Gisteren drong het opeens tot me door: ik heb vanaf vandaag nog maar 2 weken hier... 2 weken! De tijd is ZO snel gegaan.. Op dit moment wil ik echt absoluut nog niet weg en ik wil ook echt geen afscheid nemen van al die ontzettend lieve kinderen op de creche.. Elke ochtend als ik binnen kom stormen ze op me af om me te knuffelen en als ik 's middags weer weg ga vragen ze standaard 'But will you be back tomorrow teacher?'. En over 2 weken moet ik dan zeggen 'No, I'm going home' (denk: dramatische scene, veel tranen en een emotioneel afscheid). Huilen doet bijna iedereen hier trouwens, als ze voor de laatste keer op de creche zijn. Maar het grootste deel van mijn tijd hier ben ik ook bij de kinderen, dus zo gek is het niet. Maar goed, nog 2 weken te gaan!

Na de spannede Garden Route had ik deze keer een vrij rustige week en weekend. Ik heb nu ook het idee dat ik alle hoogtepunten van Kaapstad wel heb gezien (behalve Robbeneiland, maar dat is al gepland voor volgend weekend), dus ik vrees dat het bloggen ook wat saaier wordt. Vaak ga ik 's middags naar het strand of naar Kaapstad, beetje winkelen, rondlopen, wat drinken. En soms doe ik lekker helemaal niets en blijf ik gewoon thuis bij mijn gastgezin.

Vorige week woensdag zijn we met een groep van 35 vrijwilligers naar downtown Kaapstad gegaan en hebben we met z'n allen burgers gegeten (de dapperen onder ons een struisvogel burger) en daarna cocktails gedronken. We hebben ondertussen onze vaste taxi naar huis, genaamd 'Papa Africa'. Een hele gezellige local die een tv scherm in z'n taxi heeft, waar constant vrolijk Afrikaans dansende mannen op te zien zijn. En hij is ook nog eens goedkoper dan alle andere taxi's die we hebben gehad. Minder fijn zijn z'n constante flirtpogingen en opmerkingen over onze goude haren en stralende ogen. Maar we wisselen gewoon af wie er voorin moet zitten, dan valt het prima te doen.
Ook op donderdag kwam hij ons weer ophalen, na een avondje uit in Springboks, het cafe waar alle vrijwilligers komen + gelukkig ook heel veel locals. Alcohol is hier heel goedkoop, maar in Springboks was het echt extreem! Je kon een 'mohito jam jar' krijgen, wat inhield dat je een 1 liter jampot kreeg vol met mohito, voor maar liefst 25 Rand (ongeveer 2,50 in euros..) en dat was nog niet eens het goedkoopste! Helaas is de taxi naar huis weer meer volgens de Westerse prijzen, dus uiteindelijk is een avondje uit niet heel veel goedkoper dan in Nederland. Ik mis mijn fiets!
Na deze heftige uitgaansavond was opstaan de volgende ochtend een stuk zwaarder dan normaal. En de knuffels van de kinderen en eindeloze high-fives kon ik ook iets minder goed hebben dan normaal. Maar ook deze dag overleefd en 's middags lekker buiten in het zonnetje een boekje gelezen, bijkomen moet kunnen!

Zaterdag gewoon weer vroeg opgestaan om rond 9 uur bij de ‘Old BisquitMill’ te zijn, half uurtje met de trein. Daar is elke zaterdagochtend een grote markt, met vooral heel veel lekker eten! We hebben eerst heel veel rondgelopen, omdat we niet konden kiezen wat we wilden eten. We kwamen ook langs de ‘Frying Dutchman’, een kraampje waar ze poffertjes, kroketten en bitterballen verkochten! Het was nog een beetje vroeg voor een Oud-Hollandse kroket, maar ik heb wel de poffertjes gekocht, waren heel lekker! We zijn er de hele ochtend geweest en hebben ons vol gegeten met allerlei te lekkere dingen. Op de terugweg zagen we opeens een schedel van een koe liggen, gewoon op straat, vlak naast de stoep. Als echte toeristen er  verbaasd naar staan staren en er foto's van gemaakt, maar de lucht die er vanaf kwam was echt verschrikkelijk dus toch maar snel doorgelopen. Daarna Daarna zijn we verder gegaan met de trein, richting Kaapstad. Daar hebben we souvenirs geshopt op Long Street en zijn we nog naar 2 andere marktjes geweest. Dagje goed geld uitgeven dus!

