We had a good day of work at the office in Projects Abroad Mexico. The first part of the Care & Teaching workshop took place last Friday! 

Prof. Consuelo Velasco held the workshop and gave some useful tips to care and teaching volunteers. A continuation of it will happen some time really soon. Any tip given by a professional of education is really helpful! 

Thank you to all the volunteers who attended and thank you to Consuelo! 

See you in the next one! 

Being a care volunteer is so much more complicated that you might have ever imagined.

You become the mother, father, brother, sister and friend of other person during the time that you are part of her/his life.

You might find yourself cooking for toddlers, teaching algebra to teens, preparing snacks for a whole bunch of kids begging your attention at the same time just for start...

The rewards: a smile, a hug, the feeling that you made the day of somebody else.

so...If you ask me, I think that care volunteers rock!

Enjoy the pics!

It is always such a great feeling to know that our work in the different placement creates a good lasting impact. 

Projects Abroad Mexico received a recognition from 'Puente de los Ninos'. They were saying 'thank you' to Projects Abroad Mexico staff due to the arrangement of the Day of the Children with the kids from this orphanage. As you might have read before, volunteers and staff made this happen last week.

Of course this recognition goes to all the volunteers that helped this event to take place, we all made this possible. 

For us is such a great thing to receive as it is amazing to know we are creating a good impact.

A big Thank you to the volunteers involved and also to Puente de los Ninos for letting us have this great experience. 

Terwijl onze tijd in Costa Rica tegen haar einde loopt, loop ik nog steeds zo'n 2 maanden achter met mijn blog. Na twee weken reizen heb ik eindelijk weer tijd gevonden om achter de typmachine te kruipen en onze enerverende levenservaringen te delen met jullie. Vandaag een review van Manuel Antonio, Semana Santa en de twee weken daarna.

De derde week van mei zijn we met zijn tweeën een lang weekend naar Manuel Antonio gegaan. Manuel Antonio is een idyllisch dorpje aan de Costa Pacifica van Costa Rica. Hoewel het niet groter is dan een gemiddelde achtertuin, barst het er van de toeristen. Dat komt naast het prachtige strand ook door het natuurreservaat dat eraan grenst. Dat betekent overigens niet dat het makkelijk bereikbaar is, integendeel zelfs. De busrit vanaf onze 'hometown' Liberia naar Manuel Antonio, dat hemelsbreed zo'n 250 kilometer verder ligt, duurde ongeveer 7 uur (tussenstops en wachttijden niet meegerekend). Qua infrastructuur is het hier toch van een niveautje ontwikkelingsland.

Vanwege de lange reisduur lukte het ons niet om voor het donker in Manuel Antonio aan te komen. Na een nachtje slapen in de maffiastad Quepos zijn we een dag later alsnog veilig aangekomen op onze uiteindelijke bestemming. Aldaar vonden we algauw een hostel en zijn we gaan bodyboarden. Om jullie even een beeld te geven van waarom het strand van Manuel Antonio gezien wordt als een van de mooiste stranden van Midden-Amerika: het zeewater is warm genoeg om spaghetti in klaar te maken, de golven kunnen een hoogte bereiken van 4 meter en het kopen van een kokosnoot is overbodig door de aanwezig van zo'n vijf miljard palmbomen. Na een mooie sunset die de hele omgeving een oranje kleur gaf, zijn we gaan eten in de Dragonfly, een Thais restaurant waaraan de Michelinmannen gerust een bezoekje mogen brengen.

De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan om wildlife te gaan spotten in het National Parc. Hoewel het groepje dat met dezelfde gids meeliep vooral bestond uit zestigjarige lesbische vogelspotters, hebben we uiteindelijk toch een aantal luiaarden, spinnen, kikkers en leguanen gezien. Het hoogtepunt was echter de aanwezigheid van de white head capuchins, die uitsluitend oog hadden voor de picknickmanden van de bezoekers. Capuchins zijn totaal niet mensenschuw en lopen dan ook doodnormaal tussen de toeristen. Hoe slim deze aapjes zijn zagen we aan de verwoedde pogingen van een van hen om een waterkraan open te draaien.

Het zou niet heel gek zijn als bovenstaande het hoogtepunt van die dag geweest zou zijn. Maar levensgenieters zijn geen levensgenieters in Manuel Antonio als ze niet minstens één keer geparasailed hebben. En dus stegen we rond het eind van de middag ongeveer zestig meter de lucht in, hangend aan een vlieger achter een bootje. Hoewel mijn leven natuurlijk wel bestempeld kan worden als hullemoal gek, was het parasailen wel echt een van de gaafste dingen die ik ooit gedaan heb. De wereld lijkt zo klein van daarboven en de mensen zien eruit als mieren. Na een uurtje rond te hebben gezweefd zijn we weer veilig geland en doodmoe dagga gegaan.

