By the riverside, irrigation channels and low hills that anticipate the mountain landscape, we find a lovely village in the north of Cordoba, Villa del Totoral. It has the peculiarity that the water of its river comes from the mountain meltdown through underground going to the surface in the form of a spring, thus being more than an excellent invitation to live it.

To declare its legacy is to decode the history itself of Cordoba and the country. Five centuries remained in this town by the roadside of the Royal Road, keeping alive the essence of the creole culture that today opens the doors to share it with everyone.

Among the proposals, “the big houses circuit” has become a tempting autumnal walk along 25 old properties treasured by the city. Most of them belong to descendants of the founding families from Totoral. Perhaps the mountain climate, the old trees, and the dirt roads produced that special alchemy, for Villa del Totoral to be birthplace, residence and inspiration of great world-famous artists like Pablo Neruda and Rafael Alberti, who being persecuted by his ideas found the necessary shelter in Totoral to continue creating. Not only their marks but also their works will be revived in this fascinating tour. The marks of history, traced a fascinating natural frame 80km from Cordoba.

Toen ik een jaar geleden plan aanvatte om vrijwilligerswerk te zoeken viel mijn keuze al snel op Projects Abroad Argentinië. Zij bieden namelijk de kans om te werken met kinderen, adolescenten en volwassenen met een beperking. In België werk ik in het buitengewoon onderwijs dus dit leek me de ideale combinatie van beide. Een manier voor mezelf om als vrijwilliger te werken en tegelijk nog meer ervaring te verwerven.

Begin november startte ik mijn avontuur in de wereld van het vrijwilligerswerk bij APADRO. En wat een avontuur, met weinig tot zelfs geen kennis van de Spaanse taal werd ik bij APADRO ontvangen en wegwijs gemaakt. Zelfs met de woordenboek ernaast mocht ik van dag één zoveel mogelijk deelnemen aan de verschillende activiteiten.

En dus nam ik elke dag de bus van Córdoba naar Villa Allende om daar in één van de verschillende werkgelegenheden van APADRO te helpen. De eerste twee maanden werkte ik voornamelijk in het revalidatiecentrum. In dit centrum werken kinesitherapeuten, audiologen, logopedisten, psychologen en sociaal assistenten. Zelf werkte ik nauw samen met Valeria, één van de kinesitherapeuten, waarbij ik de kinderen (vaak nog baby's) probeerde rustig te houden of af te leiden tijdens de sessies.

Hier begeleidde ik ook een groepje kinderen met gehoor- en spraakproblemen, samen deden we verschillende activiteiten, gaande van knutselen, puzzelen tot liedjes zingen in groep. Nadien was er dan ook steeds een overleg met de audioloog en de logopediste die de kinderen ook individueel begeleiden. Het revalidatiecentrum is er gelukkig niet alleen voor de kinderen met een beperking, maar ook voor de ouders, broers, zussen, grootouders, iedereen die op de één of andere manier zijn of haar leven ook zag veranderen. Via workshops en groepsgesprekken worden ook zij gehoord en geholpen.

Naast het revalidatiecentrum beschikt APADRO nog over twee tallers, nl. een beschutte/beschermde werkplaats en een murga.

De beschutte of beschermde werkplaats is vooral gericht op voedselproductie en de productie van vuilniszakken. Er wordt gewerkt met een ochtendploeg en een namiddagploeg, bestaande uit adolescenten en volwassenen met een fysieke en/of mentale beperking. Elke ploeg wordt gecoördineerd door twee begeleiders, Anna en Virginia in de ochtend en Soledad en Fernando in de namiddag. Ikzelf maakte deel uit van de namiddagploeg, waar ik meegeholpen heb bij allerhande activiteiten maar ook mee begeleidde en mee besprekingen met de coördinatoren bijwoonde.

De namiddagploeg bestaat uit 6 jongvolwassenen met een auditieve beperking en 9 volwassenen met een mentale en/of fysieke beperking. Ieder lid van de groep krijgt een taak toegewezen aangepast aan zijn of haar capaciteiten. Deze taken variëren van het maken en verkopen van zoetigheden tot het snijden van vuilniszakken.

De verkoop van zoetigheden zoals, alfajores, cornflakes, cakejes, popcorn en de verkoop van vuilniszakken zorgen voor de inkomsten van de beschutte werkplaats. De grootste inkomstenbron is echter de milanesas, vergelijkbaar met shnitzels maar van soja.

