12:55 uur

Vandaag is er een teaching training workshop en komt Suzy me ophalen en mijn spullen terugbrengen. Ik ging vroeg mijn bed uit, snel onder de emmer door en heb mijn ontbijt naar binnen gegooid omdat ik een beetje laat was. Ik redde het om op tijd klaar te zijn, maar vervolgens presteerde Suzy het om een half uur te laat te komen. Ik hoef me in het vervolg dus niet meer te haasten in deze Ghanese levensstijl.

Ik vind het fijn dat ik mijn spulletjes terug heb en weer een stukje kan typen.

Ik had slecht geslapen dus ik was een beetje bang dat ik een dipdagje zou hebben vandaag, maar daar merk ik, zelfs na de vieze vieze vieze lunch, niks van.

De teaching training workshop was best gezellig met 5 andere vrijwilligers. Er waren twee mensen uit Schotland, een moeder met dochter, een meisje uit België van 22 jaar oud, Aurelie, en Harriet en Jess uit Australië, ze zijn allebei 18 jaar. 

We leerden hoe we lessen op konden zetten, ze voor konden bereiden, dat we creatief moesten denken met de materialen die beschikbaar zijn, hoe we met eventuele problemen om konden gaan en nog veel meer nuttige dingen. Ik denk dat ik er in de komende tijd best veel aan zal hebben, maar dat weet ik natuurlijk pas zeker als ik daadwerkelijk les gegeven heb.

Morgen ga ik twee klassen observeren. Eentje met 7 & 8 jarigen en eentje met 9 & 10 jarigen. Daarna kies ik tussen die twee klassen en ga ik mijn rooster in elkaar zetten met de mensen van de school. Ik heb er veel zin in en ga proberen er iets goeds van te maken. En als het allemaal niet wil lukken, probeer ik er niet echt mee te zitten. Ik doe mijn best om het goed te doen, verder is het de verantwoordelijkheid van de hoofdleraar en de school dat de leerlingen overgaan naar het volgende jaar. Ik ben hier maar voor een maand, dus zoveel zal ik niet kunnen veranderen aan alle problemen die er zijn. Ik kan alleen het beste ervan maken, de kinderen een beetje warmte geven en proberen een steentje bij te dragen en zo zal ik het ook echt benaderen.

Toen ik terug kwam bij het huis was er lunch. Het was een soort pindasoepje met kip en een kledderige rijstbal. Het is een officieel Ghanese maaltijd en ik was enthousiast om het te proberen. Maar toen ik ging eten schrok ik me suf. Het soepje was echt heel pittig en de kip proefde alsof hij al een aantal dagen ergens lag te rotten. De rijst was wel oké, en daar heb ik ook het meest van gegeten anders krijg ik namelijk niks. Maar ik had nog steeds honger dus heb ik net een koekje van Barbara opgegeten. (later maakten ze de soep minder pittig en vond ik het echt super lekker met de rijst samen!)

Vanmiddag is er een quiz night, daar ontmoet je elke week woensdag de andere vrijwilligers, en daarna gaan we waarschijnlijk uit eten. Het lijkt me leuk om ze te ontmoeten, hoewel ik een aantal van hen al wel ken.

Morgen is er ook een soort leesproject waar ik ga helpen. Dat is elke week donderdag. Ik weet niet precies wat het inhoudt, maar in ieder geval leren kinderen lezen of worden ze voorgelezen, afhankelijk van hun leeftijd. Dus dat is ook weer iets nieuws om mee te maken. :)

Ook heb ik wat foto's gemaakt van de kamer en van de wc en douche. 

18:46 uur

De quiz night was wel oké. Heel veel vrijwilligers kenden elkaar al en trokken snel naar elkaar toe, zonder zich überhaupt voor te stellen. Dat vond ik best lastig en ik voelde me niet helemaal gemakkelijk. Na de quiz ging de groep uiteten en daarna feesten in een of andere bar. Ik zou meegaan, maar ik had er totaal geen zin in en voelde me niet genoeg op mijn gemak om mee te gaan. Dus besloot ik een taxi terug te nemen naar het huis. Alleen was er geen eten voor mij gekookt omdat we hadden aangegeven uit te eten. Toen heb ik onderweg even brownie cookies, andere koekjes, sprite en een Ghanees hapje waarvan ik de naam niet ken gekocht. Nu ga ik lekker een Marel-avondje houden en een beetje lezen, muziek luisteren en eten en drinken. Ik vind het fijn om even rustig aan te doen. Volgende week is er weer een quiz night dus dan ga ik wel mee. Helemaal goed zo zou ik zeggen. ;) Ik ben blij dat ik niet mee ben gegaan.

