Hej, så lykkedes det mig endelig at få lagt en opdatering ind.

Fredag den 13. april kl 8:00 tog jeg med Juliane og to norske piger bussen fra Arusha til Dar Es Salaam. Vi havde ikke sovet meget natten inden, så vi var ret trætte, og busturen blev da også bare brugt på at høre musik, læse, sove lidt og ellers bare slappe af. Turen tog godt 10 timer, så det var en lang bustur! Det var dog smukt at se landskabet ændre sig på vejen til til et mere tropisk landskab med store palmer, også kunne det også mærkes, at vi kom tættere på kysten ved at det blev en del varmere, end hvad vi var vant til i Arusha (Arusha ligger inde i landet og i godt 2000m's højde, så der bliver ikke ulideligt varmt, og slet ikke nu da det er regntid). I Dar tog vi en taxa til havnen, hvor vi fik købt færgebilletter til dagen efter - desværre med en ekstra ”skat”, da det store billetkontor var lukket.... Vi fik dog alligevel billetterne en del billigere, da vi har arbejdstilladelse (permit C). Mens vi købte vores billetter, fik taxachaufføren stjålet sine sidespejle, hvilket vist var ret normalt i denne by, som også umiddelbart virkede meget mere som en slum-storby. Næste stop var vores hostle, Jambo Inn, som var billigt og lå tæt på færgeholdepladsen. Vi var alle meget trætte, så efter aftensmad på hostlets restaurant, som by the way havde det største menukort, jeg nogensinde havde set!, gik vi direkte i seng. Dagen efter tog vi ned til færgen, og turen til Zanzibar, Stonetown, tog godt 1,5 time. Det var en god færgetur med en smuk udsigt over det indiske ocean, Dar og Zanzibar fra dækket. I Stonetown skulle vi igennem immigrationskontrollen, før vi kunne tage en taxa til vores hotel Flamingo Guesthouse. Hotellet var ganske udmærket med alt, hvad man havde brug for. Dagen blev brugt på at gå lidt rundt og se byen (Stonetown er så lille, at vi faktisk fik set så godt som hele byen den dag), spist frokost med udsigt over vandet, shoppet gaver og kjoler samt drukket en fancy drink på Livingston bar ved stranden, mens solen gik ned. Det var så hyggeligt! Vi mødtes om aftenen med to engelske piger, som var kommet herned nogle dage før os, og som vi kendte i forvejen fra Projects Abroad. Vi tog til Forodho Garden, som om aftenen bliver til et madmarked, for at spise aftensmad. Jeg fik bl.a. en lille Zanzibar pizza, som er en pizzabund med en pandekage fyldt med eksemplevis tomat og ost ovenpå. Det var ret lækkert, og man kunne ikke andet end at komme i rigtig sommerferie-stemning!

Dagen efter skulle vi om morgenen på tur til Prison Island, som vi havde bestilt dagen inden. Vi startede med at sejle ud i en lille båd til et sted lige uden for Prison Island. Her skulle vi snorkle i det turkise vand. Vejret var helt perfekt, og der var dejlig varmt. Det var sjovt at prøve at snorkle, men jeg var mildest talt dårlig til det, så jeg fik ikke rigtig set så meget. De andre sagde dog, at man kunne se bl.a. Nemo-fisk. Herefter gik turen til Prison Island, hvor vi fik en rundvisning på fortet, som i dag er et hotel, restaurant og hjem for en masse kæmpe landskildpadder, hvoraf den ældste var 185 år. Vi fik fodret skildpadderne, kælet med dem og taget en masse billeder, inden vi valgte at tage noget tid på øens paradis strand. Hen ad eftermiddagen tog vi tilbage til Stonetown for at få frokost, shoppe på det lokale marked og derefter igen at tage på Livingstone bar for at nyde den smukke solnedgang.

Om søndagen tog Juliane og jeg et hurtigt smut forbi det gamle slaveområde, hvor der i dag kun er en stor kirke og et monument til ære for slaverne. Herefter gik vi mod stationen for at finde en Dalla Dalla, der kunne køre os nordpå. Der var selvfølgelig en del ventetid, men vi kom hen ad formiddagen til Kendwa Rocks, hvor vi skulle bo resten af tiden på Zanzibar. Det var et rigtig lækkert (og alligevel billigt!) hotel lige ned til en lækker strand, som i modsætning til mange andre strande på øen ikke bliver ramt af tidevand. Vi skulle bo i en Palmwood banda, som mest af alt mindede om en junglehytte oppe i træerne – rigtig hyggeligt! Her brugte vi fem dage på bare at slappe af ved stranden, bade, spise hotellets udemærkede mad, spise is og hygge om aftenen til solnedgangen, som især den sidste aften var så flot. Det var rigtig skønt bare at kunne slappe af og holde rigtig ferie. Natten til lørdagen blev jeg dårlig og fik meget kvalme, så turen tilbage til Dar Es Salaam var ikke sjov. Jeg endte med at kaste op og have det elendigt hele vejen fra Kendwa Rocks tilbage til Dar Es Salaam. Jubii.. men heldigvis har dette været den eneste gang, jeg har været syg hernede (7, 9, 13 for at det forbliver sådan!), og det var også ovre igen dagen efter. Det betød dog, at jeg ikke fik set noget af Dar Es Salaam, som vi ellers havde planlagt at gøre denne lørdag, men så har jeg jo bare endnu en grund til at komme tilbage til Tanzania igen :)

Om søndagen tog vi med bussen tilbage til Arusha, og da vi kom hjem blev vi mødt med en kæmpe krammer og kindkys af Mama Stella, så selvom det havde været en rigtig god tur, så var det alligevel også rart at være hjemme igen! :)

Jeg håber, at i alle har det godt! 

