click to dismiss

Please logged in to see pending comments.


| Lost password

Search: projects abroad

Items with tags matching 'projects abroad':

We grow by giving.   (published in Philippines)

October 9, 2014 by   Comments(0)

, , , ,


Hi folks! Time flies by so fast and we can now say hello to the “ber” months! As I’m sure you’re all too aware, in November last year, typhoon Yolanda hit the Philippines. The massive destruction incurred by that super typhoon was indeed a nightmare.  Houses, hospitals, public and private infrastructure were destroyed yet people never lost hope. We would like to extend a massive thank you to our Projects Abroad volunteers who, in one way or another, made a big difference by rebuilding classrooms, working in the hospital and in the health center, and assisting teachers in schools.


It has been five months now since I started working for Projects Abroad. So far, I have enjoyed being the communications officer for the Philippines. Making friends with volunteers from all backgrounds is simply wonderful. I have learned so much from my team here and, of course, from the volunteers as well. It has broadened my idea of cultural exchange and the value of humanity.


I would also like to take this opportunity to thank our contributors, Marieke, Tessa, Matt and Dr. Terry-Anne, for their inspiring stories in this month’s newsletter. To all of our volunteers, we cannot thank you enough for your efforts in completing another project. Thanks to your hard work, Banban Elementary School and the Jovencio Nailon Masong National High School have two classrooms now. This was only made possible by all of you and we will be forever thankful for that. Time is one of the most precious gifts a person could give. It is something that cannot be taken back once it is spent.  You don’t just help rebuild structures but you are building lasting friendships and memories that nobody can destroy. 


As the old adage goes, “people don’t take trips, trips take people.” 



(0 from 0 votes)
We grow by giving.
We grow by giving.

Dental Outreach: For a more beautiful smile! :)   (published in Philippines)

October 9, 2014 by   Comments(0)

, , , , , ,

As a doctor in the UK, Dr. Terry-Anne Jennet was delighted when asked if she would be interested in leading a health promotion campaign at Jovencio Nailon Masong National High school in Bogo City. In her everyday practice as a doctor, she promotes a healthy lifestyle to her patients on a one-on-one basis but she had never taught on a larger scale before.


Although apprehensive, she took up the challenge to hopefully educate and inspire young people. Over two afternoons, she had the chance to talk with the 7th and 8th grade students at the high school, of which there were 130 in total.  In particular, she taught personal and dental hygiene as these were noted to be problems at the school. She also educated the students on dengue prevention.



With the help of Thea, the volunteer coordinator, Dr. Jennet delivered an interactive presentation covering the importance of a healthy diet, exercise, personal and dental hygiene, water sanitation and dengue prevention. The students responded well to the interactive components of the session and enjoyed the group activities and videos. They also performed very well on the group quiz at the end.


After the session, Projects Abroad gave each of the students a toothbrush, toothpaste and a bar of soap for their personal use. Terry felt it a privilege to have taught such enthusiastic students and she hoped that the little information she imparted will inspire them to lead a healthy lifestyle and educate others. 

(0 from 0 votes)
Dental Outreach: For a more beautiful smile! :)
Dental Outreach: For a more beautiful smile! :)

The Philippines teach the value of entering a foreign country with an open mind.   (published in Philippines)

October 9, 2014 by   Comments(0)

, , , , , ,


Matthew Reif is a Japanese-American volunteer who came to the Philippines to have the opportunity to live and work in Cebu for three months.

He worked at the medical project, which supports the Bogo City Health Office (CHO) and Cebu District Hospital-Bogo City, formerly known as Severo Verallo Memorial Hospital. As both facilities suffer from typhoon Yolanda, and labor and supply shortages, Projects Abroad offers both institutions the help of volunteers and funding. We also offer disaster relief in the form of rebuilding schools and homes damaged in the wake of Yolanda.

At the CHO, Matt worked in the laboratory drawing blood from patients, running drug, pregnancy, and blood type tests, and assisting lab personnel. He also went to barangays with nurses and midwives to help with vaccinations. Furthermore, he worked with TB patients (taking their vitals and weight) and went on medical missions (dispensing medication and taking vitals). At the beginning, he worked on the logistical side of things and did paperwork. He was then delegated greater responsibilities, which he was happy to accept. In the hospital, he made rounds with medical technicians collecting blood work from in/out patients, assisting in the delivery room with pregnancies, and working in the ER. He found himself pleasantly busy in both facilities.

“I learned how medical care looks in a developing country as I’m only really familiar with the American system,” he said.  “It’s really an eye-opening experience to see a system where medications, technologies, funding, supplies and skilled staff are considered luxuries when they are what you’d just take for granted at home. I knew that medical care in the developing world wasn’t like it was at home but my experiences in Bogo made me see just how stark those differences were,” he added.

