Twee maanden lang heb ik me verdiept in het dramaproject. Dit bracht een grote verscheidenheid met zich mee: zo gaf ik ‘gewone’ dramaworkshops aan kleine kindjes, regisseerde ik verschillende groepen iets grotere kindjes (variërend tussen 12 en 17 jaar) en maakte ik een voorstelling om in weeshuizen te gaan spelen. Na weken hard werk, was het dan eindelijk zo ver het resultaat van dit alles zichtbaar te maken. Een verslag hiervan.

16 december 2011. De dag van het miniproject. Na veel geknutsel en voorbereidingen was de tijd gekomen om naar de weeshuizen te trekken. Wat gingen we precies spelen? Eerst een zelfgeschreven kerstverhaal – om in de kerstsfeer te blijven – en daarna een Roemeense mythe, namelijk ‘Aleodor Imparat’. Beide verhalen werden door ons, vier vrijwilligers, gemimed terwijl de Roemeense tekst voorgelezen werd, aangezien de meeste kindjes te klein waren om Engels te verstaan. Tijdens het repeteren was het al snel duidelijk dat mijn kerstverhaal veel gemakkelijker ging zijn om in scène te zetten dan het Roemeense verhaal, dit uiteraard omdat ik het kerstverhaal met ‘mimen’ in mijn achterhoofd geschreven had. De Roemeense mythe was echter een grotere uitdaging om in beeld te brengen. Het was het verhaal van een prins, Aleodor, die op een tocht gaat om de hand van een prinses te vragen om haar aan een monster te geven. Op zijn toch gebeuren er uiteraard allerlei avonturen. Zo heeft hij ontmoetingen met en transformaties in verschillende dieren en gebeurt er enorm veel op enorm korte tijd. Maar na even nadenken vond ik dan toch een manier om dit op helder in beeld om te zetten. Een hele leuke creative workshop later hadden we al onze kostuums en attributen in elkaar geknutseld (wie geen geld heeft moet creatief zijn!). En dan was de dag er eindelijk. Best wel spannend, aangezien ik er zo lang aan gewerkt had en niet goed wist hoe de kindjes zouden reageren. Ook de verschillende leeftijden, tussen 3 en 15 jaar, maakten dit meer onvoorspelbaar. Maar zodra we het kerstverhaal begonnen spelen, voelde ik dat het goed zat. De kindjes waren gefascineerd aan het kijken naar wat er gebeurde en ook de interactie met hen sloeg enorm aan. Uiteraard wou iedereen helpen Santa te redden! Daarna was het tijd voor de Roemeense mythe. De vrees dat het misschien teveel of te ingewikkeld zou zijn, bleek ongegrond. De combinatie van een Roemeense vertelling en wij die daarbij de belangrijkste elementen speelden, bleek ideaal om het verhaal helder over te brengen. De kindjes waren dan ook zeer enthousiast over onze voorstelling. Heel leuk om te zien welk effect onze voorstelling op hen had. Aangezien ze haast nooit theater zien, had het een hele mooie uitwerking op hen. Geen kritische blikken, maar prachtige verwondering. Na onze voorstelling werden er vragen gesteld aan de kindjes om te zien of ze alles begrepen hadden en ook zodat ze het mythologische verhaal zouden onthouden, voor als ze het later op school zouden zien. Dan hadden we nog voor elk weeshuis een pakketje kleding en spelletjes en voor elk kindje een kindersurprise, met ingezameld geld uit Denemarken. Zo zijn we bij drie groepen weeskindjes langsgegaan om hen allemaal te verblijden met theater. Heel mooi om te zien hoe ze er ongeacht de leeftijd van genoten. Tegelijk zo mooi maar ook zo ontroerend. In het laatste weeshuis was er een driejarig kindje dat plots begon te wenen. Bleek dat hij en zijn zusje nog maar een week geleden door hun mama achtergelaten waren. Hartverscheurend. Maar na onze voorstelling en een kindersurprise leek het jongetje dan toch een klein beetje gelukkiger. Al wens je op zo’n moment dat je meer voor hen kan doen.

