Sunday morning, got the hazy, hazy janes, I turn to you and inhale you where you lay – Paolo Nutini

Hier zit ik dan, met een slapende Fransman naast mij in Bangalore. Ik moet zeggen dat er soms een lichte trots over mij komt, wanneer ik denk aan het feit dat ik alleen door India heb gereisd (en nog ga reizen).  Maar ik moet het ook eerlijk toegeven, moeilijk is het niet. Je stapt gewoon een “reisagentschap” binnen, zoals je er honderden hebt hier, bestelt de juiste tickets en ziet gewoon dat je op tijd aan de bushalte staat. En ja, je mag natuurlijk geen schrik hebben om alles alleen te doen. Naar Goa ben ik met het vliegtuig gegaan, wat in India de meest comfortabele manier van reizen is. Mijn gemoedstoestand wisselt constant. De ene keer kijk ik er naar uit om dit te doen en mijzelf te bewijzen, de andere keer denk ik aan de eenzame nachten. Wanneer ik op mijn tweede vliegtuig zit van Chennai naar Goa, geeft het schoppend en krijsend kind achter mij de doorslag en krijg ik een kleine meltdown. Ik draai mij weg van de passagier naast mij en verstop mijn opwellende tranen. Wanneer ik uit de luchthaven kom, lichtelijk verward door de kerstmisversiering, verdwijnt het mindere gevoel. In mijn taxi onderweg naar het hotel voel ik mij weer beter. Ik heb het toch wel lekker alleen gedaan en wie kan alleen reizen door India kan alles.

 Ik kom terecht op een prachtig strand, dat zowaar verlaten is. Hoe kunnen toeristen een paradijs als deze nog niet ontdekt hebben. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn portfolio voor mijn stage af te werken.  Als er ergens genoeg rust is, dan is het hier wel. Mijn hotel is half verwerkt in een berg en op het balkon word ik omringd door palmbomen. Ik hoor het geruis van de zee en door de bladeren van de palmbomen heen zie ik het water golven. In het begin moet ik mij echt aanpassen om gewoon een paar uur op het strand te gaan liggen. Ik ben redelijk onrustig, en zit meer in het water dan op het strand. Ik slaag er ook in om twee boeken op twee dagen uit te lezen. De eerste drie dagen geniet ik van de eenzaamheid, daarna begint het door te wegen. Ik heb wel wat mensen ontmoet, maar ik moet toegeven dat ze mij niet echt interesseren.  Ik ga niet liegen, ik ben geen leugenaar. Alleen in mijn kamer is maar alleen. Het zou zo veel leuker zijn om deze ervaring  met iemand te delen. Ik begrijp opeens de betekenis van de naam the lonely planet.  Een land tjokvol mensen en toch  onderga ik eenzaamheid. Ik ben blij wanneer ik kan vertrekken naar Bangalore, naar mijn Fransman. 

De reis onderweg is echter wel nog een verhaaltje waard. Ik zit nog geen twee seconden in de riksja onderweg naar de bushalte wanneer de chauffeur vertraagt en zijn tong op een perverse manier uitsteekt naar twee meisjes. God, dat heb ik weer. Wanneer we tussen de verlaten bossen rijden, hoop ik dat hij niet stopt. Weer onderga ik een mengeling van gevoelens. Een variatie van angst en opluchting. Opluchting wanneer ik merk dat hij gewoon blijft rijden, angst wanneer hij opeens zijn hoofd omdraait en mij een ongelofelijke smerige grijns toewerpt. Ik haal mijn sjaal uit en slaag deze rond mijn schouders en borsten. Wanneer we aankomen ploft hij mijn rugzak op een bank en zegt dat ik hier moet wachten op mijn bus. Hij kijkt mij aan, grinnikt en zegt “see you next year”. Riiight. Voor hij vertrekt schudt hij mijn hand en drukt om een of andere reden zijn langere duimnagel in de palm van mijn hand. Ik werp hem de meest smerige blik toe, maar hij lijkt het alleen maar leuk te vinden. 

Ik vervolg mijn verhaal een andere keer, want mijn Fransman begint wakker te worden. Hij glimlacht naar mij wanneer ik mijn computer wegzet. Gedoemde liefde, het soort waar vrouwen van houden.

Cause now my friend, my partner in crime, I`m afraid it looks like we`re gonna have to go our separate ways, you see, the thing is, I love you, I love you

But you see, I resent you al the same  – Paolo Nutini

De laatste dag. Echt gek, het was alsof ik gisteren nog maar lichtelijk verward het huis van “amma” en”appa” binnen kwam gelopen. Onderweg naar het kantoor besef ik dat dit mijn laatste wandeling is doorheen het korte rustige stuk. Ik neem foto’s van de tempel op de heuvel die doorheen de hele weg zichtbaar is, de kleine huisjes, het paarse gebouw, de werkende mannen, maar ben echter niet snel genoeg voor de kleine dikke plompe vogels die op dodo’s lijken. Op kantoor werk ik mijn artikel over bibliotheken af en de werkdag is twee uur korter omdat de editor  vroeger moet vertrekken. De laatste uren doen we ook niet veel meer en zitten we wat te vechten. Ik heb deze stage heel graag gedaan, maar ik moet toegeven dat het nu wel tijd is voor wat anders. Ik hou van verandering.

