It was in love I was created and in love is how I hope to die – Paolo Nutini

Wanneer we wakker worden is het reeds tien uur (wooow). Klara heeft echter een maagbacterie te pakken gekregen en geeft over dat het een lieve lust is. Wij gaan ontbijten en hopen dat het snel weer goed met haar zal gaan, maar wanneer we in de riksja zitten is ze nog altijd redelijk misselijk. De riksjachauffeur is weer een klassiek voorbeeld van India: ja stap maar in, ja ik weet waar de luchthaven is. Onderweg stopt hij verschillende keren om de weg te vragen. Een lichte paniek begint over ons te komen en de tijd begint te dringen. De riksja stopt op een godverlaten plaats die eerder voor bussen bestemd lijkt en we vragen hem waar we in hemelsnaam zijn. Andere riksjachauffeurs komen erbij staan en er ontstaat een onbegrijpelijke tirade. Een andere kerel belooft ons om naar de goede plaats te brengen. Ik en Klara stappen uit, Amanda en Anne blijven zitten. De helft van de tassen eruit getrokken, onze riksjachauffeur boos, tassen weer naar binnen geduwd, chaos. Ik kom op mijn kookpunt en roep luidkeels dat ze allemaal hun mond moeten houden en iemand gewoon iets moet doen want anders zitten we dik in de problemen. De groep van ondertussen acht man zwijgt verbaasd en kijkt mij aan. We stappen terug in de eerste riksja. Onderweg nog twee keer vragen, hem vertellen welke borden hij moet volgen en we zijn juist op tijd…India.

We arriveren om zes uur in Madurai en het voelt aan als thuis komen. We zingen luidkeels mee met Michael Jackson in de riksja van James. Ik kom toe en ik kan meteen gaan eten met Nicolas, Didi en Kristoffer.