Nadat dit miniproject dus goed verlopen was, was het tijd om me volledig te kunnen focussen op de show die enkele dagen later zou plaatsvinden. Het gevolg: lange dagen, veel werk en jawel, zelfs wat stress in dit relaxte Roemenië. Veel laatste voorbereidingen: presentatie schrijven, kostuums bijeen zoeken, persconferentie,… Dinsdag 20 december was dan eindelijk de grote dag. ’s Ochtends nog laatste repetities in de zaal, zodat de kinderen er toch eens gespeeld hadden voor het grote moment plaatsvond. Daarnaast nog veel praktisch regelen. Aangezien dit de enige dag was dat we de zaal ter beschikking hadden, moesten we alle technische dingen op dat moment gauw uitvissen. Vervelend was ook dat er tot een uur voor onze show begon, er een andere show plaatsvond in de zaal. Dus de hele namiddag konden we er niet in. Lastig, maar niet verrassend hier in Roemenië. Na veel heen en weer geloop was het grote moment aangebroken. Alles was voorbereid. Nu moest alleen de show nog beginnen. Deze bestond uit: Peter Pan, gespeeld door mijn 12-jarige kindjes, Alice in Wonderland, gespeeld door mijn 17-jarigen en dit onderbroken door muziek en dans. Bij het begin van de show was er heel veel volk. Een vervelende Roemeense gewoonte is echter dat mensen de gewoonte hebben om te babbelen tijdens shows en vroeger te vertrekken. Dit had ik bij andere evenementen al opgemerkt, maar tijdens onze show was het echt extreem. Ook wijzigde de volgorde van het programma tijdens de show, wat maakte dat we onze presentatie moesten aanpassen. Nogal stresserend, omdat dat niet evident is in een paar minuten. Ik en twee van mijn 17-jarigen verzorgden de presentatie – in het Engels en in het Roemeens. Een bepaald moment was het lawaai in het publiek zelfs zo erg dat we moesten zeggen dat ze stiller moesten zijn. Het probleem was dat wanneer er groepen klaar waren met optreden (bijvoorbeeld 10-jarige kindjes die traditioneel dansten en zongen), ze vertrokken. In plaats van snel en stilletjes te vertrekken, waren ze echter luidop aan het babbelen, voornamelijk de ouders, en zeer langzaam aan het vertrekken. Zeer irritant, vooral omdat mijn studenten daardoor niet het respect kregen dat ze verdienden. Een bepaald moment was gelukkig het meest irritante publiek vertrokken en degenen die overbleven hadden tenminste aandacht voor wat er op scène gebeurde. Maar naast dit vervelende publiek, was de show een groot succes. Mijn kinderen speelden allemaal zeer goed (zelfs beter dan tijdens repetities) en ik was zeer trots op hen. Ze waren allemaal zeer zenuwachtig op voorhand, ook doordat het voor velen de eerste keer was dat ze gingen optreden, maar achteraf waren ze zeer blij dat het zo goed verlopen was. En de reacties van het publiek waren ook zeer positief. Ook financieel was de show een succes. Er is 1770 lei (ongeveer 450 euro) ingezameld voor Rafael foundation (een foundation voor volwassenen met dissabilities), wat het hoogste bedrag is van alle charity shows tot nu toe. Toen het dan ook nog eens begon te sneeuwen terwijl de show bezig was, voelde het echt even magisch aan. Zoveel blije kinderen, zo’n mooi resultaat van twee maanden werken en dan een prachtig wit landschap buiten. Mooi mooi mooi. Wat het nog mooier maakte, was ook om te voelen hoezeer mijn studenten apprecieerden hoe ik met hen had gewerkt. Na zo intens samen te werken, ga ik hen echt missen.

