Last week the volunteers and I decided to spend our time on a trek, us to Poon Hill, and the others to Basecamp! Going into it I imagined that trekking in Nepal would be a lot like hiking through the Rockies in Canada - and I was half right.

This is Georgia from the U.K, enjoying the Nepalese rain after hiking in the hot sun.

As I said, I was half right about the similarity between hiking in Canada.

For the first half, it was completely different. We begun by walking on a dirty/muddy road through towns and villages used by plenty of vehicles and pedestrians alike. As we continued and past the checkpoint the road thinned and began to turn into a cobblestone path. The path would lead us from open country-side to village and back again, over and over. This is one of our first stops at a little shop getting lunch:

The road began to be steeper and steeper, thousands of rock stairs leading higher and higher up the mountain. Regardless of how steep the mountain was, however, the villages never stopped. Sometimes there would only be a few steps of flat ground before another staircase would lead to another area of the village. The way the Nepal people use every square inch of space is incredible. The mountains and hills are speckled with farms and people no atter where you look.

The most difficult part of the climb was spending nearly four solid hours going up one never-ending staircase. We covered distance fast, but had to take many breaks for water and air. After that it was wilderness, travelling around the mountain at about 2200 meters. The air was cool and the vegetation was mostly coniferous - this was  the part that reminded me quite a bit of Canada.

Poon Hill had quite an amazing view, but unfortunatly the last town didn't have power and couldn't charge my phone ...

Nothing like starting off the week with a few shots and some pills, eh?  Naturally I'm referring to my first round of vaccinations for Nepal- don't know what YOU were thinking...

Today I got vaccinated against Polio and Hepatitis A and started a pill for the Typhoid Fever vaccination.  I have a few more vaccinations to get, but they are special order and highly expensive- approximately $1000- including the tetanus booster, Japanese Encephalitis and Rabies (which is currently unavailable in the US).

For most temporary travelers, the higher-end vaccinations (Japanese encephalitis and rabies) are not required.  However, because of the time of year I'll be there (post-monsoon season=higher insect population), the population I'll be working with and amount of time I will be there, I opted to receive those vaccinations to better protect myself.  I will be at a higher risk than short-term travellers and want to take the best precautionary measures possible.  Unfortunately, they come at a large cost, though not as large a cost than if I were to opt-out and find myself infected.

It feels good to have done something tangible to prepare for my trip.  So far, everything has been logisitical and planning/organization oriented.  Two needles in the arm isn't the optimal tangible experience, but I'll take it!  I have also started stocking up on some much needed supplie including hiking/trekking apparel, equipment and gear.  Living out of a backpack for a few months will be challenging, but I'm looking forward to it!

Apart from getting a few more vaccinations, the next step is planning my flights.  I will be receving my project details in June which include dates, exact placements and host family accomodations.  It's all coming ...

Namaste!

Bij deze dus een paar foto's. Vrijdag heeft Miss Jyoti ons meegenomen naar een nepalees trouwfeest. OMG so much fun! Iedereen was zo mooi gekleed, alle vrouwen droegen prachtige Sari's in allerlei kleuren. Kaila en ik vielen een beetje uit de boot, want wij hadden ten eerste geen feestelijke kleren om aan te doen en ten tweede waren we de enige blanken op dat feest. Van overal kwamen de mensen om een foto van ons te nemen of om te vragen of we met hen op de foto wouden. Er waren twee jongetjes die ons een uur lang achtervolgden om foto's te nemen. Zelfs de ingehuurde fotograaf heeft ons zo'n beetje een gratis fotoshoot gegeven. Hij heeft ons beloofd dat hij de foto's zou doorsturen. Tussendoor werden we verschillende keren op de dansvloer gesleurd (zelfs gangnamstyle werd gedraaid) en op een gegeven moment stond iedereen in een kring rond ons te dansen. We hebben ons echt ziekgelachen! Vooral de mannen dansen hier echt grappig: ze draaien met hun heupen en dansten hand in hand met elkaar. (mannen hebben hier enorm hechte banden met elkaar, je ziet ze vaak hand in hand lopen of met een arm over elkaars schouders) Ik heb het gefilmd, zo grappig was.