Ondanks weinig gañas (trek/goesting) in een nieuwe week werken na zo'n weekend, moesten we er toch echt aan geloven. Gelukkig zat de temperatuur mee; het was slechts 38 graden gemiddeld...
We hadden wel iets leuks om naar uit te kijken. Aan het eind van de week begon namelijk Semana Santa, Costa Ricaans pasen. Vooruitdenkend als we zijn, hadden we op voorhand al een reisplan gemaakt en een slaapplaats geregeld in Granada, Nicaragua. We vertrokken op zaterdag. Dat bleek niet onze slimste beslissing ooit, aangezien alle Nicaraguanen die in Costa Rica wonen op die zaterdag vakantie kregen en naar hun geboorteland gingen om familie te bezoeken. Het duurde uiteindelijk bijna drie uur om de grens te passeren. Maargoed, we waren wel weer een stempel in onze paspoorten rijker!
Na de grenspassage begon het volgende avontuur: naar Granada geraken met het openbaar vervoer. Hoewel de bussen in Costa Rica erg langzaam rijden en niet altijd op tijd zijn is het openbaar vervoer hier fantastisch vergeleken met dat van Nicaragua. We zaten met zo'n 100 man in een bus met ongeveer 60 zitplaatsen. Ruimte om te bewegen was er totaal niet. Het is niet voor niets dat ze de bussen in Nicaragua Chicken busses noemen. Daarnaast stopt de buschauffeur ongeveer elke 20 meter om een pakketje op te halen en weer af te leveren bij een huis zo'n 400 meter verder. Op elke chickenbus werkt ook een bagagehulp die gedurende de rit boven op het dak klimt om de bagage te checken die bovenop de bus ligt. Onder die bagage bevinden zich de raarste dingen, zoals hooibalen, fietsen, zakken met kip en auto-onderdelen. Vlak voordat iemand de bus uit moet roept hij de kleur van zijn koffer of bagagestuk naar de bagagehulp en die klimt dan op het dak om alvast klaar te gaan staan om het desbetreffende voorwerp naar beneden te gooien als de bus tot stilstand komt.

Eenmaal in Granada aangekomen liepen we met een Duits meisje mee die we in de bus hadden leren kenen. Het was niet haar eerste keer in Granada, dus kon ze ons alle must-see's laten zien en de route naar ons hotel beschrijven. Onze eerste impressies van de stad, die door velen wordt gezien als mooiste stad van Midden-Amerika, waren geweldig. De smalle straatjes stonden vol met kraampjes waar fruit, sieraden en kleren werden verkocht. De stad oogt met haar kleurrijke huizen en kerken een beetje Indisch/Spaans met veel koloniale trekjes. In veel huizen grenst de woonkamer aan de voordeur, die meestal open staat. Die openheid geeft je een welkom gevoel als je door de stad loopt.

Ons hostel bleek, hoewel ontzettend dichtbij het centrum, een beetje in een afgelegen buurt te liggen. Dat werd echter ruim gecompenseerd door de hospitality van de eigenaar en de prachtige kamers. Op advies van de Italiaans/Brits/Koraaans/Spaanse eigenaar zijn we onze eerste avond pizza gaan eten bij Pizzaiol in Granada. We zijn uiteindelijk voldaan in slaap gevallen in ons hostel na een van de beste pizza's aller tijden.

De volgende ochtend hebben we ontbeten bij Katie's Wafflehouse, waar ze gigantische 'desayuno's' verkopen tegen torenhoge preizen van welgeteld zes dollar. Daarna hebben we als echte toeristen een citytour gedaan in een van de koetsen die netjes in een rij stonden te wachten naast het centrale park. Na de gehele stad te hebben gezien in anderhalfuur tijd, besloten we een in een bootje te stappen dat ons naar de privé-eilandjes in het lago de Nicaragua bracht. Deze eilandjes zijn in het bezit van verschillende aanzienrijke Nicaraguanen. Vanuit hun eilandvilla's hebben ze een prachtig uitzicht op de Mombacho vulkaan en de skyline van Granada. Naar verluidt kost een gemiddeld eiland zo'n tweehonderdduizend dollar. Ik heb inmiddels een aparte rekening geopend waar u allen donaties naar over kunt maken om ons te financieel te steunen op weg naar de aankoop van ons eigen isla de cerveza.
Zo'n 24 uur later bracht een taxi ons naar het laguna de Apoyo, een kratermeer dichtbij Granada waar je van een 5 meter hoge stijger salto's kunt maken in het belachelijk warme water. Qua foto's zeker een van de hoogtepunten van ons verblijf in Nicaragua.

Tijd om bij te komen was er haast niet, want we moesten de volgende dag vroeg op om de kippenbus te nemen naar San Juan del Sur, onze volgende bestemming. San Juan del Sur ligt niet zo ver van Costa Rica en is een soort badplaats vanwaar veel bussen naar omringende stranden liggen. Vanwege dure hotelprijzen door de vakantie en de drukte door de plaatselijke feesten was ons verblijf daar niet echt een daverend succes te noemen. Dat komt mede door het koude waterstroming in de Nicaraguaanse zee. Het is daardoor onmogelijk om langer dan dertig seconden in het water te blijven zonder dat je beenharen bevriezen. Desondanks hebben we ons wel vermaakt. Elke dag een banana split van een dollar maakt een hoop goed.
Wat ons naast de lage prijzen nog meer op viel aan Nicaragua, was de enorme armoede onder de bevolking. Je kunt niet genieten van je eten in een restaurant zonder dat er minstens vijf kinderen met puppyogen langskomen om een stukje kip te vragen. Wij hadden na onze vakantie dan ook een dubbel gevoel, daar Nicaragua zoveel meer baat heeft bij vrijwilligers dan Costa Rica.

