Ruby Derksen's Blog
Operatiekamer, Chakuwama weeshuis en blije gezichten! (published in Tanzania)
March 27, 2012 by Ruby Derksen
Comments (0)
Voordat ik mijn bezigheden in het ziekenhuis heb beeindigd heb ik een week in de operatiekamer meegelopen, wel ontzettend vreemd hoe dat daar gaat. Ze doen alsof of proberen alles steriel te houden maar dat is het dus echt niet!Ontzettend veel vliegen die dan van de patient op bijvoorbeeld de medische hulpmiddelen komen of zelfs op de patient een een andere kamer! Ook had een arts net zijn handen gewassen en was 'steriel'' en klaar voor de operatie totdat hij een telefoontje kreeg en die gewoon met zijn eigen handen op pakte! we hebben er toen voorzichtig wat van gezegd en ik merkte wel dat hij zich een beetje stom voelde dus de rest van de week hielden ze elkaars mobiel vast voor de doktoren bij belangrijke telefoontjes. Het idee was dat ik gewoon wat operaties zou gaan bekijken maar tijdens het opereren (waarbij ze helemaal geen assistenten hebben of ze lopen weg omdat ze ergens anders moeten helpen) vroegen de doktoren mij allemaal dingen om aan te geven en ik heb zelf tijdens de operatie met een (ik weet niet precies hoe je het noemt) soort van tang de buik open gehouden zodat de doktor alles kon doen. Het gaat hier zo bizar en ze hebben zo weinig spullen en mensen dat je soms overal moet inspringen. Wij hebben hier in Dar-es-Salaam steeds meer vrijwilligers waardoor we elkaar goed af kunnen wisselen en een beetje continuiteit erin kunnen houden.
Afgelopen week ben ik al in het chakuwama weeshuis begonnen en het is er echt helemaal geweldig. Ze leven met 80 kinderen in het weeshuis en hebben maar 2 slaapkamers, 1 voor de jongens en 1 voor de meisjes. Tijdens het spelen met de kinderen ging ik even kijken in de meidenslaapkamer en er bleken 5 meiden van mijn leeftijd te zitten die erg verlegen en nieuwsgierig naar mij keken. Ze konden redelijk engels en ze zijn nu aan het wachten tot ze kunnen gaan studeren of worden uitgehuwelijkt. Een meisje (van mijn leeftijd) heeft mij echt geraakt. Ze vertelde mij dat ze ontzettend graag dokter wil worden maar ze geen boeken heeft en ze haar test niet heeft gehaald. Na wat gesproken met haar te hebben heb ik haar aangeboden om haar lessen te gaan geven in scheikunde en biologie. Ik heb die dag meteen wat aantekeningen in het engels gemaakt en de volgende dag gevraagd aan haar of het dat was wat ze ongeveer bedoelde. Ze was ontzettend blij en bleef maar mij kussen en zeggen dat ze zo blij was. Ik heb dit weekend heel veel voor haar opgeschreven en besloten dat ik doormiddel van mijn laptop en filmpjes en plaatsjes ga uitleggen hoe alles zit. Echt leuk om een doel te hebben. De kleine kinderen zijn ook ontzettend leuk en schattig maar ik heb wel gemerkt dat zij alle aandacht opvragen terwijl de grotere meiden soms meer hulp qua studie nodig hebben. Ik heb met de andere vrijwilligers dan ook een programma opgesteld om de kleine kinderen engels les te gaan geven, maar tevens ook de oudere meiden maar dan wel apart omdat dat niveau heel erg uit elkaar ligt.
Vandaag zijn we begonnen met de les en het was toch wel erg lastig. Ze zijn ontzetten leergierig maar het was voor ons nog even bekijken hoe we dat konden aanpakken. We hebben voor iedereen een schrift en een pen gekocht zodat ze ook de engelse woorden leren schrijven. We hadden de boekjes meteen uitgedeeld en ze probeerden vervolgens hun namen op te schrijven. Maar in plaats dat ze naar ons luisterde schreven ze alles over van onze poster (zie foto's) en wilde ze nog alleen maar schrijven. We hebben er gelukkig van geleerd en geven in vervolgd de schriften na onze uitleg!