Matt felt satisfied that he had made a difference as he was able to make himself useful in the medical system of a foreign country. The cultural differences were evident both in his work and after hours with his host family and other volunteers. “The people here are warm, friendly and welcoming wherever you go, and that made approaching them very easy even with the language barriers. As for my future endeavors, my time in the Philippines taught me the value of entering any foreign situation with an open mind,” he said.

As for Matt, he can’t really pinpoint a defining experience of his time in the Philippines but he’d rather argue that everything that happened made the experience memorable.  He loved the warm atmosphere and welcoming nature of the Filipino people whom he met.  At first, he was worried that people would be apprehensive or distant as he was a foreigner but the reception he received was quite the opposite. His host family welcomed him into their home as if he was one of their own, saying on the night of his arrival “you are one of our family now”. 

Matt’s advice for future volunteers is to “come with an open mind, without even the slightest preconception of what awaits you. Trust me, it’s far more rewarding that way”! 



Matt Reif

Medical Volunteer, USA


(0 from 0 votes)
The Philippines teach the value of entering a foreign country with an open mind.
The Philippines teach the value of entering a foreign country with an open mind.

The Gift Of Music   (published in Philippines)

October 9, 2014 by   Comments(0)

, , , , , ,

"Because music can bring people together". 


Being a care volunteer in the Philippines was indeed an amazing experience for Tessa. Placed in Dakit Elementary School, she enjoyed helping the teachers with their daily activities.

She found joy being with the children at her placement and she spent her days trying to make them feel happy and valued.

“I try to give them love as I want them to feel that they are loved by someone,” she said.  “Some children in my class have bad home situations but they still come to school every day and they are very happy. I want to show them that they are loved,” she added.

She played a lot of games with them during break time. On top of that, she thought of something to give them that would enrich their lives - the gift of music. For Tessa, music can make people happy so she wanted to introduce a musical element into her teaching. Together, they sang a lot of songs, played guitar and danced as it was clear that the children enjoyed the music a great deal. She, therefore, also decided to raise money to buy instruments for the school.

Tessa was over the moon that she was able to offer something that her placement would cherish forever. Last month, she presented the school with the musical instruments and was overjoyed to see the children’s happy faces.

“You can see on the faces of the children that they are very happy to make music with the instruments and that was my goal. I think music can bring people together and that is exactly what happened between the children and me.”  




(0 from 0 votes)
The Gift Of Music
The Gift Of Music

Bo- Kaap Tour: Discovering the myths and mysteries of the Cape Malay   (published in South Africa)

October 6, 2014 by   Comments(0)

, , ,



This historical tour shares one of the many hidden stories that makes Cape Town what it is today. The Cape Malay history dates as far back as 1856 with the first group that consisted of exiled slaves and travellers coming from Malaysia, Indonesia and Madagascar. They were mostly of the Islam religion with some that studied Arabic and traditional religious sciences in Mecca, which is the root of many of their cultural practises today.

From the small busy streets of Bo-Kaap, where the Bo-Kaap Historical Museum is based, to the tranquil and scenic mountain views of Hout bay where the shrine of one of the earliest prophets was buried; there are so many historical places that give insight on the Cape Malay religious history.

One of the interesting facts that I learnt of, was about the infamous Cape Town Minstrelwhich sees groups of musical performers from the Cape Coloured community sporting brightly coloured suits, face paints and joyfully parading up and down the city centre streets. The festivity which began in the 1830’s was celebrated by the slaves of that time. They had one day off in the year when they could relax and have a good time, and that was on the second of January, when their masters were still exhausted from their new year’s celebrations.  This then became a yearly tradition which has been continued to this day.

After this excursion I got to enjoy a unique Malay inspired lunch of samoosas, bobotie and bobah (a delicious creamy desert), while an Imaam (priest) from the local mosque shared his amazing story of how he discovered his family lineage of his spiritual practice and traditions.

I was surely surprised at this unique history that many of our history books are yet to document; it definitely gave me insight on the many traditions that I often witnessed, but never really had an understanding of.




(0 from 0 votes)
Bo- Kaap Tour: Discovering the myths and mysteries of the Cape Malay
Bo- Kaap Tour: Discovering the myths and mysteries of the Cape Malay

Verslag van mijn verblijf in Bogo City in de Filippijnen voor Projects Abroad   (published in Philippines)

September 22, 2014 by   Comments(0)

, , , , , ,


(Photo C: Alexis Budhi) 


Momenteel ben ik in de laatste week van mijn ' contract' met Projects Abroad in de Filippijnen. Vanaf dinsdag 9 september hoop ik mijn eigen weg te gaan, naar het zuiden, naar Cagayan de Oro, voor een medical mission van een andere groep. Waarna ik 16september weer terug naar Nederland hoop te reizen.

In de eerste instantie zou ik tot 19augustus blijven, maar mijn verblijf is met een paar weken verlengd. Mijn terugvlucht naar Nederland is nu geboekt op 16september.


