20/02/12

Amai, dit was wat je kan noemen een bewogen weekend.

Vrijdagavond is Julie ziek geworden, ze moest continu erg geforceerd hoesten en zei dat ze al een paar keer had overgegeven. Zaterdag werd het erger en gingen we dan ook met haar naar de dokter, we werden door Projects Abroad naar een privékliniek gestuurd… ofja, wat het ook moest voorstellen. Een paar kleine kamertjes en een erg afwezige dokter. Hij stelde wat vragen en diagnosticeerde Julie zonder haar te onderzoeken. Malaria was zijn verdikt, een injectie en pillen het gevolg. Probleem was dat Julie de pillen niet in zich hield, ze ging ze er telkens uithoesten/spugen.

Zaterdag zei ze al dat ze na de 6 weken stage door zou gaan, mij dus een maand alleen achterlatend. Ik begon meteen te zoeken naar oplossingen voor het rondreizen in april, alleen reizen zie ik dan ook niet zitten, gevaarlijk en eng!

Zaterdagavond ben ik samen met Fred en Baafoe, zonder Julie, nog iets gaan drinken bij Solace. Ik voelde me echt op mijn gemak bij hen en het was leuk om eens weg te zijn thuis. Nadien gingen we nog verder naar een andere plek waar er een live optreden was. Superleuk om te zien!! Aan de ene kant van het gebouw was er dat live-optreden en aan de andere kant was er een dj die dansmuziek speelde. Fred en Baafoe wilden dan ook dat ik danste, maar ik ben daar echt vreselijk slecht in! En als ik dan eindelijk toch probeer om mee te dansen beginnen ze te lachen… Ja, verbaast het hen dan echt dat ik niet zo veel dans?! Ik leer het nog wel!

Zondag werd Julie nog slechter en zijn ze naar het grote ziekenhuis gegaan met haar. Ik ging echter niet mee deze keer. Toen ik zondagavond thuis kwam van een namiddagje stad met Sielke stonden Julie haar koffers gepakt. Ze ging naar huis. Zondagavond is ze vertrokken naar Accra om maandagmiddag de vlucht naar Londen te nemen. Nu zit ik hier, alleen op de kamer.

Zondagnamiddag was echt superleuk samen met Sielke, we komen duidelijk erg goed overeen. Het is ontspannen en gezellig en we kunnen allebei onze gedachten kwijt bij elkaar! Zalig dus. We zijn naar de stad geweest en hebben eerst wat gegeten met zich op de zee. Daarna hebben we nog wat rondgekuierd door de kleine straatjes van Cape Coast.

Ik wil hier niet weg uit dit gezin, ze zorgen zo fantastisch voor me en vangen me echt op. Fred en Baafoe nemen me overal naartoe. Zaterdagavond, toen ik nog maar enkel wist dat Julie een maand eerder zou vertrekken, stelde Baafoe al voor om enkele weken met mij rond te reizen. Hij kan me echt alle plekjes tonen, dat zou ik dan ook super vinden. Hij kent plekken waar toeristen normaal niet komen, en de mooiste plekjes waar toeristen wel komen. Ook Sielke is in april 2 weken min of meer vrij om uitstappen samen te maken. De maand rondreizen komt dus dik in orde! Ik zie er nu al naar uit.

Helaas ben ik iemand die niet graag alleen is. En zoals gisterenavond en deze namiddag altijd bij Baafoe en Fred zijn is ook niet perfect. Zij spreken onderling continu Fanthi terwijl ik er bij zit, daardoor kan ik hen dan ook niet verstaan of volgen. Ik weet niet waarover ze dan praten en dat frustreert me. Dinsdagavond, morgen dus, ga ik aan Grant van Projects Abroad vragen of het eventueel mogelijk is dat Sielke naar hier verhuist. Omgekeerd is niet mogelijk vermits zij bij madam Philomina logeert en ik dus moeilijk bij mijn eigen directrice kan gaan wonen. Hier is er trouwens ook genoeg ruimte, ik ben hier de enige vrijwilliger in het hele huis en Sielke is daar bij haar met 4 of zelfs 5, ik ben niet zeker.

Achja, we zien wel hoe het verder verloopt. Ik voel me nog steeds goed in m’n vel en zie uit naar alles wat nog komt!

Zondagavond ben ik samen met Baafoe en Fred gaan eten bij hun zus thuis, de ouders van Sandra en Victor. Het was echt gezellig! Erg op het gemakje allemaal. En daar heb ik dan ook voor het eerst ander vlees gegeten als kip! Rundsvlees op mijn bord! Jummieee, het was wel weer redelijk tot heel pikant.

Vandaag startte de week van de educatie hier in Cape Coast. Het deel van vandaag was dan ook ‘the flood’ Anglicaanse scholen gingen, gewapend met trommels, de straten op en deden een tocht. Zo konden andere mensen zien welke Anglicaanse scholen er waren en wat ze deden. Echt een machtig zicht, een blauw/zwarte menigte van meisjes die de straat doorkwamen. In de loop van de week gaan er nog andere activiteiten zijn ook, ik ben benieuwd!

Daarstraks heb ik ook eindelijk mijn twee schatjes nog eens op gezien! Arne is speciaal voor mij helemaal naar Wenduine gereden met zijn laptop J Die jongen is echt veel te lief voor mij! Ik kon een half uurtje babbelen met en kijken naar Yaro en Zian. Ze zagen er zo leuk uit! In hun carnavalskostuumpjes! Yaro was een lieve leeuw. Een van zijn eerste vragen was dan ook of ik al een leeuw gezien had. Helaas Yaro, nog niet! Nu heb ik wel Yaro-leeuw gezien maar nog geen Afrika-leeuw. Daarna begon hij dolleuk te zingen voor me. “Van Afrika tot in Amerika, ….;” Hahaha! Superschattig! Hij is nu 3jaar en half moet je weten, en echt het liefste jongetje van de wereld! Zian begint steeds verder te wandelen zonder steun, ik vind het echt vreselijk dat ik dat allemaal moet missen! Maar ik weet, als ik terug ben, dat Yaro mij in de armen gaat vliegen en dat we gewoon terug met z’n allen superveel plezier gaan maken!!

Het zijn zo die dingen dat ik wel mis van thuis. Ik mis het spelen met Yaro en Zian, ik mis het vertrouwde en gekende. Ik mis Arne en het delen van mijn leven met hem. Ik merk nu echt dat ik, meer dan gedacht, verlang naar het thuiskomen bij hem, ons thuis. Vertellen hoe mijn dag op school was, lachen, samen dingen doen. Ik mis mijn kamer thuis en mijn ouders die er altijd voor me zijn. Maar ik ben sterker dan dat. Ik geef niet op omdat ik hen mis want ik weet dat zij op me wachten. Ze steunen mij hier volledig in en ik zou het mezelf niet kunnen vergeven om dit avontuur te stoppen voor iets dat ik weet dat ik sowieso nog altijd heb. Al de dingen die ik mis zijn constante factoren om het zo maar te noemen, het zijn geen dingen die er niet meer gaan zijn als ik terug kom. Ze zijn mijn steun, ook nu ik hier zit!

Iedereen zou dit moeten doen, enkele maanden in Afrika of eender wel armer land gaan wonen. Je ogen gaan ervan open! Iedereen is hier zo gelukkig, maar echt gelukkig! En toch, ze hebben niets… helemaal niets in vergelijking met wat wij hebben.

