8:00 uur

 

Gisteren herhaalden de mensen in het huis nog een keer hoe dankbaar ze waren voor de cadeautjes en dat ze ze echt heel leuk vonden. Dat vond ik wel schattig want ik zag dat het meisje, Matilda, al met de kralen had zitten spelen en dat haar schrijfboekje al door een broer was ingenomen. Maar ach, zolang ze er blij mee zijn en ze snappen dat ik blij ben met hun gastvrijheid mogen ze doen wat ze willen met de cadeautjes.

 

Vandaag is de laatste dag waarop ik lekker lang in mijn bed kan blijven liggen om energie te verzamelen voor de komende maand. Morgen ga ik namelijk beginnen met lesgeven. Ik lig nu dus nog lekker in mijn eigen tentje. Ik zou niet weten hoe ik mijn dag vandaag ga vullen. Daarom blijf ik ook maar gewoon extra lang liggen anders komt er geen einde aan de dag.

 

Ik weet wel dat ik vanmiddag met Amber naar een internetcafé ga. Zij is vandaag al begonnen met werken dus dat zal pas later op de dag zijn. Ook moet ik een slot halen voor het kluisje dat Prince gisteravond kwam brengen. Ik vind het goed geregeld dat ze het meteen regelen als er iets niet klopt of in mijn geval een kluisje mist. Ook kwam hij even kijken of alles goed ging zo na de eerste intensieve dagen.

 

Vanavond komen de twee andere vrijwilligers, Daniël en Barbara, terug van hun weekendtripje. Ik vind het fijn dat ze er dan zijn omdat ik dan niet meer in mijn eentje in dit gastgezin zit. De familie is heel aardig en als je even alleen wil zijn laten ze je, als je 'erbij wil horen' betrekken ze je echt bij de familie en praten ze met je. Maar toch is het af en toe lastig om te begrijpen wat ze precies bedoelen omdat de meesten gebrekkig Engels spreken. Ook kunnen die andere vrijwilligers me hopelijk een beetje op sleeptouw nemen en maken ze hetzelfde mee als ik dus kun je erover praten. Ik denk dus dat het gezellig is als zij er ook weer zijn. 

 

Wat trouwens nog wel grappig is, is dat iedereen je hier 'obruni' noemt. Dat betekent blank persoon en ze gebruiken het niet als scheldwoord maar meer als benaming om je te begroeten of een gesprekje te beginnen.

 

10:44 uur

 

Ik heb lekker gedoucht en gegeten. Daarna heeft Gifty, een van de mensen in het huis, mij foto's van de familie laten zien en foto's van andere vrijwilligers. Ik heb haar ook foto's van mijn familie laten zien, ze vond het heel grappig en het was best gezellig.

 

12:16 uur

 

Ik heb Gifty ook een beetje Nederlands proberen te leren omdat haar man in Nederland woont. Ze vond het heel leuk en lachte zich suf om onze uitspraak met de g-klank. Ze probeerde het na te doen, maar dat werkte niet heel erg goed. :)

 

Daarna ben ik even naar Akropong gelopen om een slotje te halen voor het kluisje. En dan vraag ik me dus af: Hoe denk je dat dit mensen tegenhoudt om iets te stelen?

 

Maar goed, het zal voor het idee wel wat uitmaken.

 

Wat ik trouwens nog heel verbazend vind, is dat  de huizen aan de buitenkant er dus zo uitzien als je zou verwachten, en de binnenkant ook, maar dan is er één ding dat afwijkt: een enorme tv, groter dan de tv bij mij thuis. Dat is erg tegenstrijdig met de rest van de omgeving.

 

Ook grappig is het water dat je drinkt. Het zit niet in flesjes, maar in zakjes waar je een gat in bijt en het water eruit zuigt, op deze manier:

 

Over een half uurtje ga ik weer richting Akropong om te kijken of ik Amber daar ergens kan vinden. Amber is aardig en het is gezellig om niet alleen te zijn!

 

19:52 uur

 

Nou, het internet was een heel gedoe. We gingen naar een internetcafé 'bellavista', maar daar was het wireless network kapot. Dus namen we, na al een half uur gelopen te hebben, een taxi naar het kantoor van Projects Abroad. Daar konden we op het internet, maar het was zo zwak dat ik mijn blog stukjes niet op de blog kon zetten... Ik probeerde ze te mailen naar mezelf en naar thuis, maar niks werkte. Ik probeer het de komende tijd nog een paar keer, maar ik ben bang dat het niet echt gaat werken en ik alles erop zet als ik thuis kom. Wel kon ik even chatten met thuis, dat vond ik heel fijn en gaf een goed gevoel om er weer even tegenaan te kunnen.

 

Op de terug weg nam ik voor het eerst alleen een taxi. Ik vond het best eng, maar het was eigenlijk een eitje toen ik het deed. Het laatste stukje moest ik lopen en onderweg ging ik nog even langs Jess, Harriet en Hannah om telefoonnummers uit te wisselen. Jess en Harriet kregen vandaag hun introductie en Ghanese simkaart.

 

Toen ik bij het gastgezin was zag ik dat een van de andere vrijwilligers terug was gekomen. Ik ging even bij hem kijken, maar hij sliep zo vast dat ik hem maar liet liggen. Later bij het avondeten kwam ik hem wel weer tegen. Hij heet Daniël, is 18 jaar en komt uit de Verenigde Staten. Hij is een beetje stilletjes, maar als je begint te praten is hij aardig. Hij doet het building project voor 2 maanden.

 

De andere vrijwilliger die in dit huis verblijft kwam ook terug in de loop van de middag. Ze slaapt bij mij op de kamer en heet Barbara. Ze komt uit Zwitserland en doet ook het building project voor 1 maand. Ze vond mij heel dapper om dit te doen terwijl ik pas 16 was. Zelf is ze 29 jaar, en ze zei dat zij ook aan het huilen was geweest de eerste dagen. Ze sloopte toen ze de deur dichtdeed de deurklink, dus daar moeten we morgen iets op verzinnen, aangezien we hem nu niet meer dicht kunnen doen vanaf de buitenkant.

 

Het eten was best lekker 's avonds. Blijkbaar eet je hier vaak pasta met worstjes. Dat is prima te doen, maar om genoeg vitaminen binnen te krijgen moet ik denk ik een beetje fruit gaan eten in de komende tijd. Ik zie wel hoe dat zich gaat ontwikkelen. Ik hoop niet dat ik ziek word, maar de meeste vrijwilligers worden ergens in de loop van de tijd ziek. Maar als dat gebeurt merk ik het vanzelf :).

 

Nu ga ik lekker in mijn bedje liggen en een beetje nadenken over morgen, de eerste dag werken op Nana Aframea Preparatory School. Dat wordt vast spannend en zal ook wel weer wennen zijn de eerste paar dagen. Maar het is in ieder geval wel fijn dat ik mijn dagen niet meer volledig zelf hoef te vullen en echt een taak heb. Ik kijk er heel erg naar uit en laat het maar gewoon op me afkomen allemaal.

 

Slaap lekker!