 

Heey iedereen,

 

Dit zal waarschijnlijk mijn laatste blog zijn die ik vanuit Tanzania schrijf! Want ondertussen is het eind van mijn reis in zicht aan het komen. Over 4 dagen ben ik terug thuis. Dat gaat volgens mij echt raar zijn om terug in België te komen. En waarschijnlijk ga ik het er ook echt koud hebben. Maar voor ik daar aan denk, ga ik hier eerst nog genieten van mijn laatste dagen. Want dat zijn mijn vakantiedagen hier J

 

Deze week hebben we terug 4 nachten gedaan. We zijn dinsdagnacht begonnen. En doordat we nachten hadden waren er geen studenten en konden wij dus terug veel doen. Dat was nog eens leuk. De nachten gingen ook goed vooruit en ik kon mij goed bezig houden. Dit was wel een leuk gevoel want daardoor kon ik mijn laatste week met een positief gevoel afsluiten. Jammer genoeg waren er tijdens onze laatste nacht toch nog studenten. Niet 1 maar 18!!! Dat was echt te zot voor woorden. Omdat die met zoveel waren, konden wij dus heel de tijd niets doen. Wel jammer om zo u stage te moeten eindigen want die laatste nacht ging ook onze laatste stagedag(nacht) zijn. Maar ik had de nacht ervoor met 2 mooie bevalling kunnen stoppen dus ik had er nog wel een goed gevoel bij en heb mijn laatste nacht niet laten verpesten door de studenten.

 

Ik heb tijdens mijn nachten ook nog naar het OK kunnen gaan en dus ook daar dag kunnen zeggen want dat was ondertussen toch al wel plaats geworden waar ik vaak kwam en waar ze mij ook kende. Ik was ook blij dat ik na mijn “slechte” ervaring van de laatste keer (de mama die gestorven was) terug een goede ervaring had en daarmee kon afsluiten.

 

Ik mocht tijdens mijn nachten normaal ook mee met een transfair naar het nationale ziekenhuis. Maar omdat alles hier lang duurt en het dus ook lang duurde voordat we konden vertrekken met de ziekenwagen was de vrouw bevallen. Ik vond het wel jammer want dat was ondertussen al de derde keer dat ik normaal mee mocht en dat het dan altijd niet door gaat. Ik had dit toch wel graag eens willen doen, gewoon om het andere ziekenhuis eens te kunnen zien maar ook om eens een transfair te kunnen doen. Maar helaas het is er niet van kunnen komen.

 

Tijdens de nachten is het meeste allemaal wel goed gelopen. Maar er is jammer genoeg nog een mama gestorven. De juiste doodsoorzaak weten we niet. En deze keer waren we er ook niet echt bij betrokken. Ik wist gewoon wat er gaande was omdat ik bij de dokter zat op het moment dat ze die kwamen halen omdat een vrouw aan het gaspen was. Maar jammer genoeg konden ze niets meer doen voor die vrouw.

Voor de rest heb ik tijdens mijn nachten nog te maken gekregen met convulsies (stuipen). Dit is iets wat ik ondertussen toch ook al een paar keer heb gezien en nu dus ook wel weet wat ik moet doen als dat voorkomt. Toch hoop ik het niet nog eens te moeten zien in België want dat is niet zo gezond als een vrouw convulsies doet.

 

We zijn tijdens onze nachten ook begonnen met het uitdelen van onze kapje die we hadden laten maken. Ze waren er blij mee en ze draagde ze ook echt. Dus dat is wel leuk om te zien. En ik vind ze zelf ook echt wel leuk! Ze zien er heel vrolijk uit.

 

Woensdag zijn we in de namiddag ook naar het kantoor gegaan van projects abroad want ze gingen ons leren hoe we Chapati (een soort van pannenkoek dat hier veel wordt gegeten) moesten maken. Het proces om dat te maken duurden toch wel veel langer dan ik dacht, maar het was wel leuk om eens te zien en natuurlijk ook zelf te proberen. Ik vond dat ik het nog wel redelijk goed kon. Wel niet zo snel als de lokale mensen, maar het was leuk. En dat is het belangrijkste. En dan nadien konden we ze natuurlijk ook nog proeven J En ik vond ze goed geslaagd!!

 

Voor de rest van de week hebben we niet veel speciaals gedaan aangezien we overdag sliepen omdat we in de nacht werkte!