Hoe langer ik hier aan het werk was, hoe intenser het werd. Zowel het werken als de band met de kinderen. Ik vertoefde in verschillende magische werelden. Wonderland, Neverland, de kerstwereld en op den duur voelde het gewone Roemeense leven ook al magisch aan. Heerlijk om te zien hoe mijn werk zoveel kinderen gelukkig heeft gemaakt en wat heeft bijgebracht. De gezichtjes van de weeskindjes en de evolutie van mijn studenten zal ik niet gauw vergeten. En het feit dat ik velen een eerste theatrale ervaring heb kunnen geven en dat ze deze met glans doorstaan hebben. Ook voor mezelf was dit een verrijkende ervaring. In het begin moest ik mijn weg zoeken als lerares en regisseur. Maar na een tijdje ging dit haast vanzelf. Misschien waren de voorstellingen theatraal niet van het hoogste niveau, maar met de beperkte middelen die voor handen waren hebben we er toch het beste van gemaakt. Het ging hier ook meer om de kinderen dan om het theatrale niveau. Daardoor ben ik dan ook zeer blij met deze Roemeense dramatische ervaringen.

De tijd vliegt hier voorbij. Hierbij een nieuwe poging kort te bundelen wat er de voorbije weken weer gebeurd is.

Aangezien ik vorige keer geëindigd was bij de Roemeense feestdag, zal ik er nu mee beginnen. 1 december. De Roemeense feestdag. Dat wil zeggen: iedereen heeft een vrije dag. Behalve Kirsten. Doordat mijn kindjes naar the office komen als een soort hobby kon dit wel doorgaan. Door deze workshop uitzonderlijk vroeger te plaatsen, had ik toch nog een halve dag vrij om te genieten van deze feestdag. Stella, Signe en ik besloten dan ook iets te doen en gingen op zoek naar een plekje in de natuur dat – naar horen zeggen – zeer mooi was. Het probleem is echter dat Roemenen niet zo sterk zijn in wegen uitleggen. Dus waren we een bepaald moment verloren. Niet getreurd, dachten we, dan zoeken we op onszelf een mooi plekje in de natuur! Na een wandeling door het  bos vonden we dit dan ook. (Bleek achteraf dat we wel op de goede weg waren en gewoon een beetje verder door moesten lopen.) ’s Avonds hadden we dan een social event met de vrijwilligers waarbij we pizza gingen eten. En als verrassing had Allex voor ons een chocoladecake besteld met de Roemeense vlag erop in marsepein. Njamnjam.

3 december, een zaterdag, was een drukke dag. ’s Ochtends had Alyson, vrijwilligster uit Amerika, ons uitgenodigd om bij haar te komen ontbijten aangezien ze ’s middags vertrok. Na deze lekkere koffiekoeken met zeer fijn gezelschap gingen Signe en ik naar het station. Daar hadden we afgesproken met Pablo en Jorge (2 jongens uit Spanje die hier een paar maand werken) en Hannah en Fabian (2 Duitse erasmusstudenten). Samen gingen we dan naar Rasnov, waar we een teleurstellende grot en een kasteel bezocht hebben. Een hele wandeling om er te geraken, maar met leuk gezelschap doet dat er niet toe!

Die zondag ben ik dan met Stella naar Solomon’s Stones gegaan. Een waterval waar een legende met een held aan vasthangt. (je weet wel, een avontuur met achtervolgingen en de held die er dan in slaagt te ontsnappen aan de vijand door iets formidabels te doen – in dit geval over de waterval te kunnen springen met zijn paard, iets wat de Turken niet konden!)

Zeer mooie natuur daar en in de zomer heerlijk om te bbq’en. Jammer dat het winter is! Het is ook een plek waar heel veel mensen van Brasov naartoe komen om flessen water te vullen. Heerlijk gezond bergwater.

Afgelopen weekend zijn we dan ook van Solomon’s Stones naar Brasov gewandeld door het oude stadsgedeelte. Weer een andere kant van Brasov en van het Roemeense leven. Veel hele kleine gekleurde huisjes, sommigen zeer mooi, anderen in zeer slechte staat. Maar heel leuk en interessant om te zien. Vreemde taferelen tegengekomen, die het clichébeeld dat over Roemenië hangt beamen.