Start in de Filipijnen

Woensdagavond 11juni vertrok ik vanuit Rotterdam en vrijdagmorgen 13juni kwam ik rond 00:00 aan op het vliegveld in Cebu. Daar werd ik opgewacht door Aki, een van de coordinators van Projects Abroad. Samen met een andere vrijwilliger die ook net aankwam met hetzelfde vliegveld zijn we naar een hotel gegaan. Een voor Projects Abroad bekend hotel. Na een ontbijt en genieten van eerste uitzicht in de Filipijnen zijn we met een taxi naar Bogo City gereden. De rit duurde zo n 2 uur. Daar aangekomen gingen we eerst naar de office van Projects Abroad. Vervolgens werd ik naar mijn gastgezin gebracht waar mijn stay daar en toen is begonnen. Mijn gastgezin bestaat uit een een vader, moeder en 4 kids in de leeftijd van 4 tot 20jaar.


Eigenlijk start mijn story voor de Filipijnen eerder. Het was 8 nov 2013, de dag waarop Yolanda een grote schade aanrichtte in de Filipijnen. Vanuit Nederland zag ik beelden van ramp, ellende en verdriet. Ik hoorde getallen van slachtoffers en omgekomen mensen. Mijn gebed steeg hiervoor op tot God in de hemel. Vanaf toen was ik met de Filipijnen verbonden. Het was mijn verlangen de zomer van 2014 naar het buitenland te gaan. Ik heb een bijzondere band met het Midden Oosten. Maar nu ook de Filipijnen zo zwaar op mijn hart woog moest ik een keus maken. Ik heb hierom tot God gebeden en in maart wist ik duidelijk dat mijn plaats deze zomer in de Filipijnen zou zijn.


Indroductie en eerste indrukken

Omdat ik op vrijdag aankwam zou de introductie pas maandag plaatsvinden. Dus ik had het hele weekend om wat te 'snuffelen'  aan de voor mij nieuwe stad en cultuur. Zaterdag ben ik met de zus van mijn hostfamily naar haar school geweest en hebben we in wat winkels en op de markt rondgekeken. Zondag wilde ik graag naar een kerk. Mijn hostfamily bracht mij bij een kerk. Die zondag was er het grootste gedeelte van de dag geen electriciteit in de stad. Dit gebeurd wel vaker. Het is dan ook erg warm omdat de ventilators ook niet werken. In de wijk hier wonen veel kinderen. Ik had een spel vanuit Nederland meegenomen, Halli Galli, wat we veel hebben gespeeld.

Maandag hadden we de introductiedag. Dit was samen met drie andere vrijwilligers voor de medical. We kregen veel informatie over ons verblijf hier met regels en mogelijkheden. Ook hebben we kort een kijkje genomen in de healthoffice en het ziekenhuis. Thuisgekomen ben ik met 2 leden van mijn hostfamily naar het ecopark geweest. Echt een mooi stuk natuur.

Wat ik toen al wel wist is dat ik (vooral in het begin) veel moeite zal hebben met de engelse taal. Engels is niet mijn moedertaal en in de Filipijnen hebben ze weer andere accenten en gebruiken soms andere woorden dan wat ik geleerd heb. Ook eten we 3x per dag rijst, wat ik in Nederland niet gewend ben. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er echt van geniet. We eten veel vlees en vis en ik moet opletten dat ik wel aan mijn vitamines kom. Maar ik mag mijn hostfamily gelukkig vragen om groente en fruit. Waar ik in het begin ook aan moest wennen is dat er overal honden loslopen. En ook katten en die mogen zelfs in huis lopen. Ze kunnen onder de deur door kruipen en slapen 's nachts binnen. Mijn eerste week heb ik ook goed kennis gemaakt met de muskieten. Enne de hanen en kippen lijken hier dag en nacht geluid te geven. Het verkeer gaat hier met een tricycle. Je betaald dan 8pesos per rit. Dit is niet veel. Ik was snel gewend aan deze manier van deelnemen aan het verkeer.



Mijn eerste 5 weken was ik in een ziekenhuis in Bogo City. Bogo District Hospital, Verallo. Doordat ik ook ervaring heb te werken in een ziekenhuis in Nederland vielen verschillen me al snel op. Zo is de hygiene heel anders. Er wordt niet altijd handen gewassen, artsen lopen soms zonder uniform, de vloer is niet schoon eded. Wat me naast het verschil in hygiene ook opviel was de patientbenadering. De verpleegkundige is er voor de medicatie en controle vitale functies. Op de emergencyroom wordt ook de nodige care gegeven zoals wond verbinden. Er is altijd wel familie bij de patienten. Deze zorgen voor het eten en drinken en voor de verdere dingen. Vanuit de ziekenhuiskeuken wordt er een maaltijd verstrekt. De arts komt 1x per dag visite lopen.  In Nederland zijn de hygiene regels erg strikt. Bij injecteren moet je bijvoorbeeld 2 naalden gebruiken, een om de vloeistof op te trekken en een om te injecteren. Hier gebruik je er maar een. Dit zal ook goedkoper zijn. In Nederland staat de patient op nummer 1. Altans dat is wenselijk. Hier moeten patienten vaak erg lang wachten en hebben niet veel inbreng. Dit komt mogelijk ook doordat niet alle mensen verzekerd zijn en dan al de zorg zelf moeten betalen. In Nederland heb je ook veel verschillende disciplines die ingeschakeld worden zoals dietist, fysio, psycholoog ed.

