Meisjes,  ze zijn het andere soort, mijnheer! De passionele moord, mijnheer! – Raymond Van Het Groenewoud

Er heerst een heel andere sfeer in Delhi. Veel meer drukte en ondanks dat iedereen mij vertelde dat een short en topje in orde zou zijn, riskeer ik het toch niet. Ik hou mijn lange broek aan en neem een t – shirt mee voor de zekerheid. Aangekomen aan de Jama Masjid, de grootste moskee van India heb ik hier geen spijt van. Voor de rood – witte moskee is een immens grote markt opgezet, even druk als de bazaar in Agra. De ervaring is hier echter wat minder. Ik moet de Indische handjes van mij afslaan terwijl we ons door proberen te wurmen naar het prachtige gebouw en voor de eerste keer in India voel ik mij lichtelijk bedreigd. Voor de Jama Masjid doe ik mijn gigantische t – shirt aan, slaag mijn sjaal rond mijn schouders en dan nog doen ze moeilijk. De rood – witte moskee is gelukkig wel de moeite waard. Er heerst een kalme sfeer wanneer we over het gigantische plein struinen. Weer kan ik enkele prachtige kiekjes nemen, maar opeens wordt de sereniteit verstoord door een bewaker die ons met klappende handen komt buiten jagen. Lichtelijk geschokt door de onbeleefdheid volgen we hem. Ik en Klare laten ons echter niet kennen en maken van ons oren. “Yes, madame, but now praying time”. “I don’t care, mister, there is a politer way to say this”. Ik klap een paar keer met mijn handen in zijn richting, kijk hem boos aan en draai mij om. Op de terugweg doorheen de markt is het weer van hetzelfde en op een gegeven moment slaag ik heel hard op een kerel zijn handen. Geen spoor schaamte op zijn gezicht. Het ergste komt echter nog wanneer een twaalfjarig moslimjongentje mij met opgestoken hand begroet om die dan vliegensvlug twee seconden op mijn borst te laten rusten. Ik grijp zijn hand, haal mijn beste mama – vinger boven en schreeuw luid in zijn gezicht dat je dat niet mag doen. De angst is op zijn gezicht af te lezen en wanneer hij zich eindelijk kan losrukken spurt hij weg. Ik moet even bekomen vooraleer we naar het Rode fort trekken.

Het Rode fort ofwel Lal Qila is eveneens een fort gebouwd ter ere van Sjah Jahan. Ik lees in mijn reisgids dat het gebouw zeer sterk gelijkt op fort Agra en wanneer we de ellenlange rij zien, besluiten we om te passen. We rusten even uit  (het is reeds een lange wandeling doorheen het fort) en ik zwier mijn benen over de muur die grenst aan de gracht. Uiteraard vliegt mijn slipper naar beneden, die had ik moeten zien aankomen. Aaah, mijn bruine slippers, ze hebben festivals en de VUB overleeft en even dacht ik dat zelfs India gingen halen. Niet dus. Anders gezien: er zal voor een lange tijd een stukje van mij in het Rode fort liggen. Indiërs ruimen niet zo vaak op. Ik gooi mijn andere slipper erbij zodat ze mooi zij aan zij liggen.

Volgende halte: de graftombe van Humayun. Dit is het oudste mogolmausoleum van Delhi, gebouwd door zijn weduwe. Het monument is sober en Perzisch, vervaardigd uit rood zandsteen en ingelegd met zwart en wit marmer.  De omringende tuin is eveneens prachtig en zo sereen. Wat een geluk dat je altijd kan ontsnappen aan de Indische drukte.

