click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

het ziekenhuis en mijn bezigheden hier   (published in Tanzania)

February 25, 2012 by   Comments(1)

Vandaag ben ik alweer twee weken in Tanzania, de tijd gaat nu al onwijs snel. Vorige week maandag had ik mijn introductie waarbij we vanuit mijn huis naar het ziekenhuis liepen wat een halfuur duurt (erg lang voor hier in de hitte met lange broek, maar ondertussen ben ik er al wel een beetje aan gewend omdat we dit elke ochtend doen). Vervolgens kreeg ik een rondleiding in het ziekenhuis wat op sommige plekken erg schokkend was en erg verschillend van bij ons in Nederland. Na deze rondleiding kreeg ik wat van de stad te zien en gingen we lunchen bij de universiteit in Dar-es-Salaam. Toen ik thuis kwam gingen we met z'n allen uiteten in een restaurant aan zee met een mooie zonsondergang. De volgende dag kon ik dan echt aan het werk. Elke morgen moeten we om 07:30 aanwezig zijn en wordt er met alle artsen en verpleegers de patienten besproken van afgelopen dag en nacht. Dit duurt meestal een uur en als we pech hebben soms langer. Sommige delen van de besprekingen zijn interessant omdat het dan over je afdeling gaat waar je op dat moment werkt, maar na een tijdje wordt er in het swahilisch gepraat waardoor het voor ons niet meer te volgen is. Ik ben vorige week in de verloskamer begonnen met werken. Dit is niet te vergelijken met ons. De vrouwen liggen met z'n tienen in 1 grote ruimte waar ze kunnen bevallen, en na de bevalling moeten ze naar de andere kant lopen om daar vervolgens even uit te rusten. Mijn eerste dag begon nogal zwaar, met een tweeling waarvan de eerste baby vast zat met zijn schouder en de verpleegsters eigenlijk niet zo goed wisten wat ze moesten doen. Gelukkig kwam mijn huisgenoot (is student verloskunde) erbij en heeft de bevalling in goede banen kunnen leiden. De baby was er niet goed aan toe en had waarschijnlijk botbreuken, maar als het ademt is het hier oké. De tweede baby was helaas overleden in de buik. Ik heb na deze bevalling nog gekeken of de baby het goed maakte en ik heb hem samen met een verpleegster aan het zuurstofapperaat gelegd.
 
Na twee dagen gewerkt te hebben kwamen er 3 belgische verloskundige in opleiding erbij, we waren nu met 6 vrijwilligers op 1 afdeling. Ik zag dat dit te druk was voor de mensen die er werkte en het er niet beter op werd. Ik heb dit verteld tegen de andere en ik ben op zoek gegaan naar een andere afdeling waar ik eventueel zou kunnen helpen. Op dat moment was het erg moeilijk voor mij om me nuttig te voelen. Ik heb verder geen ervaring of opleiding en ik wilde niet alleen maar kijken en 'leren' terwijl het zo verschillend is met Nederland. Ik heb toen voor mezelf besloten om het even een paar dagen aan te zien, het ziekenhuis te leren kennen en aan de hand daarvan te kijken wat nodig is om aangepakt te worden qua ordenen, schoonmaken, assisteren etc.
 
Die week ben ik verder in het laberatorium gaan werken, een andere vrijwilligers zei tegen mij dat ze het fijn vonden als ik kwam helpen. Ik heb die dagen bloedmonsters onderzocht op ziekten, en dan voornamelijk tropische ziekten. Dit was ook erg interessant zo kon ik zien hoe alles er onder een microscoop per ziekten uit zag. Het is ook erg opvallend dat het laberatorium de mooiste ruimte heeft van het hele ziekenhuis. Het is erg schoon, heeft airconditioning en de juiste materialen. Dit ben ik verder nog nergens tegen gekomen in het ziekenhuis.
 
Na het werk doen we veel leuke dingen met z'n allen; we zijn vorige week naar het strand geweest (erg lekker met een zwembad aan zee), een markt, de Afrikaanse dans geleerd, een jurkenmaker en een eiland. De andere vrijwilligers hier zijn allemaal heel erg aardig en we zijn met een hele leuke groep.
 
Deze week was het weer even zoeken in het ziekenhuis waar ik nu kon helpen maar ik zag dat ik in de farmacie eventueel wel wat kon opruimen en ordenen. Ik heb dit besproken en ze vonden het een goed idee! Alle medicijnen zijn er nu geordend en gelabeld. Ze houden hier alles op papier bij en niet electronisch dus het is erg belangrijk dat ze dit goed bij houden.
 
Gisteren zijn we met wat vrijwilligers naar een basisschool gegaan hier in de buurt. Het is een school van de regering. In principe kunnen (bijna) alle kinderen naar school maar de armere gaan naar een school van de regering. Dit betekend dat ze niet veel materialen hebben, te weinig leraren en het onderwijs is ook niet heel erg goed. Wij hebben 3 klaslokalen geschilderd en het was erg gezellig. Tussen het schilderen door hadden de kinderen een uur pauze en zijn we spellen met ze gaan doen. Ze zijn allemaal onwijs vrolijk en het liefst willen ze allemaal tegelijk je hand vast houden. Ook houden ze erg van de camera, en vinden ze het maar gek om zich zelf te zien op een foto.
Het mooiste was nog dat tijdens het maken van een foto ze iets fluisterde tegen elkaar en ineens in een rij gingen staan om een lied voor je te zingen! Hierbij dansen ze ook erg leuk. Het was een onwijs leuke dag en de kinderen gaven mij die dag erg veel energie.
 
Na het schilderen gingen we naar huis en ons klaar maken voor die avond. We zijn met z'n allen naar een bar gegaan en daarna naar een club. Het was een onwijs leuke dag.
 
Voor nu is dit volgens mij weer een goede update en ik vind het ook leuk om te horen hoe het in Nederland gaat!
 
XXX
(0 from 0 votes)
 
het ziekenhuis en mijn bezigheden hierhttp://www.mytripblog.org/pg/blog/rderksen1/read/186006/het-ziekenhuis-en-mijn-bezigheden-hier
het ziekenhuis en mijn bezigheden hier
 

Ha Ruby,
 
De foto's van Zanzibar zijn inderdaad prachtig. Daar kunne wij alleen maar van dromen!
 
xxxx Pa en ma

Anonymous 892 days ago