Op donderdag worden er milanesas van soja, gevuld met groenten of vlees, geproduceerd. Ieder onderdeel van de productie wordt in de beschutte werkplaats gedaan, het koken van de soja, het bereiden van het deeg, het bereiden van de verschillende vullingen, het vullen en sluiten van de milanesas en tot slot het inpakken en verkopen.

Hier heb ik ook de kans gehad om mee de lessen Argentijnse gebarentaal te volgen. De coördinatoren zijn namelijk steeds bezig met het beter begrijpen van de jongeren en aangezien een groot deel een auditieve beperking heeft was dit een logische volgende stap. Twee namiddagen per week komt Maria Martha dan ook oefenen eerste individueel met de jongeren, na de uren met de coördinatoren.

Tot slot heb je dan ook nog de taller de expression of de murga. Een murga is een muziek en dansgroep die op straat oefent en optreed. Wat maakt deze murga speciaal, ze bestaat volledig uit jongeren en volwassen met auditieve, mentale en/of fysieke beperkingen, maar er worden ook plaatsen vrijgehouden voor broers of zussen van de jongeren.

Oorspronkelijk werd er enkel rond carnaval met murga's gewerkt maar tegenwoordig is het in Argentinië niet meer beperkt tot carnaval. En dus ook die van APADRO niet. Elke maandag en vrijdagnamiddag trekt 'los rompesiëstas' naar het dorpsplein waar ze de verschillende ritmes en dansbewegingen oefenen.

Eerst komen de jongeren samen met de drie vaste proffen voor een kort gesprek, waarna iedereen zich met zijn of haar instrument naar het plein begeeft. De jongeren die muziek maken worden begeleid door proffen Alejandro en Carlos, zij oefenen de verschillende ritmes van de cumbia, rumba, defilé. De typische instrumenten voor een murga zijn verschillende soorten trommels of drums zoals de bombo, sourdo, redoblante en natuurlijk ook de platillos of cimbalen.

Op die muziek moet dan natuurlijk ook gedanst worden en dit gebeurd onder leiding van prof Diego, met hulp van mezelf. In de dansgroep zijn er een aantal dansers met net iets meer mogelijkheden, zij oefenen dan ook de meer ingewikkelde danspassen van de rumba. Alle andere dansen gebeuren echter steeds met de volledige dansgroep. Al dit oefenen is er natuurlijk met als doel te kunnen optreden tijdens optochten.

Telkens weer stond ik versteld hoe goed en hoe snel de jongeren de verschillende ritmes en danspassen oppikken. Ik, met als enige beperking onhandigheid, die de muziek perfect kan horen stond vaker voor een uitdaging dan de jongeren. Dit tot grote hilariteit van de jongeren natuurlijk, het moet gezegd het ritme wordt hier weldegelijk meegegeven met de paplepel.

Ik heb hier ook het geluk gehad in mijn 5 maanden als vrijwilliger om ook enkele optredens mee te kunnen maken. Zo was er de carnavalsperiode in Villa Allende en in San Vicente en ook de murga bijeenkomst in de Paseo del Buen Pastor in Córdoba. Hier leven de jongeren en ook de proffen enorm naartoe, het is een erkenning van hun murga. De dagen van optredens worden dan ook vaak getekend door een ietwat gestresste, maar vooral gezellige drukte. Iedereen tijdig in kostuum, geschminkt en met instrument op de plaats van afspraak krijgen is steeds weer een uitdaging, maar geloof me het is het meer dan waard wanneer je de stralende gezichten ziet. Zelfs als dat wil zeggen op de bus nog gezichten schminken of confetti scheuren, dat is murga.

Na vijf maanden eindigt mijn avontuur waar het begon bij APADRO. Ik hou aan dit avontuur meer over dan ik verwacht had, ik was hier niet zomaar 'een vrijwilliger' ik was deel van een team. De warmte waarmee de coördinatoren hier werken, de openheid en het geduld dat neem ik mee vanuit APADRO, samen met de vele mooie herinneringen.

Ojala nos vemos!

I arrived in Cordoba, Argentina –aside from being extremely exhausted- very much excited and overwhelmed. I loved getting off the plane and feeling that warm breeze, hallelujah. That feeling of wow, I am actually on my own in South America over twenty hours away on flight from my parents, hit me. I had to pinch myself to make sure it was all true. The family I stayed with, Jorge Fernandez and his daughter Lucy, were such adorable people. They were extremely welcoming, relaxed, and easy to get along with. Within days I felt completely comfortable in their home, whipping up dinner for everyone, bringing friends over, and roaming around the house feeling more than welcome. It was very easy for me to emerge myself in the culture, the family I was living in, and the customs. I speak Spanish at home and all the customs I was brought up with are very much like the Argentinean customs, so I found it easy to integrate which made my experience that much better.