 

Zaterdag zijn we dan in de namiddag met de papa mee naar de boerderij gegaan van de familie. Dat was ongeveer een 40 km rijden van hier en was ook meer op het plattenland. Aangezien het aan de andere kant van de stad was hebben we dus ook nog eens een ander stuk van de stad gezien maar eenmaal we de stad uit gingen was de natuurlijk echt prachtig. De weg alleen al vond ik super mooi! Eenmaal aangekomen op de boerderij bleek dat die nog in opbouw. Want het gaat een kippenboederij worden waar ongeveer 6000 kippen kunnen worden bijgehouden. We zijn daar dan ook in die mensen hun huis geweest en daar was het toch wel een pak minder luxe dan waar wij wonen. We kregen dan ook nog een sapje aangeboden en de kleur zag er niet uit, maar het was wel lekker. Gelukkig want je kan dat dan moeilijk weigeren natuurlijk want die mensen hadden dat dan speciaal gemaakt omdat wij op bezoek kwamen.

Ik vond het een gezellige namiddag en tegen de avond zijn we dan terug naar huis vertrokken. Onderweg kwamen we langs de luchthaven en dan kwam het besef toch wel dat het nog maar een week was voordat ik de luchthaven terug zou zijn maar dan om naar huis te vertrekken. Nu besef ik echt dat het einde in zicht is. Wel raar want die 3 maanden zijn echt voorbij gevlogen, ik kan mij nog altijd goed herinnerden de dag dat wij hier aankwamen.

 

’s Avonds zijn we dan nog iets gaan drinken met een andere vrijwilliger want die was hier nogal alleen omdat we hier nu met kei weinig vrijwilligers zijn en de nieuwe pas komen tegen half mei. En aangezien wij dan nachten hadden konden we niet veel samen doen. Maar ik was behoorlijk moe aangezien we zaterdagochtend uit nacht waren gekomen en dus niet veel hadden geslapen omdat we optijd moesten opstaan omdat we naar de boerderij gingen. Ik was dus blij als ik mijn bedje terug zag.

 

Zondag zijn we dan naar Bagamoyo gegaan. Dat is een stad die hier 65 km vandaan ligt. We zijn naar daar gegaan met de dala-dala. Dat betekend 2 uur op een dala-dala zitten! Mijn poep deedt wel wat pijn na 2 uur want die busjes zijn niet zo comfortabele als onze reisbussen of onze lijn-bussen. Terwijl dat we aan het rijen waren was het dan hard beginnen te regen, maar echt gieten. We werden er even terug aan herinnerd dat het nog altijd regenseizoen is. Maar dan moesten we uitstappen, maar ik had het mij toch wel anders voorgesteld. Want in het begin vroeg ik mij echt af of wel er al wel waren. De stad was dus veel kleiner en armzaliger (als ik dat zo mag zeggen) dan daar wij in wonen. Aangezien het zo hard regende gingen we even schuilen onder een afdak en daar stonden nog allemaal andere mensen. En dan ineens hield een man uit een zak gewoon een kei grote slang boven. En wij natuurlijk allemaal gillen want het was echt een grote en die mannen maar lachen. Die hebben dat er zowiso voor gedaan want die wisten dat dat onze reactie ging zijn. En die man hield die slang ook echt vast percies of hij een konijn aan het knuffelen was. Echt te zot! We hebben dan toch maar besloten om de straat over te steken en te gaan schuilen in een van de lokale restaurantjes om daar te kunnen eten. Enkel van de straat over te steken waren we al goed nat om dus maar even te zeggen hoe hard het regent. Door de regen stond ook de straat in geen mum van tijd blank. Echt zot om te zien. En mensen begonnen hun motors te wassen met het water van de regen. Schitterend om te zien!! Gelukkig is het dan gestopt met regen tegen dat we gedaan hadden met eten en konden we de stad gaan verkennen. Haja, het water verdween ook weer snel van de straat eenmaal het gestopt was met regenen en het werd ook terug echt warm.

 

In de stad zijn we dan wat beginnen rond te lopen omdat we de weg niet kende. Zo zijn we door de kleine straatjes aan het wandelen en zijn we op zo een lokaal marktje uitgekomen. En ik vond dat dat er ook echt zo uit zag als op Tv. Na een tijdje wandelen zijn we dan een toeristische informatiecenter tegen gekomen, allé of als je dat zo kan noemen. Want dat was een klein kamertje met een bureau en 3 stoelen. Die man heeft ons dan wat uitleg geven en een plannetje. En dan hebben we beslist om op ons zelf te gaan verkennen want ze vroegen nogal veel geld voor zo een toer en we zouden dan ook moeten betalen om foto’s te maken. Geldkloperij dus. En die man beweerde ook dat als we foto’s maakte en iemand dat zag dat ze dan geld vroegen. Dus in het begin hebben we braaf geen foto’s gemaakt maar als snel kwamen we er achter dat er niemand iets om zou geven als we foto’s maakte en dat was ook zo.

We hebben zelf de weg goed gevonden en hebben mooi plaatsjes gezien. Voor het terug komen zijn we langs het strand terug gewandeld en dan kwamen we zo voorbij allemaal van die lokale vissers die hun vis net hadden gevangen en aan het proper maken. Ene had ook echt zo een kei grote lange vis vast. Dat leek ook wel op een slang. En natuurlijk vonden die dat leuk om naar ons te gooien omdat ze wisten dat onze reactie gingen zijn dat we gingen weg springen en gillen. Gelukkig was dat beest wel dood, maar toch was het nog eng.