Op zondagochtend ben ik met mijn gastgezin meegegaan naar de kerk. Alle andere vrijwilliger waar mee ik samen woon zijn ook gelovig en ik vond dat ik het eigenlijk wel een keertje moest meemaken. En het was een hele ervaring. Iedereen kent elkaar daar, dus wij werden vielen nogal op en werden dus voorgesteld en moesten gaan staan. Heel verhaal over ons vrijwilligerswerk en hoe goed we bezig waren, best leuk om zo te horen (want iedereen om je heen ziet het als gewoon). De sfeer was echt heel relaxed, er was een band en een gospelkoor, dus het was echt heel leuk om bij te zijn. Het is vooral heel vrolijk en iedereen danst en zingt mee. Na de kerk hadden we een voor de familie traditionele zondagslunch. Omdat het ontzettend regende die dag en ik heel verkouden was/ben, ben ik voor de rest van de middag op de bank gekropen en heb ik films gekeken. Rustig maar leuk weekend dus :)

Maandag op de heenweg naar werk heeft onze chauffeur een hond aangereden, z’n gejank was echt hartverscheurend… heel zielig. Reactie van de mensen op straat was best heftig, mensen begonnen te schreeuwen en renden achter de auto aan. Maar het moest eigenlijk wel een keer gebeuren, want er zijn hier bijna meer honden dan mensen (vergelijk het met duiven in Amsterdam) en ze zijn nergens bang voor, wijken nooit uit voor auto's, maar rennen er juist blaffend achteraan. Verder ben ik vandaag met de kinderen naar een park geweest. Niet het park hier om de hoek, maar eentje verderop. Ofterwel: een wandeling door de sloppenwijk. Ik vond het eigenlijk best leuk om te lopen, zag eindelijk wat meer van de sloppenwijk. Wel schokkend om te zien hoe de kinderen hier tussen al het afval spelen, maar tegelijkertijd is het iets wat ik al vaker gezien heb, alleen van afstand. Eenmaal bij het park bleek er een vakantie programma aan de gang te zijn, dus het was veel te druk. Uiteindelijk eventjes gespeeld, maar na 10 minuten weer terug gelopen. Toen de kinderen in bed gelegd en daarna werd ik al weer opgehaald.

Zometeen ga ik naar Simon's Town, het vissersdorpje waar pinguins rondlopen! Dus weer een leuk toeristisch uitje :). Dit weekend ga ik me wat meer als een local gedragen, want mijn gastgezin neemt me mee naar een rugby wedstrijd! Ze zijn dol op sport en ik heb al heel wat wedstrijden op tv gezien, dus ben benieuwd hoe het is om er live bij te zijn!

Tot blogs :)

 

Conor Ford

Building, 3 months. Nationality: Irish

Having always felt drawn to South Africa, Conor Ford (19) took the opportunity of a gap year, and decided to come to Cape Town with Projects Abroad to do something really worthwhile; the Building Project.

Arriving alone, and with no building experience, Conor wasn’t sure what to expect. Under the guidance of Projects Abroad’s building manager, Deen Singh, Conor has helped build another phase of an eco-friendly community centre – a first of its kind in the township of Overcome Heights.

Conor used his eagerness to learn, positive nature and motivation to get the most out of his project, and it didn’t take long before everyone heard about this great volunteer at the building site. Conor has been involved with the community around his project, interacting with the children and getting to know the local residents.

“It has been such a great experience, making new friends, laying a few bricks, mixing some cement and building myself into a better person - well, a little better at least!” – Conor 

We loved having Conor at our project, and he is an inspiration to anyone coming to volunteer. There is no doubt he is a true Volunteer of the Month

 

 

Above: Conor on the building site.

 

 

Kitty Kukreja

Human Rights, 2 months. Nationality: Thai

Having finished her first year of Law at the University of Queensland, Kitty (25) wanted to gain some experience in her field. In her two months at the project, she has become an outstanding addition to the staff and is one of the few that has ever received a ‘commendation’ award. 

At the Human Rights project, Kitty has had the opportunity to take on multiple responsibilities for both the Legal Services and Social Justice divisions. Kitty has been responsible for legal research as well as client consultations, drafting legal opinions and law investigations for cases that involve refugee, child custody and Human Rights violation issues. Furthermore, she attended legal clinics in local townships and has assisted our Human Rights lawyer in preparing for court. “The days I got to spend at court were truly amazing”, says Kitty.