21/02/12                                                                                                                      

Wauw tijd vliegt echt voorbij als je je vermaakt! Deze ochtend stond ik te popelen om te starten met mijn Franse lessen in het 2^de middelbaar. Daar aangekomen begon meneer Adamo echter gewoon doodleuk les te geven! Ik vroeg me echt af waarom hij mij dan enkele onderwerpen heeft gegeven! Ik had echt de indruk dat ik niet veel voor hem kon doen. Het 2^de en het 3^de middelbaar moeten zich namelijk strikt aan hun leerboeken houden. De tijd is sowieso al krap voor alles te leren dus is er geen tijd voor spelletjes e.d. Het 1^ste middelbaar heeft wel tijd voor de lesideeën die ik heb. Dit zou dan neerkomen op 4 uur per week. Een beetje weinig voor eindstage vind je niet?! Dat vertelde ik dan ook aan madam Philomina. Ik vroeg haar erg vriendelijk, op een zodanige manier dat ze niet zou denken dat ik geen Frans wil geven, of ik de andere lestijden een klas in het lager onderwijs zou kunnen ondersteunen. Gelukkig begrepen ze mijn standpunt en madam Philomina ging dan ook meteen naar de lagere school om daar te vragen of dit mogelijk was. En zo was het dan. Nu geef ik half les in het 4^de leerjaar en half in het 1^ste middelbaar! En dat is echt wel goed, nu kom ik telkens terecht in dezelfde klassen en kan ik de leerlingen echt leren kennen! Ook het klasritme en de verschillende taken en lessen zullen nu snel duidelijk worden.

Na 5minuten in de klas vroeg de leerkracht al of ik les wilde geven over de thermometer, het omzetten van °C naar °F. Gelukkig bestaan er handboeken met daarin de regeltjes! J Ik wist die regel helemaal niet van buiten en dus was het altijd even spieken. Het is ontzettend zwaar om de klas onder controle te houden omdat ze het erg gewend zijn om, telkens wanneer ze iets niet snappen, gewoon naar je toe te komen. Dit gebeurt dan ook eender wanneer en eender wat je aan het doen bent. Stond ik zo op een bepaald moment aan het bord iets te noteren wanneer er plots 5 meisjes rond me stonden met hun schriften. Madam Amber, madam Amber,…!!! Allemaal samen door elkaar, vreselijk! XD Het was echt een heuse vuurdoop!

Julie van Projects Abroad is ook even komen kijken en daarna hebben we nog wat gebabbeld over het verdere verloop van mijn verblijf hier in Ghana. Zij gaat eens horen bij Grant of het mogelijk is om Sielke hier te laten komen verblijven of dat er nog anderen naar hier komen binnenkort, dat is ook mogelijk hé, nieuwe vrijwilligers. Ik zal vanavond op de Quiz-avond wel weer wat meer te weten komen! J Ook over het weeshuis waar ik waarschijnlijk een tijdje zal rondneuzen en meehelpen, ze zijn dat ook aan het uitzoeken voor me! Super, alles ziet er super uit!

Na het school is Fred me komen oppikken en zijn we samen naar een mini-juwelenwinkeltje gegaan van een vriendin van hem. Zij heeft me een ketting gemaakt van speciale kralen, mooi hoor!! Groen met een grote witte in het midden. Ik ga zeker nog eens teruggaan naar dat winkeltje voor meer juweeltjes en misschien wat souvenirs! Het zijn zo van die typisch Afrikaanse juwelen, en dat vind ik er mooi aan! Ik heb al veel juwelen gezien waarvan ik vind dat ze te kitscherig en te westers zijn, maar dit zijn echt mooie dingetjes!

Toen ik thuis kwam liet de schoonzus van madam Alexandra rond met Keke op haar rug gebonden, keke is het nieuwste lid van de familie en nu 4 maanden oud, schattig meisje! Toen ik vroeg aan haar of het niet zwaar was om met een baby op haar rug rond te lopen stelde ze voor om het proefondervindelijk te merken. Hup, baby los, hup, baby op mijn rug, é voila! Het voelt echt vreemd aan om een baby op je rug te hebben op deze manier. Ik had precies heel de tijd het gevoel dat Keke ging vallen, maar natuurlijk was dat niet en zat ze lekker ingepakt. De foto’s tonen je wel hoe het was. Ik ben trouwens fan van je baby zo te dragen, je voelt ze bewegen en je merkt meteen wanneer er iets mis is. Ook het lichamelijke contact vind ik een groot pluspunt, wie weet loop ik binnen een paar jaar wel vaker zo rond! J

29/0 2/12

Wauw, een week lang niet aan mijn laptop gezeten! Een week lang geen enkel moment tijd gehad om het te doen! Over woensdag en donderdag valt er dan ook niet veel speciaals te zeggen, het waren gewoon schooldagen zoals een ander. Lesgeven in het lager en in de 1^ste graad van het middelbaar. Maar dan begint het hé, vrijdag om 14u zijn Yanika en ik vertrokken op weg naar de Volta regio. Eerst de bus naar Accra, een lange maar rustige rit van 3u. Daarna een tro-tro-rit van 1u, erg ongemakkelijk want de tro-tro zat bomvol, naar Tema. Vlak voor Tema viel echter de motor uit en moesten we te voet verder! Op dat moment begon het ook al wat donker te worden, we raakten totaal onze weg kwijt en wisten niet meer waar naartoe. Yanika had al naar Zane gebeld om te zeggen dat we bijna in Tema waren en hij zou ons daar komen ophalen. Zane, een Zuid-Afrikaan woont namelijk in Akosombo, vlak bij Tema, en we zouden bij hem de eerste nacht logeren. Na nog een taxi-rit van een half uur en wachten wachten wachten kon eindelijk het plezier met Zane beginnen!

Hij nam ons mee naar zijn huis, wauw, zo knap! Na een heerlijke nachtrust vertrokken we samen met hem in zijn dikke pick-up richting het Voltameer. Dit is het grootste meer ter wereld dat door de mens gemaakt is. Zane werkt op het meer, het bedrijf hakt de bomen om die op de bodem staan! Klinkt hilarisch maar is echt sjiek om te zien! Zane vertelde dat het nog zo’n 25 jaar zal duren voor alle bomen weg zijn, nu is het echt gevaarlijk op het meer voor de boten omdat ze gemakkelijk kunnen zinken. We gingen ook kijken op een platform midden op het meer, eventjes met de motorboot heen en weer gevaren. Echt onspannend en boeiend om te zien!!

Na deze rondleiding reden we door naar Hohoe, de watervallen. Zo’n 3u later kwamen we aan in het hotel en schoven meteen met onze voetjes onder tafel. Na het eten voelde Zane zich niet goed en ging hij dan ook wat rusten terwijl Yanika en ik de waterval gingen verkennen. We moesten 45minuten door het woud stappen voor we aankwamen op de idyllische plek waar de waterval een klein meertje vormde. Het was vreselijk warm dus deden we meteen onze kleren uit en doken in het ijskoude water. In het begin durfde ik niet goed omdat de dokter me thuis gezegd had dat ik niet mag zwemmen in stilstaand zoet water. Maaaaar, dit water was natuurlijk helemaal niet stilstaand! Het was een gigantisch grote douche, met vlagen kwam het water naar beneden gestormd op je schouders. Soms een beetje pijnlijk maar zo uniek! J

Toen we ’s avonds terug bij Zane kwamen gingen we weer meteen eten. Zane moest de volgende ochtend vroeg vertrekken maar voor hij dat deed betaalde hij nog de volledige rekening van de voorbije dag, de kamer voor de komende nachten en ontbijt voor Yanika en mij. Yanika en ik waren hier natuurlijk tegen aan het protesteren maar hij wilde dit echt doen. Dankzij Zane hebben wij dus naar Volta geweest en enkel moeten betalen voor bus, tro-tro, ingang en eten voor de laatste dag, scheelde enorm in prijs! Daarom nog eens; dankjewel Zane!!