 

Na een lange tijd wandelen waren we dan moe en zijn we nog iets gaan drinken in een lokaal cafétje. Daar hadden ze een Tv en zaten al die mannen te kijken naar de voetbal. En dat ging gepaard met de nodige reactie. Het is wel grappig om al die mannen zo samen voor de Tv te zien zitten. Nadien zijn we dan terug naar huis vertrokken want we hadden er nog een lange rit voor de boeg met de dala-dala. Moe maar voldaan ben ik dan thuis gekomen. Echt was echt dood op en ben dus ook snel in mijn bed gekropen.

 

Vandaag (maandag) zijn we dan eerst langs het kantoor van projects abroad gegaan om onze visum te laten verlengen zodat we zeker geen problemen gaan hebben om het land te verlaten. En dan nadien zijn we nog langs de mwenge-market gegaan. Daar hebben ze zo allemaal van die kleine lokale winkeltjes waar je souvenirs kunt kopen. Dat was een gezellig plaats langs een drukke straat. Ik heb daar dan mijn laatste souvenirs gekocht en dan nadien zijn we nog naar het strand gegaan. Echt genieten dus van onze laatste dagen. Ik besef ook maar al te goed dat nu zo alle de laatste keer begint te worden. Zo heb ik deze avond ook de laatste keer de was gedaan. Echt raar, maar toch dringend het ook nog niet helemaal goed door dat ik binnen 4 dagen naar huis vertrek.

 

Voor de rest van de week hebben we nog drukke plannen. Morgen gaan we eerst een presentatie geven aan de dokters in het ziekenhuis en dan nadien nog langs de aids-clinic om dan definitief dag te gaan zeggen tegen de vroedvrouwen. En de rest van onze kapje uit te delen als bedanking dat we zoveel van hen hebben mogen leren. Wat we in de namiddag gaan doen, weten we nog niet zo goed maar s avonds gaan we dan nog naar de African Danc met projects abroad. Ik hoop dat het deze keer wel door gaat want ben wel eens benieuwt naar wat dat gaat zijn. Woensdag gaan we dan nog een dagje genieten op het strand, dus dan moet het echt goed weer zijn! ’s Avonds gaan we dan waarschijnlijk naar de karaoke om onze laatste avond te vieren, want donderdag moeten we dan inpakken en gaan we ’s avonds met ons gezin uit eten. We gaan ze mee uit eten nemen om hen te bedanken voor alles wat ze voor ons gedaan hebben. Want we zijn echt in een super gezin terecht gekomen!! En dan vrijdag gaan we vroeg moeten opstaan om te vertrekken naar huis.

 

Dus mijn verhalen van de laatste dagen zal ik waarschijnlijk pas schrijven als ik terug ben in België want ik ge nu nog optimaal genieten van mijn laatste dagen hier!!

 

Tot binnenkort!

Annelies

Heeey!!

Ik weet dat ik ondertussen een paar weken niets van mij heb laten horen dus vandaar een update over de voorbije 3 weken. Het is een lang verhaal geworden dus ik zou zo zeggen neem u tijd als je het wilt lezen.

Vorige week zondag (15/4) hebben we dan nog wat voor school gewerkt want we moesten maandag een nieuwe stageboekopdracht afgeven. In de namiddag zijn we dan nog naar flirtease omdat je daar ook wel goed kan werken voor school en gratis internet hebt. We hebben er dan natuurlijk ook nog een lekker dessertje gegeten want daar hebben ze echt de beste dessertjes.

Maandag begon dan een nieuwe week stage en deze week hadden we vroege’ s. Er stonden heel veel lokale studenten op de verloskamer en ook nog eens heel wat dokter-stagairs. Dat zorgde er voor dat er totaal geen overzicht meer was op de verloskamer voor mij want iedereen was bezig met vanalles en ik vond er nergens structuur in. Dus ik ben mij dan maar gaan bezig houden met taakjes zoals opruimen en het proper maken van de instrument. Dat betekend kocher per kocher proper maken met een tandenborstel :o Maar ik heb die dag nog wel 2 bevalling kunnen doen en gezien van de rest van de week is dat veel.
Want de studenten zijn de rest van de week blijven komen met als gevolg dat het altijd zo druk was en ik er geen overzicht over had. De studenten willen natuurlijk ook graag allemaal bevalling doen dus voor de rest van de week heb ik dan bijna geen bevalling meer gedaan. Op zich was het dus niet zo een hele leuke week op de verloskamer omdat ik er niet zo veel kon doen.

