I had really exciting news this week – Bethany is coming to visit!!!!! She's going to join me for my last week in Ghana, so I'm already planning what we can manage to achieve in 5 days! I'm only a bit sad that thanks to A levels, Helen can't come and that Beth won't be able to meet her newly adopted cousin, Merel who is leaving in 2 weeks :-(

Finally, we finished our work in Akropong, all of the building volunteers spent a day painting (some of it did actually go on the walls and ceilings) although a very large amount covered the volunteers, some innocently and some deliberately! We were happy to go back to work in Mampong on Tuesday and carried on with the block laying seeing real progress as the walls have now grown above window height. There is now a slight panic as we are supposed to have these classrooms built by the end of May and every week we are saying goodbye to some volunteers and don't seem to be getting new ones to replace them, to add to the pressure we lost nearly a whole day to horrendous rain on Tuesday, we were half way through making a batch of blocks when the sky turned black and the wind started blowing hard, we just had time to cover the blocks and run for shelter where we stayed for 2½ hours, at times we couldn't hear each other speak because the noise of the rain was so loud. We were pretty cold and hungry by this time and decided that as it had eased slightly we'd be less cold getting wet outside whilst we were moving. This proved a good strategy and by the time we had made our way home the rain had stopped and lunch was nearly ready :-) That evening we met with the other volunteers and went out to eat, for the first time since 1st October, I actually needed to wear a cardigan :-( (it was only for ½ hour until we went inside). Work over the next couple of days was full on, 8 of us made 100 blocks in about 3 hours today – most of them stayed whole, we went home fairly exhausted but happy with the sense of achievement.

This week I also had an ant invasion in my room. Within about 5 minutes of going in there one night, the floor was heaving with them, I got my can of raid and sprayed them, as quickly as it killed them, more came, then I realised that my bed was covered, as quickly as I brushed them off the numbers grew!!!! AAAagh, I enlisted the help of my host brother, Kwame, he whippped the sheet off my bed and shook it, put it back and told me that I should turn off the light, if I still had a problem then he offered that I could sleep on his bed!!!!! after I put the light off the ant numbers reduced, but I could still feel them crawling on me and couldn't read my book cos the light attracted them :-( Next day the clean up operation was fun! 

Koforidua, our local town, is famous for it's bead market, held on Thursdays. This week Merel and I decided to go and do some shopping, the stalls are laden with bracelets, necklaces and earrings and between us we shopped till we dropped. It was a good morning, we shopped, we had a break, reviewed and shopped some more. A few of the bracelets we had made smaller, I was keen to keep  the left over beads, I found a stall with earring hangers and wires so in true craft group fashion we set ourselves up to make our own matching earrings. We then spent Friday afternoon picking and mixing and came up with designs that we were happy with – good result, earrings and an enjoyable afternoon pastime!!!! The best part was that we didn't actually spend too much money! :-)

A day in Koforidua with Merel seemed fairly uneventful, I hadn't taken into account the amount of marriage offers she would attract in the course of our trip! (sorry Rick) Ghanaian men are blatantly indiscriminate and very forthright (no offence intended to Merel, but really it could have been any obruni!!!!) It started at the bead market, with a man saying, “your daughter is very beautiful” I replied, “do you think so? Then it will cost you, 100,000 cedis, and because you think she's so beautiful, we will want some cows, some sheep and some goats!” his reply was “Are you sure? yes she is very beautiful,” I said “OK then we will need a car as well” he obviously didn't think she was that beautiful as he started laughing as we walked off to the next stall waving “bye bye obibini” Later in the day, came the man in the central market, he came up behind me and said “I want to marry your daughter” my reply this time was “she's not my daughter, you will have to ask her yourself” Merel was totally oblivious to this (or very good at pretending not to hear!) and carried on walking through the market. I then said to the man “she has a boyfriend at home and he might come here and...” then I gestured with may hand across my throat. “ooooh” he said “he will cut my throat, are you sure?” I replied “maybe” that seemed to put him off, meanwhile, Merel carried on shopping without even a glance at the man who was contemplating his fate! The third approach was in the trotro on the way home, the mate was fascinated by her and contrived to sit staring at her whenever he could, then a man got on and turned to me saying “is this the bride?” I responded “why, are we going to a wedding?” by this time everybody in the tro was looking around. The man said “you said you would find me a wife!!!!!” I realised that he was a neighbour from Kwamoso that we had seen a few times at the junction when I had been with the girls from my house. Each time he asks me if I can fix him up to can marry one of them, his preference has changed from Eva to Catharina to Marieka to Alyssa and back again (see what I mean about indiscriminate and forthright!) Every time I tell him he will have to ask for himself. I could be a very rich person if anyone paid the bride prices I've asked for!

Now that I've mention goats, it reminds me of our goats here, we had 3, the mum (who gave birth a few blogs ago) and baby Eva and of course, the dad, Billy. Last weekend our host family celebrated the 90th birthday of their grandmother (not the one who lives here) I was invited, but declined (don't think I could have coped with the noise and dancing) Anyway, Billy was guest of honour at the party, he didn't have the option of declining! We were treated to some of the leftovers, despite the fact that he provided some much needed protein and the first red meat we have ever received, it was not very tasty, I know it sounds stupid, but he did taste very 'goaty'!

Our other grandma is like a new woman now that she's had her cataract operation. Instead of getting a fright when an obruni looms in front of her face, she spots us across the yard and waves. She really has been given a new lease of life, she is still wearing her dark glasses which make her look like a gangster with her shaved head (so that her hair doesn't need washing), but she is now more independent, we saw her the other day, on her own, down the road visiting one of the neighbours, until now, she has stayed in the house/garden. The down side is that she's getting a bit bossy because she can see what's going on (I now see where her daughter, our host mother gets it from!) I washed my feet after I'd walked home in the post-rain mud, she saw me and was jabbering away at me, pointing at the bucket and grumbling, I knew she meant that I should throw the bucket of water away afterwards although I was about to do it anyway! We do get bossed around/told off a lot, I wasn't allowed to use a particular bucket for my shower the other day, because it had dried paint on it (I've used it lots of times before) I also got in trouble for throwing leftover spaghetti in the bin because of course I should know that the cats eat it! When I asked if there were any more pegs for the washing I was told that the wind had blown them away (even the ones that I had bought!!!!) The best was when I asked if we could have fruit to eat, apparently we're not allowed bananas because they're bad for our health, so, of course we buy our own from the market. I could continue with the list but I'll move on to Emmanuel, our host father a lovely man, very kindly and friendly. He was very disturbed about the thefts of money from my room, the evidence suggests that it is someone very close to home. He called a family meeting and has refunded me with the money I lost (£150 that I can be sure of, although I believe some may have disappeared earlier) He was concerned that I should not call in the police any more because of the reputation of the family. I sympathised, but told him my concern that he needed to get to the bottom of the problem. As far as my money is concerned, I have now given it to him for safekeeping, so I feel much happier with that now.

I'm really looking forward to the coming week as we're travelling to the beach for 5 days. Due to the length of time that we've been here both Merel and I have earned holiday so we're taking some of it and heading to Dzita on Wednesday (we went there before – remember the trip with the tro
accident, the hospital, police station etc.....) Pil, Catharina and Marieka are joining us on Thursday night for the rest of the weekend. Hopefully sun, sand, sea, good showers and good food for a few days ready for our last week in the hills. Oh yes, hope we have a more straightforward journey this time. :-)

Hallo iedereen,

Dit zal mijn laatste blog worden voor mijn avontuur in Ghana. Want volgende week zal ik al in het vliegtuig zitten op weg naar Nederland. Maar goed dat is volgende week pas!