I had the privilege of being able to see three different orphanages. I worked at Manos Abiertas with babies for two shifts, at Doctor Juan Orrico with children aged four to twelve for two months, and eventually at the Eva Peron orphanage where most of the children I had worked with earlier became transferred to, for a week. I got to see the very significant differences between the public and the private orphanages, both very eye opening experiences. It was very easy for me to bond with the children, considering I could speak Spanish and communicate with them on levels that a lot of the volunteers weren’t able to considering the language barrier. Either way, the children weren’t judgmental in any way, but I was thankful to know Spanish and able to know the children on a more personal level. By the end of my stay I was very sad to leave. I always tried to be very equal with all the children and give all of them the same amount of attention, but there were always those few kids that I was always around. It was very hard saying goodbye, but knowing that I made them laugh and gave them a different type of attention that the staff doesn’t have time to give them, really made me feel like I had made a difference in their life. As a volunteer, at first it is almost awkward. You feel like you aren’t really needed, but eventually you realize that yes the orphanage can function without you, but all of the staff there is getting paid to be with those children, and you, you’re choosing to be with them.

Overall, my experience in Argentina had the impact on me that I wish it would have. I really feel that I returned home a changed person. A more mature human being with different priorities than the ones I had before leaving for my trip. Volunteering for two months in Argentina is an experience no one can ever take away from me, memories that I will always have and cherish, and I am so grateful for that. Not everyone is a celebrity or the richest person in the world, but if you think about it, there is always something you can give; there is always someone who has less than you. And as a human being, with the ability to give, I think we are all obliged to. We are all obliged to give in some way, not only is it extremely beneficial to the person you are giving to, but it is so rewarding. Projects Abroad is extremely well organized, always concerned about how your experience is, whether it’s interviewing you every three weeks to see how your stay is, checking up on you at your host family’s home, or organizing ice-breaking socials, the staff at Projects Abroad are extremely efficient and aware of everything. I recommend this experience to anyone even thinking about doing it. I have been to many breathtaking places around the world, and done many amazing things, but this is by far the best experience of my life. I can finally stroke it off my bucket list!

Countless families around Cordoba can barely afford to feed themselves and many of them depend on the help of local dinning halls. Projects Abroad currently works with the Copa de Leche in Argüello and el Comedor in Unquillo. These are two facilities where children can go for a snack/meal in the afternoon and stay to do their homework or play games with the volunteers for example.

On the first weekend of June Projects Abroad started a new project - a monthly Food Collection Campaign for Villa Libertador, Unquillo and Villa Hermana Sierra Dining Halls. Three of our Care placements where monthly donations are already being done by Projects Abroad to help support these small facilities. However, we recently decided to take a step forward and organise a food collection every month, starting June.

Many volunteers took part in this Food Collection and helped gather goods for these dining halls in downtown Cordoba and in the Cerro the Las Rosas neighbourhood where the Projects Abroad office is located.

We collected over 11kg de azucar, 11kg de harina, 9 paquetes de polenta, 2kg de sal, 1L de leche, 2L de leche de soja, 10 latas de salsa tomate, 3 paquetes de yerba, 9kg de arroz, 3 latas de atun, 2 latas de choclo, 2 latas de arveja, 3 cajas de mate cocido, 31 paquetes de fideos, 4 cajas de postre chocolate, 1 caja de gelatina, 8 paquetes de galletas de agua, 2 paquetes de lentejas, 2 paquetes de porotos, 2 paquetes de maiz blanco, 2 sopa crema, 5L de aceite y 3 purée de tomate.

These goods were distributed to the dining halls but also to a family who lives in a very poor neighbourhood of Cordoba.

We would like to thank all of the volunteers who participated in this event and encourage many more to come in the following months!

J’ai décidé de partir en mission humanitaire en Argentine car c’est un pays qui m’a toujours attirée et je voulais réellement rencontrer et faire partie de la population. Quoi de mieux que de vivre dans une famille argentine et de travailler avec les enfants du pays ??