Gelukkig moesten we dan op donderdag niet naar het ziekenhuis omdat het medical outreach was. Die afwisseling kwam voor mij op het juiste moment want ik begon het stilaan wat beu te geraken in het ziekenhuis.
Voor de medical outreach zijn we naar een lagere school gegaan. We zijn daar naartoe gegaan met onze persoonlijke dala-dala die projects abroad voor ons had geregeld. Het was de kleinere versie van een dala-dala. We moesten een tijdje rijden en na een tijdje gingen we van de verharde weg af en reden we echt op een zandweg met hobbels en bobbels. Soms dacht ik echt sebiet zitten we ergens vast ofz. En ik had ook het gevoel dat we steeds meer en meer in de middel of nowhear kwamen. Er zag dat de huisjes er kleiner op werden en ik zag ook mensen met emmers lopen die ze gingen vullen aan een kraantje dat waarschijnlijk voor gemeenschappelijk water zorgde.

Maar na een rit die ik toch wel de moeite waard vond omdat je zo weer eens een ander stuk van de stad zag, kwamen we aan bij de school. Deze keer kwamen de kinderen niet zo extreem op ons afgelopen als de vorige keer. Maar we hadden natuurlijk toch wel een stuk of 30 kinderen rond ons staan en ze vonden het allemaal geweldig om op de foto te staan.

We moesten terug 2 klassen nakijken van kinderen rond de 7 jaar. Eerst werd er door een verpleegster die meekwam van het ziekenhuis uitleg gegeven aan de kinderen over de pilletjes die ze gingen krijgen van ons. We gaven hun iets tegen de wormen en vitamines. We moesten die tabletjes in de monden van de kinderen steken en die deden allemaal braaf hun mond open. Dat was wel een grappig zicht.
Nadien moesten de kinderen om de buurt naar voor komen. We vroegen dan hun naam en leeftijd om dat op een papier te kunnen schrijven om dan nadien daar onze ondervindingen van de huid en tanden bij te schrijven. Om hun naam te weten namen we altijd een schriftje uit hun boekentas omdat de namen schrijven niet zo gemakkelijk is omdat die allemaal moeilijk namen hebben vind ik. En dan nog moeilijker was hun leeftijd te weten te komen. Wat als je gewoon het woordje leeftijd (umri) in het Swahili zegt dan verstonden ze het niet echt. Dus gelukkige waren er mensen mee die bij projects abroad werken en van hier zijn die het dn konden vragen. Als we die informatie te weten waren gekomen dan keken we naar de huid of er geen nfecties waren en naar de tanden om te zien of er gaatjes waren. Het viel mij dat de tanden er bij deze kinderen beter uitzagen dan bij de kinderen van de vorige school.

Nadat we deze 2 klassen dan hadden gedaan zijn we terug richting huis vertrokken. En als we vertrokken dat liepen die kinderen echt allemaal achter onze dala-dala aan. Onze persoonlijke dala-dala heeft ons dan op mwenge afgezet zodat we daar een dala-dala konden nemen richting posta. Want we gingen in posta samen met nog andere vrijwilligers naar de medische winkel gaan om te zien wat Signe en Astrid konden kopen van hun geld dat ze hadden ingezameld om te doneren aan het ziekenhuis. We hebben wel een hele tijd gewandeld tegen dat we die winkel hadden gevonden want iedereen stuurde ons een andere kant uit. Maar uiteindelijke hadden we een man gevonden die wist waar het was en met ons helemaal is mee gelopen en dat was echt wel een stukje. Vond het wel lief dat die dat deed! We kwamen net optijd aan in de winkel want het begon te regen.
Wanneer ze beslist hadden om wat ze wilden hebben, wilden we dan nog naar een straat gaan we allemaal kanga’s verkochten. Maar eerst zijn we iets gaan eten in een lokaal restaurantje want we hadden echt wel honger. Als je in die lokale restaurantjes eet dan ben je bijna geen geld kwijt. Ik verschiet er elke keer weer van hoe goedkoop dat is tegenover bij ons.

Nadien hebben we dan weer een eindje gewandeld om de straat met de kanga’s te vinden. Na weer wat te hebben gevraagd waar het was, hebben de weg gevonden en kwamen we inderdaad in een straat waar ze allemaal zo van die kleine winkeltjes hadden waar ze kanga’s verkochten. Echt zot veel bij elkaar!! Wij hebben er dan 4 dezelfde kanga’s gekocht om voor de vroedvrouwen zo van die haarkapjes van te maken die ze ook op het ok dragen. Want eingelijk zouden ze die hier moeten dragen maar dat doen ze niet. Dus wij hopen dat ze die dan gaan dragen als ze van ons er leuke krijgen in een vrolijk stofje van kanga.

Nadien waren we dan allemaal wel moe van een hele dag rondlopen in de stad en hebben we de dala-dala richting ons huis genomen. Ik was wel blij dat we zo eens door de stad hebben gelopen want daardoor heb ik nu een heel groot deel van het stadcentrum gezien wat wel leuk is. Want we zijn in veel verschillende buurten geweest.