Naast deze drukke toeristische uitstapjes, is er ook weer een werkweek gepasseerd. Het voornaamste dat daarover te vermelden valt, is dat mijn groep 15-jarigen toch niet gaan optreden in de show. Er waren wat repetities weggevallen (wegens examens, ziekte) en nu vroegen ze zelf om het te laten vallen aangezien ze het veel te druk hadden met school om hun teksten te leren. En aangezien ze ook nooit volledig zijn, is het misschien toch niet zo slecht dat ze er zelf om vroegen. Ik vreesde er zelf al voor of we gingen klaargeraken, zeker als ze hun teksten nog niet kenden, dus nu gaan we gewoon voor het plezier verder repeteren.

Ik ben ook eindelijk begonnen met het plannen van mijn reismaand. Moeilijk. Roemenië is zo groot en er is zoveel interessants te zien! Keuzes maken, helaas. Maar als ik het allemaal lees en bekijk, krijg ik er wel zin in! Al denk ik dat ik mijn leventje in Brasov wel een beetje ga missen.

En zo gaat het leven hier aan een snel tempo voorbij. De grote momenten naderen met rasse schreden en ik voel zo af en toe toch een beetje stress opborrelen. Vrijdag gaan we naar een drietal weeshuizen om het miniproject te spelen (en we hebben nog veel voorbereidings- en repetitiewerk!) En volgende week dinsdag is het dan eindelijk de grote show! Ik hoop dat er toch wat mensen me willen helpen met praktische voorbereidingen. Deze week is het dus tijd voor de laatste repetities, het bijeen zoeken van nog wat kostuums en decor en alle laatste voorbereidingen en praktische dingen. Ik moet ook dringend werk maken van de presentatie van de show!

En zo gaan hier mijn laatste twee weken in Brasov in. En dan begint weer een nieuw deel van mijn Roemeense avontuur!

(oh, voor ik het vergeet: de Sint heeft me hier gevonden in Roemenië, gelukkig! Al moet ik zeggen dat de chocolade die hij in België brengt, veel beter is. Ach, je kan niet alles hebben he!)

Vijf weken zijn voorbijgevlogen in dit land waar de koude alleen maar toeneemt. Ik heb het zien veranderen van een land met herfstige kleuren en een aangenaam zonnetje naar een wereld waar alles bedekt is met een ijslaagje. Mutsen, sjaals, wantjes, truien, winterjassen, nog truien. En dit is nog niet eens de echte winter. (het lachje “ach, onwetende buitenlander, als je dit al koud vindt…” heb ik al meermaals moeten aanschouwen). Voor deze temperatuur heb ik nog voldoende kleren. Wat ik over een maand ga doen, daar wil ik nog niet over nadenken. De verkoudheid heb ik in ieder geval al te pakken, net als iedereen.

Wat doet een mens zoals als hij geïnstalleerd is in Roemenië?

Die mens werkt in de week. Werk dat nog steeds leuk en interessant is, maar ook af en toe wat stress begint op te leveren. Het nadeel van niet veel tijd hebben en werken met kinderen die nog nooit op scène hebben gestaan. De data van de grote evenementen zijn intussen bekend: 16 december schuimen we de weeshuizen af om de kinderen daar te verblijden met een Roemeens avontuur, een kerstverhaal en kindersurpises. 20 december is de dag van de grote show. Een show met dans, zang en theater. Theater geleverd door mijn groepen, organisatie en presentatie door mezelf, in het Roemeens bijgestaan door twee van mijn lieve studenten.

Wat doet zo’n mens nog?

Die mens organiseert creative workshops met andere vrijwilligers. Knutselen zoals in de lagere school. Lijm die niet wil plakken, papier, glitter om zo prachtige kostuums en attributen voor het miniproject te verkrijgen. Met alleszins een leuke namiddag en foto’s als resultaat.

