21 ans) souhaite mettre à profit ses connaissances linguistiques. Elle choisit alors de partir avec Projects Abroad en mission enseignement et de venir aider dans une école primaire de Krabi en Thaïlande.

Après avoir obtenu son baccalauréat au Lycée Saint Vincent à Rennes, Loraine s’est envolée en direction de la Thaïlande. Sur place, elle a travaillé dans une petite école primaire où elle a enseigné à des élèves âgés de 6 à 12 ans. « Pour les élèves du niveau CP à CE2, je leur enseignais principalement des mots et des phrases du vocabulaire de la vie courante. Pour les élèves de CM1 à CM2, les cours étaient plus élaborés. Je travaillais beaucoup l’oral avec eux en corrigeant leur prononciation et j’essayais en parallèle d’introduire des nouveaux mots pour étoffer leur vocabulaire. Ce qui était le plus difficile selon moi, c’était de garder l’attention des plus grands toute la journée et en même temps surveiller les classes des plus petits, qui ont souvent tendance à très vite se dissiper. »

L’anglais est la deuxième langue de Loraine, c’est pourquoi elle est parfaitement consciente de l’importance de son apprentissage. « J’ai choisi de faire la mission d’enseignement parce que je m’en sentais capable et surtout parce que pour moi c’est essentiel de parler anglais. Une bonne connaissance de cette langue leur permettra d’élargir leurs opportunités. J’ai donc commencé à chercher sur internet un organisme de volontariat. Je voulais trouver un organisme qui réponde à mes critères ; je voulais partir en Thaïlande mais aussi enseigner l’anglais sur place. »

Bien qu’elle soit venue pour enseigner, cette expérience a aussi permis à Loraine d’apprendre beaucoup sur le pays. «La Thaïlande est un pays extraordinaire et très riche. A mon arrivée, je savais peu de chose sur la Thaïlande, aussi parce que je voulais découvrir ce pays par moi-même en me laissant surprendre une fois sur place. Je n’ai pas été déçue, tout était génial ! »

Loraine a été très contente de son expérience en tant que volontaire et aujourd’hui elle encourage tous ceux qui sont intéressés à faire le pas. « Si vous décidez de partir en Thaïlande pour enseigner, mon conseil serait de rester au moins deux mois ; un mois n’est pas suffisant ! Sinon, soyez créatif et faites en sorte que les enfants prennent plaisir à apprendre l’anglais ; inventez des jeux, mettez en place des activités… bref amusez-vous tout en enseignant! »

Merci à Loraine d’avoir partagé son expérience avec nous. Nous espérons qu’elle sera source d’inspiration pour d’autres volontaires qui souhaitent eux aussi venir aider les populations locales tout en s’enrichissant d’une véritable rencontre interculturelle.

Samentha Tiney vindt inspiratie voor nieuwe carrière door vrijwilligerswerk in Thailand

Samentha Tiney, 22 jaar oud, wilde altijd al actrice worden. Gedurende haar theaterstudie op het ROC van Amsterdam kreeg ze het idee om ook iets extra’s voor anderen te doen. Ze begon een workshop voor kinderen uit onwelvarende omgevingen. “Ik verzamelde de kinderen, ongeveer 15 tot 20, en we begonnen met het maken van rapmuziek. Daardoor konden ze laten zien wie ze echt waren”, vertelt Samentha.

Dankzij deze ervaring leerde Samentha dat ze misschien ook iets in het buitenland kon betekenen. Ze nam twee baantjes om geld te verdienen, vond Projects Abroad en besloot voor drie maanden aan een sociaal project in Thailand deel te nemen.

Samentha werkte op een lokale school met kinderen tot zes jaar oud. Met hen deed ze dagelijkse activiteiten, spelletjes en gaf ze les in Engels. “Toen ik aankwam deed ik het namenspel met de kinderen. Eerst moest een van de kinderen een knuffel vasthouden en dan hun naam zeggen, vervolgens de knuffel doorgeven en dan was de volgende aan de beurt. Toen was het ijs meteen gebroken en kwamen ze uit hun schulp,” vertelt Samentha.

Dankzij haar betrokkenheid en passie was ze binnen een korte tijd erg populair bij de kinderen. “Als ik in de ochtend op school arriveerde, kwamen de kinderen al roepend naar me toe rennen. Dat geeft natuurlijk wel een goed gevoel!”.

Samentha ziet wel gelijkenissen met Thailand en het land van haar achtergrond, Suriname. Hierdoor was het makkelijker aanpassen aan de nieuwe cultuur. “Hoe de mensen uit Thailand elkaar met veel respect behandelen komt overeen met waar mijn ouders vandaan komen”, vertelt ze. Net als veel andere vrijwilligers verbleef Samentha in een lokaal gastgezin. Hier leerde ze ook een nieuwe manier van leven kennen. “Mijn gastgezin was erg vriendelijk! Ze zorgden goed voor mij en ik voelde me erg veilig bij hen.”

Uiteindelijk is haar ervaring als vrijwilliger een belangrijke inspiratie geweest voor Samentha, die hierdoor besloten heeft haar carrièrepad te veranderen. “Als ik thuiskom wil ik Engels lerares worden. Mijn vrijwilligerswerk was echt mijn droombaan, en nu wil ik de wereld rondreizen naar ontwikkelingslanden om kinderen les te geven. Als ik terugkijk op mijn tijd in Thailand, is dit een belangrijke motivatie geworden om lerares te worden. Het gaat niet altijd om geld, en je moet doen wat je in je hart voelt, dan wordt je pas gelukkig”.

Wij hopen dat vrijwilligers als Samentha anderen inspireren om Projects Abroad te helpen met het maken van een verschil, en door dat te doen, zelf een onvergetelijke ervaring opdoen.