The experience at the Human Rights Office has helped Kitty prepare for her future: “I learnt so much from this project that it is hard to put into words. There were always new challenges to face and was always more to learn. My ultimate goal is to work for the United Nations and this entire experience was exactly what I needed”, she says.

PAHRO’s Legal Service Coordinators Maria and Sanjay were so impressed by Kitty’s work they gave her ‘commendation’, the highest award you can receive from the Human Rights Project. We are grateful for her dedication and great participation in the project, she is a true Volunteer of the Month!

Head of Global Information Office – Mark Wijsman

Below: Kitty working on some legal cases.

Rik Posthuma, 19 jaar, was sinds maart een vrijwilliger bij Projects Abroad. Hij had zich in totaal voor 3 maanden bij ons aangesloten en heeft daarin deelgenomen aan twee projecten, het Human Rights project en het surf project in Kaapstad, Zuid-Afrika. In beide projecten heeft Rik zich met zijn inzet en betrokkenheid erg positief onderscheiden.

 

Als werknemer bij PAHRO (Projects Abroad Human Rights Office) assisteerde Rik twee advocaten in het behandelen van een verscheidenheid aan zaken met betrekking tot mensenrechten. Hij heeft geholpen zaken op te stellen, onderzoek gedaan naar Zuid-Afrikaans en Vluchtelingen Recht en regelmatig contact gehad met cliënten. Deze cliënten komen naar PAHRO omdat ze zelf geen middelen hebben om bepaalde zaken aan te kaarten, en de advocaten en vrijwilligers helpen bij het opstellen en aanvechten van zaken met betrekking tot onder andere vluchtelingenrecht, huiselijk geweld of verkrachting. Daarnaast biedt PAHRO een ‘social justice’ zijde, die vrijwilligers de mogelijkheid geeft workshops te organiseren in een jeugdgevangenis en in townships, het parlement bij te wonen en een rechtsproces na te bootsen met lokale jongeren.

 

Op het gebied van ‘social justice’ heeft Rik zich intensief bezig gehouden met Bonnytoun, een jeugdgevangenis met 120 jongeren van 12-17, die in afwachting zijn van een proces of veroordeeld zijn voor een misdaad. Hier heeft hij een workshop georganiseerd over xenofobie, en door middel van het interactief betrekken van de jongeren een goede boodschap over kunnen dragen. PAHRO doet wekelijkse bezoeken aan Bonnytoun en de andere projecten en vrijwilligers krijgen de mogelijkheid om aan alle projecten deel te nemen.

 

Het surfproject betrekt kinderen uit de townships in een initiatief om ze na schooltijd met surflessen van de straat te houden en ze naast een gezonde portie lichaamsbeweging de noodzaak van teamwork, regels en discipline bij te brengen. Als vrijwilliger fungeerde Rik als rolmodel voor deze kinderen en heeft hij zich met veel passie ingezet om ze niet alleen voor de surfsport te enthousiasmeren, maar ook met meer energie en motivatie naar school te laten gaan. Dankzij een sponsorloop in Apeldoorn heeft hij voor vier kinderen een surfboard kunnen kopen, een lokale school van nieuw sportmateriaal kunnen voorzien en een transportbus van de surfschool kunnen opknappen.

 

Vrijwilligers als Rik kunnen een groot verschil maken in een korte tijd en wij zijn dankbaar voor zijn ambitie en betrokkenheid in beide projecten. Op de surfschool heeft hij dagelijks een glimlach op de gezichten van de kinderen kunnen toveren en een geweldige portie enthousiasme over kunnen brengen. Daarnaast heeft hij zich op PAHRO hard ingezet om de strijd voor de mensenrechten in Zuid-Afrika voort te zetten en daarmee een leerzame en praktische ervaring opgedaan in de wereld van het recht.

I’m sitting in my room drinking tea while outside it’s raining buckets. I think I need to invest in a pair of galoshes this week. Winter is in full effect here in Capetown: that means cold and wet and wearing lots of layers both indoors and out.