Mijn idee was om hier in het ziekenhuis te werken als verpleegkundige. Maar die verwachting heb ik bij moeten stellen. Het gaat allereerst niet omdat de meeste patienten niet of nauwelijks Engels spreken. Het ziekenhuispersoneel spreekt het wel maar het vraagt soms erg veel tijd voordat we elkaar begrijpen. Ik heb wel met een arts meegelopen voor de visites, wat ik in Nederland veel heb gedaan. Maar ik kon de arts niet of nauwelijks verstaan. Ook een erg groot verschil met Nederland vind ik de term 'werken'. Die term interpreteer ik anders dan de mensen hier. Werken voor mij is altijd bezig zijn, regelmatig stress hebben, veel administratief werk en vooral doorgaan, doorgaan, doorgaan. Hier is het ook erg belangrijk om vooral te relaxen en te praten met collega's. Natuurlijk wordt ook wel het hoognodige werk gedaan. Maar voor mij, ik kan geen dossiers bijwerken, dus er zijn veel tijden geweest dat ik niet echt iets kon doen. Dan vroeg ik om werk, desnoods vloer schoonmaken ofzo, maar dat is blijkbaar niet toegestaan voor een buitenlander (cq: gast). Hoewel ik dat serieus echt graag doe, als ik maar iets te doen heb. Maar ik heb blijkbaar te aanvaarden dat dat niet past om een gast dat werk te laten doen. Ik heb dan ook echt een omslag in mijn hoofd moeten maken om me aan te passen en me hier thuis te voelen. Dan maar meer praten en relaxen. Over van alles en nog wat. Over het werken als verpleegkundige in Nederland, andere gewoonten, Nederlandse woorden leren. Hoe ervaarden de mensen hier de tyfoon Yolanda en hoe is het om te leven in een land waar zo een ramp is geweest..... Veel mensen hier zijn Rooms Katholiek. Er was echt zoveel gespreksstof. Daar komt nog bij dat al het personeel erg aardig is en vooral ook veel wil praten en weten.  Verder was al het personeel echt heel erg aardig en geduldig om mij vaardigheden aan te leren.

Mijn eerste twee weken was ik in de 'ward'. Dit is op de ziekenhuisafdeling. Er is in dat ziekenhuis maar een afdeling. Deze bestaat uit verschillende zalen met 2 tot ongeveer 12 patienten per zaal. Dit is nog onderverdeeld in mannen- en vrouwenzaal, kinderen, 'Philhealth'. Philhealth is voor mensen die meer betalen, je bent dan met minder mensen op een kamer en je kunt de deur dichtdoen. De andere zalen zijn open. Ook zijn er 2 zalen, die je alleen vanaf buiten kan bereiken voor isolatie. Hier zijn patienten met bijvoorbeeld mazelen. Soms is het erg druk in het ziekenhuis. Er zijn 50 bedden, maar soms meer dan het dubbele aantal aan patienten. Er liggen dan ook patienten op de gang.

En leren dat kan hier wel. In Nederland had ik nog nooit een bevalling gedaan of gezien en bijvoorbeeld infuusnaald plaatsen en venapunctie was voor mij ook erg lang geleden. Ik heb dat hier dan ook goed geoefend. Als het niet druk was op de afdeling zocht ik naar iets anders in het ziekenhuis om te doen. Op de deliveryroom waren regelmatig bevallingen. Het verschilt erg per dag. De ene dag maar een en de andere dag kunnen het er tien zijn. Ik heb daar mijn eerste bevallingen gezien en erbij geassisteerd. Het personeel is werkelijk volop bereid en erg geduldig om mij te laten oefenen. De moeders lijken hier erg sterk te zijn. Er is op de deliveryroom plaats voor 3 personen. Er mag verder niemand van de familie bij. De moeders kunnen alles van elkaar zien en het personeel kan zo in en uit lopen. Het is voor de moeders niet toegestaan om tijdens de bevalling geluid te maken. Mocht het het eerste kind zijn, dan is geluid maken toegestaan, maar met een grens. Twee keer heb ik het meegemaakt dat een moeder beviel van een overleden baby. De baby werd in een doos gedaan en daarna gedoopt door de verpleegkundige. Vervolgens werd de doos dichtgetaped en aan de vader gegeven. In datzelfde uur bevielen twee andere moeders van een levende baby. De moeder van de overleden baby had het toekijken. Ik vroeg de verpleegkundige wat nu te doen voor begeleiding. De verpleegkundige zei: 'only comfort'. Soms pakte ik ook de hand van een moeder als ik zag dat zij het erg zwaar had tijdens de bevalling, maar dat is blijkbaar niet toegestaan.