Na een iets soepelere grensovergang dan op de heenweg konden we aan het eind van deze geweldige vakantie eindelijk weer slapen in onze inmiddels vertrouwde bedjes in Liberia.

Een weinig enerverende werkweek later besloten we in het weekend erna niet al te veel te ondernemen. Tegen een tweedaags uitje naar Tanmarindo, het Lloret de Mar van Costa Rica, vanwege de laatste dagen van bevriende mede-vrijwilligers konden we echter geen nee zeggen. Na geweldige sushi, ontelbare Imperialbiertjes, (gratis!) mixdrankjes, een geweldige avond en tal van voor dit blog ongeschikte verhalen was een klein katertje niet meer dan logisch. En wat werkt beter tegen een ongewenst huisdier dan zwemmen in het turquoise water van het plaatselijke strand? Juist, uitslapen! Eenmaal uitgerust hebben we uiteindelijk toch tijd gemaakt om ons alsnog naar het strand te begeven voor een frisse duik in de zee. Toen de zon eenmaal verdronken was, was het tijd om huiswaarts te keren.De volgende ochtend ging de wekker namelijk weer om zes uur. Die sportles geeft zichzelf niet!
Gedurende die week zijn we druk bezig geweest met een reisplan te maken voor de volgende twee weken. Als vrijwilligers hebben we namelijk recht op twee weken vakantie. Om eens te ontdekken wat voor moois Costa Rica nog meer te bieden heeft, besloten we twee weken rond te gaan reizen. Maar daarover meer in het volgende blog.

Tot zover de maand maart en begin april. Stay tuned voor het volgende blog, dat binnen enkele dagen/weken/maanden zal verschijnen.

Pura Vida! 

We had an amazing day at the orphanage 'El Puente de los Ninos', one of our placements based in Guadalajara, Mexico. The volunteers and staff were happily contributing to the improvement of the areas where the children play! 

A big big thanks to all volunteers that joined us today, it was a great day and for sure you have left your foot print in this amazing space designed to of

fer a better life to children! 

Please check the pictures at: http://tinyurl.com/cz52n4v 

Consistentie is een eigenschap waar ik nog aan moet werken blijkt maar weer eens. M'n laatste uptate dateert alweer van een maand geleden en hoewel ik er meer dan genoeg tijd voor heb gehad, kwam het oude vertrouwde uitstelgedrag toch steeds de hoek om kijken.
Ondertussen hebben we ons natuurlijk niet verveeld. We hebben veel gereisd, gesocialized met de andere vrijwilligers en nieuwe Costa Ricaanse gewoontes ontdekt.

De enige negatieve ontwikkeling de afgelopen maand heeft helaas te maken met ons vrijwilligerswerk zelf. Hoewel het in de eerste anderhalve maand soms moeilijk was vanwege de hitte en de wat opstandige koters, hadden we wel vaak plezier in het werk wat we deden. De afgelopen weken was er sprake van een neewaardse spiraal. Dat heeft ook veel te maken met onze leraar. Wij helpen hem 5 dagen per week, zo'n 35 uur, met het verzorgen van de sportlessen voor de kinderen van alle leeftijdsgroepen van de school. Dat helpen was in het begin dringend nodig, aangezien de beste man niet in staat was zonder hulpmiddel te lopen. De eerste drie weken was het dan ook niet raar dat hij vanaf een bankje vanaf de zijkant de les een beetje bijstuurde door zo nu en dan een van de voorbeeldige leerlingen te vertellen dat het neerschoppen en trappen van een klasgenoot toch echt niet de bedoeling is.
Na een tijdje liep hij gelukkig weer zonder wandelstok en zou hij in principe met enige hulp de les weer kunnen verzorgen. Hoewel het een enorm aardige man is en goed met de kinderen kan omgaan bleek dat zijn definitie van gymles echter wat verschilt van de onze.
Na een korte, maar enorm intensieve warming-up van 3 rondjes rond het stenen sportveldje doet hij meestal de magische kast van de sportattributen open en mag zowat elke leerling een keuze maken uit het enorm uitgebreide assortiment van 3 basketballen, 5 springtouwen en een rugbybal. Zo gebeurt het dus dat op een veld van 30 bij 15 ongeveer 92 sporten tegelijkertijd worden beoefend zonder professionele begeleiding. Om die chaos elke les te voorkomen nemen Marieke en ik de les vaak na de enorm variërende warming-up over en gaan we een spel/sport doen met de hele klas. Aangezien de kinderen echter gewend zijn dat ze mogen doen wat ze willen luisteren velen maar mondjesmaat en voelen anderen zichzelf te goed voor de spelletjes die we doen. ''Ik ben moe'' of ''Mijn oorlel doet pijn'' zijn veelgehoorde excuusjes. Zo en nu en dan zit er een enkele deserteur tussen die wat directer is en die gewoon niet meedoet omdat hij/zijn het een stom spel vind. Omdat de leraar sinds een aantal weken zelfs doodleuk verdwijnt na zijn door menig topsporter geprezen warming-up en wij de kinderen niet op de juiste manier op hun werkweigering kunnen aanspreken (onze Spaanse woordenschat op dat gebied bevat alleen woorden als hoerenzoon of varkenshoofd) is het onmogelijk om deze kinderen te verplichten mee te doen. Wat wel gezegd moet worden is dat de jongsten zonder klagen altijd vrolijk meedoen aan alle spelletjes. Het zijn vooral de leerlingen uit groep 4/5/6 die wat minder gehoorzaam zijn.