Volgende week gaan we met de ouders meiden (12 meiden) naar de film; the first grader. Ze mogen niet zomaar zelf even weg zonder de ouders van het weeshuis maar met ons mogen ze mee! Ze zijn er erg enthousiast over en heel erg blij. Ook gaan we met de kleinere kinderen een dagje naar het strand. Dit wordt nog een hele opgave maar ik weet zeker dat ze het helemaal geweldig vinden. Ze willen ook elke dag mijn strand foto's van zanzibar zien en zeggen dan hoe mooi ze het vinden!
Ik wil ook nog iedereen bedanken die mij heeft gesteund en heeft gedoneerd want dit doe ik ook allemaal met de hulp van jullie en ze zijn er ontzettend blij mee!!
Ik heb gisteren ook voor het eerst apen gezien! zo grappig, we liepen naar buiten en bij de buren zat een aap op het hek en klom in de boom en andere mannen zeiden dat er verderop meerdere waren te zien. Wist niet dat ze ook de stad in kwamen, ik heb gelukkig 1 foto kunnen maken ze waren namelijk erg snel!
Morgen gaan we naar een markt in kariakoo en één afrikaanse staflid van projects abroad gaat met ons mee. Het schijnt er leuk te zijn maar je moet er goed oppassen voor dieven dus is het handig als je een local bij je hebt. En voor aankomend weekend hebben we het plan om naar een eiland te gaan. Het schijnt er erg mooi te zijn en je kunt er als lunch vers gevangen vis eten!
Swahilische les, medicaloutreach, zanzibar en het gastgezin (published in Tanzania)
March 18, 2012 by Ruby Derksen
Comments (1)
Mijn eerste les swahilisch heb ik laatst gehad en het was erg leuk! De kleine dingen weet ik nu wel, het is niet erg moeilijk je moet alleen de woorden leren want die kun je echt nergens mee vergelijken. De mensen begroeten elkaar hier de hele dag door ongeacht je elkaar niet kent. Tijdens onze wandeling naar het werk blijf je ook steeds iedereen begroeten en wordt je vooral ook aangestaard omdat je een ''muzungo'' (blanke) bent. Veel mensen zijn ook in je geinteresseerd en vanwege de taalbarriere af en toe is het dan ook fijn om wat swahilisch te kunnen spreken. Je merkt meteen dat ze het erg leuk vinden als je ze kunt begroeten en de eerste paar zinnen kunt zeggen in het Swahilisch, dan is het ijs gebroken en volgt er een leuk gesprek. In het ziekenhuis spreken de patienten amper of geen engels daarentegen de doktoren en de zusters wel. Zij kregen hun studie in het engels waardoor het samen werken wel gemakkelijker gaat, helaas zijn er ook mensen tussen die gewoon geen engels met je willen spreken omdat ze daar te lui voor zijn.
In het ziekenhuis heb ik de afgelopen weken wel mijn plekje kunnen vinden en voelde ik me zinvoller dan daarvoor. Van te vorenwist ik dat ik zonder diploma's niets kon doen op medisch gebied, maar wat ik verwachtte (en wat de organisatie mij vertelde) was dat ik ondanks dat genoeg taken had om dingen uit te voeren. Administratie, de kinderen in het ziekenhuis vermaken, schoonmaken, assisteren en allerlei van dat soort klussen. Helaas zag ik dat alle primate students alleen observeerden en wat leerde als voorbereiding voor hun toekomstige geneeskunde studie. Ik wilde dit niet, ik wil een vrijwiller zijn en dingen kunnen betekenen daar waar ze dat nodig hebben. Ik ben toen naar de farmacie gegaan en ik heb daar in een week alle medicijnen geordend en de schappen gelabeld. Het was een zooitje en wanneer er klanten kwamen duurde het erg lang voordat ze nou eindelijk wisten waar wat was. Ik heb dit samen met de studenten van farmacie gedaan zodat zij ook weten waar wat is. Daarna ben ik naar de zieke zuigelingen geweest en heb ik daar de alleen gelaten baby's aan een zuurstofapparaat gelegd en in de gaten gehouden. Afgelopen week ben ik in de ultra sound geweest waar ze echo's maken. Allerlei soorten klachten en patienten komen hier binnen. Het is er elke dag ontzettend druk en veel patienten die geholpen moeten worden. Ze hebben geen CT scan of andere apparaten alleen de echo waar ze het mee moeten doen. Mij viel het op dat de dokter amper tijd had en rapporten moest schrijven na elke patient. Ik heb dit met hem besproken en ik kon vanaf toen de rapporten schrijven tijdens de behandeling en zo had hij meer aandacht en tijd voor de patient. Dit was voor mij ook erg leuk om te doen en zo goed te weten te komen wat er aan de hand is aan de hand van het beeldscherm.