In de tijd dat ik alleen was heb ik allerlei dingetjes voor het lesgeven voorbereid. Ik heb kaartjes gemaakt waarop de kinderen hun naam en favoriete dingen kunnen schrijven en zichzelf kunnen tekenen, als een soort vriendenboekje. Ik hoop dat ze dat zullen begrijpen en leuk vinden. Ook heb ik de regels in de klas opgesteld en bedacht op welke manier ik lessen kan gaan plannen en waaraan ik dan zoal moet denken. Er is gezegd dat ik een belonings- en strafsysteem moet hebben, dus dat heb ik ook gemaakt. Als ze braaf zijn kunnen ze stickers, knikkers, hartjes of kleurplaatjes verdienen. Als ze zich nergens iets van aantrekken krijgen ze op hun kop of worden ze van een leuke activiteit uitgesloten. Ik ga kijken of dat in de praktijk werkt, en anders bedenk ik weer iets nieuws!

8:01 uur

Vandaag is dus de eerste werkdag. Tussen nu en kwart voor negen word ik opgehaald voor de introductie. Ik heb nog geen idee hoe alles zal gaan, wat voor lessen ik zal geven en hoe lang de dagen zullen duren. Ook weet ik niet wat voor leeftijden ik les zal gaan geven, en of ik alleen of met een ander iemand voor de klas sta, en hoe groot de klassen zijn. Kortom, en heleboel vragen die hopelijk vandaag beantwoord worden.

Ook heb ik vandaag voor het eerst mijn haar gewassen. Het kon echt niet meer, zo vies voelde het, dus moest ik eraan geloven. Het was een heel gedoe omdat het kleine bakje er niet was. Ik moest dus met mijn haar in de emmer gaan hangen totdat het nat was, het daarna inzepen en daarna weer in de emmer gaan hangen tot het uitgespoeld was. Ik hoop dat het goed uitgespoeld is, want anders ben ik in een dag of twee weer de pineut. ;)

Na de dag

Voordat we naar de school gingen vertelde ik Suzy dat we onze deur niet van buitenaf meer konden sluiten. Dat vond ze een groot probleem, dus nam ze alle waardevolle spullen mee om bij haar thuis achter slot en grendel te zetten. Ze zou het in de avond misschien terug komen brengen, dus dat hoopte ik heel erg want ik vind het fijn om mijn paspoort bijvoorbeeld gewoon bij me te hebben. Uiteindelijk kwam ze niet terug, maar bracht ze de spullen de volgende morgen. Wel was de deur gelukkig gemaakt toen ik terug kwam.

Bij de school aangekomen gaf Suzy me een rondleiding, alle leraren werden voorgesteld zodat ik een beetje wist met wie ik te maken had. Daarna werd ik bij Hannah, een andere vrijwilliger, in de klas gezet om te kijken hoe zij het deed. Ze is hier al een tijdje en gaat maandag weer weg, dus heeft het al een beetje onder controle.

Wat ik erg opmerkelijk vond was dat de echte leraren met hun telefoons muziek zaten ze luisteren, te chatten of andere dingen aan het doen waren. De helft van de tijd waren ze niet eens in het klaslokaal.

Suzy wilde me met de jongste klassen laten werken, maar dat vond ik geen goed idee omdat je dan een soort verzorgings-/kinderopvangidee krijgt, dus dat zei ik tegen haar. Ik vond het wel goed van mezelf om dat te doen, want anders ben ik een maand lang de pineut en doe ik iets wat ik helemaal niet echt wil.

In de pauze ging ik met Hannah bananen kopen. Ze smaakten hetzelfde als thuis en voor de variatie en vitamines is het wel goed af en toe wat fruit te eten. Daarnaast eet ik vanalles, in kleine porties, om het gewoon te proberen. Sommige dingen zijn erg lekker en sommige dingen zijn echt te vies voor woorden. Ook zag ik in de pauze Hannah's wc. Dat is dus een soort gat, gelukkig heb ik tenminste iets dat op een wc lijkt. :) Mijn opvanghuis lijkt nu super luxe!