En buiten dat werken, geniet die mens ook van ontspanning. Een verjaardagsweekendje in een gehuurd huisje in Bran, gecombineerd met een bezoekje aan het Draculakasteel (moehahahaaa…), Thanksgiving vieren, filmavondjes, een wandeling door een bos waar je moet oppassen voor de beren om een waterval te zien met stalactieten en ijslagen van 30 cm hoog, een citadel bezoeken, pannenkoeken eten en veel gezellig op café zitten met leuke (en steeds nieuwe) mensen. En morgen ook Roemeense feestdagen vieren met een verrassing.

Behalve over het weer en ziek zijn, heeft een mens niet te klagen in Roemenië.

Na drie weken vertoeven in Roemeense oorden zijn er een aantal conclusies die getrokken kunnen worden. Hier zet ik ze even op een rijtje.

1. Roemenen zijn hele lieve mensen. Zo goed als iedereen is vriendelijk en als je hulp nodig hebt, kan je bij iedereen terecht. Ook zijn ze zeer gastvrij en joviaal.

2. Roemenië wil verwesterlijken. Op verschillende vlakken zie je hier het verschil tussen het oude, communistische Roemenië en het nieuwe westelijke Roemenië. Dit zowel in gebouwen en winkels als in de kleding van mensen. De jongeren proberen hip te zijn (al zie je regelmatig dat ze het met de goedkopere dingen moeten stellen – H&M is hier een ‘duurdere’ winkel), en daarnaast zie je de oude mensen met de typische oude kleren. Zoals je je Roemenen voorstelt. Maar iets tussen de twee is niet te vinden.

3. De toiletten kunnen tegenvallen. Regelmatig een gebrek aan wc-papier en soms in zo’n staat dat je ze liever vermijdt. Wanneer je dan af en toe een luxueuzer toilet tegenkomt, ben je heel blij.

4. Roemenen drinken veel.

5. Roemenen eten veel. Veel vet en weinig groenten.

6. Communicatie en planning zijn zeer zwakke punten bij Roemenen. Probeer niet lang op voorhand iets te weten te komen, want een antwoord zal je niet krijgen. Zelfs niet als het om belangrijke dingen gaat. Ook komen Roemenen bijna altijd te laat.

7. Roemenen gaan zeer ontspannen door het leven. Just Relax. Don’t worry, be happy.

8. Roemenen stoken veel. Het wordt hier buiten al heel koud en truien, dikke jassen, sjaal,… is zeker nodig. Maar wanneer je ergens binnenkomt, kan je er niet aan denken je trui aan te houden. (ideaal om goed ziek te worden, zo’n extreme temperatuurwissels)

9. De bedden (en zetels) in Roemenië bezorgen je rugpijn.

10. Het verkeer is gevaarlijk in Roemenië en wie het waagt te fietsen riskeert zijn leven. Deze zijn hier dan ook amper te zien. Bijna iedereen neemt de bus. Of de taxi – waarbij je moet opletten dat ze je niet afzetten, hoewel ze zeer goedkoop zijn.

Tien conclusies na drie weken Roemenië. Gelukkig zijn de positieve conclusies het meest voelbaar in het dagelijkse leven. Door de lieve (en soms rare, grappige) mensen, vergeet je de kleine dingetjes al gauw. Het beste is gewoon de Roemeense levensstijl over te nemen en ontspannen en gelukkig door het leven te gaan.

Lieve Belgjes,

We zijn weer een week verder. En ik begin het hier al aardig gewoon te worden, zowel het werk als het leven hier. Al blijven er hier vele dingen gebeuren. Waar zullen we beginnen?