Vrijdag voormiddag zijn we dan naar de lagere school gegaan waar er 2 vrijwilligers les geven en we ook al eens klassen waren gaan schilderen met een dirty day. Deze school was op wandel afstand van ons thuis dus dat was wel gemakkelijk. We zijn naar de school gegaan omdat die een sportdag achtig iets hadden georganiseerd. Wij als mzungu’s (blanken) gingen dan voetballen tegen de kinderen van die school. Die kinderen waren echt met veel meer en het terrein lag ook nog eens in de vlakke zon. Maar de kinderen waren echt wel heel goed, ook de meisjes. Ik kon de bal niet echt van hun afpakken. Nu snap ik ook waarom alle Belgische veotbalploegen Afrikanen opkopen om bij hun te komen spelen. Ondanks dat het wat te warm was voor mij om zo te lopen was het wel leuk om te doen. En blijkbaar waren wij gewonnen :p
Nadien zijn we dan nog naar het ziekenhuis gegaan en daar was het deze keer rustig want er waren geen lokale studenten. Dat was wel leuk want daardoor was er terug meer overzicht en kon ik mee terug nuttig maken en nog een bevalling doen.

’s Avonds zijn we dan gaan eten in flirtease als afscheidsetentje van vrijwilligers die naar huis vertrokken dit weekend. Iedereen vertrek nu stilaan richting huis dus dat betekend dat zo goed als al onze vrienden hier vertrokken zijn tegen eind april. We gaan dan ook met helemaal niet meer veel vrijwilligs hier zijn. Maar blijkbaar komen er in mei nieuwe mensen aan. De avond was gezellig en ik had weer een lekker dessertje!
Na het eten zijn we dan nog iets gaan drinken in een cafeetje en we gingen daar naar toe met een badaji. We waren net allemaal ingestapt en we wilden vertrekken en op dat moment rijdt die badaji met het draaien in een put waardoor dat wiel in die put komt te zitten en wij zo helemaal scheef zakken. Je had echt het gevoel dat die ging vallen op zijn zij. Wij er snel allemaal uit en mijn hart ging nogal te keer. Maar gelukkig had niemand van ons iets, maar nu heb je altijd het gevoel dat je opzij gaat vallen als die te veel door putten enz rijdt. Nog iets gaan drinken was wel gezellig en dan nadien zijn we naar huis gegaan.

Zaterdag (21/4) was het dan een dag om even niks te doen en zijn we naar White sand gegaan. Dat is zo een hotel waar je het zwembad mag gebruiken en het strand. Het weer was wel ideaal want de zon schijn en af en toe kwam er eens een wolkje waardoor en ook niet te warm werd en het windje was goed om niet oververhit te geraken. Zo een dagje niks doen kwam wel goed uit.

Zondag (22/4) hebben we dan in de voormiddag aan onze IPSIG opdracht gewerkt. Omdat we die week in België niet konden meedoen omdat we toen als in het buitenland zaten moeten wij daar nu een vervangopdacht voor maken. Gelukkige ging die nog wel redelijk vooruit. Tegen de namiddag waren we het werken dan bij en hadden we ook weer nood om naar buiten te gaan. Ik kan hier zo geen hele dag binnen zitten en heb altijd zo het gevoel dat ik toch nog iets moet gedaan hebben. Misschien is dat ook wel omdat we hier echt niet veel plaats hebben omdat we op een appartement wonen.
Daarom zijn we dan maar naar Slibway geweest. We zijn daar op dat marktje naar de kleine winkeltjes gaan kijken en wat souvenirs gekocht. Nadien zijn we daar dan nog iets gaan drinken en konden we de zonsondergang zien. De zonsondergangen hier zijn toch echt wel mooi, vooral de kleuren die je dan kan zien zijn echt de moeite vind ik. Bij ons kan je toch niet zo van die zonsondergangen zien.

Maandag (23/4) begonnen we dan weer aan een week stage en we hadden terug vroeges. Jammer genoeg waren er ook deze week weer veel te veel studenten. En deze week had ik echt helemaal het gevoel dat je niet meer wist waar te beginnen. Ik vind het ook jammer dat die studenten niet echt zo vriendelijk tegen ons zijn en dat je soms het gevoel hebt dat er moet worden gevochten om een bevalling te kunnen doen. Daar had ik geen zin in, dus heb ik nog een dag naar de raadpleging gegaan om daar te gaan helpen want daar stonden geen studenten. En de andere dagen heb ik mij dan rustig bezig gehouden op de verloskamer en het werk gedaan waar geen studenten mee bezig waren.

Dinsdagavond (24/4) was er dan een activiteit met projects abroad en deze keer gingen we samen iets eten.
We zijn dan naar seacliff geweest en daar heb je een plaats waar je op een terras zit en daar rond zijn allemaal verschillende restaurant en je kan dan van al die hun menu’s kiezen. Dus zo kan je dan kiezen tussen spaghetti, pizza, mexiaans,… Dat was wel een gezellig plaats en ook helemaal niet zo duur. Nadien hebben we daar dan nog wat zitten praten en dan zijn we terug naar huis gegaan.