Deze week was redelijk rustig. Heb wat onkruid gewied en wat grond omgehakd. Daarnaast heb ik de beatmarket bezocht. Een markt waar ze armbanden en kettingen gemaakt van glas en stenen verkopen. Het was redelijk interessant hoe ze die kralen maken. Het meesten is afvalmaterliaal zoals glas en aardewerk. Die ze andere vorm geven en kleurrijk schilderen. Iedereen wilt dat jij wat van ze koopt is het enige nadeel. Daarnaast kwamen we een naakte zwerver tegen die onze oren ''flikte''. Dat was zeer frapant als ik het zo even mag noemen.

voor de rest heb ik niet erg veel mee gemaakt deze week wat ik graag zou willen vertellen. En komende week ga ik mijn vertrek voorbereiden. Nog wat laatste foto's maken en me tas inpakken. dus ik ga het afsluiten met dat ik hier een super tijd heb gehad en dat ik erg veel zin heb om weer terug te komen. Zie jullie snel!

Helaas moet ik een hoop weglaten omdat het anders onmogelijk wordt om te lezen zonder er een hele dag voor hoeven uit te trekken.
Ik heb de eerste dag per ongeluk in het Engels geschreven haha, dus jullie zullen even van taal moeten switchen halverwege: goed voor je engels! Have fun reading!

Our first day in Kete Krachi started early. At six o’clock in the morning we left the guesthouse, in the back of George’s pick-up truck, and got to the lake. While waiting for our boat we got slightly cruel cooking lessons on how to kill and prepare a goat on an open fire. On our way to the Island Manoryikpo we got to see a lot of trafficked children on the lake. Many of them were hiding under the fishing nets, because the masters often tell them (now they now that we take away their ‘employers’ and therefore their income) that the people from PACODEP are coming to take them away and kill them. George stopped once on the way to talk with the master of two children. The master is the one that buys, trafficks and employs the children.
We couldn’t really follow what they were saying, but they told us afterwards that the master was saying that they were his own children and that they normally go to school, except for today.. yeah right, and I’m the queen of England.
When we finally arrived at the Island, we were welcomed by lots of little children that guided us to the place the community had gathered. We held a presentation on child Labour, child trafficking and the importance of education. The community asked lots of questions on the job of the police in all this and what PACODEP does in general. With Ernest as our wonderful translator and George with his knowledge on public speaking (honestly, he just can’t stop talking), I think we did a great job in showing these people that there are different ways to earn money and that children need to go to school.
The CCPC meeting afterwards wasn’t quite as we expected it to be. First of all, there was no CCPC which meant that they had to compose one on the spot. We arranged another meeting on Saturday in order to give them enough time to read the children’s act, human trafficking act and the leaflet with information.
Kim and Freek are going back there to discuss the roles of the CCPC members as we intended to do in the first place.
After this meeting we were treated to a big drumming and dancing performance by the people of Manoryikpo. And of course, we had to dance too what made a lot of Ghanaians laugh out loud.
When we got back to our guesthouse, George and Douglas answered our questions about the technique that PACODEP uses to rescue the children. George told us that they have to be friendly and careful because you never know what the fishermen are capable of.

George jr. vertelde ons dat het te gevaarlijk is om de kinderen te snel mee te nemen, omdat sommige masters wapens in hun boot hebben en niet bang zijn om die te gebruiken. Als ze iemand neer zouden schieten of wat vaak gebeurt met kinderen die overlijden door het zware werk of verdrinken, is dat ze een touw om je nek binden met aan de andere kant een zware steen of boomstam, je lichaam vervolgens laten zinken en als vissenvoer te gebruiken. Het visnet wordt dan om je lichaam gebonden om zo hun alledaagse werk voort te zetten alsof er niets aan de hand is. Een week voordat wij aankwamen heeft PACODEP 4 dode jongetjes gevonden aan de rand van het meer. Ik denk dat deze zin op zich al genoeg losmaakt en dus ga ik geen poging wagen om er woorden van gevoel aan toe te voegen.

Woensdag:
’s Ochtends bezochten we de school van Village of Life waar we met open armen ontvangen werden door zowel de leraren als de leerlingen. Village of Life is de plek waar de kinderen die gered worden naartoe gebracht zijn door de jaren heen. Deze kinderen wonen in het weeshuis en gaan naar school met kinderen uit de buurt, maar worden als ze al ouder zijn in een klas geplaatst met kinderen die hetzelfde hebben meegemaakt als zij, so they won’t have to be ashamed of not yet being educated. We zijn de klassen 1 voor 1 langs gegaan waarbij voor ons hele nieuwe gewoontes naar voren kwamen. Alle kinderen in elke klas stonden op zodra we binnen kwamen en zeiden in koor: “You’re-wel-come”, “How-are-you?” en antwoorden met “We’re-fine-thank-you”. We hebben Precious (11) en Micheal, de twee kinderen die vorige week gered zijn, ook ontmoet die dag. Ze speelde met de andere kinderen alsof ze nooit een ander leven gekend hebben. Aan het gedrag kun je wel merken dat ze niet gewend zijn om op een liefdevolle manier behandeld te worden. Ze zijn daardoor nog erg aggressief, maar gelukkig is Patries, Nederlandse social worker er nog lange tijd om ze te helpen zich aan te passen.
Die ochtend hebben we met de kinderen gespeeld en het grootste gedeelte van de school geverfd om een wat kleurrijkere leeromgeving voor de kinderen te creëren in plaats van de saaie grijze muren.
’s Middags heb ik met 3 andere vrijwilligers een Intestacy & Property rights presentatie gegeven. We ontvingen de weduwen in de kerk waar ze zo vaak mogelijk samenkomen om hun verdriet te delen. Een van de vrouwen kwam meteen naar ons toe om te vertellen dat haar kleinzoon in een vrolijke bui thuiskwam en haar vertelde over ‘Obruni’s die de school verfden vandaag’.
De weduwen hebben het over het algemeen zwaar, maar de vrouwen in Ghana worden ook nog eens achtergelaten met soms wel 20 kinderen waar ze voor moeten zorgen. Doordat ze vaak trouwen onder Consensual Union, soort geregisteerd partnerschap maar dan niet wettelijk erkend, worden ze met niets achtergelaten, vaak niet eens een plaats om te wonen. Voor ons was dit de perfecte doelgroep aangezien de jonge meiden waar we deze presentatie ook aan willen gaan geven minder van ons aannemen dan van hun eigen oma of moeder. Deze vrouwen hebben dit allemaal meegemaakt en kunnen dit dus veel beter overbrengen op andere generaties dan wij dat kunnen. Deze middag was overigens niet alleen leerzaam voor de weduwen, maar ook voor onszelf. Ze vertelden ons over de rituelen en tradities die uitgevoerd worden na het overlijden van de man zoals o.a.:
1. De vrouw wordt 3 dagen lang opgesloten in een donkere kamer en mag niet eten. Tijdens deze drie dagen ligt de man opgebaard in een andere kamer zodat de familie afscheid kan nemen. Drie dagen lang wordt er gedrumd en gedanst, net zolang tot de hele familie langs geweest is. Pas als het drummen en dansen stopt en geen vrouw uit de familie meer huilt, mag de vrouw van de man uit de kamer komen.
2. Als de vrouw wil hertrouwen (aangezien ze met niets achtergelaten wordt is het vaak nodig om te hertrouwen) nadat haar eerste echtgenoot overleden is, moet ze eerst seks hebben met een vreemde man uit een ander dorp of een andere regio. Het idee hierachter is dat de ziel van de overleden man jaloers is en zich dus wil wreken op de eerste man die seks met zijn vrouw heeft. Zo voorkomt de vrouw dat haar overleden echtgenoot haar nieuwe man iets aandoet….