We zijn de gebouwen een beetje beu en hebben eens zin in wat anders. Verandering in India betekent westerse cultuur. In Delhi bestaat er een plaats genaamd Connaught place. Het centrum doet inderdaad heel westers aan en we worden omringd door Tommy Hilfiger, Levi’s en Pepe jeans. We zouden geen vrouwen zijn, moesten we hier aan kunnen weerstaan. Hier kost een Hilfiger broek 40 euro, Levi’s hemd, shirt en jeansjasje 25 per stuk. Verkocht! We eten in een “trendy” bar en na de rekening te hebben gekregen, maken we dat we weg zijn. We kleden ons op en voor de eerste keer in zes weken ga ik effectief uit in een bar, heel toepasselijk genaamd My Bar. Het bier is goedkoop en een grote groep van Uruguay zorgt voor de ambiance. We dansen, zingen en drinken. De avond eindigt met een knappe kerel die mij diep in de ogen kijkt en fluistert hoe verliefd hij op mij is. “I will come to your country and ask your father for your hand”. Veel succes daarmee.

Ooh I've been wandering round, But I still come back to you, In rain or shine, You've stood by me girl, I'm happy at home, You're my best friend – Freddy Mercury

Eerst en vooral een gelukkige verjaardag aan mijn beste vriendin Annabelle. Ook al zit ik in India ik weet dat ik altijd ga kunnen rekenen op mijn Pino. We kennen elkaar nu bijna 9 jaar en ik kan mijn leven simpelweg niet inbeelden zonder haar. We hebben elkaar gesteund door dik en dun, elkaar ook gekwetst maar altijd weer terug gekomen. Er zal nooit meer iemand bestaan op deze wereld dat mij zo goed begrijpt en accepteert als haar. Veel levens worden gekenmerkt door enkel oppervlakkige vriendschappen, ik blijf hiervan gespaard. Ik heb het geluk dat waar ik ook terecht kom, ik mij nooit alleen zal voelen. Ik weet dat wanneer ik terugkom er altijd een veilige plaats voor mij gaat zijn. De Taj Mahal kan op haar hoofd gaan staan, Annabelle is nog altijd het mooiste wat mij ooit overkomen is.

De zon is al reeds lange tijd op wanneer we de Taj Mahal betreden, de uurregeling is niet zo praktisch, maar ja is er dan ook iets praktisch in India? Nee. Het gebouw is niet zo immens dan ik mij had voorgesteld, maar wel nog altijd prachtig. Het verhaal erachter is nog mooier. Sjah Jahan heeft de ultieme liefdesdaad begaan: hij heeft ervoor gezorgd dat zijn vrouw voor altijd zal bestaan. Tot in de eeuwigheid zullen mensen haar komen bewonderen, haar verhaal horen, weten wie ze was en wat haar man voor haar gedaan heeft. Ze zal gekoesterd worden door geschiedenisboeken, een muze zijn voor dichters en benijd worden door andere schoonheden. Naast diamanten, het enigste wat een vrouw uiteindelijk echt verlangd.

Wanneer we naar buiten wandelen komen we uit in een vuil steegje. Een paar lugubere verkopers proberen ons te lokken, maar we maken dat we weg zijn uit deze wanorde. Wat een verschil. Van één van de prachtigste bouwwerken op de wereld naar de Indische armoede. Pijnlijk.

De vrouw van Akbar had niet zoveel geluk als die van Sjah Jahan.  Haar mausoleum is een stuk kleiner dan die van Akbar zelf en zeker dan  de Taj Mahal. De tuin is wel prachtig, binnen hangt er een naargeestige sfeer, maar wel één die perfect is voor prachtige foto’s. We relaxen in de tuin en Anne krijgt een serieuze aanval van Delhi Belly. We relaxen even en trekken naar de graftombe van Akbar. Heel imposant, maar we zijn moe en de gebouwen wat beu. Daarbovenop moet Anne opeens overgeven in de struiken. We besluiten naar het hotel te trekken zodanig dat ze daar op de kamer kan slapen. Ik, Klara en Amanda gaan verder naar de andere bazaar, die uiteindelijk totaal niet is wat we hadden verwacht. We komen toe op de drukste plaats ooit in India. Er zijn geen andere toeristen te bekennen en van alle kanten worden we begroet door Indiërs. Wat een ervaring. De straatjes zijn immens dun, maar dit houdt de fietsriksja’s niet tegen. Naast mij passeert opeens een fiets waarop immens grote witte pakken opgestapeld zijn ter hoogte van een vrachtwagen. Ik krimp ineen wanneer het gevaarte langs mij passeert.