Wij hebben 1 keer in de 3 weken een medical outreach wat inhoud dat we naar weeshuizen gaan om daar de kinderen te checken op ziekten en gezondheid. De vrijwilligers die er werken houden dit ook in de gaten en geven het aan wanneer zij zieke en zwakke kinderen zien. Zo zijn we 2 weken geleden ook naar een weeshuis gegaan. Het had die nacht net geregend en het was erg blubberig. De weg naar het weeshuis toe was al erg indrukwekkend. We moesten erg lang reizen en zagen alleen maar hutjes of plastic huisjes waar de mensen op blote voeten door de straten lopen en in hun huisjes zitten. Midden in deze wijk stond het weeshuis, hier leven 48 kinderen met 3 begeleiders. Het bestaat uit een smalle gang die uitmond op een keuken en het heeft 4 kleine kamers met stapelbedden. Het was er niet schoon en onzettend klein voor al deze kinderen. Na het schilderen van de basisschool met allemaal blije kinderen dacht ik hier ook weer kinderen aan te treffen die alleen maar met je wilde spelen. Dit bleek niet zo te zijn, ze waren allemaal erg stil en keken liever eerst wat wij gingen doen. Zo had een jongen een absest op zijn hoofd die een vrijwilliger (al afgestudeerd voor geneeskunde) ging behandelen. De jongen gaf helemaal geen kick toen zij hem behandelde en daarna ging ik hem nog checken op temperatuur en nam ik een bloedtest af. Hij staarde maar een beetje voor zich uit en ging daarna naast mij in een hoekje zitten. Daarentegen was er weer een andere jongen die zich heel erg bekommerde over 2 baby's. Dit was heel aandoenlijk om te zien. De kinderen hebben in het weeshuis dus niet de vreugde in hun ogen als in de scholen. In dit weeshuis komen ook vrijwilligers te werken om dagelijkse activiteiten te organiseren voor de kinderen en mee te helpen met het verzorgen en huishouden.
Ikzelf ga volgende week naar de ''chakuwama'' weeshuis om daar te gaan werken. Ik kijk hier wel heel erg naar uit. Er zijn vrijwilligers vertrokken daar dus ze hebben weer nieuwe nodig en ik heb al wel wat dingen in mijn hoofd dat ik graag zou willen doen met ze. Ook lijkt me het onwijs gaaf om ze een dag mee te nemen naar het strand, ik werk er dan samen met een ander meisje en twee meiden uit mijn huis willen mij er ook bij helpen dus dat zou wel heel erg leuk zijn.
Verder is het leven buiten het werk om hier ook ontzettend leuk. Ik heb weer 4 andere leuke meiden ontmoet en daar ben ik ook mee naar zanzibar geweest. Het was daar ontzettend mooi. We kwamen met de ferry aan in stonetown waar we een pasport controle kregen. Door projects abroad werd ons verteld dat een kopie ook genoeg was, en we wilde voor de zekerheid maar onze pasport thuis laten dus we hadden alleen een kopie. Ze gingen er heel erg moeilijk over doen en vertelde ons dat dit niet de bedoeling en we moesten betalen wanneer we zanzibar in wilde komen. Dit deden wij dus maar tevens waren we ook best wel boos op de organisatie dat ze hier niet van wisten. Later vroeg de organisatie of we een bon hadden gekregen en dit was dus niet geval. Waarop hun antwoord was dat we bedrogen waren! Ze waren zo serieus dat je dat je niet kunt voorstellen dus voor de volgende keer extra goed opletten.
Wij verbleven in het noorden van zanzibar, in kendwa. Vanaf de ferry is dat een uur met taxi. Onderweg konden we al goed het eiland zien. Bijna alleen maar natuur dat je ziet echt heel erg mooi. Ook zie je langs de wegen de kleine hutjes waar je nog niet eens in kan staan met een rieten dak. Het was even wat anders dan de grote stad waar wij elke dag in verblijven. Eenmaal aangekomen bij onze hotel (sunset bungalows; leuke bungalows langs het strand) liepen we naar het strand en het was echt onbeschrijfelijk mooi. Hele mooie witte stranden en een ontzettend mooie blauwe zee. We hebben die dagen lekker aan het strand gelegen en een beetje de buurt verkend. Het was een erg leuk en ontspannend weekend.