Donderdag:
’s Ochtends hadden we eindelijk de lang verwachte Assembly meeting. The Assembly bestaat uit mensen uit de community die als ‘doorgeefluik van informatie’ van de hogere instanties functioneren zoals o.a. de regering. Deze mensen zijn allemaal verkozen tot Assembly member door het volk zelf en elk ‘district’ heeft z’n eigen Assembly member. Het was fijn om eindelijk engels te kunnen spreken met de mensen zelf. George sr. en een director from CHRAJ (Commission of Human Rights and Administrative Justice) also attended our meeting and established a good relationship for future projects. Eindelijk een goede discussie kunnen voeren wat precies naar boven bracht waar we op hoopten. Persoonlijk denk ik dat discussies het begin zijn van onderhandelingen en het implementeren van nieuwe denkwijzen (klink ik al een beetje als een advocaat? haha).
De chief vroeg ons na onze presentatie of we alsjeblieft in Kete Krachi konden komen wonen (hij zou een groot huis voor ons laten bouwen), om ons werk voort te kunnen zetten. Professionaliteit heeft hier een heel ander karakter dan in Europa; voor het huwelijksaanzoek van 1 van de assembly mannen heb ik dan ook maar vriendelijk bedankt.
’s Middags hebben we het laatste gedeelte van de school geverfd. Gelukkig waren we bijna klaar toen het begon te storten en onweren, wat ook wel weer zorgden voor leuke video’s en lachwekkende ongelukjes met verf; we zagen eruit als smurfen en nee deze verf kon je er helaas niet afwassen met water. Eenmaal in het gasthuis hebben we mogen genieten van een ‘terpentine douche’.
’s Avonds hebben we Douglas z’n verjaardag gevierd. Hij werkt voor PACODEP en heeft ons de hele week gevolgd en geholpen met de presentaties etc. Paul, een Nederlandse rooms-katholieke preacher die al een aantal jaar in Ghana woont, kwam ook gezellig de verjaardag vieren. Het feit dat rooms-katholieken alcohol mogen consumeren hoefde je tegen hem zeker geen tweede keer te zeggen.. altijd weer die Nederlanders.

Vrijdag:
EINDELIJK was het dan zo ver: PRISONS TRAINING. Normaal gesproken wordt er absoluut niemand toegelaten in de gevangenissen, zelfs niet in Accra. We hadden verwacht na binnenkomst meteen weggemoffeld te worden in een voorkamertje en heeeel misschien een glimp op te vangen van hoe het er binnen uitzag. Bij aankomst kwamen mannen in militaire pakken naar buiten om te vragen wat we kwamen doen. Toen ze hoorden dat we van Projects Abroad waren werden ze opeens een stuk minder serieus en werd er gelijk met onze supervisor besproken dat ze allemaal 1 van ons uit zouden kiezen om mee te trouwen .. .. don’t get me started about the ideas on white women in Ghana..
We kwamen om 7 uur aan, en zoals we al gewend waren deze week, begonnen we om 9.30. Toen we uiteindelijk door een klein vierkant deurtje in de grote hoge deuren naar binnen werden gelaten, werden we geacht onze telefoons en camera’s in te leveren bij de portier. We konden door tralies naar the courtyard kijken en vroegen ons af of dat nou de ECHTE gevangen waren die we daar in alle rust rond zagen wandelen. En jahoor, op het moment dat wij dachten erop aangesproken te worden zo naar binnen te staren, ging er opnieuw een klein deurtje in de tralies open waardoor we naar binnen mochten ‘kruipen’. Daar stonden we dan: tussen de gevangenen. Het was een grote open ruimte met bomen en gewassen en de cellen/hutjes waren gewoon open. Achteraf begrijpen we wel degelijk dat het grootste gedeelte voor ons niet te zien was, en dat wat we wel konden zien was aangepast voor ons bezoek. Het is ook absoluut onmogelijk om in zulke kleine cellen 200 gevangen te houden, tenzij ze daar met 40 man in 1 cel gepropt zitten. Ze slapen vaak op elkaar en hebben geen bedden. Je kan je wel voorstellen hoe snel ziektes zich hier verspreiden. Het opvallende was ook dat jong en oud redelijk gemixt was, maar vrouwen waren nergens te bekennen. Kinderen geven vaak aan ouder te zijn dan hun werkelijke leeftijd, omdat in de gevangenis voor volwassenen ze een kortere straf krijgen. Het nadeel hiervan is dat de jongere jongens vaak het doelwit van seksueel misbruik of geweld worden.
We moesten the courtyard schuin oversteken naar een soort open kerk, waar de prison staff (zeg maar gerust militairen) op ons zaten te wachten. Tijdens dit oversteken werden we vriendelijk verzocht niet teveel om ons heen te kijken… terwijl gevangen vriendelijk naar ons zwaaiden probeerden wij ons te realiseren wat er in godsnaam aan de hand was. Dit was ZO niet wat we hadden verwacht. Maar goed, de presentatie ging prima en eindelijk durfde niemand het te wagen in slaap te vallen (zou helemaal mooi wezen als zelfs de militairen in slaap vallen tijdens een presentatie, die zou ik toch niet helemaal vertrouwen als bewakers). De prison staff bleek zich allemaal ernstig zorgen te maken over de rehabilitatie en acceptatie na reintegratie (leuke zin voor mensen met een spraakgebrek). Nu we weten dat dit probleem en vooral de frustatie eromheen bestaat, kunnen we eindelijk projecten opzetten met de focus op ex-gedetineerden. Er is meteen een meeting aangekondigd in de nabije toekomst, zodat PACODEP, CHRAJ en Projects Abroad samen kunnen werken met de prison staff. Er wordt namelijk wel al gewerkt aan rehabilitatie, maar aangezien sommigen ook met een gevangenisbewaarder naar buiten mogen om daar werk voor de community uit te voeren, weet iedereen wie ze zijn. Ze worden daarna onder geen beding geaccepteerd door de bewoners van Krachi en krijgen dus nooit een tweede kans om hun leven op te bouwen.
Het laatste opvallende aan de gevangenis was dat de meeste gevangenen zo ontzettend veel respect hebben voor hun ‘master’, degene die zich over een specifieke groep ontfermd, dat als ze op straat op hun master moeten wachten omdat hij wat wil kopen, ze het absoluut niet in hun hoofd halen om zich te bewegen. Ik denk niet dat ik wil weten hoe ze dat respect hebben verdiend, manipulatie op elke mogelijke manier zal daar zeker aan te pas komen. En toch is dit precies, de tegenstelling zoals in alles hier, dat beetje wat wij in Europa soms nodig hebben; die gulde middenweg (die misschien net iets meer onze kant op komt dan die van hun).

Alle mensen van Projects Abroad (staff members), PACODEP en CHRAJ die ik heb ontmoet in Kete Krachi, especially George jr. en George sr. waren de meest vrolijke, gepassioneerde, moedige, vriendelijke mensen die ik ooit heb ontmoet en ik hoop dat volgende generaties hun werk in Ghana voortzetten.

Alright! we've landed! We made it!

I am not going to lie, the journey to our host families was terrifying. The airport in Ghana was scary, and we had no idea who was going to meet us, where, when... We met Nyame, who greets volunteers and gets them to their final destinations. Let me note that it was nightfall, so even walking to the parking lot was unexpected and nerve-wracking. 

We spent a night in the 'Pink Hostel' (everything, building included was an awful pink...). It was just as a hostel should be, but it was pleasantly clean! We shared a room with two other girls, one from Holland, and one from switzerland, they were both doing volunteer trips as well, before we woke up the next morning, one had already left for her 15 hour bus ride to a northern village. 

The next morning we had breakfast and set off for Koforidua (abbreviated to K'dua), with a taxi driver that regularly carts around projects abroad volunteers. We had to find this out later... as he was not very talkative at all. Upon arrival in K'dua we met Mickey, who got us settled in and gave us a tour of the 'downtown' (its more like a huge maze... full of people... all talking in Twi..... there are mangoes and preachers everywhere...)

I could honestly write a novel on the market only, and still not accurately describe it all. 

In our 4 hour tour, I already got a bit of a tan... and I sweat out a few litres. It is so unbeleivably hot. The best way to cool down, is with a local brew at a spot bar. Seriously, I don't even drink beer, and that was the coolest I'd felt all day.  Keep in mind, that 750mL of 'Club' was only 2.50 cedis, thats about 1$ Canadian.