Woensdag (25/4) heb ik nog eens een bevalling kunnen doen. De bevalling ging nu wel niet zo heel vlot want het hoofd wilden niet goed geboren worden, maar uiteindelijk is het dan wel gelukt en waren zowel de mama als de baby goed.
Eva en Astrid waren op de raadpleging gaan helpen vandaag en ineens komt Astrid naar mij om te vertellen dat er een boom recht op het gebouw was gevallen waar zij zaten. Want sinds dat er die ene keer een boom was om gevallen en bijna op de verloskamer zijn ze al heel de week al de bomen in de buurt van de gebouwen aan het wegdoen om te voorkomen dat er dus een boom op een gebouw zou vallen en dat er iemand gewond zou geraken. Maar blijkbaar hadden ze dus een inschattingsfout gemaakt en is de boom terecht gekomen op de raadpleging. Ik was toch wel blij dat er enkel schade was aan het gebouw en dat er niemand gewond was geraakt.

Na onze Shift ben ik dan samen met Eva en Alex (dat is een Vrijwilligster van Engeland die ook in het ziekenhuis werkt) naar posta gegaan omdat we onze tickets gingen komen voor de ferrie naar Zanzibar. Want we hadden besloten om nog eens een weekendje te gaan. Jammer genoeg ging Astrid niet mee. Eerst zijn we nog langs het postkantoor gegaan omdat Eva een pakje wilden versturen naar België. En dan nadien zijn we dan naar het kantoor geweest van de ferrie en onze tickects gekocht. Voor dat we terug naar de dala-dala wandelde zijn we nog even in dit Sint-Josefs kerk binnen geweest en ik vond dat die wel hard leek om een kerk van bij ons. Alleen hadden ze felle kleuren gebruikt om die muren te schilderen en dat vond ik niet echt zo mooi.

Wanneer we dan terug thuis kwamen zijn we nog met Eli (de meid van het gezin) naar de naaier geweest omdat we uit Kanga’s zo van die haarkapjes willen laten maken voor de vroedvrouwen als bedanking. Ze zouden die eigenlijk moeten dragen, maar dat doen ze niet. En nu hopen wij dat als we hun er vrolijke geven ze die wel gaan dragen. De naaier was hier in de buurt, maar die kon geen Engels dus hebben we eerst proberen uit te leggen wat we wilden aan Eli, maar die haar Engels is ook echt niet goed en zij heeft dan met de Naaier gesproken. Dinsdag zouden ze normaal klaar zijn dus ik ben eens benieuwt of het is geworden wat we willen.

Donderdag (26/4) was het hier een feestdag en daarom waren er dus geen studenten. Het was dan ook nog druk dus dat was wel leuk om zo nog eens goed bezig te kunnen zijn omdat dit al weer lang geleden was. Ik heb dan 2 bevalling kunnen doen waarvan 1 op de grond omdat er geen bedden vrij waren wegens de drukte. Gelukkig waren mijn baby’s goed na de geboorte!

In de namiddag ben ik dan jammer genoeg geconfronteerd geweest met de sterfte van een mama. Voor de gene die het verhaal niet willen lezen, kunnen dan best even dit stuk overslaan.
Er moest er een vrouw worden getransfereerd naar het nationale ziekenhuis en ik mocht mee met de vroedvrouw, maar net voor dat we wilden vertrekken ging het dan toch niet meer door omdat de sectio in ons ziekenhuis ging plaats vinden. De reden van de transfer was dat er geen plaats was op ons OK, maar er was dan toch ineens plaats vrij gekomen. Dus ben ik dan maar mee naar het OK gegaan. Wanneer ze begonnen aan de sectio vond ik al dat er meer bloedverlies was dan normaal en ik vond ook dat het kind op een nogal vreemde manier uit de buik werd gehaald. Maar ik heb daar allemaal niet te lang bij stil gestaan omdat ik een levenloos kind in mijn armen kreeg. Ik kon jammer genoeg niets meer voor het kind doen want het was al gestorven in de buik. Wanneer ik terug kwam in het OK om dit tegen de dokter te zeggen vertelde hij dat dit kwam omdat er een baarmoederruptuur was (dit houdt in dat de baarmoeder gescheurd is; dit komt niet vaak voor). Dat verklaard waarom de baby gestorven was omdat die daardoor geen zuurstof meer kon krijgen en ook waarom er zoveel bloedverlies was. Door het vele bloedverlies was de mama in shock gegaan en ik had toen toch wel schrik dat de mama hierdoor misschien ging sterven. Maar tegen dat alles gehecht was hadden ze bloed kunnen gaan halen in het labo en werd mevrouw terug op een ander bed gelegd. Op dat moment had ik wel het gevoel dat het misschien dan toch nog wel allemaal goed kon komen met mevrouw ook al zag ze er echt niet goed uit.
De verpleegsters van het Ok brachten dan mevrouw weg en ondertussen ging ik helpen bij de volgende sectio. Tegen dat die gedaan was kwam Eva naar het OK om te vertellen dat die vrouw was gestorven nog voor dat ze op de verloskamer was aangekomen (de vrouwen worden naar de verloskamer gebracht waar ze de eerste 12 uur blijven en dan worden ze gebracht naar de post-sectio ward). Ik voelde mij op dat moment even niet goed want had in het begin het gevoel dat dit kon gebeuren, maar had dan toch terug hoop gekregen omdat ze bloed zou krijgen enz. Op dat moment besefte ik niet goed wat er allemaal gebeurd was, maar had er wel een slecht gevoel bij want ik had zowel een dode mama als baby en dat is het laatste wat je als vroedvrouw wilt.
We zijn toen maar naar huis gegaan en ik had toen geen zin om iets te doen, maar we hadden beloofd om ’s avonds iets te gaan eten want Signe vertrok in het weekend naar huis. En ik wilde daar ook echt wel bij zijn omdat we ondertussen wel goede vrienden waren geworden met Signe en ik daar echt wel afscheid van wou nemen. Misschien was het niet zo slecht dat ik was gegaan want dan kon ik mijn gedachten nog wat verzetten.