Soms was ik in het ziekenhuis dan ook erg geschokt, speciaal als de patientbenadering in mijn ogen onder de maat was. Maar ook dat schijnt cultuurverschil te zijn.

Het ziekenhuis bestaat naast de afdeling, deliveryroom en emergencyroom uit een laboratorium, apotheek, OPD (old patients department) en een tandarts. In het laboratorium was ik vaak om te oefenen met venapuncties. Ook heb ik daar een goede band gekregen met het personeel. We praatten veel over van alles en daar heb ik erg veel geleerd. Ook ging ik regelmatig naar de apotheek. Maar dat was ook meer om te praten met het personeel, want daar kon ik verder niets doen. Bij de OPD was ik regelmatig en controleerde dan de bloeddruk, temperatuur en gewicht van de patienten. Naast de OPD is een tandarts. Heel af en toe assisteerde ik de tandarts, maar meestal was ik dan bij zijn assistente om bolletjes wol te maken, die daarna steriel gemaakt worden. Ook weer tijd genoeg gehad om te praten en te bidden voor dit land en dit ziekenhuis.



Na het ziekenhuis ging ik 4 weken naar een healthoffice. Dit was vanaf mijn huis tien minuten lopen, een heuvel op. De healthoffice is 24uur per dag open voor bevallingen en moeders die er dan een nachtje blijven. Verder zijn er regelmatig consultaties zoals voor mensen die naar de dokter gaan of controles bij zwangere vrouwen. Mijn taak was dan vaak om de bloeddruk, temperatuur en gewicht te controleren. Als er zwangere vrouwen kwamen voor de consultatie dan werd met een ultrasoundapparaat de hardtonen beluisterd en werd gemeten en gevoeld hoe de baby ligt. Dit heb ik hier ook geleerd. Verder is er in de healthoffice 2 keer per week een spreekuur voor rabiesvaccinaties. Hier heb ik ook aan meegeholpen. De mensen die dat vaccin nodig hebben kunnen dan komen op de maandag of donderdag en dan wordt besproken hoe het werkt hoe het gaat met betalen. Er wordt een gedeelte vergoed, maar het andere gedeelte moet betaald worden door de patienten. Het is dan het beste met drie personen tegelijk te gaan, want een ampul kan gedeeld worden met drie personen.

Vanuit de healthoffice worden ook medical missions gedaan. Dit gebeurd een keer per week, meestal op de woensdagmorgen. Met verschillende disciplines (zoals arts, tandarts, optometrist, apotheek, kapper, pedicure) gingen we naar een barangay. Dit is een gedeelte van de stad waar een soort wijkgebouwtje staat voor de inwoners. Bogo City bestaat uit 29 barangays. Dus iedere barangay wordt ongeveer 2x per jaar bezocht voor een medical mission. Dit is dan gratis voor de patienten. Want verzekeringen zoals wij in Nederland hebben kennen zij niet. Het is er wel, maar niet iedereen kan dat betalen. Mijn taak was dan vaak de vitale functies te controleren. Vanuit de healthoffice worden ook immunisatieprogrammas verzorgd in de barangays. Verder is er in de barangays ook weleens een programma waarbij implantaten (medicijn Etonogestrel) worden ingebracht in de bovenarm als anticonceptie. Dit alles gratis.

Er waren ook wel dagen dat er weinig te doen was. We deden dan ook andere dingen zoals loombands maken, fotosessies, een middagdutje ed. Om 4 uur in de middag was er regelmatig zumbales.


Care project

Nu ik mijn verblijf ging verlengen wilde ik ook weleens iets anders zien dan de verpleging. Graag wil ik ook weten hoe het gaat in het onderwijs in de Filipijnen. Mijn laatste 2 weken ben ik dus in een school. De klas waarin ik ben ik een kindergarden. De kinderen zijn ongeveer 5 jaar en leren letters en cijfers. De totale klas bestaat uit 65 kinderen, maar dat is verdeeld in een ochtendgroep en een middaggroep. Elk van 2,5 uur. De kinderen knutselen weinig tot niet en hebben ook geen tijd om te spelen. Alleen voor en na de schooltijd. In deze klas ben ik samen met een andere vrijwilliger van Projects Abroad. We kijken het huiswerk na van de kinderen en kleuren, knippen en plakken wat de juf ons opgeeft om te doen. Zodoende heeft zij weer werkmateriaal om de kinderen les te kunnen geven.