Another thing here is the cost of living. Some things are very inexpensive, taxis, tro tros (buses), and cell phones (I got mine for 20$ plus a whole bunch of credits). The expensive things are coffee (Really! its about 10$ for a regular sized can of instant), garbage disposal and clean water. Most people drink the tap water, I don't think it's chlorinated, just filtered. We were advised not to, so we get our water in 500mL sachets, which can be found anywhere for 10pesewas in buckets on vendor's heads. Did I mention that citizens here have to pre-pay for hydro? Most go without. My host mom only runs a fridge and a couple of fans, the stove is gas, and she doesn't need much else. 

With that done (and I'm skimming the details here), the similarities:

Kids all over the world are the exact same. Curious, giggly, mischevious and quick to laugh. The locals are friendly, and cold drinks are abundant. 

Speaking of locals, We get called 'ubruni' a lot... it means white person, roughly. It's not meant to be offensive (i'm told), but a way of pointing out our differences and saying hi. 

I've only been here for a day. I can't wait!

xo, emily

Ps. helena, there are chickens EVERYWHERE. one woke me up this morning. 

PPs. ma, the exchange rate is 1euro to 2.7 cedis.

Since 2005, the Kwahu Easter Paragliding Festival has become the nation’s biggest attraction during Easter. Yearly, thousands of Ghanaians from all over the country visit the festival. Originally, the festivals started because the Kwahu people who live all over Ghana came back to their home town over Easter to celebrate the days with their families.

The Kwahu are an Akan people living in the south of Ghana. They are well known for the funerary ceramics found by archaeologists. Woodcarving includes stools, which are recognized as "seats" of power, and wooden dolls (akua ba) that are associated with fertility. There are also extensive traditions of pottery and weaving throughout Akan territory. Kente cloth, woven on behalf of royalty, has come to symbolize African power throughout the world.

The Kwahu people are an important part of the Ghanaian history, it therefore might come as no surprise that in time the tradition of returning home to the birthplace of the Kente cloth at Easter was turned into an actual festival. Nowadays the days are characterised by a mixture of entertainment, music, dancing and sports. And let’s ofcourse not forget the paragliding!

This year, 2012, the festival was bigger than ever. Next to the yearly festivities and the paragliding, a four-day, 89-kilometer hiking expedition was organized as well as a soccer match between ‘Kumasi King Faisal’ and the most important football club in Kwahu the ‘Okwahu United Football Club’. Also, the main attraction of the Easter weekend is the paragliding under supervision of professional paragliders throughout the world! Two of our volunteers, Signe and Michelle, went to the festival and Signe will share her experience with you:
‘After having been travelling to the north of Ghana Michelle and I stopped in Koforidua before heading further south. We new that the weekend of the 7^thof April the paragliding festival would take place in Kwahu, which is only 2,5 hours from Koforidua! We went to the mountains on Friday the 6th but, unfortunately, because of the weather we were told to return the day after since it did not allow the activities to take place that day. We made the list to participate in the paragliding the next day in the morning. Unfortunately, many people made the list to do paragliding the next day and after waiting for 4 hours on Saturday the organizers told us to come back on Sunday. Finally, Sunday at 1pm it was my turn! I flew with an American man who had 17 years of experience in paragliding. We ran from the mountain and jumped into the sky. My whole body was shaking from excitement, but it stopped the minute we hit the air. I could see everything, and it was so beautiful! It was especially amazing to see how the road looked like from high above. The whole flight took between 20 and 30 minutes, and when it had finished I looked back at the sky I just came from and I could not believe what I had just done!’

Well, time has sure crept up on me! I booked my trip about six months ago, and will be leaving in just 7 days! I fly to Accra, Ghana to begin my one month volunteer placement.

I have been assigned to the Anointed Royals Daycare, an early child development centre/school for children age 2-4 in the city of Koforidua.

This week will be busy with packing and some last minute shopping trips! I have gotten almost everything I need ready to go, from immunizations to gifts, clothing, and loads of sunscreen and bug spray!

Looks like this will be four exciting weeks full of surprises. I can't wait to finally get there, meet my host family and other volunteers, and get started at my placement!

Stay tuned - I'll try to leave some updates here as much as I can :)

Kristin

14/04/12

Zoals al gezegd zijn Sielke en ik begonnen aan de schilderwerken in het 4de leerjaar, het ziet er nog goed uit. Ik heb me wel doodgeergerd aan de schilder. Het begon al toen we de verf gingen kopen, opeens moest ik ook borstels kopen en nog terpentine en nog dit en nog dat, de rekening was dus hoger dan ik verwacht had, maar ach, het is voor een goed doel he. Op de terugweg naar de school vroeg hij opeens hoeveel ik hem ging betalen! Niets natuurlijk... hij hoeft me niet te helpen met schilderen dus betaal ik hem ook niet ze. Maar gisteren... gisteren bleef hij gewoon het werk uit onze handen nemen. Het witte gedeelte is het hoogste gedeelte dus konden we aan vele stukken niet aan en er was maar 1 stok, die gebruikte hij natuurlijk continu. Hij moet geen geld verwachten hoor, ik betaal al genoeg. Het was echt niet leuk dat hij heel de tijd bij ons bleef, dat maakte het saai want ja, als er iemand bij is kun je minder lachen en doen he.

Vandaag ben ik online geweest, lang! Met mijn ouders en met Arne en Shiara, heel leuk natuurlijk! Daarna kreeg ik telefoon van Zane dat hij al in Cape Coast was en ging ik dan ook daarnaartoe. ’s Avonds hadden we met alle vrijwilligers een kaas en wijnavond bij vrienden van Julie van Projects Abroad. In een gigantische villa hadden we een fantastische avond vol kaas, wijn,chips,muziek en karaoke! Een avond die pas om 4uur eindigde! Kan je geloven dat ik de dag nadien een zombie was?!

17/04/12

Zondag heb ik dan ook voornamelijk niets gedaan, gewoon gerust. In de namiddag en avond heb ik tijd doorgebracht met Tanja en Sielke, het was namelijk haar laatste avond. Dat vonden we echt niet leuk! Maandagochtend kwamen Sielke haar ouders aan en vertrokken ze voor een week rondreizen samen. Tanja en ik bleven samen achter. Ik ben echt blij dat ik Sielke heb leren kennen, en Tanja natuurlijk ook! Het is gewoon grappig dat je op zo’n afstand van thuis toch mensen leert kennen die bij je in de buurt wonen!

Na het vertrek van Sielke gingen Tanja en ik schilderen, het klaslokaal moest nog verder afgewerkt worden he. Samen met Sielke had ik het witte deel al gedaan, nu gingen Tanja en ik het blauwe gedeelte schilderen. Na een eerste laag zagen we de grijze vlekken er vrijwel meteen doorkomen, een tweede laag is dus zeker nodig! Donderdag gaan we dat doen. Het schilderen op zich is eigenlijk echt wel leuk, je bent bezig met iets dat goed is voor anderen en dat geeft je een goed gevoel. Ik hoop echt dat de kinderen en de leerkracht het mooi gaan vinden en dat ze er blij mee gaan zijn. Het is nog niet volledig af maar het geeft toch al direct een ander uitzicht aan de ruimte, voordien was het echt een deprimerende kleur en nu is het al een pak vrolijker!

20/04/12

Dinsdag en woensdag ben ik met Tanja op stap geweest, naar Nzulezo, het paaldorp in het westen. Na een trotro-rit van zo’n 4uur kwamen we aan in Beyin, van daaruit moesten we dan met een kano naar Nzulezo. Helaas was het al 16u30 toen we in Beyin waren, te laat dus om nog naar Nzulezo te gaan. In beyin hebben we de ontdekking van de eeuw gedaan, een Spaans restaurantje! Maar echt, hemels lekker eten en supergoedkoop! ’s Avonds zijn we daar dan ook tapas gaan eten, de tafel stond vol borden met aardappelsalade, tortilla, kippensate en frietjes. Het was echt super lekker! Na de maaltijd gingen we naar het hotel...of wat je hotel kan noemen. Het waren gewoon hutjes op het strand. Wel heel mooi natuurlijk! Slapen met het geruis van de zee, prachtig!

