Hi everyone!!!

Ik was geindigd bij maandag 9 april, dus ik ga maar verder bij dinsdag dan.

Tijdens het spleen met de kinderen en bij het helpen van hun taken merkte dat ik het soms heel moeilijk vond. Zij kunnen natuurlijk zoveel minder dan wij al kunnen. Puzzels, knippen en plakken, tellen, assosieren en begrijpen gaat voor ons zoveel gemakkelijker, omdat wij dat allemaal al geleerd hebben. Ik kan het geduld wel opbrengen en zeker ook begrijpen dat ze nog in de beginfase van dat leerproces zitten, maar ik merk dat soms de taal een bariere is om contact te maken met de kinderen. Hun Engels is namelijk niet zo supergoed en het mijne ook niet. Dan zijn ze verlegen of dwars en kan ik hun niet zo goed begeleiden. Ik denk dat dit voor mij ook een leerproces is en het is goed om me daarvoor open te stellen. Ik merkste ook dat aan het einde van de week dit een heel stuk beter ging. Zeker nu ik al hun namen veel beter kan onthouden en ik ze een voor een leer kennen. Dat maakt het allemaal nog leuker en beter.

Nogsteeds dinsdag. Ik at samen met Priscilla die opeens verkondigde dat er over een paar minuten een nieuwe volunteer zou komen, m’n roommate. Yes! Ik was dat helemaal vergeten. Haar naam is Valentina, komt uit het italiaanse gedeelte van Zwitserland en is 25 jaar oud. Het is een leuke meid en ik ben heel blij dat ik nu bij Priscilla thuis een maatje heb. Priscilla en ik legden wat dingen aan haar uit en daardoor merkte ik aan mezelf hoe gewend ik al was aan bepaalde dingen. Waar ik alles kon vinden in huis, wat wel en niet veilig is om hier te doen, hoe ik me er ook echt wel thuis voelde. Zonder dat je het merkt pas je je zo snel aan dat het ook hier gewend aanvoelt.

Die avond vonden we ook uit dat ze in de ochtend geprobeert hadden in te breken via de tuin. Het slot van de tuindeur lag kapot op de grond, maar ze konden niet naar binnen. Wel hadden ze het fietsje van een van de kleindochters van Priscilla gestolen. Het kwam even zo dichtbij. Het is af en toe echt niet veilig hier. Gelukkig konden ze niet naar binnen.

Woensdag was een hele enoverende dag. Ik ging opnieuw naar mijn school Sunrise en had een leuke tijd met de kids. Ik bleef voor het eerst langer, tot half 4. De kinderen gaan na de lunch om ongeveer 12 uur slapen. Dat gebeurt ook in het klaslokaal op matrasjes en ze moeten liggen en stil zijn voor 2 uur. Sommige kinderen zijn na 5 minuten al onder zijl, bij sommige duurt het een uur. Maar leren stil te zijn en niet te veel te bewegen is ook een hele oefening dus dat is goed voor ze. Ze worden namelijk allemaal klaargestoomd voor de volgende klas, waar ze wel echt stil moeten zijn en gehoorzaam op hun plaats moeten blijven zitten. In de tijd dat de kinderen sliepen had ik tijd om met de lerares te praten. Ze vertelde me van alles over de donkere kant van Capetown en de townships. De drugs die veel gebruikt wordt, het de hele dag niets doen en bedelen of stelen. Het verdwijnen van kinderen in de townships die pas na een paar weken weer kwamen opdagen, allemaal om drugs te krijgen. De lerares zei aan het eind van het gesprek “the priorities of most people here are just very wrong” en daarmee had ze me ook wel. Dat is het probleem hier, want als je echt wil kun je wat van je leven maken. Priscilla heeft dat ook gedaan, ze kwam heus niet van goed opgeleide ouders met veel geld. Zij en al haar broers en zussen hebben er zelf wat van gemaakt. Ik denk dat er veel meer motivatie moet zijn voor de kinderen in de townships om wat met hun leven te doen. Daarom ben ik ook blij om in een school te werken, waar ik zie dat de kinderen leren en groeien en liefde en eten krijgen. Dat is al een heel goed begin.

Maargoed, die middag praatte ik met Valentina toen ik thuiskwam, die die dag haar introductie had gehad. Dat is altijd een beetje veel, maar ze heeft nu niet alleen een hostmom, maar ook een roommate waar ze advies van kan opvolgen dus dat komt wel goed J. We gingen rond 5 uur naar Claremont om daar andere volunteers te meeten voor de Go Kart social. De staff begeleiders waren Nash en Shuan, een hilarisch team dus erg veel enthousiasme en fun. We moesten vrij lang wachten tot wij aan de beurt waren met racen en in de tussentijd zat ik me helemaal zenuwwachtig te maken. Alle andere racers leken zo snel te gaan! We splitsen de groep van 12 op in meisjes en jongens. De meisjes gingen eerst. Toen ik eenmaal in m’n wagentje zat en we konden starten gierde de adrenaline rond. Supergaaf! Het was helemaal niet eng, het was hartstikke leuk en al zeker 10 jaar geleden dat ik dat gedaan had. Nu kon ik opeens wel autorijden, wedden dat ik m’n rijbewijs nu wel gehaald had. Haha. Ik vond het geniaal en ging steeds neller, daarom heb ik ook gewonnen denk ik (jajaja, wie had dat gedacht). Shuan had op “ het Nederlandse meisje” gewed dat die zou winnen en ik had hem trots gemaakt, hij won helaas niet voor mij... Na Go Karting gingen we met ze allen naar Cubana om te eten en te drinken. Daar ontmoette we nog een hoop andere volunteers. Het was erg gezellig, daarom was de avond nog niet afgelopen na cubana. We liepeneen eindje verder om naar de club Tin Roof te gaan, waar het bijna uitgestorven was maar wel leuke muziek draaide. Blijkbaar was het happy hour en de shots gingen er wel in. Shuan ging helemaal uit z’n dak, een echte Afrikaner met dansmoves, dat was erg leuk. We vertokken in twee taxi’s, ‘e’en met alle valunteers voor Steenberg en de rest in een andere taxi. De gekke italiaan die ook bij mij in Sunrise werkt was dronken en hield niet op met praten. Hij wilde naar McDonalds en betaalde de taxidriver extra om ons daar te brengen, ook al was alleen hij geinterresseerd in eten. Door de drive thru bestelde een andere volunteer dan ook maar een maaltijd en liep de hoek om het te halen, de italiaan pakte dat heel anders aan. Hij schreeuwde en bestelde 10 ‘ f*ckin’ chicken McNuggets enzovoorts, niemand van de Mac reageerde. We reden de hoek om en zagen daar politie staan. Problemen. Door z’n grootte mond (en omdat hij waarschijnlijk de microfoon had gesloopt van het bestelpaaltje) was hij bijna gearresteerd. Oh en hij had geen eten. We kwamen trouwens wel heelhuids thuis.