De andere vrijwilliger had een idee om een tandenpoetsactie te houden. Zij had al enkele tandenborstels ingeslagen. Veel kinderen hebben erg rotte tanden. Mogelijk zijn de tanden nog nooit gepoetst. Wij hebben de overige tandenborstels ingeslagen en voor ieder kind een uitleg meegegeven aan de hand van plaatjes en korte tekst over het belang van tanden poetsen en hoe dit te doen. Na de ' snacktime'  hebben we de tanden van de kinderen gepoetst. Dit proberen we iedere dag te doen. Met als doel dat ze het dagelijks blijven doen en niet alleen als er vrijwilligers van Projects Abroad zijn. De kinderen leren zelf ook te poetsen.



Vrije tijd

Naast al het bovengenoemde was ik ‘s avonds regelmatig in mijn hostfamily. Soms was ik ook gewoon erg moe van de dag werken en de warmte. Ik vond het heerlijk mij dan terug te trekken op mijn kamer.  Een keer per week hadden we een social met de andere vrijwilligers. Er werd dan meestal een activiteit gedaan en je kon er je dinner nuttigen. Mijn laatste weken ging ik er wat meer op uit met Filipijnse vrienden.

Ik ben niet de vrijwilliger die ieder weekend uit moet gaan. Maar toch was ik niet ieder weekend in Bogo City. Een weekend was ik met andere vrijwilligers naar het eiland Bohol gegaan. Hier hebben we gerelaxed aan het strand en zondag ben ik naar een kerk geweest en heb een dag met die gemeente opgetrokken. Wat voor mij een zeer gezegende dag was.

Sinds augustus 2013 sponsor ik via AMG een meisje in Luzon (het noorden van de Filipijnen). Op een zaterdag ben ik naar Manilla gevlogen om haar te bezoeken. Dit was zo een bijzondere ervaring. Het was die dag ook net haar 6de verjaardag. Ik heb in haar school gekeken en heb bij haar thuis mijn lunch genuttigd. Enkele medewerkers van AMG begeleidden mij daar die dag.

Een weekend ben ik naar Singapore gevlogen om daar vrienden uit Nederland te bezoeken. Weer een heel ander Aziatisch land dan de Filipijnen. We hebben er zelfs gefietst. Dit was voor mij echt een goede Hollandse ervaring. Want in Bogo City is dat niet zo goed mogelijk vanwege slechte wegen en druk verkeer. En aangezien ik in Nederland dagelijks fiets kun je wel begrijpen dat ik er zeer van heb genoten.



Mijn gastgezin was in mijn periode in de Filipijnen erg waardevol voor mij. Ik voelde me welkom en ik ervaarde alle vrijheid te doen alsof ik thuis ben. Het eten was ruim en voldoende gevarieerd. Mijn was werd verzorgd. Met vragen kon ik altijd terecht en de familie bracht veel huiselijke gezelligheid voor mij. Erg leuk om de Filipijnse cultuur zo mee te maken.



In de straat waar ik woon zijn veel kinderen. Altijd als ik de straat op ging waren er wel kinderen die mijn naam riepen en wilden spelen of mee wilden lopen.  Ik kon niet echt anoniem de straat op zeg maar. ‘s Avonds deed ik vaak een rondje hardlopen en exercises met de kids. Ook had ik regelmatig balonnen of deden we een dans en leerde de kids een lied en zij mij.



Mijn verblijf is rijk gezegend door het bezoeken van een kerk hier. In mijn 2de week hier heb ik me aangesloten bij een presebyteriaanse gemeente. Iedere zondag was er een dienst, iedere dinsdagavond een Bijbelstudie en op vrijdagavond een prayermeeting. Ik ben God zo dankbaar dat Hij mij deze kerk aanwees. Ik mag niet zomaar raak leven, maar moet leven tot Gods eer. Met altijd bewustheid van Gods aanwezigheid. Deze kerk heeft mij hierin erg gesteund en ook veel gebeden voor mij. Het ontvangst was iedere keer weer erg warm en hartelijk. Een enkele keer is er iemand anders van Projects Abroad met mij meegeweest naar de Bijbelstudie. Wat ook voor de kerk een grote bemoediging is.


Projects Abroad

De medewerkers van Projects Abroad waren altijd bereikbaar. Ik had een coordinator aangewezen gekregen. Ik kon altijd terecht voor vragen en als ik andere mogelijkheden wilde bespreken was er alle ruimte en medewerking. Ook merkte ik dat men zich erg verantwoordelijk voelt voor mijn veiligheid en welzijn. Het omgaan met de andere vrijwilligers heb ik als erg ontspannen ervaren. Iedereen respecteert elkaar. Een keer per week was er een social met de andere vrijwilligers en de staf. Dit vond ik altijd weer eventjes erg gezellig.




Wat heeft mijn verblijf hier voor mij gebracht

Ik heb erg veel aardige mensen hier ontmoet. Vooral ook gezien dat het zo belangrijk is tevreden te zijn met alle kleine dingen. Niet rijk willen worden met geld, maar blij zijn met elkaar. In Nederland leeft iedereen zijn eigen leven. Hier leef je meer in een leefgemeenschap.

