click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Search: Ashram

Items with tags matching 'Ashram':

New paths reveals...   (published in India)

February 20, 2012 by   Comments(4)

, , ,

Ha dan heb je de meest onrustige nacht op gedachte vlak en dienen de antwoorden zich een dag later aan, India-timing! De hele nacht vroeg ik mij af wat ik zou doen, alleen reizen, naar huis gaan. Dat, gepaard met de onrust van buiten: zoals koeien die wakker schieten, hond en kraai gevecht, één of ander gebouw dat instort, oké nee, maar zo klonk het wel & net op die nacht lig je alleen met onzekere reisplannen in bed. Het was 3u30 voor ik sliep, de highschool meisjes staan op om 4, ik normaal om 6, vandaag 7. Net geen 4u slaap, maar voel me bijster fit. De kinderen zijn uitgelaten en hoewel ik geen plannen heb, belooft het een mooie dag te worden. Bahnu, een highschool meisje, haar ´lover´ is hier, dat resulteert in Bahnu die niet naar buiten durft te komen en giechelend wegkijkt als ze hem ziet. Lover = bellen en verliefd zijn, maar elkaar aankijken is al bijna te spannend. (ter info= Bahnu is 16.) Dat alleen was reden genoeg tot opstaan.

Na een leuk gesprek met de keukenladies over food gisterenavond, vragen ze me vandaag of ik puri wil. Daar zeg je geen nee op, puri is een gefrituurd brooddeeg met een kerrie, groene chillipeper, patat en onionsaus! Echt heerlijk, zeker na een week rijst, ´s morgens, ´smiddags, ´savonds. De kindjes eten…rijst, dus ze maken puri speciaal voor mij. Eindelijk zie ik hoe één gerecht wordt klaargemaakt van begin tot einde en als kers op de taart mag ik de puri bolletjes plat rollen. De cirkels zijn niet even rond, maar oefening baart kunst het schijnt :O. hoera, voor de eerste keer helpen in de keuken. Mette zal jaloers zijn! (haar doel sinds aankomst.)

Na een heerlijke ontbijt haal ik het India-travel boekje boven. In Chennai (Madras voor Indiërs onder ons) zijn er grote filmstudio´s, euh rewind, dat is interessant, helaas geen verdere info, zoek het later op. De kindjes laten me niet gerust dus besluit rond te wandelen. Mother is terug en ze heeft nieuwe lunchdonors bij. Het beleefd gesprekje van wie je bent, wat je doet, hoe lang je blijft, ooh travel naar waar volgt. Plots een interessante twist, één van de heren kent een film director… in Chennai! Hij werkt in the field en is rond die periode aan het filmen, in en rond Chennai. Wanneer ga je precies? Ik reken snel, 5 maart vertrek ashram, Bangalhor bezoeken, 10 maart in Chennai ? 1 gesprekje en telefoon later en je hebt op 10 maart (tiens mooie datum, Lies) een afspraak in Chennai met een Indian director die net zo enthousiast is als ik! De chemical ingenieur waar ik mee sprak zou er ook zijn. Daar zit je in je ashram en landen de antwoorden voor de onzekere reisplannen netjes op je schoot. Alles klopt, nieuw avontuur check! En de meisjes maar denken dat ik een saai weekend zou beleven… 

14 februari, valentine’s day, big donation feest. Een grote textielshop in Thirnuvellie spaart elke maand 10 ruppee (0,18 euro) op elke employee als bijdrage voor de avvai ashram en shaintie school. Elk jaar organiseren ze op de 14e een BIG feest. Muziek en dans verzekert van 10 tot 21u, NON STOP. Ze weten dat ik dans, dus sleuren me de dansvloer op. Hoera, surroundsystem kan eindelijk de ipod inpluggen en de Duisburgchoreo doen. Iedereen verzamelt zich vlug voor ´English dans´( foto´s al online). Een paar tellen later dans je India-style met de danser van dienst. Dat gaf vuurwerk!!!! Het is nog maar middag en ik ben stik op, de muziek staat veel te hard en dansen met een 4m30 sari aan in dit klimaat is moordend! Na een half uurtje rust halen ze mij terug… vervolg feest. Ik dans nog 2x met de indian danser, indian style. Eens op het podium spuiten ze scheerschuim in het rond, prikken ze ballonnen met kleurballetjes in boven je hoofd, gaan slingers de lucht in en dwarrelen er gouden glitters op ons neer. De shantie jongens springen recht, dansen mee (denk eraan, dove jongens, dus bas staat hard & vooral geweldig om te zien). De uitgelaten sfeer in onbeschrijfelijk! Een ander meisje danst de traditionele dans (dochter van employee), mooi! Helaas geen camera bij de hand. Die waren thans wel in overvloed aanwezig. Iedereen behandelt me als een hero (ster) en ga met 100 verschillende mensen op de foto, schud handjes en maar lachen als ze iets zeggen. Een ervaring op zich zeg ik je! De vriend van de danser heeft mijn fb-id dus misschien bemachtig ik een filmpje!

