May 3, 2013 by jvangasselt
Comments (0)
costa rica, projects abroad, Volunteers, Liberia, Nederland, Pura Vida, Nicaragua, Granada, San Juan del Sur, Tanmarindo, Manuel Antonio.
Terwijl onze tijd in Costa Rica tegen haar einde loopt, loop ik nog steeds zo'n 2 maanden achter met mijn blog. Na twee weken reizen heb ik eindelijk weer tijd gevonden om achter de typmachine te kruipen en onze enerverende levenservaringen te delen met jullie. Vandaag een review van Manuel Antonio, Semana Santa en de twee weken daarna.
De derde week van mei zijn we met zijn tweeën een lang weekend naar Manuel Antonio gegaan. Manuel Antonio is een idyllisch dorpje aan de Costa Pacifica van Costa Rica. Hoewel het niet groter is dan een gemiddelde achtertuin, barst het er van de toeristen. Dat komt naast het prachtige strand ook door het natuurreservaat dat eraan grenst. Dat betekent overigens niet dat het makkelijk bereikbaar is, integendeel zelfs. De busrit vanaf onze 'hometown' Liberia naar Manuel Antonio, dat hemelsbreed zo'n 250 kilometer verder ligt, duurde ongeveer 7 uur (tussenstops en wachttijden niet meegerekend). Qua infrastructuur is het hier toch van een niveautje ontwikkelingsland.
Vanwege de lange reisduur lukte het ons niet om voor het donker in Manuel Antonio aan te komen. Na een nachtje slapen in de maffiastad Quepos zijn we een dag later alsnog veilig aangekomen op onze uiteindelijke bestemming. Aldaar vonden we algauw een hostel en zijn we gaan bodyboarden. Om jullie even een beeld te geven van waarom het strand van Manuel Antonio gezien wordt als een van de mooiste stranden van Midden-Amerika: het zeewater is warm genoeg om spaghetti in klaar te maken, de golven kunnen een hoogte bereiken van 4 meter en het kopen van een kokosnoot is overbodig door de aanwezig van zo'n vijf miljard palmbomen. Na een mooie sunset die de hele omgeving een oranje kleur gaf, zijn we gaan eten in de Dragonfly, een Thais restaurant waaraan de Michelinmannen ...
(0 from 0 votes)
Print this post