Mijn zeven weken stage zitten er op dus ik ga mij vanaf nu honderd procent focussen op India. Dat betekent dus niet meer elke dag een verslag op mijn blog. Maar maak jullie geen zorgen ik zal nog van mij laten horen. Misschien al in Goa, misschien pas in Kodaikanal. Waarschijnlijk ook wel wanneer ik weer in het noorden zitten of misschien in Mumbai. Ik ga een deel van mijn reis alleen moeten voorzetten, aangezien Anne zeer ziek geworden is. Ik ga niet liegen, ergens ben ik nerveus. Maar solitude is vaak mijn vriend...

Just know it was you all along who had a hold of my heart, but the demon and me were the best friends from the start – Caleb Followill

Voorlaatste dag op het kantoor en ik begin aan mijn artikel over bibliotheken. En daar gaat de elektriciteit. Mijn computer is plat en mijn internetstick werkt niet… India. Ik heb echter lichtelijk wat stress over het feit dat ik mijn vlucht naar Goa maar niet kan boeken en maak eindelijk maar eens goed van mijn oren tegenover Venkatesh die mij al drie weken aan het lijntje aan het houden is voor mijn internetstick. Lichtelijk geschokt kijkt hij mij aan en we vertrekken naar de internetwinkel. Wanneer ze mij daar nog eens 200 roepie proberen af te snoepen kijk ik de eigenaar diep in zijn ogen aan en vertel hem dat dit belachelijk is aangezien ik al 3600 roepie heb betaald voor dat verdomde ding en dat hij moet maken dat het in orde is. Geen probleem en ze lossen het op. Typisch: Indiërs gaan altijd helpen, zijn altijd ook wel tevreden met wat je ze geeft, maar toch gaan ze nog minstens één keer proberen voor wat meer. Een Indiër lijkt zelf ook niet in staat om kwaad te worden, maar na zeven weken besef je wel dat je soms eens goed moet roepen om ze in gang te laten schieten. “Kalm, kalm” zeggen ze dan en tien minuten later is alles opgelost.

In de namiddag is het kookworkshop met de Amerikanen en we eten macaroni en kaas, ik geniet van de westerse afwisseling. Het dessert is een biscuit met chocolade en een gebrande marshmallow. Ik ben de naam reeds vergeten, maar het is heerlijk. De rest van de kantooruren zwoegen ik en Anne met het internet om een vlucht te boeken naar Goa. Uiteindelijk lukt het en opgelucht vertrekken  we naar de kleermakersmarkt voor een laatste bestelling.

Being realistic is the most commonly travelled road to mediocrity – Will Smith

Inge vindt mijn stuk over “the Secret” zeer goed, maar zegt dat ik er misschien wat iets positievere noten bij mag zetten ook. Blijkbaar ben ik nogal wat te zwaar gegaan. Ik voeg een klein stukje bij over hoe beroemdheden het boek wel kunnen smaken, maar meer ook niet aangezien ik gewoon eerlijk ben geweest. In de namiddag geeft de nieuwe vrijwilliger James (ik weet het, heel verwarrend, er zijn hier veel mensen die James noemen) een workshop over journalistiek. Ik glimlach wanneer hij “Flat earthnews” van Nick Davies aanraadt. Een boek die tijdens mijn lessen op de VUB al vaak de revue is gepasseerd.

I can change, I can change, I change, but who do you want me to be? – Dave Grohl

Terug op de stage is het werken geblazen. Ik begin meteen aan mijn stuk over “the Secret”  en  het gaat goed vooruit. In de namiddag kan ik de boekbespreking afgeven. Het is een kritisch stuk geworden en ik ben niet mild geweest. In de namiddag typ ik mijn interviews voor mijn artikel over de bibliotheken uit.

Even twijfelden ik en Klara om naar het vrijwilligersdiner te gaan, maar uiteindelijk besluiten we dat we toch geen zin hebben in het hele gedoe. We blijven thuis eten en Kristoffer, Nicolas en Didi komen ook langs.