Zondag gingen Yanika en ik wandelen naar de ‘upper falls’. Iedereen zei dat we dit met een gids moesten doen, dus hadden we een gids mee. Na 15minuten hebben we hem echter teruggestuurd! Het ‘pad’ was duidelijk zichtbaar en je moest dus gewoon klimmen en klauteren en het pad volgen, zoveel leuker zonder een gids die je continu opjaagt. Na zo’n anderhalf uur klimmen kwamen we bij een splitsing aan. De ene weg ging naar beneden, de andere naar boven. Upper falls, zo redeneerden we, zal wel naar boven zijn hé. We begonnen dus de weg naar boven te klimmen. Na 5minuten waren we daar echter niet meer van overtuigd, dit pad was zo smal en veel moeilijker dan voordien. We besloten dan maar terug te keren en de weg naar beneden te nemen. Maar na een 20minuten ongeveer vonden we dit ook maar te gek, de weg bleef maar dalen. We besloten toch maar om naar boven te gaan. Hup hup weer dezelfde weg omhoog! De weg naar boven was ontzettend moeilijk, en moet je nu eens iets weten? We kwamen niet uit bij de Upper falls! Maar we kwamen wel uit op de top van de berg. En dat was zo prachtig, het zicht dat je van daaruit had was werkelijk adembenemend! Helemaal rondom zag je niets anders dan pure natuur. Na een tijdje gingen we dan toch maar helemaal de weg naar beneden en kwamen daar aan bij de Upper falls. Een beetje teleurstellend toch, zeker in vergelijking met het zicht boven op de berg. Dit was een kleiner meer dan helemaal beneden en ook minder aangenaam om bij te zitten. We zijn er dan ook niet lang gebleven en vertrokken op onze weg terug. Door onze kleine dwalingen waren we natuurlijk al 5u weg en begon de vermoeidheid toe te slaan. De terugweg was dan ook zwaar, heel zwaar! Na 7u kwamen we terug aan bij het dorpje, Water Village. We hebben dus 7u op en neer, links en rechts, geklommen, gegleden, … , zwaar afgezien dus. Maar het was het meer dan waard!

De terugrit op maandag was minder aangenaam. Overal een beetje stijf van het wandelen gingen we naar het tro-tro station in Hohoe, het dorpje vlak bij Water Village. Omdat een minibus iets goedkoper en ruimer was als een tro-tro kozen we voor deze optie. Ik heb het me nadien beklaagd. We zaten 2 en half uur te wachten op het busje tot het vol zat en daarna reden we tegen 60km/u de weg naar Accra. Hierdoor waren we dus pas om 14u30 in Accra terwijl we er eigenlijk al om 10u hadden kunnen zijn met een tro-tro. Daarna een bus naar Cape Coast en eindelijk thuis om 19u! We zijn dus exact 12u onderweg geweest om terug naar huis te geraken. Helse tijden!

Yanika kwam nog even mee naar mijn kamer, maar daar aangekomen ontdekten we dat er al heel de dag geen elektriciteit en geen water was! Het kon niet slechter meer worden! Ik ben dan ook snel mijn bed in gekropen en de nodige slaap ingehaald van dit weekend.

Gisteren, dinsdag, ben ik terug gaan lesgeven in het lager onderwijs. Totaal onvoorbereid omdat ik geen onderwerpen gekregen had. Het was een aangename lesdag, het 4^de leerjaar is een leuke klas en ze beginnen echt wel te luisteren naar me.

Vandaag echter was heel wat minder leuk. Het 4^de leerjaar, cava. Maar het 1^ste middelbaar… is echt een hel. De leerlingen zitten daar maar, staren je aan of babbelen. Ze luisteren totaal niet naar me en dat is echt frustrerend. Ik probeer hen dan dingen te leren, hen te helpen en ze willen gewoon niet luisteren en niet meewerken. Het lijkt wel alsof ze me continu uitlachen in m’n gezicht. Oke, ik ben niet veel ouder dan hen maar dan nog! Echt ontzettend frustrerend. Hopelijk verbetert dit nog!

Vandaag is het 29 februari, de laatste dag van februari al! Dat wil zeggen dat ik hier al bijna een maand ben en nog maar 2 maanden hier zal zijn. Wat vliegt de tijd zeg! Ik heb het gevoel alsof ik hier nog maar een paar weekjes ben en eigenlijk is 1/3^de van mijn reis al gedaan! AAARGGGHHH!!! Ik heb nog zoveel te zien, zoveel te leren, ik heb nu het gevoel dat ik nog niet ken/kan/gezien heb. Natuurlijk heb ik nog een volledige maand vol reizen voor de boeg maar toch, via Yanika leer ik nu allemaal mensen kennen en dat is echt wel heel leuk!

We zijn nu al terug aan het plannen voor dit weekend, minder ver wel. En deze keer niet alleen met Yanika maar ook met Sielke en 2 nieuwe meisjes. In het westen is er een paaldorp. Er is niets in de buurt en dus moet je wel een trip maken enkel voor dat dorp. We zouden vrijdagnacht de bus nemen en dan zondag al terugkomen, 6uur rijden heb ik gehoord. We zien wel! 

 

 

16/02/12

Ik heb een toch wel zware periode achter de rug nu… de afgelopen 5 dagen waren moeilijk en ik heb echt op m’n tanden moeten bijten. Vandaag ging het al terug een stuk beter. Even kort wat uitleg.

Zondag zijn we naar het strand geweest, Anomabu en niet Ombasawa dus! Groot verschil waarin ik me vergist had. Dit was echt leuk, gewoon relaxen en niets doen.

Maandagochtend moesten we nog even wachten om te vertrekken naar school. Op school was het weer wat van hetzelfde, zitten in de leraarskamer wachten tot de priester les ging geven, kijken naar zijn les, wat noteren en dan gedaan. Ik ben op maandag ook even gaan praten met de directrice Philomina. Enkele vraagjes rond het scholensysteem hier en of de ouders moeten betalen voor onderwijs. Meteen na mijn vragen vroeg ze op een ontzettend grove manier wat ik mee had voor hun! Echt zo op een manier van ‘kom op, geef het dan!’ Ik voelde me er echt beledigd door! Is het omdat ik blank ben en omdat ik hier als vrijwilliger ben dat ik meteen allerlei dingen moet geven aan de school? Oké, ik heb wel wat bij natuurlijk maar toch! Ik was er echt van verschoten dat ze het zo durfde vragen.

Maandag is ook Julie van Projects Abroad komen kijken hoe we het stellen op de school. Net daarvoor had ik ook aan Philomina gevraagd of ik een van de dagen eens een dag mocht doorbrengen in het lager onderwijs, omdat ik het toch graag wil kunnen vergelijken met ons onderwijs natuurlijk! Daar kreeg ik dan ook weer lastige vragen rond omdat ze dachten dat ik geen Frans wil geven en dat ik dus liever naar het lager onderwijs ga etc etc. Oké, ik zou eigenlijk daar moeten staan maar ik vind het totaal niet erg om nu in het 1^ste en 2^de middelbaar les te geven. Het niveau daar is even hoog als het niveau bij ons in het 5^de 6^de leerjaar en het is een ervaring bij hé. Het is een andere manier van werken, met oudere kinderen, maar ik vind het echt wel leuk! Ik zie er naar uit om volgende week te starten met lesgeven!!