De lessen die ik ga geven duren van 8-12 uur. Dat wil zeggen dat iedereen ergens tussen 8 uur en 13 uur op school is en lessen krijgt. De pauze is om 10 uur en duurt ongeveer een half uur, maar dat zegt niks.

Vanaf ongeveer half één begon het te regenen en het is niet meer opgehouden tot laat in de avond. We wilden naar de woodmarket, een plek waar ze vanalles verkopen van hout, gaan. Maar aangezien het zo hard regende hebben we het niet gedaan.

Toen ik in mijn kamer kwam zag ik dat de regen door het dak heen kwam. Gelukkig niet op mijn bed, maar wel op de koffers en een hele grote plas op de grond.

Terwijl het zo hard regende heb ik de spulletjes die ik had meegenomen voor school bekeken, om te kijken wat ik ermee kan doen en hoe het bruikbaar gemaakt kan worden. Ook belde mama. Het was echt heel fijn om haar even te horen!

De elektriciteit gaat bijna elke avond voor een tijdje uit, maar vandaag is het vanaf vijf uur (en dan is het al bijna pikkedonker) uit geweest. Pas de volgende dag om een uur of 9 is het weer aangegaan. De hele avond zaten we dus in het donker. Ik speelde een spelletje met Barbara en ging daarna maar gewoon op tijd slapen, er was toch niks meer te doen of te zien. 

En als je ooit naar Ghana gaat, neem dan babywipes en antibacteriële handgel mee. Ik ben zo blij dat ik dat bij me heb en ik gebruik het echt aan een stuk door, aangezien er geen mogelijkheid is om even snel je handen te wassen. 

8:00 uur

Gisteren herhaalden de mensen in het huis nog een keer hoe dankbaar ze waren voor de cadeautjes en dat ze ze echt heel leuk vonden. Dat vond ik wel schattig want ik zag dat het meisje, Matilda, al met de kralen had zitten spelen en dat haar schrijfboekje al door een broer was ingenomen. Maar ach, zolang ze er blij mee zijn en ze snappen dat ik blij ben met hun gastvrijheid mogen ze doen wat ze willen met de cadeautjes.

Vandaag is de laatste dag waarop ik lekker lang in mijn bed kan blijven liggen om energie te verzamelen voor de komende maand. Morgen ga ik namelijk beginnen met lesgeven. Ik lig nu dus nog lekker in mijn eigen tentje. Ik zou niet weten hoe ik mijn dag vandaag ga vullen. Daarom blijf ik ook maar gewoon extra lang liggen anders komt er geen einde aan de dag.

Ik weet wel dat ik vanmiddag met Amber naar een internetcafé ga. Zij is vandaag al begonnen met werken dus dat zal pas later op de dag zijn. Ook moet ik een slot halen voor het kluisje dat Prince gisteravond kwam brengen. Ik vind het goed geregeld dat ze het meteen regelen als er iets niet klopt of in mijn geval een kluisje mist. Ook kwam hij even kijken of alles goed ging zo na de eerste intensieve dagen.

Vanavond komen de twee andere vrijwilligers, Daniël en Barbara, terug van hun weekendtripje. Ik vind het fijn dat ze er dan zijn omdat ik dan niet meer in mijn eentje in dit gastgezin zit. De familie is heel aardig en als je even alleen wil zijn laten ze je, als je 'erbij wil horen' betrekken ze je echt bij de familie en praten ze met je. Maar toch is het af en toe lastig om te begrijpen wat ze precies bedoelen omdat de meesten gebrekkig Engels spreken. Ook kunnen die andere vrijwilligers me hopelijk een beetje op sleeptouw nemen en maken ze hetzelfde mee als ik dus kun je erover praten. Ik denk dus dat het gezellig is als zij er ook weer zijn. 

Wat trouwens nog wel grappig is, is dat iedereen je hier 'obruni' noemt. Dat betekent blank persoon en ze gebruiken het niet als scheldwoord maar meer als benaming om je te begroeten of een gesprekje te beginnen.