Dat onze lessen wel degelijk worden gewaardeerd merken we aan hordes kinderen die altijd op ons af komen rennen wanneer ze dan eindelijk mogen beginnen met de sportles. Ook in de pauzes worden we niet met rust gelaten door de maximaal opgeladen rondhuppelende duracell-konijnen. Die dingen maken het werk wat leuker en de blije gezichtjes van de benjamins van de school hebben ook een bepaalde magnetische werking.
Daarnaast laten de leraar en de directrice wel altijd aan Projects Abroad weten hoe ontzettend tevreden ze zijn over ons werk. We voelen ons dus wel redelijk gewaardeerd, hoewel we nog steeds bij lange na niet het gevoel hebben onmisbaar te zijn.
Gelukkig hebben we via de organisatie vernomen dat de directrice in de gaten heeft dat onze leraar het zich er wel heel makkelijk vanaf brengt door elke les in een leeg lokaal op zijn telefoon te gaan spelen en ons het werk te laten doen.

Dat zijn dus de ontwikkelingen gebied van het vrijwilligerswerk. Morgen zal ik nog een verhaaltje in elkaar flatsen over onze vrijetijdsbesteding in het zonnige centraal-Amerika van de afgelopen maand, aangezien het schrijven daarvan nogal wat tijd gaat vergen.

Hasta la proxima feos!

Vrienden en vriendinnen, vaders en moeders, dochters en zoons, fans en haters... Bereid je voor, want ik heb godnondeju veel te vertellen!
De tijd vliegt en het is alweer een tijdje geleden dat ik iets van me heb laten weten. Dat komt niet omdat ik niets meemaak dat het vermelden waard is. Integendeel zelfs, ik denk dat ik wel een aantal uurtjes bezig met maken van dì blogske.

De laatste keer dat ik iets heb geschreven was ik net begonnen met het doen van mijn vrijwilligerswerk. Ondertussen zijn Marieke en ik al zo'n 3 weken aan de gang met het geven van sportles aan de kinderen van Escuela Ascensión Esquivel Ibarra in hartje Liberia. We werken elke maandag tot en met vrijdag van 7 tot ongeveer half 3. De gevoelstemperatuur varieert van 40 tot 50 graden celsius, met wat uitschieters richting de 200. Ondanks de hitte vinden we het werk over het algemeen nog steeds hartstikke leuk. Natuurlijk zijn sommige klassen wat minder dan andere en luistert de ene niño wat beter dan de andere, maargoed, kleinigheidje hou je. Vaak is het al genoeg om de uitslovertjes en lesverstoorders met een boze blik aan te kijken. Op dat vlak blijkt Marieke iets succesvoller te zijn dan ik (hoezo kort lontje?). In geval van nood kan de oude vertrouwde vlakke hand nog gebruikt worden. Dat is tot nu toe gelukkig nog niet nodig geweest. 

Toen ik tweeëneenhalve week geleden schreef was alles nog compleet nieuw. We kenden nog niemand, wisten de weg niet in de stad en de cultuur was al helemaal een verhaal apart. Nu is dat nieuwe al veel vertrouwder. De eerste donderdag van ons verblijf in Costa Rica was er 's avonds een zogeheten social event. Een avond pizza eten georganiseerd door de organisatie (helaas wel op eigen kosten). Een uitgelezen mogelijkheid dus om de andere vrijwilligers te ontmoeten. De groep vrijwilligers bestaat uit zo'n 30 man uit alle uithoeken van de wereld. Doorgewinterde wereldreizigers uit Londen, een laconieke levensgenietende student uit Brussel en talloze gapyear-tieners; ze zitten er allemaal bij. Op een enkeling na zijn ze allemaal ontzettend aardig en sociaal. Binnen de korste keren was de sfeer meteen vertrouwd.

Die dag daarna begonnen de feesten van Liberia, wat zoveel inhield als duizenden beschonken mannen op paarden, non-stop salsa muziek, stierengevechten in een speciaal daarvoor aangelegd stadion en feestjes tot in de late uurtjes. Met de traditie van stierenvechten in Costa Rica maakten we kennis op vrijdagavond. Zo subtiel en elegant als stierengevechten in Spanje zijn, zo lomp en bruut zijn de stierengevechten in Costa Rica. In Spanje is het de bedoeling dat de matador met zijn assistenten de stier professioneel en met de juiste techniek uitput. In Costa Rica mag iedereen die mee wil doen het stadion in en worden er verschillende stieren omstebeurt losgelaten op de kudde Costa Ricanen. Zo nu en dan zie je wat mensen gespiest worden sen anderen de hekken in klimmen. Zo viel de eerste stier op vrijdagavond een jongetje van rond de dertien jaar aan en viel de stier bovenop  datzelfde jongetje. Hoewel het grof klinkt zijn zulke momenten de hoogtepunten van de stierengevechten. Je krijgt als toeschouwer ook eerder medelijden met de stier, die door honderden mensen wordt getrapt, uitgedaagd en uitgescholden, dan voor de slachtoffers die zo nu en dan het stadion doorvliegen.
Na de stierengevechten zijn we met zijn allen nog een paar alcoholische versnaperingen wezen nuttigen in een nabijgelegen openlucht bar.