 

My workload is ever increasing as new clients come to the office daily to share with us their burdens and ask for help. Last week I was assigned an unlawful eviction and rape case and spent my time writing letters and making phone calls on their behalf. Making calls is always frustrating because there is no such thing as a directory in South Africa; you start with a number and call around to about 100 different people until you find the right one. Offices move and numbers change so frequently here that this seems to be the norm. Thankfully, Google has been very useful. I’ve also been helping to prepare a case that goes to trial in the next few weeks. One of our clients is charged with assault, we believe wrongly, so I’ve been looking at it through the prosecutor’s lens to see how we can strengthen the defense. Basically, I’ve been studying South African criminal law and building a case against our client with the hope that we may be able to anticipate the prosecutor’s argument.

 

Every Tuesday and Wednesday we do a free Legal Clinic at one of the poor townships in the area. People in these communities have few resources and lots of problems so volunteers from our office go to pick up new cases and meet with clients on existing ones. This week we went to Manenberg. My partner and I saw a few clients but one had a particularly sad story. She was a 63-year-old woman whose legs had been amputated without her permission. Apparently, she was meant to have a by-pass surgery and when she woke both her legs were gone. Now she is in a wheelchair and living on the top floor of a building and cannot find anyone to switch apartments with her so she can be on the bottom floor. Since she is without family she has to pay people in her community to help her in and out of her home. What can one even say to that? When we go back in two weeks we will have her sign a power of attorney so I can call the hospital on her behalf and try and get her medical record and see what actually happened. Hopefully, we can take it to trial and perhaps win a settlement on her behalf, or at the very least get her moved to a downstairs apartment. I doubt it will be resolved before I leave though. Things move incredibly slowly here.

 

Last week wasn’t all work though. You have to let off steam when you deal with crappy situations all day. On Monday a group of us went to this great African restaurant where they serve samples from all over the continent and do traditional African dancing. It was amazing food and I got to try ostrich and springbok meat, both very tasty. Yesterday, some of us went to what’s called the Old Biscuit Mill for lunch. It is by far the best place I’ve been yet. All of my foodie friends back home would have been in heaven there. It is sort of like a big farmer’s market but with high quality food stalls of every kind: Thai, Italian, Spanish, African, desserts, etc. and restaurants, and shops. It is so big and there is so much to eat that you just stuff yourself until you can’t move. Seriously, some of the best food I’ve ever had. I think this will become a new Saturday tradition. There is just too much left to try. Continuing on the food track, today we immersed ourselves in the South African experience known as braai. Braii is basically another word for BBQ but this is no regular BBQ. About 15 of us went to a ‘restaurant’ called Mzoli’s; it’s really just a ton of tables in a large tin shed with music and a DJ. All they serve is meat so you have to bring in everything else: utensils, plates, any other food and drink. You go up, pick out your meat, and they BBQ it with this amazing marinade and bring it to your table. We had a huge bucket of meat (chicken, sausage, beef, lamb) and no utensils so it was seriously like we were cavemen, eating with our bare hands and fighting over the spoils. And this place was hopping: music, dancing, people doing crazy things. It is the place to be on the weekend and full of locals so you really get a feel for South African culture.

 

There is so much more I could write about but this post has been long enough so I’ll say cheers for now. Oh, and I've been having a hard time adding photos to these posts so check me out on Facebook to see my adventures. 

Souvenirs de notre séjour au coeur de la réserve :

Que d'aventures !!!

Les 10 premiers jours ont été très durs suite à un groupe aux comportements irrespectueux et loin de nos valeurs, de ce que l'on peut attendre de jeunes gens à priori dans une démarche de volontariat. A la limite d' abandonner, quelques départs, l'arrivée d'autres personnes, un demi groupe recomposé, une complicité qui redonne du plaisir dans la vie sur le camp et les activités ... 

Cette expérience a donc été riches en évènements et relations humaines, pouvant ainsi passer du pire au meilleur en quelques jours, coupés de toute civilisation avec tout ce que cela implique comme minimum de confort - curieuse sensation que la première douche chaude le dernier soir - ... vécu au jour le jour dans une nature sublime, la fatigue, les impondérables mécaniques (juste bonne à passer à la casse cette maudite voiture !), ... nous ne nous sommes jamais lassés des paysages, des cris, des bruits, du froid, du chaud, de la poussière, des levés de soleil et des couchés de soleil, des nuits étoilées (vive les régions perdues : la nuit y est tellement plus lumineuse !). 