10:44 uur

Ik heb lekker gedoucht en gegeten. Daarna heeft Gifty, een van de mensen in het huis, mij foto's van de familie laten zien en foto's van andere vrijwilligers. Ik heb haar ook foto's van mijn familie laten zien, ze vond het heel grappig en het was best gezellig.

12:16 uur

Ik heb Gifty ook een beetje Nederlands proberen te leren omdat haar man in Nederland woont. Ze vond het heel leuk en lachte zich suf om onze uitspraak met de g-klank. Ze probeerde het na te doen, maar dat werkte niet heel erg goed. :)

Daarna ben ik even naar Akropong gelopen om een slotje te halen voor het kluisje. En dan vraag ik me dus af: Hoe denk je dat dit mensen tegenhoudt om iets te stelen?

Maar goed, het zal voor het idee wel wat uitmaken.

Wat ik trouwens nog heel verbazend vind, is dat  de huizen aan de buitenkant er dus zo uitzien als je zou verwachten, en de binnenkant ook, maar dan is er één ding dat afwijkt: een enorme tv, groter dan de tv bij mij thuis. Dat is erg tegenstrijdig met de rest van de omgeving.

Ook grappig is het water dat je drinkt. Het zit niet in flesjes, maar in zakjes waar je een gat in bijt en het water eruit zuigt, op deze manier:

Over een half uurtje ga ik weer richting Akropong om te kijken of ik Amber daar ergens kan vinden. Amber is aardig en het is gezellig om niet alleen te zijn!

19:52 uur

Nou, het internet was een heel gedoe. We gingen naar een internetcafé 'bellavista', maar daar was het wireless network kapot. Dus namen we, na al een half uur gelopen te hebben, een taxi naar het kantoor van Projects Abroad. Daar konden we op het internet, maar het was zo zwak dat ik mijn blog stukjes niet op de blog kon zetten... Ik probeerde ze te mailen naar mezelf en naar thuis, maar niks werkte. Ik probeer het de komende tijd nog een paar keer, maar ik ben bang dat het niet echt gaat werken en ik alles erop zet als ik thuis kom. Wel kon ik even chatten met thuis, dat vond ik heel fijn en gaf een goed gevoel om er weer even tegenaan te kunnen.

Op de terug weg nam ik voor het eerst alleen een taxi. Ik vond het best eng, maar het was eigenlijk een eitje toen ik het deed. Het laatste stukje moest ik lopen en onderweg ging ik nog even langs Jess, Harriet en Hannah om telefoonnummers uit te wisselen. Jess en Harriet kregen vandaag hun introductie en Ghanese simkaart.

Toen ik bij het gastgezin was zag ik dat een van de andere vrijwilligers terug was gekomen. Ik ging even bij hem kijken, maar hij sliep zo vast dat ik hem maar liet liggen. Later bij het avondeten kwam ik hem wel weer tegen. Hij heet Daniël, is 18 jaar en komt uit de Verenigde Staten. Hij is een beetje stilletjes, maar als je begint te praten is hij aardig. Hij doet het building project voor 2 maanden.

De andere vrijwilliger die in dit huis verblijft kwam ook terug in de loop van de middag. Ze slaapt bij mij op de kamer en heet Barbara. Ze komt uit Zwitserland en doet ook het building project voor 1 maand. Ze vond mij heel dapper om dit te doen terwijl ik pas 16 was. Zelf is ze 29 jaar, en ze zei dat zij ook aan het huilen was geweest de eerste dagen. Ze sloopte toen ze de deur dichtdeed de deurklink, dus daar moeten we morgen iets op verzinnen, aangezien we hem nu niet meer dicht kunnen doen vanaf de buitenkant.

Het eten was best lekker 's avonds. Blijkbaar eet je hier vaak pasta met worstjes. Dat is prima te doen, maar om genoeg vitaminen binnen te krijgen moet ik denk ik een beetje fruit gaan eten in de komende tijd. Ik zie wel hoe dat zich gaat ontwikkelen. Ik hoop niet dat ik ziek word, maar de meeste vrijwilligers worden ergens in de loop van de tijd ziek. Maar als dat gebeurt merk ik het vanzelf :).