We beginnen bij de grootste verandering: ik ben verhuisd! Maandagmorgen was het eindelijk zo ver, ik verliet het appartementje van het omaatje (met een niet zo vriendelijk afscheid) en kwam aan in het kleine gezellige huisje van Rudica. Daar werd ik met open armen, vele zoenen en nog meer knuffels ontvangen. Ik kan nu al zeggen: de paar dagen dat ik hier ben voel ik me al veel meer thuis dan ik me ooit bij mijn vorige gastmoeder heb gevoeld. De eerste avond hebben Stella, mijn roommate, en ik een hele gezellige avond gehad met allerlei foto’s, gevolgd door een filmpje. Eindelijk het thuisgevoel! Ook al is de badkamer meer bezet met vijf mensen in huis en zitten er daar zielige schildpadden, alles voelt hier beter. We kunnen zeggen dat ik nu officieel thuis ben in Roemenië!

Wat is er de voorbije week nog gebeurd?

Donderdag heb ik een workshop gegeven aan de oudste groep en ik kijk er hard naar uit met hen te werken. Hun niveau is behoorlijk hoog en zij kunnen elke opdracht deftig uitvoeren. (Hetgeen de 15-jarigen normaal ook zouden kunnen, mochten het geen puberende jongens zonder concentratievermogen zijn – al zijn ze wel leuk). ’s Avonds dan nog een leuke avond met Gabriel, de straatmuzikant, gehad.

Vrijdag ben ik naar een dramafestivalletje van jongerengroepen geweest. Twee voorstellingen waren in het Engels en aangezien ik iets gelijkaardigs met mijn kindjes ga doen, leek het me wel interessant eens te gaan kijken hoe dat er in Roemenië aan toe gaat. Het niveau was bedroevend, maar dat lag misschien ook aan het feit dat ik hele harde buikpijn had en koorts en dus niet veel energie om de goede dingen erin te zoeken. Die avond heb ik het social event met de vrijwilligers aan me laten voorbij gaan en zeer vroeg in bed gekropen.

Zaterdag zijn Stella, Signe en ik naar Poiana-Brasov geweest. Een of ander klein dorpje niet ver van Brasov (zoals de naam al zegt) dat een perfecte uitvalsbasis is om te wandelen of te skiën. Klein detail: buiten dat is daar ook echt niets te zien of te doen. Een dorpje dat alleen lijkt te bestaan uit hotels. En aangezien niet iedereen zin had in een wandeling, zijn we dus algauw terug naar Brasov gekeerd om daar naar een restaurantje te gaan. Daarna weer vroeg naar huis, want nog steeds zeer ziek. Nog nooit zoveel last van mijn buik gehad en bijna flauwgevallen op de bus.

Zondag zouden we normaal naar Sigishoara gaan, maar aangezien er geen treinen reden tussen 10u en 14u, is dat uiteindelijk niet doorgegaan. Omdat het zeer mooi weer was en de zon heerlijk scheen zijn we op de berg gegaan – ‘we’ is deze keer Stella, Signe, Agnes en ik – om daar wat te genieten. Een rustig maar fijn dagje.

Wat betreft het werk hier. Dinsdag heb ik met twee groepen de tekst doorgelezen die ze gaan spelen. Met de kleinsten was dit Peter Pan – waar alle meisjes Wendy of Tinker Bell willen spelen – en met de groteren Alice in Wonderland. We hebben niet veel tijd, maar ik denk dat we er iets moois van kunnen maken. Ook het miniproject begint meer vorm te krijgen in mijn hoofd – vandaag een eigen kerstverhaaltje geschreven om te kunnen mimen – dus langzaamaan zal alles wel op z’n pootjes vallen.

Met mijn Roemeens is het echter bijzonder slecht gesteld. In woorden kan ik me uitdrukken, zinnen zijn echter onmogelijk. De tweede Roemeense taalles ging ons niveau ver te boven. Maar we hebben er ons wel geamuseerd, dat is het voornaamste. Daarna nog met een hele hoop erasmusstudenten iets gaan drinken. Tot de conclusie gekomen dat de meesten behoorlijk oninteressant zijn en hun leven hier bestaat uit drinken, af en toe eens naar de les gaan, drinken en alleen optrekken met andere erasmusstudenten en niet met Roemenen. Vreemd.