Du camp, nous garderons en mémoire le spectacle magnifique et permanent de la rivière, des oiseaux et des autres animaux au plus près de nous. Nous avons eu la chance de vivre ces quatres semaines sur un emplacement exceptionnel (avant son démentèlement prochain). Soirée autour du feu pour cuire le pain ou les repas, jeu de carte dans les moments de repos, l'excellente cuisine de Jane (avec des moyens plus que limités), l'attente et la découverte des activités programmées pour le lendemain, la difficulté de réaliser le moindre "bricolage" avec rien ... et sans rancunes au final pour les visites récurrentes des babouins dans la cuisine et les tentes.

Des activités : les sleep-out et les hides observations, l'entretiens des points d'eau pour les animaux, le ramassage des fils de fers des anciennes clôtures, les marches dans le bush ou le long de la rivière pour l'observation des oiseaux ou des crocodiles ...

Tout le reste est déjà oublié (les désorganisations lièes aux problèmes journalier des voitures, le manque d'outils et le fait que certains soit même dangereux au regard de leur mauvais état) ... 

Avec la conviction de repartir dès que possible dans un projet qui devra être plus proche de nos objectifs de congés solidaires ... Nous gardons en nous la magnique et inoubliable deuxième partie de séjour !

Patricia & Christophe 

 

Quelques illustrations : 

 

 

 

 

 

 

 

 

En er is alweer een week voorbij, de tijd gaat echt supersnel! Vrijdag ben ik op de helft… Gelukkig heb ik al superveel gezien. Dit weekend dus de Garden Route gereden, georganiseerd via Projects Abroad, lekker makkelijk. Vrijdagochtend moesten we wel al om kwart voor 6 klaar staan om opgehaald te worden, dat was een minpuntje. Om half 7 waren we bij het ontmoetingspunt, en rond 7 uur reden we weg. Het wordt hier pas rond 8 uur licht, dus eerst een uurtje in het donker gereden en toen vanuit de auto de zon zien opkomen. Op weg naar de safari werd het busje naar de kant gewezen door de politie, die vervolgens heel vaag begon te doen. Alle mensen in de bus moesten geteld worden, rijbewijs werd drie keer gecheckt en ze vroegen waar de brandblusser hing.. Al met al een half uur aan kwijt, daarna konden we gewoon weer verder (ondanks het feit dat er geen brandblusser aanwezig was). Een half uur te laat kwamen we bij het safari park aan. Daar heb ik de Big Five gezien, en verder nog heel veel ander wild. De giraffen vond ik het indrukwekkendst, ze kwamen superdicht bij de auto en dan besef je pas hoe lang die beesten zijn. We kwamen ook langs een cheeta met jonkies, echt heeel schattig, van afstand in elk geval. Verder heb ik olifanten, neushoorns, zebra’s, antilopen, gnoes, buffels, leeuwen, heel veel vogels en nog meer dieren waarvan ik de naam niet meer weet.

Na de safari snel geluncht en toen door naar de volgende activiteit: zipline door de bergen. En niet zomaar ziplinen, nee, obstacle ziplining! Oftewel; hoog in de bomen over takken klimmen, wiebelige platforms overrennen, etc. Natuurlijk wel terwijl je gezekerd bent. Was heel leuk, al heb ik er wel een brandwond op mijn arm aan over gehouden (tijdens een tarzan-achtige sprong aan een liaan, was geen succes). Toen iedereen weer veilig met beide benen op de grond stond, zijn we door gereden naar ons hostel ‘Afrovibe’. Een hostel dat letterlijk aan het strand ligt! Super leuke plek, er is elke avond een kampvuur, waar het eten ter plekke wordt gemaakt (vers gebakken brood bijvoorbeeld). Daar hebben we dus gegeten en daarna hebben we de hele avond bij het kampvuur gezeten.