De volgende ochtend gingen we om 8uur al naar de stijger om te vertrekken naar Nzulezo. Vanwege het droogseizoen moesten we eerst een half uur wandelen tot een andere stijger en van daaruit een half uur met de kano tot het dorp. Dit was weer echt puur genieten, we vaarden door zo’n mooie natuur, je werd er meteen stil van. Het dorp op zich was niet superwauw... het was natuurlijk wel mooi om te zien maar dat was het dan ook. De kano-tocht was veel indrukwekkender. Het dorp heeft me echt verbaasd, ik snap niet hoe je daar kan leven! Ze hebben niets, geen stromend water, amper elektriciteit en amper contact met de buitenwereld. Oke, eigenlijk snap ik het wel, ze zijn daar opgegroeid en zijn dan ook niets anders gewend maar ik zou het niet kunnen!

Donderdag hebben Tanja en ik de het klaslokaal volledig afgewerkt, de blauwe muur een tweede laag gegeven en de banken terug netjes gezet. Nu is het lokaal dus klaar voor gebruik. Het ziet er echt goed uit en ik ben tevreden met het resultaat. In het begin had ik echt schrik dat het op niets ging lijken doordat de schilder de verf zo hard verdund had maar het is gelukkig goed meegevallen. Het enige nadeel is dat de vloer nu vol verfspatten is want natuurlijk had de schilder daar ook niet aan gedacht, of hij gaf er gewoon niet om. Tanja en ik hadden echt geen zin om vandaag terug met hem opgescheept te zitten dus hadden we vorige week al gezegd dat hij niet perse moest komen, toen ik belde zei hij dat hij 2uur later zou komen maar toen waren we al klaar en weg! Gelukkig maar! Het is gewoon veel leuker om met twee te schilderen in plaats van heel de tijd met hem erbij die gewoon op onze handen staat te kijken! We hebben ons dan ook kostelijk geamuseerd! Na het schilderen moesten we onze hand op de witte muur zetten en daar onze naam bijschrijven. Ik heb tegelijkertijd eventjes Tanja haar t-shirt een mooi design gegeven! Haha, het was zo leuk!!!!

Nadien zijn we in onze verfkleren gewoon naar het Castle Restaurant gegaan, hier hoef je niet netjes gekleed te zijn om op restaurant te gaan! Onze laatste lunch daar, we zijn er echt ongelooflijk vaak geweest voor lunch of avondmaal, ik ben de tel al lang kwijt! Vandaag heb ik eigenlijk voornamelijk zitten wachten tot Zane in Cape Coast aankwam voor me op te halen. Ik ga een beetje rondreizen met hem en mee naar Akosombo om daar mijn laatste week te blijven. Tanja verlaat Cape Coast morgen ook dus anders zou ik daar als enige van ons kliekje overblijven en dat zie ik niet echt zitten, ik ben Cape Coast beu! Ik zit nu al 2maand en half op datzelfde plekje en ik ben het gewoon beu om daar te zijn. Ik ken het volledig en weet alles zijn, ik heb nood aan een andere omgeving!

23/04/12

Uiteindelijk is Zane om 22uur Tanja en mij komen ophalen om de avond en nacht in Oasis te verblijven. Het was echt gezellig, gewoon op het gemak iets drinken en een beetje dansen. ’s Ochtends heb ik dan ook moeten afscheid nemen van Tanja, hopelijk zie ik haar snel terug!! Na het afscheid gingen Zane, Jeff en ik naar Kakum. Ik was er al eens geweest ma zij wilden het echt zien en ik ging dus mee. En ik moet toegeven, het was een veel leukere ervaring als vorige keer! Er was veel minder volk en dat maakte het meteen al stukken leuker om te doen. En natuurlijk... Jeff en Zane zijn hilarisch! Jeff heeft hoogtevrees en de angst stond echt soms op zijn gezicht af te lezen. Hij wilde dit natuurlijk niet toegeven... stoere Jeff!

Na Kakum reden we in volle vaart naar Busua, een rit van zo’n 3 uur. Busua is nog steeds aan de kust gelegen en heeft echt het mooiste strand van heel Ghana! Hagelwit met palmbomen, prachtig!! We verbleven 1 nacht daar in de luxesuite van Busua Beach Resort, ja echt, overdreven luxe!! Het was gewoon een weekend vol overdreven luxe! Van de suite tot het buffet tot de volgende dag op het strand, onder de palmbomen met vers gevangen kreeft en frietjes. We waren nog van plan om jetski’s te huren maar helaas hadden we daar geen tijd meer voor! Om 17uur moesten we echt vertrekken naar Akosombo want dat is zo’n 5uur rijden. We kwamen dan ook iets na 22uur aan bij de villa in Akosombo waar Zane en Jeff wonen.

Vandaag zijn Zane, Jeff en de anderen gaan werken en zit ik dus alleen in de villa. Het is hier echt rustig dus kan ik op mijn gemakje dit verslag typen. Het doet deugd om ergens anders te zijn dan Cape Coast. Ik ben blij dat ik mijn laatste week hier kan doorbrengen, dit is puur genieten!

This week has seen me pass day 200 of my trip – now only 9 weeks to go!

Last weekend didn't deliver any great adventures, but it did deliver great enjoyment! After an early finish at work on Friday (too many people and not enough to do!) we set off for Kasoa. We were lucky enough to get a lift which took us right to where we wanted to go in Accra, we spent a couple of hours browsing the craft market where Merel left happily with her purchases (having seen these, I now have evidence that she is crazy, although in her defence she says that they are cool! :-)) Accra Mall was a shock to the senses as it is a very un-Ghanaian glitzy shopping mall, we took advantage of Shoprite and had a very welcome un-Ghanaian lunch. Feeling very satisfied we headed on to Kasoa, I was able to witness the full glory of the George Walker Bush highway and the finally completed, Mallam Junction! From the day of my arrival in Ghana, Mallam Junction was a nightmare for anyone travelling towards Kasoa, many, many hours of my first 4 months were spent stuck in traffic due to the roadworks there. A journey to or from Accra could take anything from 45 minutes to 3½hours. On this occasion we sailed through without even a hesitation and the journey took about half an hour from the far side of the city, I can't convey how exciting this was, anyone who's been to Kasoa will understand!!!!

Arriving at the Kontors in Kasoa was great, it was lovely to see everyone and I was greeted like a long lost relative! As we arrived in the street some of the children outside were calling, Mama Jane, Merel was alittle bit amazed at the welcome committee! Everyone in the family was home and there were hugs all round, Merel was also warmly welcomed and we were given free reign of the house. I had never seen the place looking so clean and tidy, currently devoid of volunteers and their clutter! The Kontors gave us a lovely dinner and we spent a pleasant evening chatting and catching up with the family and the neighbours.

Next morning we left early for the orphanage, I was a bit apprehensive after some things I had heard and knowing that Rosalinda and a few of my other little friends had gone, but the greetings and hugs I received from staff and children alike, reassured me that I am absolutely doing the right thing to go back there for my last 6 weeks. I will be ready to move on from the hills next month and looking forward to being back in my old home and spending time with the children. We spent a few hours playing with many of the children and visiting some of the babies, Merel was surprised at how many babies there were and was especially taken with David, just a week old. For her, it was very interesting to see the orphanage as she has been working at an orphanage here with 7 children plus 30 daycare children, very different from the 130 at Royal Seed! Immediately the children began to clamber all over us and soon we were covered in screaming, fighting, crying children and we both felt at home!!!

When we arrived at the orphanage, preparations were well underway for the wedding of one of the teachers, the orphanage was busy getting the food ready for hundreds of guests. As the day went on the cadets dressed and practised and set off in their bus, the groom and the bride with her bridal party got ready and left in their procession with the staff all dressed up in their finery following on.  We left there on a happy note and set off for a relaxing time at the beach where we stayed overnight. We enjoyed good food, a bit of comfort, sunshine and the calming influence of the ocean, although it was a bit fierce for swimming, once  again, I ended up with half of the beach inside my swimming costume!!!!!