Nu ga ik lekker in mijn bedje liggen en een beetje nadenken over morgen, de eerste dag werken op Nana Aframea Preparatory School. Dat wordt vast spannend en zal ook wel weer wennen zijn de eerste paar dagen. Maar het is in ieder geval wel fijn dat ik mijn dagen niet meer volledig zelf hoef te vullen en echt een taak heb. Ik kijk er heel erg naar uit en laat het maar gewoon op me afkomen allemaal.

Slaap lekker! 

9:43 uur

Gisteravond ben ik om zeven uur al naar bed gegaan. Het duurde even, maar uiteindelijk heb ik lekker geslapen. Om 5:50 uur werd ik al wakker. Het leven is op dat tijdstip blijkbaar al in volle gang, iedereen praatte en de muziek stond al hard aan. Ik heb me nog een paar keer omgedraaid. Om ongeveer half acht ben ik rustig aan wakker geworden, beetje gelezen en moed verzameld om de 'Bucket shower' te gebruiken. De douche doet het namelijk bijna nooit, dus gebruikt men een emmer en een bakje waar je water uit schept om vervolgens over je heen te gooien.

Om half negen was ik zover dat ik het ging proberen. Gelukkig was het water heerlijk koud. Een beetje verkoeling voor de lange muffe/vochtige/benauwde dag die gaat komen kan waarschijnlijk geen kwaad. Het douchen ging verbazend makkelijk. Beetje water eroverheen, zeep en afspoelen. Het was erg simpel en viel me heel erg mee. Ik vraag me wel af hoe ik mijn haar ga wassen, maar dat zie ik dan wel weer.

Zometeen ga ik ontbijten, maar ik weet niet of dat nu zo'n handig moment is. Ik hoor namelijk een man praten en het lijkt verdacht veel op iets van een kerkdienst. Maar ja, ik ga het gewoon proberen en dan zien we wel.

Na het ontbijt ga ik met een andere vrijwilliger en een medewerker van Projects Abroad, die zelf ook projecten als vrijwilliger heeft gedaan, iets leuks doen. Ik denk dat we richting Koforidua gaan en dat ze ons gaat laten zien hoe we het makkelijkste met de tro-tro's van huis naar verschillende bestemmingen kunnen komen.

Ik heb ook te horen gekregen dat ik dinsdag begin met werken op de school. Maandag is namelijk nog een nationale feestdag, dus de scholen zijn gesloten. Dinsdag krijg ik een inleiding op de school en daarna ga ik aan de slag. Ik vind het heel spannend en ook best heel eng omdat het zo anders gaat allemaal dan in Nederland. Maar het komt vast goed.

Ik hoop dat het een leuke dag wordt en dat ik snel kan wennen, want anders gaat het een lange, ongemakkelijke maand worden. :)

15:04 uur

Zo, gelukkig was het heel leuk met de twee anderen, Suzy en Amber. Voordat ze kwamen ging ik snel even ontbijten, wit brood met jam (ik word verwend), wc (hij spoelde door! :O wie had dat verwacht?!) en moest ik nog even op ze wachten. Tijdens het wachten maakte Frank, mijn housebrother, een praatje met me. We kwamen tot de conclusie dat het leven na een goeie nacht slapen al een stuk beter is.

Met Suzy en Amber ging ik in de middag uit. Eerst werd de weg naar Akropong station even voorgedaan en daarna kochten we wat tegoed voor de mobiele telefoons. Na een beetje sightseeing in Akropong gingen we lunchen in een restaurantje dat 'The Grill' heet. Bijna al het eten in Ghana is heel spicy, zo ook mijn soepje. Na de lunch zijn we met een tro-tro, een soort klein busje, naar de markt gegaan om wat Ghanees fruit te kopen.

Op de terugweg naar Amber's huis zaten we ook in een tro-tro richting Mamfe roundabout. In de tro-tro zaten 19 mensen, terwijl er plek is voor 12. Misschien kun je je wel voorstellen hoe dat eruit zag. Na Amber thuis te hebben gebracht ging ik met Suzy in een taxi richting Akropong Station, waarna we langs drie andere vrijwilligers gingen. Nu ben ik dus weer bij mijn gastgezin.