Thuis is het nog steeds erg gezellig en vermaak ik me prima. Onze gastmoeder komt af en toe tijdens het eten bij ons aan tafel zitten en soms wilt ze graag van ons weten hoe sommige dingen nou toch zitten. Zo vind ze het vreemd dat wij geen christen of moslim zijn. Je eigen religie hebben en niet ergens bij aansluiten is volgens haar niets en dat kan niet. Zelf is ze christen maar de moslims en christen gaan hier heel goed samen het is alleen dat je een geloof moet hebben vinden zij anders ben je vreemd. Ook onze gast vader verwijt ons dat wij in Europa helemaal niets weten van de geschiedenis en wij in de familie geen echte liefde kennen. Dit maakte mij best wel boos want wat weten zij daar nou van? Zij zijn hier de rijkere mensen en betalen voor hun kinderen ook een huis en een auto en ze zeggen dat zij alles overhebben voor hun kinderen en dus echt houden van ze maar als wij dat allemaal ook voor elkaar zouden kunnen doen dan zou ik dat ook best wel willen doen maar zo werkt dat niet en daar draait liefde niet om. Ook vind ik het soms nog best wel moeilijk dat onze twee huisjongens en huisvrouw zo hard werken voor alles hier en ze continue worden geroepen of commentaar krijgen omdat ze het zogenaamd weer iets niet goed hebben gedaan. Ze krijgen ook erg weinig betaald voor het werk en de uren die ze werken. Mosa, een huisjongen bij ons, kan al best goed engels en wilt heel graag engels leren. Zo heb ik een engels boek geleend uit de kast van onze organisatie en aan hem gegeven om te kunnen lezen. Dit vind hij erg leuk en hij zou ook erg graag gaan studeren. Hier moet hij alleen nog op wachten omdat zijn jongere zusje nog naar de basisschool gaat en hij nu voor het inkomen van zijn gezin moet zorgen. Volgend weekend nemen we ze ook om de beurt (anders worden onze gastouders gek) mee naar een restaurant en mosa ook naar de club. Ze vinden dit helemaal geweldig en kijken er erg naar uit!
Soms hebben ze dus hele andere opvattingen en gedachten dan wij hebben wat soms even botst maar verder zijn ze ook wel weer heel erg lief en leuk.
De kloof tussen de rijkere en arme laag is dus erg groot. Vooral hier in Dar-es-Salaam heb je wijken waar de rijkere wonen en die hebben het echt goed maar er is een nog veel grotere groep die echt helemaal niets hebben en die groep is verspreid over het hele land en zie je overal.
Morgen krijg ik mijn intoductie in het weeshuis dus ben erg benieuwd. Verder gaan we dinsdag beachvolleyballen en hebben we nog genoeg andere leuke dingen naast het werk te doen!
Ik hoop dat bij jullie in Nederland ook alles goed gaat?
het ziekenhuis en mijn bezigheden hier (published in Tanzania)
February 25, 2012 by Ruby Derksen
Comments (1)
Vandaag ben ik alweer twee weken in Tanzania, de tijd gaat nu al onwijs snel. Vorige week maandag had ik mijn introductie waarbij we vanuit mijn huis naar het ziekenhuis liepen wat een halfuur duurt (erg lang voor hier in de hitte met lange broek, maar ondertussen ben ik er al wel een beetje aan gewend omdat we dit elke ochtend doen). Vervolgens kreeg ik een rondleiding in het ziekenhuis wat op sommige plekken erg schokkend was en erg verschillend van bij ons in Nederland. Na deze rondleiding kreeg ik wat van de stad te zien en gingen we lunchen bij de universiteit in Dar-es-Salaam. Toen ik thuis kwam gingen we met z'n allen uiteten in een restaurant aan zee met een mooie zonsondergang. De volgende dag kon ik dan echt aan het werk. Elke morgen moeten we om 07:30 aanwezig zijn en wordt er met alle artsen en verpleegers de patienten besproken van afgelopen dag en nacht. Dit duurt meestal een uur en als we pech hebben soms langer. Sommige delen van de besprekingen zijn interessant omdat het dan over je afdeling gaat waar je op dat moment werkt, maar na een tijdje wordt er in het swahilisch gepraat waardoor het voor ons niet meer te volgen is. Ik ben vorige week in de verloskamer begonnen met werken. Dit is niet te vergelijken met ons. De vrouwen liggen met z'n tienen in 1 grote ruimte waar ze kunnen bevallen, en na de bevalling moeten ze naar de andere kant lopen om daar vervolgens even uit te rusten. Mijn eerste dag begon nogal zwaar, met een tweeling waarvan de eerste baby vast zat met zijn schouder en de verpleegsters eigenlijk niet zo goed wisten wat ze moesten doen. Gelukkig kwam mijn huisgenoot (is student verloskunde) erbij en heeft de bevalling in goede banen kunnen leiden. De baby was er niet goed aan toe en had waarschijnlijk botbreuken, maar als het ademt is het hier oké. De tweede baby was helaas overleden in de buik. Ik heb na deze bevalling nog gekeken of de baby het goed maakte en ik heb hem samen met een verpleegster aan het zuurstofapperaat gelegd.