Waar de rest de volgende ochtend vroeg naar Tanmarindo ging, een prachtig feesstrand zo'n 3 uur van Liberia, hadden wij een huwelijk van een nichtje van Zulay. Het was geen officieel huwelijk, maar een soort half officieel huwelijksfeest voor de familie. Vanwege onze immense populariteit onder de bevolking werden wij bij hoge uitzondering toegelaten tot dit ceremonieel gebeuren. Fun fact: Marieke kwam er na een tijdje achter dat de witte jurk die ze aan had niet echt geschikt was voor een huwelijk.
Hoewel ik nog niet zoveel bruiloften bijgewoond heb, denk ik dat deze bruiloft enorm verschilde van alle bruiloften in Nederland. Het begin is nagenoeg hetzelfde; de entree van de bruid en de bruidegom met hun ouders, de vragen van de priester en de eerste kus als getrouwd stel. Qua gelijkenis houdt het daar echter op. In Costa Rica is het gebruikelijk dat elke man op het feest met de bruid danst en elke vrouw met de bruidegom. Het is traditie dat iedereen wat geld aan de jurk van de bruid of het pak van de bruidegom spelt. Hoewel de dansvloer in het begin wat leeg bleef, kwamen de eerste paartjes algauw een dansje wagen. De rest van de avond werd er ge-salsad en ge-merengued als nooit tevoren. Ook onze gastmama en papa konden niet stil blijven zitten. Het feest begon pas echt los toen een groep Braziliaanse muzikanten (met schaarsgeklede gebruinde dames) hun intrede deed. Het feestje werd voortgezet tot in de late uurtjes. Het bier was trouwens om elf uur al op.

Na een zwarte zondag (gelijkspel van Ajax tegen ADO Den Haag met twee onterecht afgekeurde doelpunten), waarop we met Amanda en Carlos Mario nog naar de stierengevechten zijn geweest, begon een nieuwe week werken. We merkten dat de kinderen de tweede week een stuk minder goed luisterden dan de eerste week, Boos kijken had bovendien niet altijd meer effect. Als ik op de bassischool ook zo irritant was dan bied ik bij deze mijn excuses aan aan al mijn leraren/leraressen. Met nieuwe spelletjes konden we de kinderen nog redeiljk rustig houden. Bovendien worden we natuurlijk altijd bijgestaan door de kreupele sportleraar.

Woensdagavond zijn we met alle vrijwilligers gaan voetballen in het plaatselijke soccercenter, een overdekte hal met verschillende kunstgrasvoetbalvelden. Hoewel ik me belachelijk slecht voelde en mijn buik meerdere malen aangaf dat de rijst en de bonen er nu toch echt een keertje uit moesten, was ik natuurlijk aan mijn stand verplicht om mijn collega-vrijwilligers verbijsterd achter te laten na weer een panna achter standbeen langs. Als iemand nog twijfelde aan het opleidingsniveau van FC Uden....
Marieke bleek overigens een verdienstelijke keepster te zijn. Ze hield veel schoten, al dan niet per ongeluk, uit haar doel.

Donderdag was niet echt een dagje à la carte. Toen we terugkwamen van hét zwembad van Liberia bleek dat er delen van onze fietsen waren gejat. Marieke's voorband en mijn frame en achterband waren losgeschroefd en meegenomen. We hebben nu dus nog maar één fiets over. Niet dat dat echt een probleem is; fietsen met 40 graden staat namelijk niet echt bovenaan ons vind-ik-leuk lijstje. We nemen voortaan de bus.

Voor het weekend konden we kiezen tussen twee verschillende uitstapjes. Een deel van de groep ging naar Samara, een mooi strand redelijk dicht bij Liberia, en een ander deel ging helemaal naar Dominical aan de zuidwestkust van Costa Rica om daar het Envision Festival bij te wonen. Na lang getwijfeld te hebben besloten we ons op te splitsen; Marieke ging met de ene, wat meer van vrouwen voorziene, groep mee naar Samara en ik ging met de andere groep mee naar Dominical.
Omdat we vrijdag vrij hadden vanwege een of andere ontzettend belangrijke feestdag, vertrokken we vrijdagochtend om half tien richting het zuiden. Er stond ons een busrit van zo'n 8 uur te wachten, die gelukkig wel goed geregeld was door onze parttime tourguide Jean-Simon. Rond 8 uur 's avonds kwamen we aan in de stromende regen van Dominical. Niet echt een warm welkom dus. Het vinden van een hostel duurde echter niet zo lang, na zo'n 20 minuten hadden we ons verzekerd van twee kamertjes bij Arena y Sol, zo'n 3 minuten van het strand. Vervolgens gingen we opzoek naar de place to be in Dominical. Dit bleek een oude vervallen bar te zijn waar het grootste vermaak een of ander ring-op-haak spel was waar menig surfer erg opgewonden van werd. Gelukkig waren we met z'n zevenen en was het na een aantal biertjes niet zo moeilijk ons te amuseren. Omdat we allemaal erg teleurgesteld waren in het plaatsje wat hoorde bij een van de mooiste stranden van Midden-Amerika, gingen we niet al te laat slapen.