Vanavond ga ik nog even naar andere vrijwilligers die ik ontmoet heb, een van de drie gaat vanavond naar Accra, maar de andere twee zijn vandaag aangekomen dus misschien is het wel even gezellig aangezien ik nog steeds alleen ben.

Morgen heeft Amber al haar eerste werkdag en introductie daar, maar als zij klaar is gaan we samen even naar Akropong of een andere plaats om misschien wel even te internetten zodat ik alles wat ik nu typ ook op internet kan zetten. :)

18:56 uur

Vanavond/vanmiddag ben ik bij de andere nieuwe vrijwilligers geweest. Ze heten Jess en Harriet, uit Australië, en waren heel aardig. We gingen voetballen met twee kleine meisjes, Belinda en Jessica. Het was fijn om even iets anders te doen en met andere mensen te zijn die hetzelfde doormaken als jij.

Na mijn bezoek aan hen kwam ik Prince, een medewerker van Projects Abroad, tegen. Hij vertelde me waar ik een slot voor het kluisje moet halen en morgen komt hij het kluisje brengen. Dat moet voor de verzekering. Als er namelijk iets wordt gestolen zal de verzekering zeggen dat je niet zorgvuldig genoeg was als je het nietig een kluisje had.

Bij aankomst bij mijn gastgezin leerde ik een aantal woordjes en zinnetjes Twi. Het was erg grappig. Het avondeten was niet lekker, rijst met ei, maar ik at het maar gewoon want anders krijg ik helemaal niks. Zometeen ga ik lekker in mijn bedje, die eruit ziet als een soort tent door het muggennet, liggen. Een beetje lezen voordat ik ga slapen en nadenken over de afgelopen dag. Het is echt ongelofelijk hoe je je het ene moment prima kunt voelen en het andere moment heel alleen. Het zal dus nog wel een tijdje wennen zijn.  

16:26 uur

De aankomst op het vliegveld ging goed. Eerst een stempel in je paspoort halen, toen koffers pakken en door de koffercheck en daarna opgevangen door de mensen van Projects Abroad. Er stonden zoveel mensen met bordjes dat ik bang was dat ik ze niet zou vinden of dat ze er niet waren. Maar alles ging volgens het boekje. Toen moest ik wachten op andere vrijwilligers die ook aankwamen op dezelfde avond.

De eerste nacht werden we naar een hostel gebracht. Het was prima geregeld en we werden op onze kamer afgeleverd en ook weer opgehaald. Het nadeel was dat het bloedheet was en ik absoluut niet kon slapen. Toen ik aan het douchen was, kwam er ineens geen water meer uit de douche dus moest ik onder de kraan in de wasbak mijn haar uitspoelen. :) Hier in Accra begint het dus al goed, ik vraag me af wat ik in The Hills aan ga treffen.

Na een ontbijtje ging ik, met een groepje van zes man, onderweg naar The Hills, het gebied waar ik verblijf. Onderweg zag je pas echt een stukje van Ghana. Mensen die moeiteloos acht stoelen op hun hoofd dragen, kleine krotjes langs de weg waar mensen in wonen, mini-winkeltjes, mensen die tussen het verkeer doorlopen om spullen te verkopen, dor land en juist ook veel groen land. Sommige delen van de snelweg waren volledig onverhard!

In Accra was het heel erg benauwd en ik hoopte dat het in The Hills minder zou zijn, maar dat is helaas niet heel erg zo. Het zal wel iets met het regenseizoen te maken hebben. De mensen van de organisatie die ons brachten waren heel erg zorgvuldig en herhaalden steeds dat ze er voor je zijn en jouw omstandigheden belangrijk vinden.

Eenmaal aangekomen in Mamfe, de plaats waar het lokale kantoor van Projects Abroad staat, werden we verwelkomd en kregen we allerlei informatie. Daarna gingen we langs de huizen waar de vrijwilligers gaan verblijven, ik was als eerste aan de beurt. De mensen leken op het eerste gezicht heel aardig. De slaapkamer is klein, en we verblijven er met z'n drieën.

Na deze korte inleiding werden we gelijk door de hele regio gesleept, en zo ook naar Koforidua. Onderweg was er een opstopping doordat er een heel groot ongeluk was gebeurd op de weg. Een autootje en een bus zaten volledig in elkaar, dus dat begint alvast hoopgevend.