Mijn leven in Nederland is meer stressvol. Altijd bezig. Hier heb ik geleerd te relaxen en dat het ook goed is om veel tijd te spenderen met interesse in anderen. Collega’s zijn hier vrienden. In Nederland is dat meer gescheiden. Ik hoop deze gedachte meer voort te zetten. Maar het zal wel anders zijn in Nederland omdat de cultuur nu eenmaal heel anders is.

Nu ben ik meer vaardig in het doen van venapuncties en infuus inbrengen. In Nederland was die ervaring voor mij minimaal. Ook ben ik nu meer vaardig met bevallingen, wat ik in Nederland nog nooit gedaan heb.

Mijn Engelse taal is een groot stuk verbeterd. Dit komt omdat ik nagenoeg alleen maar Engels kon spreken hier. Ook kreeg ik bijna wekelijks Engelse les van een stafmedewerker van Projects Abroad.

Ik kijk terug op een verblijf waarin de mensen die ik ontmoet heb en de cultuur aanvoelt als een grote familie.



Wat ik vreselijk zal gaan missen hier

  • Het ziekenhuis
  • De healthoffice
  • De school
  • Mijn hostfamily
  • De buurtkinderen
  • Kerkelijke gemeente en de Bijbelstudies
  • Stafmedewerkers en contact met andere vrijwilligers
  • Het eten
  • Het deelnemen aan het verkeer (tricycle)
  • De stressless

Het alles was voor mij als een grote familie. Met zoveel mensen heb ik zoveel van mijn en hun leven gedeeld. Door te praten en samen op te trekken. Ik zie ook terug op een erg ontspannen tijd. Waarvan ik ook erg heb genoten. En dit alles maakt zeker dat ik dit land met pijn in mijn hart achterlaat.



(0 from 0 votes)
Verslag van mijn verblijf in Bogo City in de Filippijnen voor Projects Abroad
Verslag van mijn verblijf in Bogo City in de Filippijnen voor Projects Abroad

World Literature Day- 8 September   (published in South Africa)

September 17, 2014 by   Comments(0)

, , ,



Literacy is a vital part of any society that wishes to provide a good future for its children.  Every child is entitled to exercise their right to an education as stated in our Bill of Rights, as part of the constitution; sadly not everyone receives the necessary level of education that this bill protects.

The level of education in schools based in poorer communities is known to be much lower than those in the more privileged communities. These schools face a number of issues such as text book shortage and overcrowding of learners in a single classroom. This overall affects the literacy rate amongst learners as students who are struggling do not get the extra time needed for them to catch up with the rest of their class mates.

As we celebrate World Literature Day on the 8th of September, we will also be celebrating the great volunteer work done by our volunteers at our Literacy Teaching Project. The Projects Abroad Literacy Project that forms part of our Teaching Project is making great progress in trying to breach the literacy gap at one of our placement schools, Zerilda Primary School. Volunteers who are placed at the school assist teachers by giving extra reading and writing lessons to learners who are struggling in those areas.

Antoine Cremel, 19-years-old from France, who participated in this project, could already see great improvement in a short space of time with the children that he was working with. In less than two weeks at the school he had managed to help a Grade 3 learner, Christly, improve her reading. Antoine was touched by Christly’s eagerness to learn and he began to make sure that he dedicated himself and practiced reading and writing with Christly as often as he could.

When he met Christly, she was unable to read out three and four letter words. She used to struggle interpreting and using words in the correct context. She now, with the help of her teacher and extra lessons taken with Antoine, understands the way that letters change and merge to form new words.

Volunteers at the Literacy Project track the progress of the learners they work with through progress reports which they update after each session. As of June this year they began to keep individual reports, whereas prior to this they only wrote summaries of their session, with a few suggestions.

Now each child has a detailed progress report that helps the new volunteers pickup from where the previous once left off.  Each report is also created for each grade as based on the national curriculum, which means that once a learner has completed their extra lessons they end up on the same level as other students in their grade.

Teachers at Zerilda Primary School are equally proud and happy at the amazing results that the project has produced with the learners. Berenice Peterse, a Grade 3 teacher at the school shared the experiences she had with a learner before and after the child took part in the extra literacy classes. She says that students who were once scared and shy to read out loud in front of their classmates have now gained the confidence and now even volunteer to read to the class.

It is great stories and feedback like this that keeps the school staff and volunteers motivated to helping the children reach the necessary reading and writing levels that will one day enable them to create a better future for themselves.



(0 from 0 votes)
World Literature Day- 8 September
World Literature Day- 8 September

FUTURE MIDWIFE :)   (published in Philippines)

September 5, 2014 by   Comments(0)

, , , , , , , ,

Having had so many enjoyable volunteering experiences in the past, 20-year-old Frances Cassidy wanted to volunteer again. She travelled to the Philippines to take part in Projects Abroad’s Medical Project. She also thought it would be a great opportunity to visit the Philippines and be involved in a community that was badly hit by typhoon Yolanda last year. She also wanted to explore the health system of a different country and culture.