Work carries on as usual, at the moment a few of us are working at a different school in Akropong to help finish 2 classrooms that have remained empty for 2 years. We have plastered the outside of the building, laid floors, completed the steps outside the front and we're looking forward to the fun part, the painting! This work has been quite intense with a small group, there's been lots of carrying heavy loads of sand, shovelling, and carrying headpans of mortar. There have been a few days where I've wanted a hot bath (just a dream here of course!) The down side of working at a different site is that we're not seeing some of the other volunteers, we are often not supplied with drinking water, this is a real pain when the temperature is 35oc and you are labouring hard. We have gone out and bought this on some days, but really feel that we are doing a favour for this daycare centre and would appreciate some gratitude! The staff here are grumpy and every time we try to do something like getting water for building, we get 'barked' at for using the wrong bucket, taking it from the wrong place etc.... The worst thing is that at the other site in Mampong, the school are so grateful that they give us food every day and we're missing that!!!!! Having said all that, I am loving the work and really enjoy working with the other volunteers, we'll be back at the other site soon :-) Unusually, yesterday we couldn't work because it rained, it was raining heavily for several hours in the morning, I hated it, felt like I had cabin fever am happy to see the sun shining again this morning :-) :-) :-)

I think that I am beginning to mentally prepare for leaving Ghana, I'm ready to say goodbye to the blaring radio stations, they really are soooooo loud, the presenters shouting all the time and the volume everywhere always seems to be excessive, in fact everything in Ghana is loud, churches, music, radios, people and of course the stupid cockerals (or as Catherina calls them the man chickens!) I'd also love to turn on a tap and have a drink of cold water instead of drinking, usually tepid, water from a plastic bag, I'm looking forward to never seeing chicken and rice again and having a meal that contains more protein and vegetables than carbs, I never thought I'd say this, but I'm missing yogurt!!!. Also a toilet with water that flushes and a shower where the water comes with a touch of the button (i'm not so bothered about the temperature now, I'm used to cold showers!) Electricity that works all the time will be a novelty (though light off is sometimes a blessing when the radio is blaring!) I'm looking forward to showering in the morning and staying clean for more than 1 hour! I truly will be sad to say goodbye to many things and people here, but I'm feeling that some things are becoming tedious now!

I was a bit puzzled when I was talking to some of the other volunteers who are flying home with the same airline as me, TAP, they said that the time of their departure flight had been changed, but I should have been notified by e-mail (no e-mails) As I booked mine last August, I thought I'd better check, I put Irene on the case, no, the time hasn't changed, they've cancelled the flight! It's OK though, they'd moved me to a flight the next morning which arrives in Lisbon 4 hours after my departure flight has left! Irene sorted it out and I now arrive at Heathrow at 5.30pm on a Friday, is there actually a worse time to arrive at Heathrow???????!!!!!! :-(

Yesterday, I spent the day at Volta lake, the largest man-made lake in the world. It was created in the early 1960s when the Akosombo dam was built, at the time this was one of the largest hydro-electric power stations in the world. The lake covers about 3% of Ghana's land mass and is growing as the water levels rise to their highest ever before the rainy season has even started. The thing that amazed me was that the dam is constructed from sand, clay and stones, it makes sense really as it is able to withstand earth movements, but it's odd to stand on top of a pile of stones and earth that are holding back such an enormous body of water!!! Down river from the dam we spent the afternoon chilling by the river, had lunch on a floating pontoon and took a canoe trip down to the bridge, which is one of the few river crossing points, the water is amazingly clear and as it is so fast moving, not really infested with any of the usual waterborne nasties, we did only paddle though! The area is very beautiful as it is so green and the water makes it a peaceful calm place, very welcome :-)

10/04/12                                         

Oei ik merk dat ik serieus achtersta met mijn verslag! Ik had vorige week wel getypt maar blijkbaar ben ik het kwijt geraakt! Opnieuw typen dus.

1/04/12

Vorige week was de laatste week van mijn stage, eerlijk gezegd, ik ben blij dat het voorbij is! Het is gewoon genoeg geweest. Het lesgeven was echt wel zwaarder als verwacht, het was gewoon een continue zoektocht naar nieuwe dingen om aan te reiken en leukere manieren om hen les te geven. Toch heb ik niet het gevoel dat ik echt veel gedaan heb op school, ik heb mijn best gedaan maar toch, ik hoop dat ze er iets aan gehad hebben!

Maandag en donderdag heb ik les gegeven in het 4^de leerjaar. Die kinderen zijn soms echt verbazingwekkend... het zijn schatten van meisjes tegenover mij, maar tegenover elkaar?! PFFFF! Ze vechten, ze vloeken, ze pesten en ze stelen. Dat is allemaal doodnormaal voor hen. Elke dag kreeg ik een paar huilende meisjes bij me. “Madam, she called me a witch, Madam, she kicked me, Madam, she stole my pen!”  Je geraakt dat gewoon echt beu na een tijdje!

Ik heb dan ook voor de meisjes allemaal een doosje met kleurpotloodjes op voorhand van hun naam voorzien, zo kunnen ze niet meer zeggen dat iemand het gestolen heeft. Ook heb ik me bezig gehouden met naampjes op hun pennen de kleven zodat ze dat ook hebben en dus gemakkelijk hun eigen pen kunnen terugvinden. Hopelijk helpt dit allemaal een beetje!

Dinsdag en woensdag deed St.Monica’s mee aan een interscolair sporttoernooi. Als je de film ‘Asterix en Obelix en de olympische spelen’ gezien hebt... wel daar deed het mij enorm aan denken! Een stoffige kiezelige looppiste rond een droog grasveldje, stenen tribunes voor de kinderen en tentjes voor de leerkrachten. Het was fantastisch om te zien! Even kort een paar opmerkelijke dingen:

• Het was ongelooflijk warm deze 2 dagen. De kinderen liepen allemaal tot ze niet meer konden, letterlijk! Bij de finishlijn vielen bijna alle kinderen gewoon uitgeput neer. Ik heb me dan ook regelmatig nuttig gemaakt en deze kinderen in goede posities in de schaduw gelegd.
• Zoals ik al zei leek het net alsof ik in de film zat, hiermee bedoel ik dat het er net zo primitief aan toeging als toen. Er was geen electriciteit in het stadium en dus werd alles manueel gedaan:
  • Het startsein werd niet met een soort geweer gedaan maar gewoon door 2 houten plankjes tegen elkaar te slaan.
  • Bij de finish stonden telkens enkele mannen te wachten met genummerde stokken, bij aankomst kregen de kinderen een stok met de juiste nummer in hun handen gedrukt. Zo konden ze nadien dus zien wie er gewonnen had e.d. .
  • De tribune was ook alleraardigst! Een stenen constructie, zonder enige mogelijkheid van schaduw. Daar konden de supporterende kinderen gaan zitten. Voor de leerkrachten en sporters stonden er partytentjes opgesteld met net genoeg stoelen voor de leerkrachten, de kinderen moesten op de grond zitten. Zo zie je nog maar eens hoe de maatschappij hier de volwassenen zeer bevoorrecht tegenover kinderen.
  • Ook tijdens deze sportdagen werd de discipline sterk gehanteerd. Zo liepen enkele organisatoren continu langst de kinderen en wanneer zij te enthousiast begonnnen te supporteren en langst de lijn kwamen staan, werden ze met de meteen met de stok teruggedreven. Ik vind het nog altijd een verschrikkelijk iets!
  • En als laatste was het natuurlijk duidelijk dat deze sportende schoolkinderen van arme gezinnen kwamen. De sporters liepen op sokken of blote voeten, slechts enkele hadden ‘sportschoenen’ aan, dat waren dan allstars of iets dergelijks.