 

De volgende dag weer vroeg opgestaan om te ontbijten om de lokale ‘Farmers Food Market’. Super gezellige markt, met heel veel lekker eten en nog veel meer handgemaakte spullen. Ik was van plan om iets exotisch te proberen (ze hadden struisvogel tong..), maar bij de aanblik van dit bijzondere product heb ik toch maar geweigerd, volgende keer beter. Toen al onze maagjes gevuld waren, zijn we weer in de bus gestapt. Op naar de volgende bestemming: een olifanten weeshuis! Ik weet het nu zeker, olifanten zijn ontzettend schattig. Heel vreemd hoe een beest zo groot en tegelijk zo lief kan zijn. We mochten een stukje met ze lopen (dan houden ze je hand vast met hun slurf!), ze aaien en daarna hebben we ze gevoerd (5 kilo fruit per olifant, een dagelijkse ‘snack’). Als laatste mochten we op de olifanten rijden. Een paar mensen durfde niet, want ze ‘waren zo groot’, maar een olifant zit echt heel lekker! Ze maken hele grote passen, dus het hobbelt heel rustig heen en weer. En ze houden met hun slurf de staart van de olifant voor ze vast, ook heel schattig. Ik ga proberen wat foto’s toe te voegen! Na de olifanten gingen we naar de hoogste bungee jump bridge in de wereld. En, ik moet jullie teleurstellen, dit is het enige dit weekend wat ik niet heb gedaan. 216 meter hoog… 216 meter! En mensen springen van die brug af alsof ze van een 2 meter hoge duikplank afgaan in het zwembad.. Natuurlijk wel enthousiast gejuicht terwijl de anderen sprongen, gelukkig was ik niet de enige die niet sprong!

 

Gisteren was de laatste dag en toen zijn we naar de Cango Caves gegaan. In het begin was er gewoon een wandeling door de grotten, maar daarna kon je een soort klim door de grotten doen. Het was heel vet, maar soms ook heel krap, nauw en eng (12 meter lange ‘tunnel’ waar je doorheen moet tijgeren, etc.). Uiteindelijk hebben we nog struisvogels bekeken, maar we mochten ze niet bereiden, want er heerst vogelgriep en ze willen geen risico nemen. Een heel geslaagd weekend!

 

Op de crèche gaat alles z’n gangetje. Ik ben helemaal gewend geraakt aan het ritme en de manier van werken, maar er zijn telkens weer nieuwe dingen die me opvallen. Heel veel van de kinderen praten bijvoorbeeld niet of nauwelijks. Er is een jongetje van 4 en alles wat ie kan zeggen is ‘blablablaaa’… En hoe meer ik de verhalen van andere vrijwilligers hoor, hoe meer ik besef dat ik echt in de allerarmste crèche werk. En vooral hoeveel dat uitmaakt! De kinderen in mijn crèche hebben eigenlijk de hele dag niets te doen. Er is 1 doos met lego en een paar losse speeltjes (een auto met 1 wiel, een pop zonder armen, dat idee) en de kinderen zijn van half 9 tot 5 op de crèche. Dus heel vaak zitten ze maar een beetje op de grond wat te brabbelen.. Natuurlijk probeer ik wel liedjes met ze te zingen, of ze te leren tellen, maar echt effect lijkt dat nog niet te hebben en ik weet niet genoeg om ze de hele dag bezig te houden. Dus ik zit er nu aan te denken om een inzamelactie te beginnen, want de mensen hier werken wel keihard en de crèche zou zoveel meer kunnen betekenen voor de kinderen als er meer faciliteiten waren! Dat is het volgende wat ik ga uitdenken :).

 

Liefs!

I survived my first week in South Africa (SA). I hit the ground running, getting assigned several cases and going to court already. Currently, my caseload involves police violence, refugee matters, and domestic affairs. I could be assigned other cases, it just depends on what comes in to the office. Once I get the case, I’m responsible for all of the follow up with the client and anyone else involved. This may be via phone calls, letters, email, or visiting a location to gather more information. I may also need to work on law briefs or opposing arguments for court or general research on South African law. No, I’m not trained in any of this but most of the volunteers aren’t either. You basically learn as you go and get your work checked by one of the two lawyers in the office. I love it so far.

 

When I inquired about human trafficking work I learned a terrible truth: it’s not really an issue in SA. You might think that this is good news, but the reason is because sexual violence and rape against women and children is so common here those types of ‘services’ aren’t needed. In fact, I learned that SA has the highest incident of rape in the world, so much so that they had to dedicate an entire court system just to hear the cases. Needless to say, it has been very difficult to deal with this information and I find myself having to tell myself repeatedly that there are more good people in the world than bad. Of course, I expected this somewhat. We are working with human rights abuses, after all. It just confirms even more my desire to work in this field and the law.