We pakken de trein terug naar Delhi, maar de reis is heel oncomfortabel. De trein is volgestampt en er passeren constant mensen door de hal die niet terugkijken wanneer ze per ongeluk een schop geven tegen je schenen. Ik ben volledig geschokt wanneer een gruwelijk misvormde jongen langskomt voor geld. Ik wil hem wel iets geven, maar kan mij gewoon niet over het feit zetten dat ik in de buurt van zijn handen moet komen. Wanneer hij reeds verdwenen is voel ik mij schuldig en misselijk. Dit zijn misvormingen die je in het westen niet meer zal tegenkomen. De tweede grootste opkomende economie in de wereld, voor enkelen, niet allemaal.

These smiling eyes are just a mirror for… - Anthony Kiedis

De “koelte” in Agra zorgt voor een aangename nachtrust. Rond elf uur vertrekken we naar onze eerste bestemming: de bazaar. Ik koop drie paar schoenen en word vervolgens aangesproken door een man die weet dat er een Vlaams, een Waals en een Duits gebied is in België. Hij is blijkbaar ook fan van onze bieren. Hij lokt ons mee naar een juwelier waar ik veel te veel geld opdoe. Hierna vertrekken we naar fort Agra. Het rode zandstenen fort heeft een immense geschiedenis en is vervuld met prachtige verhalen. Het was Akbar die deze reus oprichtte tussen 1565 en 1573 als een machtscentrum van het mogolrijk. De opeenvolgende generaties verbleven ook in dit majestueus gebouw en ik kan ze het niet kwalijk nemen. Terwijl onze gids begint te vertellen probeer ik mij in te beelden hoe het er in de 16^de eeuw moet hebben uitgezien. Op elke vierkante meter balkon een vrouw gekleed in prachtige gekleurde Indische stoffen en geflankeerd door eunuchen, terwijl er door de portalen olifanten struinden. Ook waren er genoeg tijgers aanwezig en rondom het gebouw in de gracht zwommen krokodillen. In de hoeken van de buitenmuren werden er overal wespenkorven aangebracht, een traditie dat nu nog altijd in de hand wordt gehouden.

De kleinzoon van Akbar, Sjah Jahan, was de oprichter van de Taj Mahal. Dit was ter ere van zijn favoriete vrouw, die stierf na de geboorte van hun veertiende kind. De Taj Mahal is een representatie van haar schoonheid en werd gebouwd op zo een manier dat Sjah Jahan het wit marmeren schepsel altijd kon bewonderen vanuit zijn slaapkamer. Toen op zijn 72^ste zijn zicht erop begon achteruit te gaan, raakte hij gefrustreerd door het gebrek aan schoonheid. Daarom installeerde hij een reusachtige diamant in zijn slaapkamer, zodanig dat hij de reflectie van de Taj Mahal van dichtbij kon zien. Deze diamant werd uiteraard gestolen door de Britten en is nu te bezichtigen in de Londen Tower. Na zijn dood werd Shaj Jahan begraven naast zijn favoriete vrouw in de Taj Mahal.

Verder aanwezig in het Fort is een immense jacuzzi, die blijkbaar ooit belegd was door bladgoud, eveneens in handen geraakt van de Britten. De visvijver is ook niet mis en het verhaal gaat dat Akbar en één van zijn favoriete vrouwen altijd een wedstrijd hielden, maar hij verloor keer op keer aangezien hij afgeleid werd door haar schoonheid. Hoe romantisch waren Mogolheersers niet? Heel sterk aanwezig in de verschillende architectuur van het gebouw: onyx, een Belgische zwarte mineraal. De troon van Jahangir (ja nog nen anderen) is er volledig uit vervaardigd.