In Koforidua kregen we een rondleiding, ze namen ons mee om geld te wisselen, een Ghanese SIM-kaart te kopen en de bank, het tro-trostation en andere plekken te laten zien. Daarna gingen we Ghanees eten eten. Het was heel erg pittig en heel erg wennen. Ik denk dat het een tijd gaat duren voordat ik gewend ben. Je krijgt namelijk zoveel indrukken tegelijkertijd en dat terwijl je al heel erg moe bent (want lange reis gehad en niet geslapen). Het is heel overweldigend. En het is zo'n ongelofelijk groot verschil met Nederland, dat is gewoon niet voor te stellen. Op dit moment vind ik het behoorlijk zwaar, maar het komt in de loop van de week vast wel goed als ik wat meer gewend ben. (hoop ik!)

De omgeving is in ieder geval mooi, met bergen die helemaal bedekt zijn met groen.

Nu ben ik dus bij mijn gastgezin, in tweede instantie lijken ze nog steeds aardig maar ik ben zo moe en ik begrijp ze af en toe totaal niet. Ze wilden wel meteen foto's met mij maken en de moeder leek me een warme vrouw. Alles ziet er zo uit zoals in films over 'zielige kindjes' en er lopen gewoon geitjes over de weg.

Straks gaan we waarschijnlijk eten en ga ik kijken of iedereen er is, zodat ik de cadeautjes, die ik meegenomen heb om te bedanken voor de gastvrijheid, kan geven.

16:11 uur

Vandaag is de reis echt begonnen. Met de hele familie naar Schiphol gegaan zodat ik niet in mijn eentje was en ze me allemaal uit konden zwaaien. Bij het inchecken van de koffers was er nog een heel gedoe omdat mijn koffers te zwaar waren. Uiteindelijk heb ik gelukkig alles meegekregen. Bij de douane kreeg ik een stempel in mijn paspoort, daar word ik altijd vrolijk van. :) Alle spullen in de handbagage waren gelukkig ook goedgekeurd. 

Toen ik in het vliegtuig kwam, zat er een mevrouw op mijn plek. Ik wilde graag op mijn eigen plek omdat dat een plekje aan het gangpad was en ik dan lekker kon lopen tijdens de vlucht. Uiteindelijk was alles opgelost en moest de mevrouw ergens achterin het vliegtuig gaan zitten. Eerst deed ze een beetje boos maar na een gesprekje over Ghana bleek ze hartstikke aardig te zijn. Ook een Ghanees in het vliegtuig was heel vriendelijk en hij had er alle vertrouwen in dat ik het heel gaaf zou gaan vinden en dat het gastgezin me vast met open armen zou ontvangen. 

Nu zit ik in het vliegtuig en de verwachte tijd van aankomst is 20:13 uur. Het tijdsverschil met Nederland is twee uur. In Ghana is het dus twee uur vroeger dan in Nederland. Ik ga er een hele mooie tijd van maken en het wordt vast en zeker een onvergetelijke ervaring!!!

18:08 uur

Het laatste westerse eten voor de komende maand was een overheerlijke vliegtuig-maaltijd. Een pasta met tomaat en spinazie, een salade (eten op eigen risico!), stukje kaas, broodje, crackers en chocolademousse met soesjes. Eerlijk gezegd was het best lekker, vooral het toetje. 

I really should update this stuff more.

In 5 days time I will be in Ghana, to be frank the thought is quite scary and overwhelming, but I guess I'll adapt.
Got most of my stuff ready...

Now just to mentally prepare myself.

Not sure what to expect,
fingers crossed eh 

When living in a different country, one thing that can be difficult to get used to is the local cuisine. Living with local families is an ideal way to try authentic Ghanaian food, although for some it is an acquired taste! Ghanaian people love to add pepper to their food – and lots of pepper at that! (When Ghanaian’s talk about pepper, they generally mean chili peppers).

While food varies from the North of the country to the South, Ghanaian food is typically starchy and largely consists of yam, maize and beans. In the South, staples include plantains and cassava, while in the North main staples include millet and sorghum.

Some of the main starchy dishes are:

* FuFu - pounded cassava and plantain or pounded yam and plantain.