Dinsdagavond zijn we na weer een dagje school en lezen naar de bijeenkomst van Projects Abroad geweest. We moesten een korte quiz geven omdat we vorige week waren verloren. Deden we dus eventjes snel en nadien gingen we met z’n allen nog iets drinken… aahjaaa want het was VALENTIJN!!! OOOOEEEEEE hemeltje echt… de hartjes en de beertjes kwamen langst alle kanten. Ik had er daarom dinsdag ook echt nog moeilijker dan de andere dagen. Niet omdat het ‘Valentijn’ was maar omdat ze gewoon overal met liefde, missen van je liefde en verliefd zijn rond je oren sloegen. Overal op de radio’s en op de tv’s was er niets anders dan liefdesliedjes en gesprekken rond liefde. Wat ik belangrijker vond is dat ik nu, 14/02/12 een jaar en een maand samen ben met Arne! Verdorie wat mis ik die jongen toch! Er zijn onder de andere vrijwilligers 2 meisjes waar ik het wel goed mee kan vinden. Yanika, de Duitse verpleegster die de ochtend voor ons toekwam en wachtte in Accra en Silke, van Beernem, studente verpleegster in het KHBO.

Ik heb ook nog eens gevraagd aan Julie van Projects of ik na mijn (nog) 6 weken in de school nog enkele dagen kan kijken/meewerken in een weeshuis. Ik heb namelijk nog zoveel bij zoals kleedjes, dankzij Mayté, kleurpotloodjes en ballonnen. Maar dat wil ik niet allemaal aan de school geven. Zij hebben niets aan 30 kleedjes of aan hele dozen kleurpotloodjes en ballonnen. Ik wil dat dan ook geven aan kinderen waarvan ik kan zien dat ze het nodig hebben.

Woensdag was ontzettend saai. De les Frans was saai, tot de 2de les tenminste. Die was vlak na de speeltijd en blijkbaar was die uitgelopen. Ongeveer de helft van de klas kwam een kwartier tot half uur te laat in de les binnengelopen en allemaal kregen zij serieuze harde meppen van de stok. Vreselijk om te zien! Ze konden kiezen tussen hun onderrug of hun handen. Bleurk echt vies!

De namiddag was minder saai. We zijn namelijk op zoek gegaan naar een bank! En we hebben er zo’n 10 gevonden, maar enkel 1 waarbij ik met mijn Belgische bankkaart gewoon uit de muur kon halen, hupla! Handig want daar betaal ik niet zoveel extra voor als bij mijn Visakaart.

En dan vandaag natuurlijk nog. Vandaag was het wel een redelijk leuke dag. Ik ben dan ook vandaag gaan observeren in het 4^de leerjaar! Ik heb niet veel gezien, maar wat ik gezien heb heeft me toch wel een beetje gechoqueerd. Het eerst lesuur moesten de leerlingen een Engels dictee maken. Nadien werd er gebruik gemaakt van peer-marking. De schriften werden dus doorgegeven en verbeterd door iemand anders. Nadat de leerlingen hun punten wisten moesten ze allemaal naar buiten gaan. De leerlingen met 14/14 moesten vooraan gaan staan, kregen applaus en mochten gaan zitten. De leerlingen met 13-10/14 mochten gewoon terug gaan zitten. Maar dan hé… alle leerlingen met 9 en minder kregen van de stok… hoe minder punten ze hadden hoe meer slagen ze kregen. En hard, extreem hard. Het zwepende geluid en de ingehouden gillen van de leerlingen ga ik waarschijnlijk nooit vergeten. Kinderen van 9jaar oud die hevig huilend de klas binnen komen omdat ze zoveel pijn hebben. Sommige hun kleed was zelfs gescheurd, waarschijnlijk door een slag. De leerkracht mikte ook niet specifiek op de poep, ze sloeg gewoon overal. Ik kon haar nog net door de naam zien en ze sloeg echt door. Blijkbaar had ze gemerkt dat ik triest keek toen ze terug binnen kwam want ze vertelde me iets later dat het normaal is in hun cultuur om de leerlingen te slaan, zodat ze de volgende keer beter hun best zullen doen. Natuurlijk is dit in onze cultuur absoluut niet zo, daarom reageerde ik hier erg emotioneel op. Ik moest moeite doen om niet te beginnen huilen.

Ik heb vandaag ook een computerles meegemaakt!! Haha, wat een mop zeg. ‘Computer skills’ heet de cursus, het is gewoon puur theoretisch!!! Er komt geen computer aan te pas. Een ICT-leerkracht stond vooraan aan het bord te vertellen hoe je de muis van een computer moet gebruiken, ze had zelfs geen muis vast! Ik vraag me echt af hoe die kinderen zich dat dan kunnen voorstellen!

Deze namiddag hadden Julie en ik afgesproken aan Oasis beach met Yanika, toen we daar lagen kwamen er steeds meer van de vrijwilligers van Projects Abroad! Uiteindelijk lagen we daar dus met ongeveer 10 blanke meisjes te zonnen op het kleine strand van Oasis. Leuk hoor! Echt gezellig om zo wat te babbelen, spelletjes te spelen en te liggen zonnen!! Hemels!!! J

Oh en ik ben ook langst de post gegaan en heb heel veel brieven en kaartjes verstuurd, thuisfront, hou jullie maar vast hé!! Normaal zijn ze nu al onderweg naar Accra en volgende week of de week nadien bij jullie!!

Al bij al, ik heb er terug zin in. Ik zie het weer eventjes beter zitten dan de afgelopen dagen. Ze zijn als in een waas voorbij gegaan. Nu is het morgen nog de laatste dag kijken naar de les van de priester en maandag is het volledig mijn beurt!! Eindelijk ga ik zelf lesgeven! Hopelijk lukt het allemaal wat vlotjes en leuk!