Na twee dagen gewerkt te hebben kwamen er 3 belgische verloskundige in opleiding erbij, we waren nu met 6 vrijwilligers op 1 afdeling. Ik zag dat dit te druk was voor de mensen die er werkte en het er niet beter op werd. Ik heb dit verteld tegen de andere en ik ben op zoek gegaan naar een andere afdeling waar ik eventueel zou kunnen helpen. Op dat moment was het erg moeilijk voor mij om me nuttig te voelen. Ik heb verder geen ervaring of opleiding en ik wilde niet alleen maar kijken en 'leren' terwijl het zo verschillend is met Nederland. Ik heb toen voor mezelf besloten om het even een paar dagen aan te zien, het ziekenhuis te leren kennen en aan de hand daarvan te kijken wat nodig is om aangepakt te worden qua ordenen, schoonmaken, assisteren etc.
Die week ben ik verder in het laberatorium gaan werken, een andere vrijwilligers zei tegen mij dat ze het fijn vonden als ik kwam helpen. Ik heb die dagen bloedmonsters onderzocht op ziekten, en dan voornamelijk tropische ziekten. Dit was ook erg interessant zo kon ik zien hoe alles er onder een microscoop per ziekten uit zag. Het is ook erg opvallend dat het laberatorium de mooiste ruimte heeft van het hele ziekenhuis. Het is erg schoon, heeft airconditioning en de juiste materialen. Dit ben ik verder nog nergens tegen gekomen in het ziekenhuis.
Na het werk doen we veel leuke dingen met z'n allen; we zijn vorige week naar het strand geweest (erg lekker met een zwembad aan zee), een markt, de Afrikaanse dans geleerd, een jurkenmaker en een eiland. De andere vrijwilligers hier zijn allemaal heel erg aardig en we zijn met een hele leuke groep.
Deze week was het weer even zoeken in het ziekenhuis waar ik nu kon helpen maar ik zag dat ik in de farmacie eventueel wel wat kon opruimen en ordenen. Ik heb dit besproken en ze vonden het een goed idee! Alle medicijnen zijn er nu geordend en gelabeld. Ze houden hier alles op papier bij en niet electronisch dus het is erg belangrijk dat ze dit goed bij houden.
Gisteren zijn we met wat vrijwilligers naar een basisschool gegaan hier in de buurt. Het is een school van de regering. In principe kunnen (bijna) alle kinderen naar school maar de armere gaan naar een school van de regering. Dit betekend dat ze niet veel materialen hebben, te weinig leraren en het onderwijs is ook niet heel erg goed. Wij hebben 3 klaslokalen geschilderd en het was erg gezellig. Tussen het schilderen door hadden de kinderen een uur pauze en zijn we spellen met ze gaan doen. Ze zijn allemaal onwijs vrolijk en het liefst willen ze allemaal tegelijk je hand vast houden. Ook houden ze erg van de camera, en vinden ze het maar gek om zich zelf te zien op een foto.
Het mooiste was nog dat tijdens het maken van een foto ze iets fluisterde tegen elkaar en ineens in een rij gingen staan om een lied voor je te zingen! Hierbij dansen ze ook erg leuk. Het was een onwijs leuke dag en de kinderen gaven mij die dag erg veel energie.
Na het schilderen gingen we naar huis en ons klaar maken voor die avond. We zijn met z'n allen naar een bar gegaan en daarna naar een club. Het was een onwijs leuke dag.