The project is about helping out in the district hospital, city health office and rural health units. Volunteers have the opportunity to shadow doctors in a number of different departments in the district hospital or in one or more of the rural health centres and can even assist in delivering babies.


Specifically, Frances worked in the delivery room and birthing centre and had the opportunity to care for pregnant women, women who have given birth, women in labour and newborn babies. She also assisted in numerous baby deliveries every day. “Projects Abroad allows cultural exchange to happen in hospitals and health centres,” she said. “Not only do we learn a lot about how the health system works in the Philippines, but we get to teach them about how it works in our own country and perhaps find alternatives and improvements that can be made,” she added.


Her daily tasks consisted of being an assistant in the emergency room, taking vital signs of patients, delivering babies, taking care of newborns, pregnant women and women who have recently given birth. She was given a huge amount of responsibility right from day one! “The staff in the hospital and birthing centre were trusting and confident in our abilities to learn quickly!” she said.


Not only did she learn a variety of skills at her placement, but also a lot about how the health system works in the Philippines and the key difference between the health systems of different countries. According to her, through cultural exchange with the staff, she taught them about how the system works in her country and made some suggestions about how she thinks certain areas could be improved in terms of cleanliness and efficiency. “This experience will be useful for my future as it has given me experience as a midwife, which I will be in three years,” Frances said. “Also, it has taught me to recognize and accept differences and not classify them as wrong,” she added.


“My most memorable experience is definitely the first time I delivered a baby. I have so many memorable experiences from my month in the Philippines though - working in the hospital, living the true Filipino lifestyle and being immersed in the culture have taught me so many important life lessons. The experiences I've had, people I've met and stories I've heard have taught me to never take anything for granted again. What I love about the people of Bogo, specifically, is that most people have gone through a lot of hardship after being affected by Yolanda, yet everyone I spoke to without fail sees a bright side and are so positive, happy and appreciative about what they do have!


In terms of differences to where I am from, there are obvious differences such as the culture, food, general way of life and living conditions. On a medical level, the most prominent difference is the patient-staff relationship and how patients are generally treated, especially on an emotional level. This is an area I'd love to continue to carry out research on and perhaps come up with ideas in the future on how it can be developed and improved.


“To the future volunteers, I'd recommend arriving with an open-mind, no expectations and a positive and determined attitude. You are there to volunteer, learn and in some situations, teach. Don't jump to the assumption that if something is different to the way it's done in your country or culture, it's wrong. Immerse yourself in the culture and community of where you are, regardless of how long you'll be staying. Lastly, always keep in the front of your mind that you are there to volunteer, so everything else comes second!”      


Frances Cassidy

(University of Exeter student)

(0 from 0 votes)

"Bush Tea"   (published in Jamaica)

August 19, 2014 by   Comments(0)

, , , , , , , , , , , ,

Lush green foliage of the Blue Mountains

In highlighting the many things Jamaican, the rich foliage covering this little piece of paradise cannot be overlooked. Hidden within the leaves of towering trees of deepest green, shrubs,  grass and everything else in between, are flavors that have led to more than just a local tradition. In every home there is a secret recipe for what some refer to as herbal teas. Here however, we simply call them “bush tea.”  

A cup of bush tea

Many Jamaicans are firm believers in the health benefits of these plants and in recent years, science has proven that our grandparents (Granny an Grampa) were right all along. In addition to the medicinal properties, there are the unmistakably distinct flavors and wide varieties that make Jamaican bush teas unique.

Among the most prominent Jamaican teas are the mint varieties. Peppermint and black mint are two of the most popular.

Jamaican Peppermint

Fever grass (lemon grass) is another Jamaican must have that is enjoyed by many.

Jamaican Fever Grass or Lemon Grass

Cerasse may leave a bitter taste in your mouth but its renown as a blood cleanser, medicine for stomach problems and its richness in Vitamins A and C, may cause you to think twice about passing it by.  

Jamaican Cerasee

Ginger, while not a “bush,” is another local favorite. This root spice contains antioxidants that are linked to the relief of pain, inflammation, digestive disorders, nausea and motion sickness.

Jamaican Ginger

Wild basil is another plant with a distinct flavor that is traditionally had for fever, pain and the common cold.

Jamaican Wild Basil

You do not have to live in the country to enjoy a wide variety of bush teas. The Jamaican entrepreneurial spirit has made many of these teas available on the supermarket shelf, locally and internationally.  The essence of these plants has been captured in modern packaging in a variety of blends for your drinking pleasure and otherwise.

Whether the plants are gathered from the wild, grown in the yard, bought from the local market place or high-end supermarket, using then to make bush tea is a longstanding activity that is steeped in Jamaica culture. So on your next visit to the island; ensure that you indulge in a cup, or two, of some good Jamaican bush tea!


(0 from 0 votes)
"Bush Tea"
"Bush Tea"