Het afgelopen weekend zijn we dan naar Zanzibar gegaan. Ik had echt wel nood aan wat ontspanning want de laatste weken begon ik het wel zwaar te krijgen op de verloskamer. Ik heb het gevoel dat alles zo wat te veel begint te worden en zeker na het voorval van donderdag. We zijn terug naar de zelfde plek geweest als vorige keer. Maar deze keer was het dus regenseizoen en dat was jammer genoeg ook te merken op Zanzibar want we hebben toch best veel regenen gehad. En als het niet regende was het bewolkt waardoor we niet zo heel veel op het strand hebben gelegen. Maar zo eens even niets doen was wel welkom. ’s Avonds waren er dan weer zo van die strandfeestje en die waren wel leuk. Ik vond het ook zalig om zo ’s avonds in de hangmat te kunnen liggen.

We zijn ook nog een stowntown gaan bezoeken en deze keer hebben we dat gewoon op ons zelf gedaan en we hebben toch goed de weg kunnen vinden. Want stownown is eigenlijk helemaal niet zo groot. En ik kon mijn nog best goed oriënteren van de vorige keer dus dat kwam ook wel goed van pas. Maandag voor dat we naar huis vertrokken zijn we ook nog naar de schildpadden gaan kijken. Dat was in een dopje verder en we zijn daar met een taxi naar toe gegaan. Maar onderweg was het dan echt hard aan het regenen en dat was zo een afgelegen dopje met enkel zandwegen, dus door al de regen lagen daar echt grote plassen en moesten we daar door rijden met de auto. Maar we zijn er goed geraakt.

Waar die schilpaden zaten was zo een stuk van de zee dat wel was afgesloten en daar zaten dan allemaal van die kei grote waterschildpadden die verstrik waren geraakt in de netten van de vissers en dan naar daar werden gebracht. En 1 keer per jaar laten ze die dieren dan terug vrij. Ik vond het wel cool om die zo van dicht bij te kunnen zien en ik heb ze zelfs eten (wier) mogen geven  Ze hadden er in een apart bad nog kleine waterschilpadden zitten ongeveer ter grote van onze schildpad (voor de geen die weten hoe groot die zou zijn).
Ik had er nu eerlijk gezegd wel wat meer van verwacht maar toch vond ik het wel de moeite waard om te gaan kijken want het plaatsje was echt mooi ook al regende het en ik vond het gewoon cool om die grote waterschildpadden van zo dicht bij te kunnen zien.

In de namiddag zijn we dan terug richting Dar vertrokken met de ferrie maar omdat het zo hard regende waren er dus ook echt hoge golven waardoor onze boot nogal hard wiebelde en soms ook zo vaak hard terug neer kwam op het water. Na een tijdje begon ik mij zelfs al niet zo goed meer te voelen en ik heb daar normaal nooit last van. Maar rond ons begonnen vaak de mensen te gillen als de boot te hard neer kwam en die keken dan ook allemaal zo rond waardoor ik in het begin zo iets had van wat is er gaande en ook omdat je zo niets verstaat van wat er gezegd wordt denk je dat er iets mis is. Maar ze blijven dat doen en toen had ik door dat dat was omdat die waarschijnlijk schrik hebben omdat veel Afrikanen ook niet kunnen zwemmen. Er was ook een vrouw die waarschijnlijk een paniek aanval had en gelukkig hadden ze zakjes uitgedeeld want je hoorde ook mensen overgeven. Ik was dus echt blij als ik van de boot kon. En dan moesten we nog met de taxi naar huis en natuurlijk was er weer veel file. Ondertussen kijk ik er al niet meer van op als we gaan spookrijden want dat verwacht je bijna dat dat gedaan wordt als het zo een grote file is. Dus ik ben toch het verkeer van hier gewoon geworden en zal het nog raar vinden als we in Beglië terug allemaal braaf staan te wachten in de file.

Ondertussen begint het einde wel te korte en ben ik binnen minder dan 2 weken al terug thuis. Dat gaat toch nog wel raar zijn denk ik. Langs de ene kant kijk ik echt wel uit om terug naar huis te komen, maar langs de andere kant ga ik het ook wel moeilijk vinden om hier te vertrekken en ga ik ook nog veel dingen missen. Deze week doen we nog 4 nachten en dan zit onze stage er op. En dan hebben we nog een weekje vrij om leuke dingen te doen hier. Dus hopelijk begint het nu terug wat mooier weer te worden zodat we nog optimaal kunne genieten van onze laatste dagen hier.

Zo nu zijn jullie weer op de hoogte van mijn gebeurtenissen van de afgelopen weken.

Groetjes!
Annelies