Na 2 dagen vol sporten, er waren verschillende disciplines zoals lopen, sprinten, hoogspringen, verspringen en speerwerpen, werd de winaar bekend gemaakt. Er waren 4 bekers te winnen, 1 voor jongens lager onderwijs, meisjes lager onderwijs, jongens middelbaar en meisjes middelbaar. St.Monica’s maakte dus kans op 2 bekers. Vorig jaar hadden ze 1 beker en nu.... 2 bekers!!!!! We hebben beide bekers gewonnen, iedereen ging door het lint, een heel leuke sfeer! Ik ben trots op de kinderen, ze hebben het super goed gedaan!

Vrijdag begonnen de examens in St.Monica’s. Alle klassen, ook het lager onderwijs hadden ‘End of second term examinations’ een soort grote herhalingstoetsen dus. Het verbaasde me dat het lager onderwijs dit ook heeft, bij ons is dat namelijk niet. Ik heb dan ook geen les meer gegeven, ik heb geholpen met de examens waar mogelijk. Dit was dan voornamelijk toezicht houden dat de kinderen stil waren en hun examens alleen maakten.

Voor de examens moesten de kinderen ‘examination fee’ betalen, in het 4^de leerjaar was dit 5cedi. Dit is niet veel maar het is het zoveelste dat ik de kinderen zie betalen op school. Dan zeggen ze nog altijd heel overtuigd dat het school gratis is in Ghana! Ze betalen voor alles! Pennen, boeken, schriften, eten, drinken, examens, uniformen, de priester en de leerkracht elke dag als zij extra lessen geeft. Dit zijn allemaal kleine bedragen maar als je het optelt kom je op toch al een stevig bedrag uit en ik begrijp dat er vele mensen het hier in Ghana niet kunnen betalen om hun kind lang naar school te laten gaan.

En daarmee zit mijn stage er dan op. 2 maanden doorgebracht in St.Monica’s Girls school. Ik vond het echt een heel leuke ervaring om er les te geven, al viel het niet altijd even goed mee. Ik heb er het beste van gemaakt en de kinderen van het 4^de leerjaar hebben hier een grote rol in gespeeld. Toch ben ik blij dat het voorbij is, het was erg zwaar en uitputtend om in deze omstandigheden les te geven, niet enkel mentaal maar ook fysiek door het warme weer. Nu heb ik dus nog 4 weken tijd om te genieten van Ghana en te proberen nog iets goed te doen voor de school. Ik ben van plan om het klaslokaal te schilderen van het 4^de leerjaar en ook ga ik een sponsoring doen voor de aanbouw van de toiletten van het middelbaar.

Dit weekend zijn Sielke, Tanja en ik naar Kumasi gegaan. We wilden zaterdag om 6u30 vertrekken met de bus om daar dan om 10u30 aan te komen. Toen we aan het busstation hier in Cape Coast aankwamen vertrok er net een volle bus, de volgende zou binnen een dik half uur komen... of dat zeiden ze altans. We hebben 3 volle uren zitten wachten tot er een volgende bus naar Kumasi kwam! 3 UUR! Kan je je voorstellen dat je in Belgie 3 uur moet wachten op je bus?! Dan kwam er eindelijk een bus, moesten we nog een half uur wachten tot hij eindelijk vol was. De rit verliep dan weer heel vlot, de chauffeur was een beetje gek denk ik. Het meerendeel van de rit was hij bezig met het inhalen van taxi’s en trotro’s en het rijden op het midden van de baan, redelijk eng om dan vooraan in de bus te zitten en dit allemaal te zien! Uiteindelijk kwamen we half groggy aan in Kumasi om 14u.

De hitte was overweldigend, in Cape Coast heb je een continu zeebriesje dat het aangenaam maakt maar hier in Kumasi had je dat dus absoluut niet. Je voelde de hitte opstijgen van het asfalt en neerkomen als een blok op je schouders, na 100 meter wandelen had je dan ook het gevoel dat je je t-shirt kon uitwringen.

Na het wachten op de bus konden we in Kumasi starten met wachten op eten, wachten op drinken, wachten op ons wisselgeld,... ja ja, Ghana is het wachtende land! Na ons leuk avontuurtje wachten, gingen we op zoek naar een hotel voor de aankomende nacht. 3 hotels en enkele kilometers later hadden we dan eindelijk een hotel binnen onze prijsklasse gevonden, een tweepersoonskamer wel maar dat was eenvoudig op te lossen natuurlijk! Matrassen op de grond en ik in het midden! Iets later stonden we alweer buiten. Kumasi staat bekend om zijn gigantische markt en daar wilden we dan ook erg graag naartoe, toen we echter buiten kwamen zagen we dat zelfs de straatwinkeltjes de deuren al aan het sluiten waren, het was dan ook al 4uur gepasseerd. De markt zou dan ook niet meer open zijn dus hebben we maar wat rondgeneusd in de straatwinkeltjes. Nadien nog gezocht naar een restaurant en daarna als een blok in slaap gevallen.

De volgende morgend namen we nog een stevig ontbijt in het hotel en gingen nadien meteen naar de markt. Tsjongejonge, wat was me dat?! De markt is een doolhof van smalle gangetjes en kleine kraampjes van zo’n 11 voetbalvelden groot. Het is opgedeeld in stukken per verkoopswaar, zo is er een deel kleding, een deel verpakt voedsel, een deel vlees en vis en een deel groeten en fruit. Het deel van vlees en vis zijn we heeeeel snel doorgelopen, de geur was echt misselijkmakend! Ik begrijp niet dat ze dat smakelijk kunnen vinden! De vis en het vlees ligt gewoon op houden planken in de zon, vliegen en insecten kunnen er gewoon bij geraken. Bleurk ik wil er niet aan denken!

Op de markt moesten we ook continu goed op onze zakken letten, het was er namelijk zo druk dat je vaak tegen iemand opbotste en dit kon dan natuurlijk gebruikt worden voor dieven. Ik heb dan ook niet veel foto’s getrokken, het toestel dat ik mee had was iets te groot om heel de tijd vast te houden. Als ik nog terug ga naar Kumasi zal ik mijn klein fototoestelletje meenemen. Kumasi is veel goedkoper als Cape Coast, alles is er goedkoper. We hebben dan ook veel stoffen gekocht om kleren van te laten maken in Cape Coast.

De tijd vloog voorbij en al gauw moesten we de bus vinden naar huis. Er reden geen bussen op zondag vertelden ze ons dus namen we een minibusje, die reed nog sneller dan de grote bus heen en om 21uur waren we terug thuis.

10/04/12

Vorige week begon redelijk saai. Nu ik geen les meer geef heb ik niet echt iets om mijn dagen mee te vullen.

Maandag, dinsdag en woensdag heb ik dan ook niet veel gedaan. Met Sielke en Tanja naar het strand of naar het stad gegaan, nog eens langst gegaan op school, filmavondjes en sleep-overs bij Sielke en veel gelezen.

Dinsdagavond waren alle vrijwilligers uitgenodigd op een voorstelling van Afrikaanse dans. Speciaal voor ons hadden ze een aantal dansen voorbereid. De dansgroep wordt namelijk mede gesponsord door Projects Abroad. Voor de voorstelling begon werd er ons wat meer verteld over deze organisatie en natuurlijk werd er om sponsoring gevraagd, dat is zo ontzettend typisch en ik voelde me dan ook niet op mijn gemak. We worden hiernaartoe gebracht door Projects Abroad en eigenlijk onder druk gezet om iets te doneren. Zo konden we schilderijtjes kopen die gemaakt werden door een dove vrouw binnen de organisatie, deze kostten 30cedi, wat toch al een serieus bedrag is. Ik wilde dit dan ook niet kopen, ik vond de stijl ook gewoon niet mooi. Omdat ik me zo gedwongen voelde heb ik toch een klein beetje geld gegeven na de voorstelling aan de dansers. Zij komen dan rond met schaaltjes. De voorstelling zelf was echt super! Ze toonden ons traditionele dansen van verschillende Afrikaanse landen, echt heel mooi. Nadien moesten we een kring maken en was het aan ons om enkele pasjes te leren en te doen. Dat was vooral heel grappig. Alle Afrikaanse mensen hebben zo een aangeboren ritmegevoel en kunnen allemaal zo goed dansen, wij als blanken vallen dan natuurlijk enorm uit de boot. De Ghanese mensen doen me nog meer een stijve hark voelen dan ik me vooraf al voelde!