 

In terms of my host family and accommodation, both are great. I’m living with a young couple and their three children in a suburb of Capetown called Grassy Park. I’m currently by myself, but will be getting five other roommates in the next several weeks so things will become a bit crazy. I only wish I was a little closer to the office as it takes me about an hour to get to work in the morning. My travel routine involves walking 10 minutes to the minibus station near my house. The minibus is the primary mode of transportation and accommodates 15 passengers. I get to the minibus and get in the lead van and wait anywhere from 5-20 minutes for it to fill up. We never leave with fewer than 15 people. From here, the minibus heads to the train station about 20 minutes away, and then I catch a train for another 20 minutes. Thankfully, the train station is near the office and all that’s left is to cross the street, SA style. In SA pedestrians do not have the right of way, and the few crosswalks are not reliable, so basically we all just play chicken with the cars. It can be a bit crazy, especially since they drive on the opposite side of the road and I always think it’s clear until I realize I’ve looked the wrong way. I’m getting better at this though and so far have survived.

 

All in all, I’m having a great time and meeting a lot of awesome people. There are about 15 other volunteers in my office and another 10 or so in other projects in the city so it has been easy to make friends. So far I’ve watched a couple of soccer matches, climbed Table Mountain, and am going to a rugby game tonight. It’s a good thing I have six weeks here since there is so much to do and see.

 

Cheers, as they say.

 

 

 

Hi friends,

 

This time tomorrow (oops, I guess it's today now) I'll be somewhere over the Atlantic heading towards London and finally Capetown! I learned I'll be staying with Tasneem and Shafiek and their sons Ismaeel (5) and Yahya (3) and daughter, Ghaamidah (1). I'll also have three roommates from England, France, and Holland. How exciting! 

 

I'm mostly done packing but have a laundry lists of tasks to complete first thing in the morning. It's hard planning to be gone for eight weeks. Although I leave tomorrow (June 10th), I don't get to South Africa until Tuesday. Apparently, it's on the other side of the world or something. But at least I have something to look forward to during my six hour layover in London. Another volunteer from Sweden will be on my flight to Capetown so we're planning to meet up before we start the 12 hour homestretch.

 

In other news (big news), I got in to Berkeley Law this week! I am still in shock as Berkeley is my top choice and I had settled that I would not be going there. I will never underestimate the power of waitlists again. 

 

My internet access will be limited but I hope to post about once or twice per week depending on how often I make it to a cafe. Also, if you considered donating to my trip it's not too late. Just visit www.golike.com/southafrica to make a contribution.

 

Catch ya later. 

 

 

Vrijdagavond was ik er dan eindelijk: Kaapstad, Zuid-Afrika. De vlucht was heel lang, maar met een eigen beeldscherm en dus onbeperkt films kijken ging het best snel voorbij. Eenmaal aangekomen werd ik samen met 2 andere vrijwilligers opgehaald en naar onze host families gebracht. Die avond heb ik niet heel veel meegekregen van Kaapstad, want het was al donker toen ik aankwam. Wel warm ontvangen door mijn gastgezin, nog even gekletst en toen snel naar bed, want ik was doodop van de reis. 

 

De volgende ochtend ben ik naar een lokale shopping mall geweest. De wijk waarin ik woon is heel gezellig! De straatcultuur verschilt heel erg van de brave Nederlandse cultuur, maar als je eenmaal gewend bent aan het geschreeuw en getoeter, merk je vooral dat de mensen heel vriendelijk zijn. Om bij de mall te komen gingen we met een minibus, ook een hele ervaring. Het is heel goedkoop, maar een minder comfortabele manier van reizen (ze proppen zonder moeite 20 mensen in een busje voor ca. 10 mensen). Een andere vorm van openbaar vervoer is er niet in deze wijk en ik vind het juist wel een leuk onderdeel van de lokale cultuur, dus geen geklaag. De shopping mall was juist weer heel modern, schoon en 'Westers', met een heel gemengd publiek. Verder die dag vooral kennisgemaakt met de familie, de wijk ontdekt en een beetje uitpakken.