“Drie maanden in Mexico om in een ziekenhuis te werken”, vertelde ik iedereen heel enthousiast.  De reactie terug was vaak wat minder geweldig. Ik werd erop attent gemaakt dat er in Mexico moorden worden gepleegd, mensen worden gekidnapt en dat het een gevaarlijk land is. Toch had ik een goed gevoel over mijn plan en was ik ervan overtuigd dat het allemaal wel mee zou vallen en dat ik het wel zou overleven.

Een paar maanden later, in Mexico aangekomen, bleek dat ik gelijk had. Ik ben hier nu ongeveer anderhalve maand en heb me nog geen moment onveilig gevoeld. Mexico is een geweldig land! Allereerst is er natuurlijk het weer, dat bijna altijd goed  is, maar ook de omgeving en de cultuur. De Mexicanen zijn vrolijke mensen die ondanks dat ze het vaak niet breed hebben, toch heel gelukkig zijn. Daar zouden de meeste Europeanen nog wat van kunnen leren! In de tijd dat ik hier ben heb ik zeker geleerd om te realiseren en vooral te waarderen wat ik thuis allemaal heb. 

Mijn gastgezin is als mijn echte familie; het voelt echt als thuis. Ik heb kerst hier doorgebracht en ik werd in de familie opgenomen alsof ik er altijd al geweest was. Doordat ik me zo op mijn gemak voel heb ik het ook super naar mijn zin. Ook het Mexicaanse eten vind ik heerlijk. Mijn gastmoeder is een hele goede kok. Het echte pittige eten moet ik aan me voorbij laten gaan, want mijn mond en keel kunnen dat niet aan. Gelukkig begrijpt mijn gastmoeder dat en bereid ze de chili apart, zodat ik wel kan genieten van de heerlijke maaltijden.

In het ziekenhuis doe ik heel veel ervaring op. Waar je in Nederland een diploma voor nodig hebt, mag je hier in Mexico gewoon doen. De eerste dag in het ziekenhuis was ik nog geen vijf minuten binnen en ik was al bezig met mijn eerste hechtingen. Naast hechten, gips zetten en mensen verbinden vind ik het allerleukste nog wel het assisteren in operaties. Dat is iets wat in Nederland nooit zou mogen, maar ook iets waar je heel veel van leert!

Het ziekenhuis waar ik werk is gespecialiseerd in spoedeisende hulp en trauma’s. Iedere dag komen er dan ook nieuwe patiënten en iedere dag worden er nieuwe diagnoses gesteld. Iedere dag is er dus iets nieuws te zien en te leren. Alle dokters zijn erg behulpzaam en vinden het geen probleem om iets uit te leggen. Naast het serieuze werk is er ook ruimte genoeg voor wat lol. Zingen tijdens operaties of dansen met de dokters: het kan allemaal! Ik heb het dan ook heel erg naar mijn zin in het ziekenhuis en ga er met plezier naartoe. Je weet namelijk nooit wat je te wachten staat. 

Naast het werk is er ook genoeg tijd om leuke dingen te doen en plaatsen te bezoeken. Guadalajara zelf is een gigantische stad en heeft genoeg te bieden, maar ook de omgeving is heel erg mooi.

Het centrum van Tlaquepaque vind ik erg leuk; het heeft markten en kleine winkels met echte Mexicaanse waren, en het geeft je het gevoel alsof je in een klein dorpje loopt. Ook het bezoek aan de dierentuin in Guadalajara vond ik erg leuk. De dierentuin is erg groot en een kaartje is helemaal niet duur. 

Afgelopen weekend heb ik met een aantal andere vrijwilligers het plaatsje Tequila bezocht.

Eerder ben ik naar het ‘Laguna de Chapala’ geweest, een gigantisch meer niet ver van Guadalajara.  Voor komend weekend staat er een trip naar Mexico City op de agenda en ook daar heb ik superveel zin in! 

Ik ben heel blij dat ik me niet heb laten beïnvloeden door het slechte imago van Mexico en me niet heb bedacht om hiernaartoe te komen. Dacht ik voordat ik vertrok nog dat drie maanden een hele lange tijd was, nu ik hier eenmaal ben merk ik echt dat ‘time flies when you’re having fun’ en ben ik van mening dat drie maanden eigenlijk veel te kort is. Wel weet ik dat wanneer ik terug naar huis ga, ik heel wat kennis, vrienden en zelfs familie rijker ben. Ik weet dan ook bijna zeker dat dit niet de laatste keer is dat ik Mexico bezoek! 

Top Blogger

Final days. Teaching volunteer recounts her two month stay in China where she introduced her students to dissecting frogs! By Gaurav Pahouja

After two months of volunteering, teaching volunteer in Vietnam decided to travel around the country to, “discover the amazing culture and diversity of Vietnam.” By Lionel Talon

Placement News

Projects Abroad began English lessons for both the adults and children of Liberia City in Costa Rica.

Festivals

Cudjoe, the Maroon Chef, signed a peace treaty with the British over 200 years ago which the Jamaicans still celebrate.

Great Volunteers

Since volunteering in Jamaica, what have the very first volunteers been up to since then?

Microfinance volunteers in Senegal share their experiences with helping the Talibes with starting up their own businesses.

Special Event

Volunteers in Senegal celebrate Christmas with the Talibes (street children).

Medical Camp

12 Medical Camps during 2012 in Sri Lanka means that over 100 medical volunteers have treated over 1000 Sri Lankans. What happens at these outreaches?

Top Picture

A volunteer experiences the Maasai tribe in Tanzania, where old traditions mix with new.