De rest van de week was eveneens fantastisch, maandag hebben we de tempel in Tenkasi, tempel in Courtallem en de Courtallem waterfalls gezien. Woensdag was het lunch-date met de Tenkasi project aboard volenteers. 1 gepensioneerd engels koppel, 1 parisboy, 1 italian, germany boy and girl & de twee gekke australia people. Leuke lunch date, vegetarische mie en chilly prawns =rode chilly, look en ajuin, die scampies proef je niet meer, maar toch zalig!(Smaakte precies zoals die in het Brusselse mister Hendrik) een race ricksja terug en de blessed monnik weer tegengekomen die ons nog een keer hielp…

Internetverbinding is hier vrij zwak, dus dank je papa uploaden van de foto´s. Gelukkig kan ik wel skypen. Deze week mama en papa verrast door te bellen met een 8 tal jongens aan de computer. Ik denk dat beide niet wist wat hun overkwam =) What is your name, how are you, zo´n 30x dog dog dog dog nog 10x meer !!! De kindjes waren fan van Senna en Senna snapte er zoals gewoonlijk niets van… you mother dance ! hihi zo dochter zo mama?  Na een tijdje heb ik internet maar uitgetrokken, mama & papa noemen ze villa kakkelbond. Mette: ooh ze waren toch kalm. Imagine that x6, dagelijks…

Zondag was het parentsday. Dat ging anders dan in verwachtte. De ouders arriveerde pas tegen 3u. De mama van Prita & Bahnu was op bezoek samen met haar broer en zijn 3 kindjes, haar zus en papa. De 3 kindjes blijven in de ashram. Hun mama was 10 dagen geleden gestorven aan kidneyfaliure. Ik nam de papa in mij op en zag een gebroken man, 10 dagen geleden zijn vrouw verloren om nu zijn kinderen af te staan. Dat kwam hard aan. Mother passeert en ziet Bahnu & Prita bij hun familie staan, ze begint plots te roepen. Het is value class en de meisjes haasten zich plots naar de les. Ik word op slag opstandig, boos! De ouders zijn op bezoek, eens om de zoveel maanden en dan nog horen de kinderen in class?! Ma tot zat is het school, zondag is het computerclass of elke week value class, surely kunnen ze die voor 1x skippen. Ik kijk naar hun mama, ook bang van mother. Het hoort hier zo, maar het is zo onwaarschijnlijk om mee te maken. Eens mother weg is, willen de ouders een kwartiertje later vertrekken, afscheid nemen van de kindjes gaat niet, ahnee value class. Prita weet te ontsnappen, ik haal de andere 2 meisjes. De papa laat zijn dochter hier en zou niet eens dag mogen zeggen? Sorry niet als ik daar sta. Ik neem vlug een foto van de familie en gun ze een familiemoment. Intussen ruil ik mijn aanwezigheid voor hun afwezigheid in de value class. Dat voordeel heeft blanke vrijwilliger zijn wel. Eens in value class verlies ik mijn boosheid. De vrouw zingt met de kinderen, ze is goed eerlijk gezegd en ik snap de waarde van value class.

Een dag later en Prita komt boos op me af, mother heeft gisteren avond naar haar mama gebeld. De 3 kindjes zijn naar huis gestuurd. Geen idee waarom. De papa is zeer ongelukkig. Hij kan niet voor zijn kinderen zorgen, hoewel het moeilijk is ze achter te laten, weet hij dat ze in de ashram veilig, verzorgd en beschermd zijn. Ik weet niet of het afgesproken was dat de kinderen bleven, weet wel dat mother nooit zomaar dingen doet. Ze is hard, maar heeft een goed hart. Maar zonder uitleg zijn dingen moeilijk te begrijpen, die uitleg mis ik hier vaak…

Dit is precies wat ik in de vorige blog bedoelde: de contradicties, de emoties, het alledaagse en uitzonderlijke gecombineerd. Nog 2 weken die wss veel te kort zijn…

 

                                                                                            Dorien -  Zaterdag 18 & maandag 20 februari 2012

 

(0 from 0 votes)
 
New paths reveals...http://www.mytripblog.org/pg/blog/dbiesmans/read/184416/new-paths-reveals
New paths reveals...
 