Gisteren hebben we een zeer lazy day gehad. Alleen 's avonds zijn we even naar het schooltje toegegaan en hebben we de kleinsten die in het hostel van de school verblijven de macarena aangeleerd. We hebben ze beloofd vandaag nog meer dansjes aan te leren, ze zijn hier allemaal enorm leergierig.

Vandaag zijn Kaila en ik naar Thamel (het centrum van Kathmandu) getrokken. We hebben onze was ergens binnengebracht en zijn dan naar de monkey tempel gegaan. Vanmiddag spreken we nog af met iemand van de organisatie en gaan we nog wat dingen hier ...

Heyhey! Het is al een tijdje geleden dat ik nog geblogd heb, maar ik heb gewoon simpelweg nog geen tijd gehad! Er is altijd wel iemand die me ergens mee naartoe neemt.

Zaterdag ben ik dus naar mijn gastgezin gebracht. Ik verblijf bij Miss Jyoti, een alleenstaande vrouw die hier blijkbaar zeer bekend is in de buurt. Op de eerste verdieping van haar huis heeft ze een kleuterschool opgericht en een straat verder heeft een lagere en midelbare school. Voor 30 van de 40 kinderen daar, financieert zij het onderzijs en zorgt ze dat zij ( en soms hun moeders) een verblijfplaats hebben of in het Hostel van de school kunnen verblijven. Het is fantastisch dat ze dt doet, omdat deze kinderen/jongeren een beperking hebben of weeskinderen zijn en anders geen kans op onderwijs hebben. In ruil daarvoor helpen de kinderen mee op de school en houden de vrijzilligers gezelschap. Ik ben dus echt nog geen moment alleen geweest, ze hebben me hier echt met open armen ontvangen. Het is echt net als een grote familie. Het avondeten heb ik ook altijd op school samen met de kinderen en de leerkrchten die in het hostel verblijven en er is telkens wel iemand die een praatje komt maken. De jongeren spreken hier trouwens allemaal bijna perfect engels, aangezien ze al engelse lessen krijgen vanaf hun 4 jaar. Ze hebben wel allemaal een nepalees accentje, wat het soms moeilijk maakt om ze te verstaan. Spraakverwarringen zijn hier dagelijkse kost! :p

Op zondag ben ik voor het eerst naar mijn werkplaats gegaan (moest niet, maar ik wou heel graag). Het is echt prachtig gelegen en het is maar 10 minuutjes wandelen vanaf ons huis. Het is een wandeling die ik elke dag weer met plezier maak, ik voel me soms echt een VIP hier. Er is altijd wel een kindje dat roept: 'hello,goodmorning!' of 'namaste, Didi!'. ...

Sat in Kathmandu ready for flight back to blighty, being an excellent last week and time in general in Nepal, all of the team left the village we have been staying at (Gandruk) for the weekend and headed to Pokhera (Nearest town) for some play time for the final weekend of some of the volunteers. A few of us felt brave and decided to take the local kids on in a game of football in the town, the kids were good playing bare footed in the sweltering heat and gave us a quality match.

Before we left a few of us made a small contribution to the local village to help them with their plans to create clean water for the village and improve care in the community for the local children, was really surprised by the reaction, the local women in the village put on a full ceremony for us and each gave us gifts and each women presented us with a reef they had made out of local flowers it was quite moving for us all (Still can’t stop thinking about Karl Pilkington though when I experience these things)

Despite all the warnings in the UK about getting sick from local food I managed to make it the entire trip without getting ill, until now :-( I broke one of my rules and ate street food and was taken down by a rogue 'apple' strudel. For anyone traveling this way the basic rules to follow (just like Gremlins) are as follows:

Never drink any of the local water

Do not eat any meat unless it from a recommend place

Never eat washed salad, or the skins of fruits.

Avoid dodgy looking blokes carrying trays of food round with them in the street.

Otherwise food has being generally quite good (Love Veggie mo mo's).

The town of Pokhera is so relaxing spent the final few days fishing on a boat on the lake in the shadow of the Himalayas and lounging around the restaurants and bars, one of the ...