De volgende ochtend besloot een deel van ons groepje al naar het festival te gaan, bij gebrek aan activiteiten in Dominical zelf. Ik besloot, vooral uit financiële overwegingen, samen met twee anderen nog een dagje in Dominical te blijven om het strand te zien en te zoeken naar een verborgen deel van het stadje waar wél wat gebeurde. Dat plan slaagde deels. Na verloop van tijd kwamen we er achter dat het strand van Dominical redelijk mooi is, maar dat de schoonheid van het strand en het plaatsje 'm vooral zit in het surfsfeertje en de metershoge golven. Het is niet voor niets dat de taak van de strandwacht is de zwemmers met arm- en beengebaren duidelijk te maken dat het toch echt onverstandig is om met golven van vier meter hoog te gaan zwemmen. Na een behoorlijk lame dagje, dat ironisch gezien eindigde bij dezelfde bar/restaurant als de dag ervoor, dat ironisch gezien Que Nivel (vertaald: wat een niveau...) heette, besloten we om de dag erna de eerste bus richting het festival te pakken.

Na een niet zo soepel verloop van de kaartverkoop kwamen we uiteindelijk aan op het festival, waar de rest zich ondertussen had geïnstalleerd en de avond ervoor een ontzettend gave nacht had gehad. Hoewel we vantevoren wisten dat het festival een beetje een hippy-sfeer had, keken we onze ogen uit. Overal waar je keek zag je kale vrouwen en mannen met rasta haar tot aan hun enkels. Door de regenval was het terrein veranderd in een soort modderpoel en iedereen was dan ook tot aan hun knieën bedekt met modder. De sfeer was vanaf het begin heel relaxed en vreedzaam, wat natuurlijk niet zo vreemd is op een hippy-festival.
's Middags zijn we al liftend naar een waterval gegaan en 's avonds begon het echte werk. Qua muziek hadden we niks te klagen. De meest uiteenlopende bands performden op drie verschillende stages. Van reggae tot dubstep en beatbox tot gospel, over variatie viel niet te klagen. En als je toch niet tevreden was over het muziekaanbod, kon je nog altijd zelf muziek gaan maken in een klein tentje waar ze muziekinstrumenten verkochten.

Een geweldige avond en enkele uurtjes slaap op een modderig piepschuimen matras midden in een open veld (zonder anti-muggenspray) later, begon de barre terugtocht richting Liberia al vroeg op maandagmorgen. Eenmaal thuis voelde ik me na een douche van ongeveer een halfuur pas weer een beetje schoon. Al met al een geweldige ervaring!

Mijn weekend (Marieke) :

Ik was ondertussen zaterdag al teruggekomen uit Samara. Ik was vrijdagochtend in Samara aangespoeld na een bezwete busreis van zo'n 300 graden celsius. In Samara zelf hadden we algauw een goedkoop hostel gevonden en het duurde niet lang voor we uitgestrekt in de zee lagen. Na drieëntwintig hartaanvallen van wat ik dacht dat vleesetende zeeslangen waren, werd ik niet veel rustiger van het verhaal dat er ook vleesetende walvissen in de Pacific zwommen. 's Avonds zijn we met alle meisjes lekker gaan eten in een gezellig 'restaurantje' aan de zee! Het leek een goed idee nacho's te bestellen tot bleek dat ze de grootte hadden van de eerder genoemde vleesetende walvis... Maar ik had geen probleem ze op te eten door de rijkelijk vloeiende sangria. Uiteindelijk bleek dat mijn maag volledig was ingesteld op gallo pinto, aangezien ik zondagavond ziek werd.
Zaterdagavond wel nog een topavondje gehad met Amanda en Carlos Mario, weer naar de bullfights gaan kijken. Ik betrapte mezelf erop dat de enige reden waarom ik er steeds terugkwam de churros met suiker (hmmmm) en de frisse pinten waren! Niet zo een interessant gevecht, behalve twee doden en een miljoen gewonden... Na het gevecht had Amanda heel veel zin in fiestas waarop we met volle moed opzoek gingen naar haar vrienden! Na gebrek aan reslutaat (en een zagende Carlos Mario) moesten we de zoektocht helaas staken. Geen probleem, want Carlos Mario kende één van de stierenvangers te paard, en ik mocht een ritje maken op zijn paard! Naderhand stelde hij voor mij elke dag privéles te geven, waarop ik vriendelijk nee zei, omdat Job dan helemaal niet jaloers zou worden (wel!). De avond eindigde bruusk doordat Carlos Mario's broer een telefoontje kreeg van zijn moeder dat hij onverwacht bezoek had gehad van een paar inbrekers. De rest van het weekend heb ik zoals gezegd ziek in bed doorgebracht, in afwachting van de thuiskomst van mijn lieve schatje. 