Op zondag heb ik lekker uitgeslapen en daarna ben ik naar Muizenberg geweest, een strand waar veel gesurfd wordt en waar hele leuke gekleurde huisjes langs de rand staan. Langs het strand was een lokale markt, waar ik verschillende Afrikaanse specialiteiten heb geproefd (een soort hele grote zaden van een vetplant waar je het sap uit moet zuigen en abrikozensnoepjes), allemaal heel lekker! Op de terugweg kwamen we toevallig en van de ProjectsAbroad medewerkers tegen, die ons vertelde dat 1 van de meisjes met wie ik was aangekomen al weer terug naar huis was! Ze had niet eens gewacht op haar introductie, echt zonde.. Een beetje verbaasd zijn we toen een ijsje gaan eten (jaa, het was een warme dag!) en toen zijn we terug gereden.

 

Gisteren had ik mijn introductiedag, wat basically betekent dat je heeeel veel informatie krijgt over je gastgezin, project, de stad, de verwachtingen en de activiteiten die er te doen zijn. Daarnaast heb ik hier 1 vast contactpersoon die me de komende 6 weken kan helpen met alles. 

 

Vandaag was het dan echt zo ver: mijn project begon! Om 8 uur 's ochtends (een stuk later dan ik eerst dacht) werd ik samen met de andere vrijwilliger in mijn gastgezin opgehaald en naar ons project gebracht. Ik werd eerst naar het hoofdkantoor  van alle projecten in deze wijk gebracht om nog wat specifieke informatie te krijgen over mijn project. Het was best even wennen toen we de wijk binnenreden. Natuurlijk had ik me er op voorbereid dat het een sloppenwijk is en dat er dus ontzettend veel armoede is, maar het is toch net even anders als je alles met je eigen ogen ziet. Gelukkig word ik overal heel goed ontvangen, zo ook in deze wijk. Na de zoveelste stroom van informatie werd ik naar de creche gebracht. Het was letterlijk 3 straten verderop, maar vanwege veiligheidsregels gingen we toch per auto. De creche is heel klein en is vooral gebouwd van hout en golfplaten. Sommige delen zijn niet overdekt, wat betekent dat er al snel een modderpoel ontstaat als het regent. Ik heb eerst kennisgemaakt met de eigenares van de creche, waarna ik naar een klein lokaaltje werd gebracht. Een andere creche word op dit moment verbouwd, en al die kinderen worden tijdelijk hier opgevangen. Als gevolg had ik meteen een groep van 25 kinderen van 2 tot 6 jaar, samen met 1 andere begeleidster (die ondertussen ook een andere groep moest managen). Best even wennen dus.Maar de kinderen zijn ontzettend lief en vooral dol op aandacht, knuffels en handjes vast houden. Bij mijn introductie was al verteld dat de kinderen heel weinig hebben en vaak weinig of geen aandacht krijgen, behalve straf. Nu vind ik het helemaal niet erg om knuffels uit te delen, dus er was meteen een goede band (soms iets te goed, als je er 1 knuffelt komen de andere 24 meteen op je af 'mi toee teacher!'). Na heel wat liedjes te hebben gezongen, 10 keer tot 20 te hebben geteld en eindeloos alle maanden van het jaar te hebben herhaald, gingen we met de hele groep naar 'het park'. Het park hier bestaat uit een grote zandvlakte, vol met afval en hier en daar een hondendrol... Heel wat anders dan het vertrouwde Wilehelminapark! Maar goed, het is beter dan niets en  bovendien de enige optie voor de kinderen om wat beweging te krijgen. Ik heb met alle jongetjes gevoetbald, wat ze helemaal geweldig gevonden (you play soccer, teacher? looove!). Ondertussen moest ik er ook voor zorgen dat ze niet van het terrein afgingen en in een grasveld kwamen met nog veel meer afval, glas en drollen. Best lastig om zo te multi-tasken. 

Na het buitenspelen heb ik de kinderen een paar verhaaltjes voorgelezen en toen kon ik eindelijk even uitrusten, want ze gingen een dutje doen. Dit gebeurt gewoon in de zelfde ruimte. Met z'n 2en liggen de kinderen op een klein matrasje (campingformaat), het past allemaal maar net. Terwijl zij slapen mocht ik even lunchen en heb daarnaast geholpen met opruimen. Niet lang daarna stond het busje al weer klaar om me op te halen, want de eerste week werk ik nog korte dagen (daarna mag ik zelf aangeven of ik eventueel meer wil werken). 

Morgen weer een nieuwe dag, ik ben benieuwd!

 

Veel liefs vanuit Zuid-Afrika!