9/02/12

Vandaag heb ik voor de eerste keer lesgegeven!! Woepiedoepie!! Zoals jullie misschien al weten geeft de priester elke dag 2 lessen, aan 2 klassen die dezelfde les krijgen. Dus ik zie elke dag 2 keer dezelfde les. 2 keer dezelfde fouten. Vandaag was ik zeer verbaasd toen ik de les binnenkwam. Er zat een oudere man vooraan in de klas, priester had controle!!! Net zoals bij ons zat de oudere man te kijken en te schrijven. Ik maakte notities van de les en na de les vroeg ik aan priester of ik al moest doorgaan en starten met de les in de andere klas zodat hij nog even kon praten met zijn controleur. Hij zei dat dat niet nodig was en dus gingen we samen naar de andere klas, daar aangekomen zei hij tegen me dat ik maar les moest geven, als ik dat wilde. Natuuuuurlijk!!! Het was de passé composé die hij altijd met avoir vervoegde! Ik begon dan ook mijn les met de zeggen dat je ofwel avoir ofwel être kan gebruiken, tekende het huisje, legde het uit….. de kinderen snapten het zo goed! Het was ongelooflijk. Ook leerde ik hen dat wanneer je met être vervoegde je de participe passé moest aanpassen aan het onderwerp (+e +es +s) Na een tijdje waren mijn ideeën op en dus nam priester het weer over. Hij gooide mijn regel gewoon overboord!! Hij schreef ‘Nous sommes arrivé.’ Wanneer een leerling vroeg of het niet arrivés was zei hij doodleuk: “Nee, we veranderen het slecht bij sommige werkwoorden zoals être! Kijk maar.” En schreef op ‘Nous avons étés.’ Een diepe zucht alsjeblieft… Dit vond ik even toch echt wel basiskennis en wanneer de leerlingen bezig waren aan een oefening ging ik dit dan ook ongemerkt tegen hem zeggen. Ik legde hem de regel uit maar hij lachte me praktisch uit. Hij zei dat hij het zou opzoeken tegen morgen, ik zei hetzelfde. En kijk, ik heb gelijk. Ik dacht dat als ik het op een vriendelijke manier zou uitleggen zonder dat de leerlingen het merkten dat hij het wel zou begrijpen maar dit was dus niet zo. Als ik er nadien zo over nadenk begrijp ik hem wel. Ik zou het ook niet leuk vinden moest een of andere vrijwilliger mij komen zeggen dat ik fout zit en dat het niet klopt wat ik de kinderen geef. Ik hoop echt dat ik hem niet beledigd heb en dat hij me niets kwalijk neemt.

Mijn les verliep redelijk goed. Het was soms wat moeilijk om de leerlingen stil te houden, ze zijn het dan ook zo gewend om te praten of te slapen. Ook was het natuurlijk lastig dat ik hun namen niet ken, vermits ik 300 leerlingen heb zal ik die nooit allemaal kunnen! XD

Deze avond  is ons internet uitgevallen, heb ik al verteld dat we internet op de kamer hebben? Zo niet, Bafoe heeft dit voor ons geregeld. Met een stick kunnen we nu onbeperkt voor 3 maanden op internet eender waar! Geweldig hé… als het werkt. Nu is het dus uitgevallen maar Bafoe is nergens te bespeuren. Daarnet hebben we zijn laptop met de stick en daarbij een briefje voor zijn deur gezet.

Slaapwel

10/02/12

Vandaag gaf priester de volgens hem ‘Les present indicatif’ de  ‘L’indicatif pesent’ dus. Weer vroeg hij of ik de 2^de les wilde geven. Deze kans heb ik natuurlijk met 2 handen aangegrepen. Wat lastig is dat ik me niet heb voorbereid en de les dus erg saai was. Jammer maar toch, zo geraken ze wel aan mij gewend. Voor het probleem van gisteren heb ik een oplossing gevonden, op een blaadje had ik de klas getekend en dit laten rondgaan, ze hebben allemaal hun naam opgeschreven. Volgende les kan ik dus namen zeggen! Joepie.

Oh, deze ochtend toen priester me zag kwam hij meteen naar me toe. “Ik heb het opgezocht, en je hebt inderdaad gelijk.” Aha, hij gaf het toe. Lief van hem om zo eerlijk te zijn. Nadien praatte we nog wat over ‘dat dat normaal is dat ik beter Frans kan als hij’. Ik merk nu ook dat ik gisteren te hard voor hem geweest ben. Hij heeft nooit deftig Frans geleerd en toch spreekt hij het redelijk goed. Hij doet zoveel moeite om de kinderen iets te leren dat niet veel mensen kunnen en toch ben ik zo dom geweest om hem af te breken. Ik had gisteren meteen moeten uitleggen dat België een deel Franstalig is en dat ik al 10 jaar intensief Frans krijg op school. Ik had hem ook moeten zeggen dat ik wel vind dat hij redelijk goed Frans kan. Dit heb ik vandaag pas gedaan en daar voel ik me schuldig over. Gelukkig neemt de priester me niets kwalijk.

Na de les kon ik het niet laten om nog wat meer uitleg te vragen over zijn priester-zijn en stage doen hier op school. Hij legde me het haarfijn uit. Hij wil dus een priester worden maar rond de abdij zijn er veel scholen, die scholen hebben leerkrachten nodig en daarvoor volgt hij dus een opleiding tot leerkracht. Zodat hij als priester in die scholen kan gaan lesgeven. Ook weet ik nu dat hij 26 jaar is (hij lijkt jonger) en dat hij nog 1 week hier les gaat geven. Daarna is het aan mij!

Toen we na school thuiskwamen was Bafoe weer niet thuis. Na 5 seconden op bed te liggen viel ik als een blok in slaap tot 4uur, meer dan een uur dus! Door het warme weer voel ik me niet zo in m’n doen. Ik ben futloos en slaap continu. Ik hoop echt dat dit snel overgaat. Na het eten was er nog steeds geen spoor van Bafoe en dus belde ik hem op. Hij zei dat hij heel het weekend niet zou thuiskomen maar dat het internet gemaakt was en we de laptop mochten gaan halen. Ja banan! Niets gemaakt, het internet werkte nog steeds niet. Gefrustreerd en zeer prikkelbaar gingen we dan ook ’s avonds naar het internetcafé. Daar aangekomen kregen we te horen dat er een algemene panne was en dat er dus nergens internet was. Enigszins getroost bij deze gedachte gingen we terug naar huis en kropen in ons bed. We dachten heel even dat het misschien toch niet aan Bafoe lag dat het internet niet meer werkte.

11/02/12

Deze ochtend startten we met volle moed de laptop op, hopelijk was de algemene internetpanne opgelost en werkte alles terug zoals het moest. Maar helaas, nog steeds niets. Julie is er van overtuigd dat het Bafoe zijn schuld is maar ik wil eerst gaan controleren in het internetcafé voor we hem van iets beschuldigen. Hij heeft echt al veel moeite gedaan voor ons internet te geven dus geef ik hem het voordeel van de twijfel. Als is het echt niet leuk. Moesten we op voorhand geweten hebben dat we gewoon om de 2 dagen even online zouden gaan, zou ik me daarop afgesteld hebben. Maar nu we te horen kregen dat we elke dag online zouden gaan, en hier ook voor betaald hebben begin je je daar echt op in te stellen. Je verlangt ernaar en dan is de klap dat het niet gaat des te groter. Dit is nu dus de 2^de dag zonder internet nadat het donderdagavond plots uitviel, net toen ik nog maar 5minuutjes met Arne aan het skypen was… zonder afscheid heb ik hem nu dus al 2 dagen niet gezien. Ik hoop echt dat het internet vanavond terug werkt! Bafoe komt maandag pas thuis en dat zou dus betekenen dat we mogelijk morgen nog eens heel de dag en avond geen internet hebben! Het idee alleen al maakt me triest. Ik mis mijn ouders, Arne en mijn vrienden zo erg! Ik snap nog steeds niet hoe ik dit heb kunnen doen… alleen 3 maanden weggaan. Ik ben normaal iemand die altijd bij iemand wil zijn, alleen zijn is mijn ding niet. En nu… nu heb ik enkel Julie en soms is dat echt niet leuk. We hebben het leuk samen, echt wel maar toch heb ik soms nood aan iemand anders om vlot mee te kunnen praten en mijn hart bij te luchten. Julie zit met hetzelfde probleem denk ik. De laatste dagen loopt ze erg gefrustreerd rond, door het internetprobleem waarschijnlijk. Bij haar kan ik dus even niet terecht.

