5u, de wekker gaat af en de eerste kinderen lopen vrolijk rond. Na het gebed en yoga is het cleaning time: een eigenaardig concept dat je ruim mag zien. Cleaning = zichzelf wassen alsook de ashram. Met een kleine bussel gaan ze aan de slag en vegen ze de grond. Het blijft een gek zicht. Zand borstelen voelt aan als water naar de zee dragen en dit 2u30. Mette en ik mogen niet helpen, dat maakt het opstaan wel zwaar. Het is een voorbode van 2u30 te nietse na een rusteloze nacht op een hard bed. De beste uren slaap zijn die van de ochtend als de temperatuur wat afgekoeld is en de verdomde beesten eindelijk slapen (´s nachts hebben de honden en de apen het met elkaar aan de stok.) Ik word het stilaan wel gewoon. Een suikerkop black tea of coffee bij een prachtige zonsopgang maakt veel goed, suikerkop want deze morgen wist ik niet of het koffie of thee was. Na het ontbijt, vlechten de laatste meisjes hun haar en tegen 9 gaan ze naar school, highschool kinderen vertrekken al om 7u30.

Vanaf half 10 spelen we in de kindergarden met de allerkleinste, correctie: zij spelen met ons. Samen spelen kunnen ze hier niet en dat heeft te maken met de teachers. Stout gedrag wordt beloond. Redelijk teleurstellend om te zien. Er is weinig speelgoed en het wordt liever in een box bewaard waar de kinderen moeilijk aankunnen. 5 speeltjes op de grond, 21 kinderen om te delen. Hoe dat werkt ? Niet, meisje van 5 gooit  een beer naar de jongen van 3, oooh good girl, maar 2 sec later begint ze te wenen en te wijzen, de juf komt en geeft de jongen een tik, geeft de beer terug en pakt het meisje troostend op. Very bad bad girl, want ze weet het maar al te goed!  De kinderen slaan, pitsen, duwen echt constant, enkel en alleen om mogelijks een tik te krijgen, maar vooral de knuffel, kussen en de plenty attention die volgt. De teachers behandelen ze meer als babies dan als kleuters. Het woord ´Nee´ kennen ze hier niet, met veel onterechte traantjes en aanstellend gedrag tot gevolg. Verandering zit er niet echt in. Vandaag een kindje laten wenen omdat ze haar zus van de schommelde duwde (niet 1^e maar 4^e poging) en de teachers keken mij maar boos aan om vervolgens het stoute meisje te belonen met aandacht…

Tegen de middag komen de basisschool kinderen naar de ashram voor te eten, naderhand hebben wij rust die wel nodig is want de temperatuur loopt hoog op! Als de kinderen terugkomen,  krijgen ze een vieruurtje. Meestal iets zoet zoals een stuk sugercane(!) Erna leren, zo´n 2u zonder toezicht. Resultaat: rondlopen zonder te spelen (niet toegelaten) & inefficiënt leren. Om 8 eten en 9 bedtijd. De dailyroutine is ongestructureerd en weinig zinvol qua spelen en leren.

Pandi, de project aboard begeleider, is er met mother over gaan praten. We willen meer helpen. Het  nieuwe schema werd opgesteld, goed, al was het niet onhaalbaar. Plots  zijn we bezig van 6 tot 9. (zie schema onderaan). Het is bijna zoals filmwerk thuis, alleen in een veel warmer, uitputtend klimaat. We hopen toch nog enkele aanpassingen te zien. Voorlopig is er geen tijd om te douchen, onze kleren te wassen, lessen of sportactiviteiten voor te bereiden of simpel om even op adem te komen… Misschien is het beroepsmisvorming om een planning in te schatten op haalbaarheid en neemt mijn Europese tijdsnorm samen met onrust de bovenhand. Ik slaap er een nachtje over en kijk hoe het morgen gaat….

Elise is intussen aangekomen, Waals meisje van 20, lijkt verlegen en spreekt gebroken Engels. Hihi, extra tolkwerk voor mij. Tamil – Engels – Frans. Ik ben hier trouwens echt de aka= older sister. Mette communiceert  minder met de kinderen. Die komen meer tegen mij vertellen en betrekken mij in het leren van Tamil. Ik ken al enkele namen ! hoera !

Mette heeft het moeilijk met het loslaten van Europees gedachtegoed. Wat ´correct´ is voor ons en voor hun verschilt fel. Als een meisje ziek is, moet ze eten (rijst en spicysaus). Overgeven tot gevolg, ze helpen met meisje overgeven en duwen een vinger in de keel, geven haar water en herhalen het proces zo´n 10 keer. Mette wordt echt boos en kijkt weg, ik probeer te zien dat in dit klimaat alles er beter in 1 keer uitkomt. Keur ik het goed? Is dat wel mijn plaats? Het is niet dat ze hier een motilium, koele plaats met een dekentje en een mama die bruiscola brengt hebben…Mijn doornroos kant slikt, weeskinderen zijn alleen ziek…

Toch is Europees missionariswerk is niet op zijn plaats, Tamil gewoontes moet je eerst begrijpen voor je ze wilt veranderen. Hoewel kindjes beter wel leren samen spelen, of zijn dat de volwassenen die te fel verwennen…

Felle indrukken, begrijp mij niet verkeerd, de kinderen en de stafleden zijn nog steeds super en de gastvrijheid enorm. Ik heb het hier zeker naar mijn zin en ben verbaasd dat al 1,5 week voorbij is!

                                                                               Drnroos                dinsdag 24 jan 2012