Na het fort Agra trekken we naar de tuin achter de Taj Mahal. Zeer impressionant is de tuin niet, dit is India, er is altijd en overal vuilnis. Je mag er zelfs roken, ondenkbaar in Europa. We maken debiele foto’s waarbij het optisch effect zorgt voor een sprong over de Taj Mahal. We hangen met andere woorden de stomme toerist uit, maar het is hilarisch en we lachen ons kapot. Bij een laatste sprong glipt Klara haar jurk helemaal tot boven haar onderbroek en ik kom niet meer bij. Klara is er van overtuigd dat ze juist een grote misdaad heeft begaan.

Bij het buiten komen van de tuin worden we opgewacht door een dromedaris. Een dier dat ik nog nooit van mijn leven had gezien. Om één of andere reden had ik deze éénbultige reus altijd voorgesteld ter hoogte van een paard, maar het dier is een stuk groter. Wanneer we op de bult zitten (een olifant zit veel aangenamer trouwens) staat de dromedaris onhandig recht (ik tuimel er bijna van af) en stapt schuddend voort terwijl het geluiden maakt gelijkaardig aan die van Chewbacca.

We sluiten de dag af in een chichabar met een biertje. De eigenaar bood zelfs wat weed aan, maar dat hebben we maar beleefd afgeslagen. We kruipen om twaalf uur in bed, aangezien we vijf uur later al gaan opstaan om de zonsopgang te kunnen bewonderen voor de Taj Mahal.

I light another cigarette, learn to forget – Jim Morrison

Het voordeel van een journalist te zijn in India: een weekendje heen en weer naar de Taj Mahal voor een artikel. Ik, Amanda, Klara en Anna vertrekken om tien uur met het vliegtuig naar Delhi om daar de trein richting Agra te pakken. In totaal zijn we 8 uur onderweg. We komen laat toe in het hotel en ik kan eindelijk genieten van het eten. Ik kies een currygerecht met aardappelen. Damn, ik ben gestationeerd in het verkeerde deel van Delhi. We drinken en biertje en genieten van de zeldzame vrijheid. Even niet kijken naar het uur of de hoeveelheid alcohol we mogen drinken.

You’re no god, you’re no god, and you will never leave this place, and you will always feel alone – Laura Marling

We bezoeken een derde bibliotheek, ook niet al te groot. De bibliothecaris is echter nogal kort van stof aangezien ze nog maar net begonnen is met lezen en dus niet veel kan vertellen. Haar zoontje daarentegen houdt ervan. Op de vraag of hij kan tonen wat hij graag leest haalt hij verlegen een stripje van Kuifje boven. Aangezien zijn moeder mij niet veel informatie kan geven voor mijn artikel, blijf ik hem wat vragen stellen. Op de terugweg blijf ik even verstomd staan wanneer twee mannen met een geit tussen hen in passeren op een motor. Pas een uur later dringt deze bizarre situatie tot mij door en begin ik te lachen.

s’ Avonds doe ik mijn typische route van de kleermakersmarkt naar de Shoppershop en terug naar huis. Ik zit rokend in de riksja en bedenk mij hoe je hier soms als een prinses wordt behandeld. Ik heb mijn eigen chauffeur, mensen gaan opzij als ze mij zien, ik mag vooraan in de rij, ik schud handjes en wuif naar al mijn “fans”. Wanneer ik verschijn in sari, krijg ik bewonderende  complimentjes en vrouwen strelen bewonderd de stof. Heel de dag wordt je “madame” genoemd, Indiërs van lagere kaste raken hun voorhoofd aan en buigen in respect wanneer je passeert. Als je tien roepie geeft aan een bedelaarster kust ze je hand en voorhoofd en kijkt ze je aan alsof je Jebus Christus bent in hoogsteigen persoon. Je moet jezelf tegenhouden, niet te veel gaan zweven, beide voeten op de grond houden.