 

nu zijn we al 2 dagen naar school geweest, voor observatie en dergelijke, maar amai, vreemde dagen hoor!! hierbij een kort verslag en ook wat nieuwe foto's

maandag 6/02/12

Deze ochtend ging te wekker veel te vroeg af naar mijn gevoel! De drank en het late uren vielen me erg lastig! Ik was nog moe en mijn ogen deden pijn. Maar het vooruitzicht aan de school zorgde ervoor dat ik toch vlot uit mijn bedje geraakte. Niet moeilijk ook, onder een klein net blijven liggen is erg onaangenaam. Na een stevig ontbijt van jawel, ei, brood en appelsienen kwam Julie ons ophalen. Samen met haar vertrokken we met een taxi naar school.

Meteen kregen we een duidelijk beeld van de school, lokalen vol houten half kapotte banken, een oud krijtbord of whiteboard en voor de rest niets. Overal liepen meisjes rond in blauwe kleedjes, dit is het uniform van de school.

Na een korte kennismaking met Phillemina, de directrice van de school begon het nog steeds onduidelijke van onze aanwezigheid. Meteen werd mij de vraag gesteld of ik Frans kon en of ik dit dan ook wilde lesgeven. Weigeren kon ik moeilijk en dus ga ik Franse les moeten geven. Ik werd voorgesteld aan de leerkracht Frans. Hem zal ik dus assisteren en hij mij.

De school heeft me toch serieus van slag gemaakt, het was zo’n groot verschil met onze scholen. Ik wist dat dit zo ging zijn, ik verwachtte het echt wel. Zo gek eigenlijk hoe je iets kan verwachten maar toch zo kan choqueren. Ik heb nog maar een korte les meegemaakt vandaag, niet van Adamo maar van een lerares. Zij leerde de kinderen een tekst over de watervoorziening in Ghana. Dit werd op zo’n vreselijk saaie manier aangebracht. De kinderen moesten gewoon zitten, luisteren, herhalen en lezen. Nadien was er een toets waarbij de leerlingen het eerste deel van de tekst juist moesten schrijven… Er was dus geen sprake van begrijpen of oefeningen.

De halve dag school heeft me echt even neergeslagen. Het is echt uitputtend en het raakte me zo. In de namiddag heb ik dan ook niet veel meer gedaan, gewoon wat gelezen en getypt.

Ik denk dat het cultuurverschil echt wel groot is, toch wist ik dat al op voorhand.

7/02/12

Deze ochtend zijn we weer vroeg naar school vertrokken. Ik hoopte echt zo dat het beter ging zijn als gisteren, en gelukkig was het dat ook! Meteen bij aankomst heb ik wat gepraat met Adamo. Zo vroeg hij me deze ochtend of wij in België de leerlingen slaan met een stok of met de hand. Wanneer ik vertelde dat wij dat absoluut niet doen vroeg hij erg verbaasd of de kinderen bij ons dan wel luisteren en flink zijn. Natuurlijk zijn onze leerlingen vaak engeltjes!!! J Ik vertelde hem dan ook dat wij goed gedrag belonen, mondeling of met stickers e.d. Slecht gedrag bestraffen wij meestal mondeling door hen kort te berispen. Adamo vertelde met dat het bij hen eigenlijk niet zo anders is. Het enige verschil is dat ze meer op het gevoel van de kinderen spelen. Zo legde hij het althans uit. Wanneer een kind stout is slaat de leerkracht hen, hierdoor krijgt de leerling een slecht gevoel en zullen ze dan ook hun gedrag aanpassen. (Disapprove bad behavior) Wanneer een kind goed gedrag vertoont wordt deze klassikaal beloont, dit doormiddel van “shine” (het wrijven in de handen) en “2 times” (2x klappen). Alle leerlingen doen dit gezamenlijk voor de leerling. Hierdoor krijgt deze een goed gevoel en is ze trots. (Approve good behavior) De kinderen krijgen deze verhoudingen mee vanaf hun geboorte. Wanneer een leerkracht slaat gebeurd dit op een zorgvuldige manier, zo vertelde Adamo me. De leerkracht slaat namelijk niet hard door, net genoeg om een pijneffect te creëren. Wanneer er wonden of rode/blauwe plekken zijn kunnen de ouders de leerkracht voor de rechtbank slepen.

Na deze pakkende uitleg stelde Isaac zich aan me voor, hij is een van de priesters die momenteel stage lopen in de school en hij geeft nu dan ook de lessen Frans. Ik mocht gedurende de dag zijn 2 lessen observeren. Wat een grappige boel!! Hij sprak Frans met gigantisch veel haar op, zijn uitspraak was vaak onbegrijpbaar en hij maakte grandioze fouten! Dat zou toch echt niet meer mogen van een leerkracht in spe hé. Wij zouden afgestraft worden wanneer we zo’n blunders maken zoals ‘year = anné’!!! Toch vond ik zijn manier van lesgeven nog redelijk cava. Alleen erg langdradig en zonder input van de leerlingen, ook werken met concreet materiaal of voorbeelden was er niet. Helaas pindakaas, maar dit zal ik dan proberen toch te doen vanaf volgende week!!

Ik heb me vandaag wel geamuseerd op school en zie er naar uit zelf les te geven!! Joepiejeej!!

Vanavond is het samenkomst met alle vrijwilligers hier in Cape Coast, leuk om verhalen uit te wisselen dus! Ik hoop dat er velen zijn die hier al een tijdje langer zitten en ons dus allerlei dingen kunnen vertellen die ons verder helpen!

8/02/12

Gisterenavond was grappig maar vooral niet zo leuk als verwacht. Het was een korte quiz, en daarna gingen de anderen weg, nog iets drinken, terwijl Julie en ik nog uitleg kregen van Eric en Grant. Tof hé… We weten nu wel dat er niet zo ver nog een meisje verblijft uit België, meer bepaald uit Beernem! Good to know!

Op school vandaag heb ik me weer serieus moeten inhouden. De leerkracht was vandaag in zijn nopjes en schreef de ene fout na de anderen. Ik wilde hem niet storen en ook zijn gezag niet ondermijnen en zweeg dus. Zo is de vertaling van I am a student: Je suis élève. Yeah right! Zo kan je op een foto de 5 fouten zoeken in de 4 zinnen dat de leerkracht op het bord schreef.

Op een bepaald moment ging de leerkracht even naar het andere lokaal om hen daar tot stilte aan te manen tot hun leerkracht aan zou komen. Alle leerlingen sprongen meteen op en begonnen de roepen. Ja, dan kon ik me echt niet meer inhouden hé. Ik sprong recht en riep “Keep quiet!!!!!” Je had hun gezichten moeten zien! Ze konden niet snel genoeg allemaal gaan zitten. De leerkracht keek echt megaverbaasd toen hij het lokaal terug binnenkwam. Hahaha, grappig!!!

Daarnet is Ghana verloren met de voetbal, Ghana is precies helemaal in rouw XD Zondag was het zo’n groot feest en nu is het allemaal klaagzang! Jammeeeeer!!!!

Hoihoi!! Ik weet dat iedereen vol nieuwsgierigheid zit te wacht dus hier is het dan; mijn voorbije 3 dagen.