Donderdag heb ik echter een nieuwe start genomen, and I still like it! Donderdag ben ik om 5u15 opgestaan om naar de gym te gaan! Ik heb namelijk een maandabonement nu met een trainer erbij. Elke ochtend en elke avond kan ik gaan sporten, de gym is op anderhalve km van huis dus start ik mijn training met het lopen naar daar. De trainer drijft me telkens weer tot het uiterste maar dat is goed! Vrijdagavond was ik dan ook al overal stijf en stram, het weekend rust deed deugd en maandag ben ik er terug ingevlogen! Het geeft een leuk ritme aan mijn dagen, het opstaan zo vroeg in de ochtend doet me minder dan verwacht. Ik voel me wakkerder als anders en fit!

Dit weekend was het pasen! Dit wordt hier natuurlijk anders gevierd als bij ons. Geen chocoladepaaseitjes voor Ghana hoor! Wel veel kerkdienster, chique etentjes en familieuitstapjes. Zondag ben ik dan ook meegegaan op zo’n familieuitstapje. Samen met mijn gastgezin, Sielke, Tanja en Manon gingen we naar Elmina Beach Resort voor een poolparty! Het viel nog redelijk goed mee qua volk maar het weer was dan ook niet zo schitterend. Het was leuk om eindelijk eens het familiegevoel te zien bij mijn gastgezin. Dit was namelijk de eerste keer dat ik ze zo samen iets heb zien doen. Zelfs eten doen ze hier nooit samen, je eet gewoon waar en wanneer je wilt.

Deze week zal weer heel snel gaan, het is nu al dinsdagmiddag.

Gisteren zijn we met onze stoffen van Kumasi naar de kleermaakster gegaan, hopelijk wordt het allemaal heel mooi!! Nadien gingen we lunchen in het Castle Restaurant, daar gaan we echt heel vaak. Het is daar zo ongelooflijk lekker, voor 3euro heb je een bord vol heerlijk eten! Nadien nog eventjes iets gedronken en dan naar huis vertrokken. ’s Avonds ging ik namelijk terug naar de gym en daar ben ik gebleven tot 8u30! Het was een lange maar goede training, deed echt deugd. M’n trainer is een blok van een vent, echt niet meer mooi hoe gespierd dat hij is en hij is nog maar 19 jaar oud!! Hij is dus gewoon jonger als mij! Hij woont hier in de buurt en heeft me dan ook naar huis gewandeld gisteren, was ik erg dankbaar voor. Enkele dagen geleden is er een hollands meisje voor onze neus bestolen toen we aan een taxi stonden om naar huis te gaan ’s avonds laat. Een groepje jongens hebben haar tasje razendsnel losgesneden en weggelopen. Sindsdien voel ik me niet meer zo veilig ’s avonds laat en zeker niet op de binnenweggetjes. Ik blijf dan ook vaak slapen bij Sielke na een film en vanavond komen Tanja en Sielke bij mij slapen want morgen gaan we terug naar Kumasi voor een dagje! Deze keer gaan we nog vroeger naar het busstation om zo dus zeker de eerste bus te nemen en als die niet komt nemen we snel een minibusje.

Vanmorgen ben ik langst St.Monica’s gegaan. Ik had namelijk een afspraak met de schilder, de verf is nu besteld en dit weekend ga ik schilderen!! Ook heb ik het eerste deel van het geld voor de aanbouw van de toiletten ook al afgegeven aan madam Filomina. Dankzij mijn ouders, mijn meter en mezelf kunnen ze de toilletten volledig afwerken. Hiervoor nogmaals bedankt in naam van mezelf en madam Filomina; Bedankt mama, papa, Mia en Jan! Donderdag is de ‘officiele’ overdracht. Met foto’s etc. Die zal ik jullie natuurlijk weten te bezorgen!!

12/04/12

Gisteren zijn Sielke, Tanja en ik terug naar kumasi geweest. Deze keer gingen we nog vroeger naar het busstation. Om 4u30 stonden we op en om iets na 5u waren zaten we al op een halfvolle bus, die dan om 6u vertrok. Daardoor waren we dan ook al om 10u in Kumasi, heel goed! Onze eerste halte was het cultureel centrum, vorige keer waren we namelijk door de hitte en uitgeputheid niet in staat om daar rond te lopen. En eigenlijk stelde het niet echt veel voor, was ik toch wat teleurgesteld door. Er was ook een museum maar daar zijn we zelfs niet naar binnen gegaan, de deur stond namelijk open en we konden de andere kant van het kamertje al zien, het zag er dus niet de moeite waard uit. Wist je trouwens dat ze hier aan racisme doen? Een blanke moet veel meer inkom betalen overal dan een zwarte! Soms wel het 4dubbele!! Dat zorgt er echt voor dat we soms geen zin meer hebben om iets te bezoeken.

Na het cultureel centrum, wat meer op een grote tuin leek, gingen we naar de zoo. Stel je voor... een zoo in Afrika! Dan verwacht je toch wel wat spectaculairs he. Niet dus! Het was vreselijk om te zien, het raakte ons echt diep. Alle dieren zaten alleen of met 2 in kooitjes die zo klein waren dat ze amper konden bewegen. Zoals de apen, sommige zaten alleen in een kooitje van 2vierkante meter met een betonnen vloer, geen eten, geen drinken en geen speelgoed. De leeuw zag er zelfs niet meer uit als een trots dier, ze was uitgemergeld en lusteloos dwaalde ze rond in haar kooi. Echt, een verschikkelijk beeld! En eigenlijk heeft die zoo voldoende plaats om grotere kooien te zetten, er was een heel stuk grond met hoog gras dat onmogelijk was om op te lopen. Na een tijdje konden we het niet meer aanzien en zijn we weggegaan. Als het WWF of Gaia daar eens een bezoekje zou brengen...ik denk dat ze de dieren allemaal zouden weghalen! Het maakte ons gewoon depressief om die dieren zo te zien.

-          Cultureel centrum ... racisme!

-          Dierentuin vreselijk voor de dieren

-          Markt erger als vorige keer, beu voor obruni te zijn en zo behandeld te worden

-          Bus terug helse rit, 2uur moeten wachten laat thuis

Vandaag zijn naar kleermaakster gegaan, we hadden namelijk heel veel stoffen in Kumasi gekocht en dan moet je daar iets mee doen he! Een deel voor mezelf, een deel voor cadeautjes, hopelijk ziet het er allemaal goed uit!

Nadien ben ik naar school gegaan voor de officiele overhandiging van de cheque en het geld. Het was echt fantastisch. Iedereen is mij en al de andere sponsors natuurlijk ontzettend dankbaar. Ik kreeg ook nog wat cadeautjes van de school, een t-shirt met het schoollogo op en een rugzak uit de stof van het uniform, echt heel leuk! Ik had het dan ook eventjes moeilijk, zeker wanneer ik afscheid ging nemen in het 4^de leerjaar. Ze vlogen me allemaal rond de nek en sommige waren ook aan het huilen, hartbrekend! Nu hebben ze vakantie tot begin mei dus zal ik hen niet meer zien.

Morgen starten Sielke en ik met het schilderen van het lokaal van het 4^de leerjaar. Hopelijk gaat dat een beetje goedkomen!

s

groetjeees!!!

FORGET THE COUNTDOWN! My flight departs in three hours and I'm on my way to the airport!

The car is loaded, I've checked, double-checked and packed everything I need!!

I have three suitcases - one for books, one for toys, and the third (and smallest bag) is for me!

I can't wait to land!

xo, emily