New stories to tell, new stories yet to live…   (published in India)

January 30, 2012 by   Comments(9)

, , , ,

Intussen 3e week in India & nog steeds elke dag verrassingen. De ashram is het hart van Sivasalem. Elke dag komen er wel nieuwe guests die voor 1 of 2 nachten logeren, quite interesting. Zo beland je om 6u´s ochtends in een diep gesprek over het leven. Vrijdag was Deepa op bezoek, een vrouw van begin 30 die een sabat jaar neemt om ashrams te bezoeken en meditatiesongs adhv diepe klanken in een dorpje te leren. We praten over de culturen van India en het vrijwilligerswerk dat we doen. Ik vertel haar over mijn reisplannen. Die zijn voorlopig nog onduidelijk, hopelijk krijg ik deze week meer zicht. The english lady helpt mij een gepaste  contactpersoon in bombay-filmworld te vinden. English lady is een Indiase vrouw, rond 56, afkomstig van Chennia.  Haar engels is super, vandaar de naam. De reisplannen bieden verschillende mogelijkheden:  het ontdekken van bombays-filmworld, de mooie plaatsen in Kerela of 14 dagen in een wellness, meditatiecenter, juiste keuze nog te maken… Enige suggesties ?!

 

De ochtendstond heeft goud in de mond, in India is dat van tel! De supervisie bij het cleaning is effectief, ze kennen wel degelijk een structuur! Het baden daarentegen is speeltijd. Het duurt ± 1u per kind, nuja het is gewoon fijn. Koud water lokt universeel speelgedrag uit. Ik blijf op relatief veilige afstand maar echt gespaard word ik niet, help ze wassen dus steek me voor het eten toch in droge kleren.

Kleren wassen gebeurt tijdens de ochtend douche, of liever, onder de kraan. Met een stuk teek-zeep (voor de hardnekkige vlekken) in aanslag wrijven ze hun kleren schoon. Zuinig met zeep zijn ze alvast niet. De 1ste week hielpen een paar meisjes ons met het wassen van vuile kleren, grappig vonden ze dat, dat wij niet wisten hoe dat hier moest… 1 emmer water van zo´n 15l en veel, maar echt veel, zeep. We hebben elk 1 kg waspoeder gekocht en ons serieus afgevraagd hoe we dat ooit op kregen. Vrij snel zo blijkt, er ging minstens 300gr waspoeder in de emmer. Murgesemi haalde een t-shirt uit de emmer, nam een stuk teek-zeep en begon verder te schrobben. Tot zover de kleur en de stof van dat t-shirt dacht ik… Intussen wassen we onze kleren zelf met een enkel handje zeep voor 15l water. Leuk weetje: Blauwe inkt gebruiken ze hier om hun schooluniform terug kleur te geven, ik zoek uit hoeveel per maand dat nodig is =)

De rare gewoontes gaan verder, de jongens wassen hun haren met salpeterzout, tegen de beestjes me dunkt, wel elke dag, de meisjes enkel op zondag, veel schilfers en beestjes tot gevolg. Hopelijk blijf ik beestjes vrij! (voorlopig nog oké) Misschien is hier Europees missionariswerk wel op zijn plaats, ze hebben veel last van jeuk. De meisjes smeren hun haren elke dag in met kokosnotenolie om ze erna op te binden in 2 vlechten voor school. Ze zien er alvast net uit…  

 