It was in love I was created and in love is how I hope to die – Paolo Nutini

Wanneer we wakker worden is het reeds tien uur (wooow). Klara heeft echter een maagbacterie te pakken gekregen en geeft over dat het een lieve lust is. Wij gaan ontbijten en hopen dat het snel weer goed met haar zal gaan, maar wanneer we in de riksja zitten is ze nog altijd redelijk misselijk. De riksjachauffeur is weer een klassiek voorbeeld van India: ja stap maar in, ja ik weet waar de luchthaven is. Onderweg stopt hij verschillende keren om de weg te vragen. Een lichte paniek begint over ons te komen en de tijd begint te dringen. De riksja stopt op een godverlaten plaats die eerder voor bussen bestemd lijkt en we vragen hem waar we in hemelsnaam zijn. Andere riksjachauffeurs komen erbij staan en er ontstaat een onbegrijpelijke tirade. Een andere kerel belooft ons om naar de goede plaats te brengen. Ik en Klara stappen uit, Amanda en Anne blijven zitten. De helft van de tassen eruit getrokken, onze riksjachauffeur boos, tassen weer naar binnen geduwd, chaos. Ik kom op mijn kookpunt en roep luidkeels dat ze allemaal hun mond moeten houden en iemand gewoon iets moet doen want anders zitten we dik in de problemen. De groep van ondertussen acht man zwijgt verbaasd en kijkt mij aan. We stappen terug in de eerste riksja. Onderweg nog twee keer vragen, hem vertellen welke borden hij moet volgen en we zijn juist op tijd…India.

We arriveren om zes uur in Madurai en het voelt aan als thuis komen. We zingen luidkeels mee met Michael Jackson in de riksja van James. Ik kom toe en ik kan meteen gaan eten met Nicolas, Didi en Kristoffer.

Tiden flyver stadig afsted, hvilket nok er grunden til at vi ikke er de mest aktive blogskrivere. Planerne om at flytte til Nagercoil blev aendret pga. pludselig doedsfald paa boernehjemme, og vi sidder nu paa Teddy Exports naer Madurai. Her har vi vaeret i 2 uger, og vi er allerede utrolig glade for stedet! Ejeren af Teddy Exports er Amanda Murphy. Hun er en unik kvinde, som forstaar at goere hverdagen til en fest. Vi arbejder i vuggestuen om formiddagen, og om eftermiddagen underviser/leger vi med boernene paa hhv. primary school og high school.

Vi har vaeret paa faellestur til Rameshawram, hvor vi delte vaerelse med lidt kakelakker. Paa turen saa vi et utal af templer og var paa stranden. For at komme til stranden skulle vi koere i 1,5 time og  da vi endelig kom derud blev vi hurtigt en attraktionen for inderne. Pludseligt foregik alt boldspil hen over vores hoveder og vi maatte naermest flytte os for nogle biler som var kommet til at koere lidt for taet paa og nu sad fast i sandet. Det var en hyggelig tur med godt selvskab fra andre frivillige.

Vi har ogsaa stiftet bekendtskab med det indiske tog-nattog for at vaere praecis. Vi skulle til Verkala, som er strandene i Kerela. Vi tog toget fredag nat, og startede ud med at vaere mere skeptiske end vi havde behoevet. Vi troede at vi skulle sidde op, men fandt hurtigt ud af at inderne ogsaa fortraekker at sove liggende om natten. Stine og jeg havde den oeverste koeje, hvilket blev en koldere fornoejelse end ventet. Fanerne koerte paa fuld skrue det meste af natten og det var foerst en time inden ankomst at Stine fandt den efterlyste sluk knappe. Vi tog hen paa hotellet hvor 3 af de andre frivillige allerede boede, og gik efterfoelgende ned for at spise morgenmad. Resturanten laa med udsigt ud over vandet(hvilket de alle gjorde) og den blev hurtigt til at favorit da den var taet paa hotellet og havde ALT paa menukortet. Dagene paa stranden blev brugt paa sol, strand, mad, massage, yoga, cocktails, og mere mad. Vi havde nogle skoenne dage, selvom vi dog ikke vil anbefale hverken massage paa solbraendt hud, eller yoga i 40 graders varme.

I torsdags var vi paa udflugt med speciel need. Lizan arbejder til daglig med dem og havde planlagt en tur, som vi fik lov at komme med paa. Vi startede med at koere ud til mr. goldfish(Amanda har kaelenavne til alle), Han har en aquagarden i Madurai og boerene fik set de forskellige fisk. Derudover dyrkede han en vandplante, hvor 4 gram om dagen var nok naering. Vi fik en smule hver, men foelte os hverken maette eller sunde. J Efterfoelgende tog vi til gandhi-museum hvilket ikke var den store succes, men heldigvis blev det efterfulgt at en tur paa legeplads, hvilket de fleste kunne lide. Det var skoent at bruge en dag med saa livsglaede mennesker (:

Sidste weekend valgte vi den lette loesning, afslapning hjemme. Loerdag brugte vi i Madurai med to andre frivillige vi bor med. Vi fik hentet noget toej, som vi selv havde designet. Det er saa billigt hernede, at man ikke helt kan styre sig mht. toejet. Vi saa Gandhi-museum, fik handlet ind og tog hjem. Soendag stod den paa afslapning ved poolen i bikini, vel at maerke.

Vi har nu under to uger til hjemrejse dato, hvilket er helt vildt at taenke paa, vi har stadig saa meget vi gerne vil, men mon ikke vi naar det hele. Pas paa jer selv til vi ses om ikke saa laenge.