Dood aan alle meisjes, want ze hebben mij al veel te veel gekost - Monza

Vandaag trek ik er op uit voor mijn nieuwste artikel over bibliotheken in Madurai. Ik kijk uit naar het stuk aangezien ik altijd van bibliotheken heb gehouden. Ik herinner nog mijn opperste verbazing wanneer mijn moeder vertelde dat al de aanwezige boeken gratis uit te lenen waren. Ik hou van de geur wanneer ik het gebouw betreed en de kalmte die er altijd aanwezig is. Ik hou van het proces om een bepaald boek te zoeken of juist niet weten wat te nemen en gewoon door de rijen heen te struinen. En ik hou van het moment wanneer je eindelijk het boek in je handen hebt, je de kaft bestudeert, door de pagina’s heen bladert. Kleine teleurstelling hier in Madurai. Ik kom toe in een ongezellige zaal waar alleen maar mannen door tijdschriften zitten te bladeren. Gelukkig is dit slechts een soort van leeszaal en we stappen door naar de boekruimte. Dit is al heel wat beter, buiten het stof gerekend dat volop mijn keel kriebelt. Na wat tussen de rekken gewandeld te hebben merk ik op dat de boeken niet alfabetisch staan. Verbaasd vraag ik hoe mensen precies een boek vinden. De bibliothecaris antwoordt kalmpjes dat de mensen maar moeten zoeken. Er is ook veel non – fictie aanwezig opgedeeld in brede thema’s zoals educatie. Onder de sectie filosofie vind ik een Harry Potter boek. 

De tweede bibliotheek is iets groter dan een VUB – kot, maar ook een pak gezelliger. De vrouw komt heel intelligent over. Ze vertelt hoe de eerste eigenaar gewoon zijn eigen boekcollectie uitleende en die collectie op deze manier uitgroeide tot een kleine bibliotheek. Hij gaf het de naam Deema, naar zijn dochtertje die overleed op de leeftijd van vier jaar. Wanneer de man zelf getroffen werd door prostaatkanker, verkoopt hij de collectie aan de vrouw die voor mij zit. Ze klaagt over de onwetendheid van Indiërs die hun kinderen niet laten lezen en over haar eigen kinderen die niet eens geïnteresseerd zijn. Ze lost het probleem op door zelfs zoveel mogelijk te lezen en vervolgens de verhalen te vertellen wanneer ze allemaal aan tafel zitten of vlak voor het slapengaan.

s’Avonds vermijden ik en Anne het vrijwilligersdiner door naar een ander restaurant te gaan met het excuus dat we onze trip moeten plannen. Het is gezellig met ons twee en ik kijk al uit naar de reis. We beginnen in Goa, vervolgens naar Bangalore om dan te gaan trekken in Kodaikanal en uiteindelijk te eindigen in de backwaters of Kerala.indelijk is er geen commotie over de rekening, we splitsen de som in twee en stappen licht beschonken de riksja in.

Finalised all bookings and flight details last night. Extremely excited but also very apprehensive! Planning to venture out to India for a month on the 4th June. Seriously need to start doing some frequent exercise to ensure I am fit enough to keep up with the programme! 