De keuken is mijn favorieten plaats in de ashram, samen met ons dak waar ik nu zit. Half 11, de zon brandt al aardig, vlot 27 graden en ik kan hier een beetje zonnen met mijn broekspijpen omhoog. Sivasalem is een klein dorpje en ze zijn hier erg conservatief, zeker als het op een stukje naakt vlees aankomt! Broeken tot enkels, t-shirten best half lange mouwen, sari toegespeld. Ik heb 1 Indiaas kleedje en 2 saris. Een sari draag ik bij feestgelegenheden, 4m5 stof is zwaar. Ik kan ze alleen omdoen, maar er is altijd wel iemand die beslist dat een plooi niet goed ligt om mij 2 sec later te ontvoeren naar de dichtstbijzijnde kamer en helemaal opnieuw te aan te kleden. Zelfs op straat nemen onbekende vrouwen mij even aan de kant om mijn sari recht te trekken. Ze doen dat uit dankbaarheid. Ze vinden mijn rode sari allemaal supber en willen dat ie mooi tot zijn recht komt, ze noemen mij hier ´malargal´, Tamil voor bloem, vlechten mijn haren en steken er eentje in. Hoop toch snel een nieuw jurkje te kopen, draagt en beweegt gemakkelijker. But thank god for bellydance waardoor ik enkele meters stof dragen gewoon ben. Die stofjes gaan braaf mee naar huis, check bling bling en miss een nieuwe sluier…

We zijn hier trouwens een wandelende kermis of beroemdheid. Veel Indiërs hebben nog nooit een blanke persoon gezien, of een mulat meisje zoals Elise, onze lieve 3e vrijwilliger. Wat tot staren leidt. Op weg naar school pronken de ashramkinderen met mij, op de terugweg is het: Hi hi sister, what´s your name,  20x op een afstand van 300m en maar handjes schudden en wuiven. Of ik dat even grappig blijf vinden is een andere zaak. Soms kom je er met een headwobble gemakkelijk van af. = Een vorm van nee-schudden me je hoofd in een kleine platte 8 om ergens akkoord mee te gaan of vriendelijk dag te zeggen, zeer aanstekkelig alsook verwarrend…

Genoeg afgewijkt, terug naar de keuken, daar hangen we graag rond. Onze echte mother is de kokkin van dienst. ( fotos vrouw in keuken met blauwe sari) De mother van de ashram is lief, maar onze band ligt met haar. Zij zorgt voor ons en is ongerust, deze ochtend heeft ze zeker 4x gecheckt of ik geen fever meer had (gisteren zo´n ganse dag geslapen en zwak gevoeld tot in een tablet kreeg van Jothy, the nurse, paardenmiddel zeg ik u!) in de keuken worden we steevast vol gestoken met eten, nee zeggen is geen optie. In India stellen ze de vraag gewoon 3x opnieuw als ze niet tevreden zijn met het antwoord. Een black tea gevolgd door another small black tea,  gefrituurd snackje en 4 biscuits later mag ik de keuken uit om er binnen het uur terug te belanden voor ontbijt. Het eten, still figuring that out, lekker is het alvast!

Soms mogen we helpen, soms niet, zaterdagochtend komen ze ons halen voor een soort roots proper te maken. Als ik wil helpen met de afwas is het sister no, no, no, no sister. Koppig als ik ben, help ik toch: 5 kopjes afwassen is toegestaan, gevolgd door een no, sister, no en veel betekenend handgebaar. 20 kopjes & ze beslissen dat ik black tea moet drinken en duwen daarbij iets pinda-sweet meelbal in mijn hand. Alles gebeurt met dezelfde dankbare lach op hun gezicht dat geen protest dult.

Sinds het weekend spelen we games met de kinderen. Ondanks de regen (dacht even aan België) toch waterballonnen boven gehaald, groot succes! De kinderen in een cirkel krijgen, minder, gisteren opnieuw geprobeerd en getimed. Vrom een cirkel = 45 min met 3 onderbrekingen, 1 gewoon verlies van concentratie, 1x door drinktijd: treejuice (jakieeeeees, niet aan te raden) en 1x door sweets.  Work in progress!

 

India. Het is gewoon 1 groot avontuur….

Ze roepen je naam & 2 sec later zegen je godin de koe.

Krijg je een gsm in de hand omdat a friend met een Europees, Engelssprekend meisje wilt praten.

Of sta je totaal onvoorbereid een speech te geven voor heel de school, 300 man, op independents day (26 jan). ´We are so pleased to have 3 volunteers here at our school, if you wish to say a few words please come up… laat die oscarnominatie maar komen, ik ben getraind tegen ik thuis ben=)

 

                                         Big kiss Dorien – maandag 30 jan

                Also called Dean or India variant: Judith, Jothy, Julia, Juliet, Doina,..


 

 

 

(0 from 0 votes)
 
New stories to tell, new stories yet to live…http://www.mytripblog.org/pg/blog/dbiesmans/read/177325/new-stories-to-tell-new-stories-yet-to-live
New stories to tell, new stories yet to live…