Gisteren heb ik nog een hele vriendelijke oude man ontmoet. Ik stond in mijn straat de straatnaam op te schrijven (ik dacht: dat is misschien handig om te weten) toen er een man tegen me begon te praten. Met mijn beperkte woordenschat Roemeens kon ik hem duidelijk maken wat ik hier deed. Hij sprak geen woord Engels. Toen hij hoorde dat ik met theater bezig was, naam hij me mee naar zijn huis – om de hoek – want hij had daar een klein kunstgalerietje. Heel fijn om te zien, een klein kamertje volgestouwd met schilderijen en beeldjes. Ondanks onze gebrekkige communicatie toch een fijne babbel gehad en dan met een zakje vol druiven uit zijn tuin naar huis gegaan.

Voila, dit was alweer het belangrijkste om te vertellen. De eerste meer ongelukkige week is al bijna vergeten en nu is het fijne gewone leven hier gestart! Ik begin zowaar weer een ritme te vinden in mijn dagen! Dus: tot de volgende!

Knuffels!

Buna Ziua!

Intussen zijn we een week verder. Een week vol Roemeense ervaringen. Een korte samenvatting.

Dinsdagavond laat toegekomen in Brasov, mijn nieuwe stad voor de komende twee maanden. Naar mijn nieuwe woonst gebracht, namelijk: een kamertje in een mini-appartementje in een communistisch appartementsblok. Hier woon ik bij een 70-jarig vrouwtje dat alleen Roemeens spreekt. Een zeer harde worp in het Roemeense leven. Dit gaat echter nog maar voor een week mijn woonst blijven. Doordat de communicatie zo moeizaam gaat en het niet echt als “thuiskomen” aanvoelt als je niemand hebt om mee te praten, heb ik gevraagd of er een andere mogelijkheid voor handen was. En deze is er! Komende maandag verhuis ik naar een zeer lieve vrouw, tevens de moeder van mijn dramasuppervisor, die wel Engels kan. Daar ga ik mijn kamer delen met Stella, een Duits meisje dat hier als vrijwilliger het dansproject doet. We kijken er allebei al naar uit. Vanaf dan zal ik hier echt een thuis hebben (en geen plek waar ik zo weinig mogelijk tijd probeer door te brengen zoals nu het geval is).

Ondertussen ben ik ook in gang geschoten met het dramaproject. Mijn eerste workshops zijn achter de rug, nog wat zoeken, maar heb zin in het vervolg. Wat houdt dit project nu precies in? Wel, enerzijds geef ik dramaworkshops. Dit zowel aan kindjes als (binnenkort waarschijnlijk ook) aan volwassenen met wat psychische problemen. Het niveau van de kindjes verschilt enorm. Zo heb ik kinderen van 8 tot 12 jaar in een ‘day centre’ die geen woord Engels verstaan en haast niet onder controle te houden zijn, daarnaast kindjes van 10 jaar en nog een groep van 12 jaar in een deftigere lagere school. De laatste groep hun Engels is vrij goed. Dan ook nog een groep van 15 jarige pubers (allemaal jongens en één meisje). Ondanks de typische seksmopjes een zeer fijne groep. En dan ook nog een groep van vijf 16-17 jarige meisjes die naar het kantoor zelf komen en uitermate gemotiveerd zijn met goed Engels. De eerste groepen ga ik gewoon workshops geven, maar de laatste drie groepen ga ik regisseren voor in een grote show in december. Waarschijnlijk zal ik aan Alice in Wonderland met hen werken (en aan hun reacties te horen is dat een goed idee).

Naast deze workshops en het regisseren, ga ik ook nog een paar kindjes regisseren om eind november op een groot vrijwilligersgala te spelen. Dit worden kindjes van de gemotiveerde groep die naar het kantoor komen.