2/02/2012

Om 12u30 vertrokken we met een volgeladen auto vanuit Nieuwmunster naar Zaventem. Daar aangekomen was het zoeken naar de juiste incheckbalie. Al snel was dat in orde en wachtten we op Julie en haar familie. Nog even allemaal samen iets drinken en dan afscheid nemen. Dat ging onverwacht vlotjes! Na een korte vlucht van Zaventem naar Heathrow moesten we daar bijna 5uur wachten! 5u wachten op een luchthaven, ik raad het niemand aan… Elke 5minuten keken we op de schermen tot eindelijk onze gate werd bekend gemaakt. De vlucht naar Accra deed wel echt raar, nu begon het echt!

3/02/12

Meteen na onze landing om 5u20 haalden we onze bagage op. In de aankomsthal werden we opgewacht door Nyamee. Hij vertelde ons dat we zo’n 10 keer dat we na onze 3 maanden niet meer terug zouden willen naar België… We’ll see about that!

We kregen ook onze Ghaneese naam maar helaas was die te moeilijk om te onthouden. Na een taxirit van enkele minuten kwamen we toe op het hoofdbureau van Projects Abroad in Accra. Blijkbaar was er gisterenavond ook een vrijwilliger toegekomen voor Cape Coast en zij moest dus meerijden naar daar.  Yanika, een Duitse verpleegster reed samen met ons in een taxi tot het busstation in Accra.

Bij het busstation moesten we dan weer overstappen in een minibus met daarin nog allemaal andere mensen, onze rugzakken en valiezen werden overal en nergens weggestoken en het beloofde een lange rit te worden. Bij het overstappen vielen me al meteen enkele dingen op. Zo eisten onze begeleiders dat zij onze bagage zouden dragen, blijkbaar mogen we ons niet overbelasten. Ook was het aan het busstation een drukke bedoeling. Overal liepen vrouwen rond met eten en drinken op hun hoofden, zij kwamen dan continu naar ons toe om hun waren te verkopen.

De rit naar Cape Coast duurde nog 3uur. Natuurlijk heb ik wel wat geslapen in het busje maar toch duurde het lang. Ik was dan ook erg benieuwd naar het gastgezin en Cape Coast zelf. Rond 11u kwamen we eindelijk toe!

In totaal hebben we dus 5x overgestapt en met 3 verschillende auto’s gereden om bij ons gastgezin te geraken.

Het huis zag er net zo uit als op de foto. Groot! We werden door ons gastgezin meteen naar de kamer gebracht, 1 kamer voor Julie en mij, dus niet zoals beloofd aparte kamers. Maar ach, het is een ruime kamer met 3 dubbele bedden. We hebben dan ook 1 bed omgetoverd tot materiaalbed. Hier zitten we overdag op als we geen zin hebben om onder de netten te kruipen. Voor de rest passen onze kleren net allemaal in de kast die er staat. De badkamer vind ik nog het grappigste! Er is een toilet, lavabo en een soort bad waarin je je kan douchen. Het bad is eigenlijk gewoon een muurtje dat rond de douche staat. Daarin staan we dus om ons te verfrissen.

Een dubbel bed viel langst de ene kant wel tegen! De organisatie had ons namelijk gezegd dat we een muskietennet moesten meebrengen voor een enkel bed! Mijn net is dus helaas te klein om perfect open te hangen en daardoor heb ik maar een klein plekje om te slapen.

Na onze installatie in de kamer werden we beneden verwacht, we kregen meteen wat te eten. Eieren met tomaat en ajuin, brood en appelsienen. Het brood is te vergelijken met zo van dat melkbrood van bij ons. De appelsienen smaken iets minder zuur en zijn wat harder. Maar al bij al, lekker!

Eric, onze begeleider kwam ons om 13u terug ophalen, dit was in echt Ghaneese stijl en dus pas om 13u30. Alles gaat hier trager en op het gemakje. Samen met hem gingen we terug naar het dorp met een taxi. Daar haalden we ook Yanika weer op. Eric gaf ons een rondleiding door het dorp en vertelde ons ook alles wat we moeten weten. Zo toonde hij waar er winkels zijn en waar we geld konden ruilen. (Eindelijk hadden we Ghanees geld!) 1 Cedi is ongeveer 48 eurocent en 10 pesewas is dus ongeveer 5eurocent. Het is dus nog gemakkelijk om om te rekenen, gewoon alles delen door 2. Eric toonde ons hoe we een taxi moeten gebruiken want zonder taxi geraak je dus echt nergens! Het is een chaos van jewelste. Overal rijden taxi’s, tro-tro’s en gewone auto’s. De taxi’s toeteren continu voor je aandacht en om zo te laten weten dat ze plaats vrij hebben voor je. Als je een taxi wilt nemen moet je altijd vragen ‘Are you going to….?’ Zo laat je hen weten dat je gerust de taxi wilt delen met anderen. Dit gebeurt dan ook altijd. Mensen springen in en uit de taxi terwijl jij er inzit. Op deze manier betaal je voor een taxirit binnen het dorp ongeveer 40pesowas en voor een iets verdere rit 60pesowas.

Eric nam ons ook mee naar het kasteel van Cape Coast, vlak na een stuk strand. Leuk om te weten dat je zo dicht bij de zee zit, maar hier kan je niet zwemmen. Er liggen stenen in het water en rotsen steken uit het water. Gevaarlijk dus. Maar toch is het een leuke plek om te zitten.

Na de rondrit gingen we terug naar ons gastgezin waar we meteen terug eten kregen! Kippenbout met rijst, gemengde groenten en tomatensaus. Julie nam meteen een bord vol rijst en mengde er lustig tomatensaus door, ik daarentegen legde een beetje tomatensaus naast mijn rijst en proefde voorzichtig van de tomatensaus. Hemeltje, mijn mond stond meteen in brand! Zo pikant dat die saus was!! Julie probeerde met meer rijst de tomatensaus te verzachten en at dan ook een hele berg rijst. Als alles hier zo pikant is ga ik als ik thuis kom nog gewend zijn aan het pikante eten thuis! Dat zou nog eens wat zijn.

Na het eten gingen we terug naar de kamer om ons te verfrissen. Je zweet hier namelijk continu en overal. Het is hier 30 tot 35°C, in vergelijking met de -5°C in België toen we gisteren vertrokken, is dat dus ontzettend warm!!

Om 18u15 ging de zon onder en werd het pikdonker buiten. Vanaf dan moesten we opletten voor de muggen. Na de verfrissing deden we dan ook lange kleding aan en spoten ons in met deet-spray. Gewapend voor de muggen gingen we met Bafoe, een van de zonen van de gastmoeder, naar het internetcafé om de hoek. Tijd voor een korte babbel met de ouders, Jonas en Arne. Deed dat even deugd om hen te zien!! We maakten meteen een afspraak om morgen terug even te skypen.

Om 22uur lagen we al doodop onder onze netten, met elk een ventilator op ons gericht vielen we in een diepe slaap.

4/02/12

Zaterdag, om 7u15 liep het alarm af. Tijd voor een nieuwe dag, tijd voor een nieuwe ontdekking. Na het ontbijt (wederom ei, brood en appelsienen) zetten we ons buiten bij de vrouwen. Terwijl zij vis en groenten kuisten lazen Julie en ik wat in ons boek. Mijn e-reader vonden ze natuurlijk heel vreemd! Wanneer de 2 oudste kleinkinderen thuiskwamen kreeg ik een idee. Snel liep ik naar de kamer en nam er mijn kaarten met spelletjes dat ik van Arne gekregen heb. ’50 dingen om te doen in een vliegtuig’ bevat 50 kaarten met spelletjes op die je invult met een stift en nadien kan afvegen, je kent dat wel zo van die white-boardkaarten.  Ik vroeg aan de kinderen of ze mee wilden spelen en hup, waren we vertrokken voor een lange tijd. Ik moest enkel de opgave even vertalen in het Engels en verder deden ze alles zelf. Het was echt leuk om te zien hoe ze zich amuseerden met de spelletjes. Ik ben er zeker van dat de kinderen, en de andere familieleden dit apprecieerden. De eerste stap naar een goed contact is volgens mij gelegd.