De derde week op school verliep redelijk rustig. De estudiantes luisterden weer wat beter en door veel met hen te praten en te spelen is het onderlinge sfeertje ook steeds gezelliger. Het enige minpuntje aan deze week was dat ik de eerste helft van Manchester United tegen Real Madrid miste door het tijdverschil.

Afgelopen weekend hadden we een drukke planning. Door een of andere staking waren we vrijdag weer vrij. We besloten een vroege bus naar Playa Hermosa te pakken. Helaas misten we de stop en kwamen we uiteindelijk op Playa Panama uit, zo'n 4 kilometer verder. Met de opgedane ervaring van het hitchhiken en Marieke's Europese uiterlijk werden we gelukkig door een Frans echtpaar naar het juiste strand gebracht.
Zaterdagochtend zijn we met een grote groep vrijwilligers naar Palo Verde vertrokken. Palo Verde is een nationaal natuurpark in de buurt van Liberia. De locals verzorgen het natuurpark uitstekend en via een boottocht op de rivier is het mogelijk om allerelei soorten wildlife te spotten. Wij hadden enorm veel geluk met onze gids en kapitein. Van 50 meter afstand spotten zij een baby-krokodil van zo'n 20 centimeter. Ook bevonden we ons op een gegeven moment zo'n 2 meter van een 5 meter lange volwassen krokodil. De krokodil bewoog niet, volgens de gids omdat ie op z'n camouflage vertrouwde. Hij vertrouwde erop dat wij zijn gigantische lichaam over het hoofd zouden zien...
Het leukste deel van de tour waren de witgezicht aapjes die onze boot beklommen aan het einde van de tour. Op de terugweg hebben we ook nog neusapen en papegaaien gezien.

Zondag zijn we met bijna alle vrijwilligers gaan barbequen bij een waterval nabij Liberia. Hoewel dit natuurlijk belachelijk saai klinkt (muhahahaha) was het echt een geweldige dag. De dag was georganiseerd door Ofi, een 50-jarige tourguide met wie de vrijwilligers vaak uitstapjes maken. Als tegenprestatie kwam hij met het idee om naar de waterval in Bagases te gaan, waar het heerlijk zwemmen is en je vrij bent om te barbequen waar je wil, mits je het opruimt. Vergezeld met een groepje engineers uit Georgia, Amerika en met een busje volgeladen met vlees, fruit en salade vertrokken we om tien uur naar de waterval. Met talloze foto's en een goedgevulde maag keerden we 's avonds terug.
We kunnen wel concluderen dat dit een redelijk geslaagd weekend was.

Vandaag hebben we trouwens ook een weekje Granada (Nicaragua) geboekt voor de laatste week van maart. Dan heeft iedereen hier namelijk vakantie. Op de terugweg willen we nog even langs San Juan Del Sur gaan. Voor een impressie moet je ff op google kijken.

Zoals jullie gelezen hebben is het nog steeds ontzettend afzien hier en moet ik elke dag mijn laatste beetjes levensvreugde bij elkaar zien te rapen om de dag door te komen.

Het volgende blog zal ongetwijfeld langer op zich wachten dan de bedoeling is. Het Costa Ricaanse levensmotto 'Pura Vida' (wat zoiets betekent als 'het komt wel goed') heeft zich ook van ons meester gemaakt.

Check jullie luego. 

''Ik wil niet meer gaan.''

Met die gedachte stond ik vrijdag 15 februari op. Na een aantal dagen van stress, zenuwen en laatste loodjes, werd ik ziek (van de spanning?) wakker om half 5 's ochtends. Door de vele sneeuwval besloten we ons een uur eerder naar schiphol te begeven, wat natuurlijk niets met de rij-capaciteiten van mijn moeder te maken had (uhum).

Na het inchecken, een 11 uur durende vlucht, 3 films,  douane-verplichtingen (inclusief fingerprints) en een tussenstop van 4 uur (met frappachino's) vertrok het vliegtuig vanaf Houston naar Liberia. Hoewel de vlucht betiteld kan worden als 'kapot skir' kwamen we veilig aan in Liberia. Aldaar werden Marieke en ik zonder echte controle doorgelaten en kon zo mijn eerste voet zetten op Costa Ricaans grondgebied. Het was ongeveer 9 uur toen we aankwamen, maar het was nog steeds zo'n 30 graden. Met 2 truien en een jas aan was dat dus 'n bietje wèrm.

Op het vliegveld werden we opgewacht door Andrès van Projects Abroad. Hij bracht ons naar ons gastgezin en door het autoraam kregen we de eerste indrukken van Liberia en daarmee Costa Rica. Die indrukken waren een beetje tegenstrijdig. De wegen zijn bijvoorbeeld dramatisch slecht, maar de MacDonalds is groter dan menig Gooische villa.

Toen we bij Zulay (onze gastmama) aankwamen werden wij 'muchachos' met open armen ontvangen. We kregen meteen wat te eten en daarna konden meteen slapen. Dat duurde niet lang want het was inmiddels 10 uur 's avonds in Costa Rica en dus 6 uur 's ochtends in ons koude kikkerlandje.