"Read and write four to six hours a day. If you cannot find the time for that, you can't expect to become a good writer” – Stephen King

We komen toe om half zes s’ochtends in onze tijdelijke thuisbasis Madurai. Om zes uur lig ik in mijn bed, hopend dat de twee volgende uur slaap mij nog enigszins gaan helpen. Niet dus, ik word wakker met een kloppend hoofd en helemaal geen zin om maar een woord tegen iemand te zeggen. Amerikaanse meisjes zijn echter spraakwatervallen en onderweg naar het werk heb ik weer eens het gevoel dat ik een examen aan het afleggen ben. Het belooft ook weer een nutteloze dag te worden, ik heb mijn verhalen, maar nog geen interviews of afspraken. Ik weet ook nog altijd niet vanuit welk perspectief ik “the Secret” ga beschrijven dus het wordt afwachten geblazen. Het is nu 11 uur en ik heb tot nu toe mijn tijd gespendeerd aan facebook en mails. Eén voordeel is er wel hier: wanneer ik tijd heb schrijf ik. Nog nooit in mijn leven  ben ik zo geïnspireerd geweest, nog nooit heb ik zoveel woorden geschreven per dag. Ik treed bijna in de voetstappen van King, maar ik moet toegeven dat ik zijn quota van 2000 woorden per dag schrijven nog niet  haal. Het bovenstaande citaat heb ik reeds een paar maanden opgeslagen in mijn gsm als een soort van doel in mijn leven en ik moet toegeven dat het helpt. Om één of andere reden voel ik mij veilig door de quote altijd op zak te hebben en te weten dat dit een punt is dat ik ooit zal bereiken. Ondertussen kan ik mijn inspiratie reeds door vertalen naar jullie in vorm van mijn eerste gedicht sinds jaren. Ik besef uiteraard dat ik niet Jotie T’Hooft ben, maar hierbij doe ik beroep op de dichterlijke vrijheid en schrijf ik dus wat ik wil in de hoop dat er iemand ergens is dat geraakt wordt door mijn woorden. Dit moet daarvoor niet half België zijn.  Bij deze:

We met each other in a very peculiar way

An intense smile, a sneaky look

You poured the glass and we laughed

Our secret

That one night under the bleu blankets and the black sky

A secret kiss, white noise

Our hearts belonged, but I was just not ready

So I said no

I think about it every day

That one last look, a silent moment interrupted the noise

you disappeared out of my life in a formerly meaningless second

A metal clinch, an unknown darkness

Forever young

I didn’t feel a thing until the next morning

I will never belong again

Love didn’t even have a chance

It died together with your heartbeat

Now I’m here, carrying on under the red moon

You led me this way

through your heart and  through the warmth of my tears

through the vengeance they call sadness

and now even with true love

I can’t stop myself, I got to lead myself away

Only free hearts don’t get broken

So I keep wandering off to unknown places

Waiting for this impossible dream

Craving for indifference to fill my mind

Twice I turn my back on you, I fell flat on my face but didn't loose - Yukimi Nagano

We dwalen doorheen de straatjes van Pondicherry, maar ik moet toegeven dat ik niet verliefd word op deze stad. Ik hou natuurlijk van de afwisseling in eten, er heerst een aangename stilte, maar dat is ook alles. Ik ben blij wanneer we terug op de bus zitten, op weg naar Madurai, naar huis…

Riding high amongst the waves, I can feel Like I have a soul that has been saved, I can feel like I put away my early grave – Eddie Vedder

Ontbijt in Pondicherry, heaven! Croissants, chocoladekoeken, QUICHE!!!! Ik had nooit verwacht hoe hard ik westers eten zou missen. Ik heb dagen gehad dat ik gewoon uren zit te denken aan hoe goed een biefstuk smaken. Soms droomde ik weg van een conversatie door de gedachte aan een stuk vlees. Jeukende tanden, dagen aan een stuk, nog nooit meegemaakt. Ik eet zoveel dat mijn maag bijna ontploft. Hierna vertrekken we naar het strand. Bizar genoeg spenderen Indiërs hun tijd niet aan het aangenaam maken van de kust. We moeten tussen de visserbootjes vertoeven en er is amper een kat te bespeuren. Ou, kalmte, hoe heb ik jou gemist. We wandelen het water in en het voelt als een verkoelend bad. Er zijn slechts lichte golven, maar ik en Nicolas besteden meer dan een uur in deze verfrissende afwisseling.