Voor nu is dit volgens mij weer een goede update en ik vind het ook leuk om te horen hoe het in Nederland gaat!
XXX
aankomst in Tanzania (published in Tanzania)
February 13, 2012 by Ruby Derksen
Comments (4)
Mambo!
zaterdagnacht om 02:30 landde ik dan op het vliegveld van Dar-es-Salaam. Toen ik het vliegtuig uit stapte kwam de hitte me meteen tegemoet, maar je went er wel aan. Twee Afrikaanse mannen van projects abroad kwamen mij ophalen en brachten mij naar het gastgezin. De moeder was niet ingelicht dat ik in de nacht zou komen dus na een aantal keer toeteren voor het huis werd er open gedaan. De moeder was erg aardig en verwelkomde mij. Ze liet mijn tijdelijke slaapplek zien en ik kon wat uurtjes rusten. Ik werd de volgende ochtend redelijk uitgerust wakker en ik besefte toen pas echt dat ik in Tanzania zat. De vader zat in een steol voor de tv en stelde zich voor. Hij is verlamd en kan dus niet veel doen. Ik moest alles zelf ontdekken want de moeder was nergens te vinden en was de hele dag weg. Ik ging wat ontbijten en na een uur ontmoette ik twee andere vrijwilligers. We gingen naar het winkeltje dat aan ons huis zit en die wordt gerund door de drie hulpen van het huis. Zij koken en wassen ook voor ons.
In de middag kregen wij warm eten wat bestond uit rijst, boontjes en beef. Dit is het meest voorkomende menu bij ons in huis, dit krijgen we in de middag en avond met fruit erbij. Tijdens de lunch vertelde ze me dat ik goed moet oppassen en niet alleen mag lopen. Hier rondom en in het huis is het veilig en het huis is omring met een betonnen muur. Maar daarbuiten kan ik niet alleen gaan en zomaar foto's maken omdat ze dan zien dat je waardevolle dingen bij je hebt. Ik heb dus helaas nog niet veel foto's te laten zien maar die volgen gauw.
Na de lunch ging iedereen wat rusten en toen begon ik even last van heimwee te krijgen. Ik zit alleen in een kamer aan de andere kant van het huis en het ontvangst was een beetje gek verlopen. Ook benauwde me het heel erg dat ik buiten het huis nog niets had gezien en het me allemaal erg eng leek. Ik heb dit besproken met de andere meiden en we zijn die zelfde dag met z'n vijfen naar wat winkels in de buurt geweest. Hier kon ik ook pinnen en een internetstick kopen. Vandaag is er ook iemand weggegaan dus ik kan vanavond naar de andere kamer waar ook twee noorse meiden slapen. Verder hebben we nog iemand uit Denemarken en Australie in huis dus we zijn met 5.
De afgelopen dagen heb ik al veel gezien en gedaan. De vrijwilligers in huis namen mij overal mee naar toe, een restaurant, bioscoop en een brunch van iemand die jarig was. Het voelde allemaal best wel westers aan dus dat is een beetje vreemd. Ik zit ook in een goed gastgezin met normale toilet, altijd water en goede douche. Van andere vrijwilligers hoorde ik al dat dit wel heel erg goed is en dat niet iedereen dat heeft. Tijdens de auto ritten en een rit met de dalla-dalla (de bus, een hele belevenis) zag ik wijken die gemaakt waren van afval. Je ziet dus wel een groot verschil tussen waar ik leef en daar. Wel ben ik blij dat ik in een veilige omgeving woon want ik kan me als blanke niet zomaar vertonen daar. Twee andere meiden hadden daar al wel een keer apen rond zien lopen, erg leuk lijkt me dat.
Vandaag krijg ik mijn introductie door de stad en met projects abroad. Ze gaan mijn werkplek laten zien en gaan alles uitleggen. Ik hoorde al van de andere meiden dat de orphanage waar ik zou gaan werken erg ver weg is en ik dan misschien 1,5 uur alleen moet reizen dus misschien ga ik meteen in het ziekenhuis beginnen en ga ik kijken naar de mogelijkheden. Ik hoop iniedergeval dat ik wat kan betekenen en ik ga dat zo goed bespreken.
Jullie horen snel weer van mij!
XXXXX
Visit Our Main Sites |
||
|
||
Be Our Friend |
||
|
Brought to you by:
 |
|