* Banku/Akple - cooked fermented corn dough and cassave dough

* Kenkey/Dokonu - fermented corn dough, wrapped in corn or plantain leaves and cooked into a solid ball

* Tuo Zaafi - a maize dish from Northern Ghana

* Fonfom - a maize dish of the Ahanta and Nzema people from Southern Ghana

* Konkonte - made from cassava powder

* Gari - made from cassava

* Omo Tuo - pounded rice balls typically served with groundnut soup

* Waakye - rice and beans

* Jollof rice - rice cooked in a spicy tomato sauce

* Red Red - fried plantains (like sweet banana) with beans in a tomato sauce 

During induction in Ghana, volunteers are invited to try a variety of Ghanaian dishes, including Red Red, Jollof rice and Banku.

In Ghana stews and soups are very popular and are served with most of the above dishes. There is a wide variety of flavours; some are quite adventurous and sophisiticated and help to add taste to what is otherwise quite a bland dish. Spices such as thyme, garlic, ginger and bay leaf and widely used and vegetables such as wild mushroom, garden eggs, auberrgine (eggplant) and especially tomatoes can be found at most local markets. As for meat, there is a somewhat surprising availability with beef, pork, goat, sheep, chicken, smoked meat and fish; crab, shrimp, periwinkles, octopus; bush meat, snails, and duck; offal, trotters and cow skin all being featured in Ghanaian cuisine.

Palm oil, coconut oil, Shea butter, palm kernel oil and peanut oil are important local oils used for cooking and frying. In certain dishes, palm oil is the preferred oil for preparing it.  Classic examples are okra stew, fante fante, red red, egusi stew and mpihu/mpotompoto (taro porridge). Coconut oil, palm kernel oil and Shea butter are used for frying most local fried foods. The most popular soups are groundnut soup, light (tomato) soup, kontomire (taro leaves) soup, palm nut soup, and okra soup.

Tomato stew or gravy is a popular stew which is often served with rice. Other vegetable stews are made with kontomire, garden eggs, egusi (pumpkin seeds), spinach, okra, etc., mixed with any protein of one's choice.

Usually rice is served with a soup or stew, kenkey is served with fried fish and hot pepper while banku is usually served with okra stew or soup and occasionally with tilapia. Fufu, akple, and konkonte are served with soup.

In Ghana, much of the cooking is done outside over a coal pot. Banku and Fufu both take a lot of preparation and are very popular with local people. A lot of Ghanaians eat these types of meals for breakfast, as it has the advantage of leaving you feeling full for quite some time!

Red Red is perhaps the most popular mean with volunteers, although a few have expressed their love for banku and even fufu!

Food is served all over the country in small stalls by the side of road or in markets. It is usually very tasty, as well as very reasonably priced!

Hi,

Ik denk dat ik maar overga op het nederlands.

Het is vandaag mijn eerste dag in Koforidua en het is echt zo anders dan in Nederland en ja dat is logisch, maar ik had niet verwacht dat echt alles gewoon het tegenovergestelde is van mijn normaalbeeld. Ik ben echt kapot van de vlucht en ik word ook zo moe, op een goede manier, van alle verschillen die Ghana heeft ten opzichte van het westen. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar de maand is nog niet voorbij en ik vind het wel heel zwaar, qua verantwoordelijkheid, maarja dat komt met tijd. Ik ga er gewoon van genieten, want niet iedereen krijgt zo'n kans. 

Vandaag kwam ik dus om 5 uur aan op Accra en ik moest toen tot 9 uur rondgereden worden en ik was zo moe dat ik mn ogen gewoon bijna niet kon openhouden, en ik vindt het nogal onbeleefd om in een taxi inslaap te vallen, zeker wanneer het is in zo'n bijzonderland als Ghana. Toen ging ik mn spullen afzetten bij Janet, mn gastgezin, en toen gelijk door een simkaart halen, die het nog steeds niet doet, en ook geld wisselen. Ik kreeg een heel pakje geld mee en dat is nogal een vervelend gevoel ,zeker als je weet dat pickpocketers hier nogal veel zijn.Nou ik ga even mn Facebook nog checken en dat zit het uurtje internet er alweer op voor vandaag!

Veel liefs Charlotte