Nog daarnaast ben ik ook verantwoordelijk gesteld voor het miniproject. Dit houdt in dat we met de vrijwilligers een voorstellinkje maken om in weeshuizen (en misschien op andere plekken waar ze nooit in contact komen met theater) te gaan spelen. Net als het regisseren is dit volledig mijn verantwoordelijkheid. Het vertrekpunt is een Roemeens verhaaltje waarvan wij dan een pantomime uitvoeren terwijl het wordt voorgelezen. En er kan nog vanalles anders bij komen (liedjes, dansjes,…), wat ik wil. Ik sta in voor het hele project, nl. de regie, de kostuums, het decor, de samenkomsten regelen,…

Zodus, dit is waar ik me de komende twee maand mee ga bezig houden. Veel, dat zeker, maar fijn, dat ook! Deze week ben ik mijn eerste workshops aan het geven en zie ik het niveau van de kinderen om vanaf volgende week serieus met hen aan de slag te kunnen gaan.

Naast al deze dingen heb ik in de tussentijd ook het Roemeense leven en Brasov wat beter leren kennen. Vorige week zijn we twee avonden met de vrijwilligers wat gaan drinken en dit weekend heb ik de toerist uitgehangen. Zaterdag op m’n eentje de stad bezocht en zeer veel mensen leren kennen. In de voormiddag een jongen waar ik samen een kerk mee heb bezocht (vriendelijke jongen, hoewel zijn Engels zeker niet sterk is). Dan op m’n eentje verder gelopen en in de namiddag een straatmuzikant ontmoet. Hij heeft me een hele avond op sleeptouw genomen en aangezien hij uitermate sociaal was, heb ik met hem 2 Italianen, 2 leuke Franse jongens – waarvan er een een half jaar in Boekarest werkt, wie weet zie ik hem nog – en dan nog een viertal Roemenen ontmoet. Een vreemde, lange, maar fijne avond, met zeer open, lieve mensen die me allemaal direct leuk vonden!

Zondag had ik met Stella afgesproken en zijn we samen op de berg gegaan, waar de letters van Brasov staan te schitteren. (de Roemenen die Hollywood imiteren). Een zeer mooi uitzicht vanaf die hoogte. Na een paar uur in het zonnetje op de berg liggen en wat foto’s trekken terug naar beneden gegaan en wat gaan drinken. Een zeer fijne dag, waarna we besloten dat het echt wel klikte.

Tot zover de korte samenvatting. Zo langzaamaan begint het Roemeense leven wat te wennen en nu ik in actie geschoten ben met het werk, is de eenzaamheid aan het verdwijnen en nemen de fijne belevenissen meer en meer toe. Deze avond had ik ook een eerste Roemeense les op de universiteit. - Als je je voordoet als erasmusstudent kan je overal binnen, want hun administratie is toch zeer slecht. - Zodus, drukke dagen: lange werkdagen, fijne ontspanning. Er valt nog veel meer te vertellen, maar dat is voor een volgende keer!

Vele Roemeense knuffels! La revedere!

Een eerste berichtje op deze blog.

Een blog over het reilen en zeilen in Roemenië.

Een blog over hoe ik probeer de Roemeense kindjes wat theater bij te brengen.

Een blog over vanalles en nog wat en misschien ook wel wat nietszeggendheid.

Momenteel zit ik gevangen op de luchthaven in Wenen, waar ik nog zeker 2,5u vastzit. Tijd genoeg dus om dit communicatiemiddel tot leven te roepen. Het triestige afscheid is afgelopen, de afscheidscadeautjes bij de hand, nu is het tijd voor het grote avontuur. Na een fijne babbel met Renzo (een Italiaan die werkt in Brussel en naar Moldavië onderweg was) en bemoedigende woorden van zijn kant, is mijn volle goesting er weer. Nog steeds spannend, maar ik heb er zin in.

Meer valt er op dit moment nog niet te vertellen. Helaas is een luchthaven geen spannend oord om te vertoeven. Straks zullen de grote ervaringen wel volgen. Het aankomen bij mijn gastomaatje (en het zoeken naar communicatie), het geven van workshops, het regisseren, het leven in Roemenië,…

Lieve Belgjes, ik ga jullie missen, maar ook weer een beetje niet.

Tot de volgende, met écht Roemeens nieuws! Hupsa!