De volgende dag in Sunrise begonnen we met zingen en het opnoemen en aanwijzen van letters, cijfers, seizoenen, weken en maanden van het jaar. Dat was weer iets anders, ontzettend leuk. Ik begin ook duidelijk te zien wie hier meer durft en slimmer is dan anderen. Ik vroeg later hoe het kwam dat het verschil soms zo groot is. De lerares zegt dat het ligt aan de klas waar ze vandaan komen (in sommige klassen doen de leraren alles voor kinderen in plaats van dat ze het zelf doen) en of ze leergierig zijn of meer lui. Ik hoop dat ze allemaal op een goed niveau komen en een klas verder kunnen.

Die avond hebben Valentina en ik buiten gezeten en naar de sterrenhemel gekeken. Dat was me nog niet eerder opgevallen, maar die is heel helder, ontzettend groots met miljoenen sterren. Zo heb ik hem nog niet in Nederland gezien. Ook was het buiten warmer dan binnen.

Vrijdag in Sunrise gingen we met alle kinderen van de school naar een halletje waar we zongen en dansten met de kinderen. Zij kenden al de liedjes natuurlijk, ik deed ze maar zo’n beetje na, ik had nog geen idee. Maar het was erg leuk om te zien. Ik kan me nog herinneren van mijn basisschool dat wij ook elke vrijdag “ zingen in de hal hadden”. Die middag ging ik gelijk van Sunrise door naar het strand in Muizenberg. Daar leerde ik voor het eerst met Francesco surfen. We kregen een surfplank en een wetsuit en Yannick (duitser van Projects Abroad die het surfproject doet) ging met ons het water in. Hij begeleidde ons hoe we op de plank moesten staan, balans zoeken en de juiste voet voor te zetten. De eerste paar keer viel ik bijna gelijk neer en ik merkte dat het aan m’n voeten lag. Ik verwisselde m’n voorste voet en ja hoor... die eerste golf was zo ontzettend gaaf. Dat voelde als een kleine overwinning. Daarna moesten Franc en ik het zelf proberen. Er komt veel peddelen bij kijken en het opheisen van je natte lichaam uit het water op je board is erg zwaar dus na ongeveer anderhalf uur waren we helemaal afgepijgerd maar zeker voldaan. Weer iets wat ik van m’n lijstje kan strepen! Alhoewel dit zeker niet m’n laatste keer surfen hier zal zijn.

Zaterdag ging ik met Benedicte en haar duitse, nieuwe roommate naar Ratanga Junction voor een fundraising. Het is een attractiepark ongeveer een half uur rijden van Steenberg. Het was leuk, maar lang niet zo spectaculair als Walibi of Disney World, maar he, dit zijn dan ook afrikaanse begrippen. We gingen in een paar achtbanen, waterattracties en andere dingen en het is altijd een beetje hetzelfde ingedeeld als andere pretparken. Maar het was zeker leuk. Helaas ging het regenen in de middag.

Zondag hadden Valentina en ik een echte lazy Sunday. We bleven lang in bed hangen om te lezen en te relaxen. In de middag gingen we naar de fleemarket in Muizenberg. Dat was erg leuk, maar ook veel gelijke dingen als in Greenmaket Square in Capetown center, hier hadden ze alleen wat meer huishuidelijke dingen. En aan het einde van de markt hadden ze een gedeelte waar ze eten verkochten. Patatjes, boerewors (zoiets als een hotdog) en chicken shuarma. We gingen voor het laatste. Daarna kochten we ieder een hele mooie sjaal. Mijne was 100% pashmina, Valentina zei dat dat best goed materiaal was en toch hij was heel goedkoop. Ik ben er heel erg blij mee.

En nu zijn we beland bij de maandag... Op dit moment zit ik in een internet cafe in Muizenberg, lekker dichtbij en aan de zee. Ik ga zo afronden, want we moeten naar huis. Ik hoop dat alles in Nederland goed gaat en dat het weer misschien wat beter wordt.

Jullie horen weer snel van me! Dikke knuffels en kussen vanuit Muizenberg!! Xxxx

P.S. Ik mis m’n melkhagelslag dus iemand die zo vrijgevig is om dat op te sturen... haha