Zulay woont in een typisch Liberiaanse/Liberische buurt en is ontzettend gastvrij. Haar man Luis is ook enorm aardig en hun zoontje Luís Esteban is een grote voetbalfan, zoals ik. Hun dochter Amanda studeert in San José maar is thuis vanwege haar vakantie, Het hondje mancha is superlief, maar heeft waarschijnlijk wel een chromosoompje teveel. Veel meer dan slapen en half blaffen naar vallende mango's en voorbijlopende katten zit er voor haar niet in.

De volgende morgen kregen we als ontbijt gallo pinto, witte rijst met zwarte bonen; niet echt het eerste wat ik zou bestellen in een restaurant, maargoed. Daarna heb ik even met 'smam' geskyped zodat ze wist dat ik nog leefde. Rond 4 uur zijn we met Zulay en Luís met de bus naar het centrum geweest en hebben ze ons een city-tour gegeven. Hoewel minder modern verschilt deze 'stad' niet heel veel van een gemiddeld Nederlands stadje. Het was in iedergeval veel minder erg dan ik had verwacht en de alle faciliteiten die je nodig hebt zijn er gewoon. Zo ook een gigantische witte kerk in het midden van de stad en veel grote supermarkten. Ik heb toen meteen 70.000 colon gepind, wat gelijk staat aan het gigantische bedrag van 100 euro. Hoewel je dat op het eerste gezicht wel zou denken, is alles hier niet veel goedkoper dan in Nederland. Sommige dingen, zoals chips, zijn zelfs duurder. Ik heb zelfs een Quicksilver t-shirt gezien van zeker 10 jaar geleden waar ze nog 30 euro voor durfden te vragen.

Zondag zijn we 's ochtends om 10 uur met Amanda en haar vriend Mario naar het strand gegaan in Mario's auto. Playa Hermosa ligt op ongeveer een halfuur van Liberia. Het strand in Costa Rica is naar mijn mening wel een plek zoals ik me de hemel voorstel. Ik denk dat ik nog nooit een strand heb gezien dat zó matcht aan het plaatje van zon, zee en strand. Op Playa Hermosa staat ook het duurste hotel van Costa Rica, waar sterren als Brad Pitt en Enrique Iglesias hebben overnacht. Het hotel heeft vijf privéstranden waar de sterren door een speciale taxi naartoe worden gebracht.
Daarna zijn we naar Playa Coco geweest; een wat meer touristisch strand met een boardwalk waar je om de vijf seconden een foto kunt maken vanwege het geweldige uitzicht en de mooie natuur.

We moesten op tijd thuis zijn, want om 5 uur begon El Classico; de Ajax-Feyenoord, Barca-Real en AC Milan-Inter van Costa Rica: La Liga tegen Saprissa. Hoewel het voetbal vergelijkbaar is met FC Bal op het dak C3 is de sfeer wel geweldig in het stadion en in de huiskamers. Aangezien Zulay een Saprisista is en Luís fan is van La Liga was er veel rivaliteit gedurende de wedstrijd. La Liga won uiteindelijk met hun geweldige hotseknotse voetbal met 3-1.

Maandag hadden werden we geïntroduceerd bij Projects Abroad en ook zij lieten ons de stad zien. Dinsdag begon het echte werk letterlijk en figuurlijk. Om 8 uur moesten we beginnen op een basisschool midden in het centrum. Normaliter zouden we op een basisschool werken in een ander doprje, maar die leraar was ziek. Dat kwam goed uit, want op deze school hadden ze dringend sportleerkrachten nodig. Om een beetje een beeld te schetsen van waarom: de enige sportleraar die er is heeft een wandelstok nodig om te lopen. 
Na zo'n  6 uur lang voetballen en spelletjes mochten we naar huis. Vandaag (woensdag) zag de dag er ongeveer hetzelfde uit. Vandaag moesten we echter wel iets eerder op. Om 6 uur ongeveer, aangezien we om 7 uur moesten beginnen. De kinderen hier zijn superaardig, maar ook ontzettend temperamentvol. Ik heb al meerdere keren moeten ingrijpen omdat de chico's elkaar soms wel kunnen vermoorden.

En terwijl de eerste mensen in Nederland al opstaan om naar hun werk te gaan chill ik 'm nog ff op mijn bed in m'n kamertje.
Mijn kamer is niet erg groot, maar heeft alles wat ik nodig heb: een bed, een kast, een stopcontact en een ventilator. Het huis zelf is prima. Een grote keuken en een mooi terrasje. Ik denk dat we het op gebied van gastgezin en accomodatie niet veel beter hadden kunnen treffen.

Al met al heb ik tot nu toe weinig te klagen. De planning belooft ook veel goeds. Morgenavond mag ik voor het eerst voetbaltraining geven en dit weekend beginnen de feesten van Liberia (goeie aankomsttiming!). Zaterdag mogen we ook nog mee naar een bruiloft van een nichtje van Zulay. Ik vermaak me dus wel!

Ik wou ook nog ff zeggen dat ik vandaag zelf mijn eigen kleren heb gewassen. Dat is volgens mij wel een vermelding waard.

Saludos!