Een tijdje later werden we naar binnen geroepen om te eten. Spaghetti (!!??) met een tomatensaus met vlees en groenten in. Wat ik wel jammer vind is dat we altijd alleen eten en blijkbaar ook iets anders dan de rest! We krijgen geen typische Ghaneese dingen voorgeschoteld. Toen we na het eten naar buiten gingen om Fred te zoeken zag ik dat enkele vrouwen bezig waren met iets te maken, ik vroeg dan ook wat het was en toen ze vroegen of ik het wilde proeven zei ik natuurlijk ja, dat zou voor vanavond zijn!

We zochten Fred omdat hij ons de weg zou tonen naar Ombosawa Beach. Hij regelde een taxi voor ons, hiervoor moesten we elk 6cedi betalen. Om terug te komen moesten we een Tro-tro nemen tot het dorp en dan nog een taxi tot de straat. De heenrit verliep dan ook heel goed, gewoon in een taxi zitten en wachten. Een half uur later kwamen we toe aan het strand. Bleek dat het een soort privé-strand was. We moesten elk 3cedi betalen om binnen te mogen en konden dan gebruik maken van ligstoelen. Het lijk misschien gek om 3cedi te betalen hiervoor maar het was het waard. We konden zonder problemen in bikini liggen, werden niet gestoord of aangegaapt en het strand was proper. Ook de zee was anders dan in Cape Coast, zo konden we hier perfect zwemmen zonder dat er stenen in de zee lagen.

Liggend in de zon, onder palmbomen vol met kokosnoten kwamen we volledig tot rust. Het voelde aan als een gigantische luxe. En luxe vraagt om in slaap vallen! Ja ja, Vanaf de moment dat ik op het ligbed lag vielen mijn ogen dicht. Ik denk dat het door de warmte komt dat we zo moe zijn. Om 16u vertrokken we al terug naar huis, we moesten namelijk tussen 17 en 18u thuis zijn om te eten en ook omdat het iets na 18u donker wordt. Fred had ons verteld dat we om terug te keren een tro-tro moesten nemen. Dat bleek nog even moeilijker dan verwacht! We besloten om al in de juiste richting te wandelen. Toen ik een man zag staan wachten aan de baan vroeg ik hem dan ook om hulp. Hij legde ons uit dat wanneer een tro-tro plaats heeft de chauffeur zijn hand zal uitsteken of ze toeteren. Wanneer ze dit doen kan je teken doen dat ze moeten stoppen. Omdat het vandaag zaterdag is zaten veel tro-tro’s vol, veel mensen gaan hier namelijk op zaterdag op uitstap. Na een tijd hadden we dan toch prijs en gingen we voor 70pesewas naar het dorp terug. Van daaruit namen we een taxi tot onze straat voor 60pesewas. De terugrit was dus én goedkoper én een echte belevenis!

Het eten vanavond was erg lekker. Rijst, kippensoep (weer redelijk pikant) en ik kreeg nog een kommetje met 2 bollen foefoe. Dit waren kleverige bollen, het leek net op deeg maar het smaakte naar …. Tgohja, naar wat eigenlijk…. Onmogelijk te beschrijven.

Bafoe had ons gisteren al beloofd dat hij ging zorgen voor internet op de kamer, maar natuurlijk was dit nog niet in orde, dus gingen we na het eten nog eventjes naar het internetcafé. Vlak voor we vertrokken viel het licht uit, alle elektriciteit was weg. Even later was dit hersteld maar net voor we wilden gaan slapen viel alles terug uit. Hierdoor werkten de ventilators ook niet meer. Blijkbaar vonden ze het te laat om de elektriciteit nog te herstellen en dus was het een hete zweterige nacht!

In het midden van de nacht werden we ook nog opgeschrikt door gegrom en geblaf. Blijkbaar waren de straathonden aan het vechten buiten om het ene vrouwtje. Het was dus een nacht van veel puffen en weinig slaap.

5/02/12

Deze ochtend deed het ontwaken pijn! Na een slapeloze nacht bleven we dan ook deze voormiddag erg rustig. Een beetje gelezen, echt ik kan je garanderen, een e-reader is zo’n fantastisch ding om hier te hebben!! Mijn eerste boek is bijna uitgelezen!

Om 11u kwam Eric en Julie langst, niet Julie van op de kamer maar Julie van de organisatie. Zij kwamen met een korte vragenlijst over onze kamer, gezondheid, familie,… . Een beetje zo de typische vragen over of we gelukkig zijn of niet. Ik heb dan ook gezegd dat ik toch wel wat problemen had met het muskietennet. Dat Projects Abroad had gezegd dat we een 1-persoonsnet moesten meebrengen en ik dus nu maar een klein slaapplekje heb! Maar Julie wist meteen raad, ze zag het probleem en liet weten dat ik morgen een 2-persoonsnet ga krijgen in ruil voor mijn 1-persoonsnet. Dan ga ik dus lekker rustig en uitgestrekt kunnen slapen!

Julie vertelde ons ook dat ze ons morgen gaat komen ophalen om 8u30 voor onze eerste dag op het schooltje! Spannend!!!!! Ik zie er echt naar uit!

Deze middag heb ik iets superlekkers gegeten!! Ik denk dat Alex (de gastmoeder) gemerkt heeft dat ik zeer geïnteresseerd ben in het plaatselijke eten en de vruchten vooral (bananen, kokosnoten, mango…) Ze maakte voor mij dan ook een portie plantain klaar! Plantain zijn grote bananen gefrituurd met een speciale olie. Echt heerlijk! Ze legde me meteen uit dat er een verschil is tussen ‘banana’ en ‘plantain’.  “A banana is a small and yellow one, the big ones are called plantain. We use the plantain when they are green for the foefoe and when they are good like this we fry them.” Ziezo, die vraag is dan ook bij deze opgelost! Nu weet ik dat ik van fried plantain hou!!! Mmmmmmmmmm

’s Avonds was het de African Cup wedstrijd van Ghana tegen Tunesië. Na weer een stroomuitval gingen we samen met Fred en Bafoe verderop de wedstrijd op groot scherm uitzien. Ghana won in de verlengingen met 2-1 en alle mensen begonnen te dansen en te feesten. Ik heb dan ook mijn eerste danspasjes gezet hier in Ghana. Iedereen kent de typische dansstijl van afrikanen wel hé. Hoe meer je beweegt, hoe beter je danst! Dat deden we dus.

Na een tijdje dansen gingen we nog even langst het strand in aan het dorp dat blijkbaar Oasis heet. Dit is dus het strand bij het kasteel. Even gezellig op het strand zitten en dan naar ons bed!

Slaapwel!!!!

hoihoi,

De eerste dag is bijna afgelopen!

 

Om 5u 's ochtends kwamen we toe in Accra, daarna een vreselijke 3uur durende rit naar Cape coast en rust in het gezin. Ziet er allemaal prima uit!! :-)

 

Morgen zal ik een meer gedetailleerde uitleg geven maar nu is mijn internet op!

 

Groetjes

Amber