Mon intégration s’est faite très rapidement grâce à ma famille d’accueil qui a été très chaleureuse et surtout grâce à l’excursion organisée par Projects Abroad dès le lendemain de mon arrivée, où j’ai pu rencontrer un grand nombre de volontaires. Les liens se sont très vite tissés et j’ai pu fêter dignement le nouvel an avec ma famille et ensuite avec tous les autres volontaires. Etant arrivée le 30 décembre j’avais un peu peur de passer le nouvel an seule !!! 

J’ai commencé ma mission par le camp d’été à Santa Catalina. 4 jours par semaine, du lundi au jeudi, je partais donc pour Santa Catalina avec quelques autres volontaires. Des enfants de plusieurs instituts de Cordoba venaient passer l’été au camp, ce qui m’a permis de faire connaissance non seulement avec les enfants avec qui j’allais travailler, mais aussi avec ceux des autres instituts. Il y avait des enfants de 4 à 17 ans et ce fut un réel plaisir de pouvoir les voir s’amuser tous ensemble et profiter de cet immense espace vert et de la rivière. J’ai tout de même dû m’habituer à la violence verbale et quelques fois physique entre les enfants. En effet, il y a de nombreuses bagarres et altercations et nous devons souvent les séparer mais heureusement les enfants  ne sont pas rancuniers et recommencent à jouer tranquillement très vite après.  Ce mois en camp d’été restera pour moi un souvenir très fort.

De retour à Cordoba j’ai commencé à travailler dans l’institut préadolescent  avec de jeunes garçons de 8 à 12 ans. Les débuts n’ont pas été faciles, j’avais quelques appréhensions car je n’avais jamais travaillé avec des garçons de cet âge-là. Mais une fois leur confiance gagnée, cela s’est vite transformé en moments de partage. Jeux de cartes, jonglages, parties de foot, j’ai même pu bénéficier d’un cours de danse typique, une vraie passion là-bas. Cela change de nos danses européennes, on peut dire qu’ils savent bouger en Argentine !!

J’ai aussi eu le temps de visiter le nord de l’Argentine, immense pays rempli de surprises et d’endroits magnifiques. J’ai vraiment pu apprécier la beauté de ce pays. L’avantage avec Projects Abroad, c’est que nous rencontrons d’autres volontaires, notamment grâce aux évènements organisés chaque semaine, et avec bien souvent la même envie de découvrir le pays. Voyager accompagnée, c’est quand même plus sympa !! J’ai donc pu visiter Buenos Aires, Mendoza et sa route des vins, Iguaçu et ses cascades spectaculaires, Salta et ses impressionnantes montagnes et faire un petit tour sur les plages d’Uruguay. Paysages tout autant  spectaculaires que variés.

Je suis donc revenue en France avec plein de bons souvenirs et de belles images en tête. Ce fut une expérience très enrichissante humainement et culturellement que je recommande à tous !!!!

Arrollado primavera – made with a thin, lightly sweetened sponge cake typically known as a pionono in Argentina – is filled with ham, cheese, tomato, lettuce, roasted red peppers and mayonnaise and rolled up jelly roll-style.  As a dish that incorporates ingredients that go down a bit easier in the heat and humidity of late December, pionono or arrollado primavera is frequently found on holiday tables in Argentina.

Piononos – both savory and sweet – are common here, so it’s easy to find pre-made sponge cakes at the supermarket or a local bakery. If ready-made piononos aren’t available where you live, follow the link below for a simple sponge cake recipe.

Arrollado Primavera

Ingredients:
1 store-bought pionono or 1 jelly roll/sponge cake
mayonnaise
½ lb. sliced boiled ham
½ lb. sliced deli cheese
1 tomato, cubed
½ of a small head of lettuce, finely shredded
1 large red pepper, roasted and chopped
Pinch of freshly ground pepper
Optional: chopped green olives, chopped hard-boiled eggs

Directions:
Unroll the pionono and spread an even layer of mayonnaise over the top. Layer the ham, cheese, tomato, lettuce and red pepper over the cake. Sprinkle with a pinch of freshly ground pepper. Carefully roll the pionono into a tight spiral, and slice off the ends with a serrated knife. If desired, spread another layer of mayonnaise on the outside of the pionono and decorate it with pieces of red pepper, olives or other vegetables. Using a serrated knife, slice the pionono into 1-inch thick pieces to reveal the “pinwheel” design and colorful ingredients inside.

“Hola hola, muy buenas tardes, estás en Las Rosas radio 107.3 fm! Arrancamos esta tarde con toda la musica que quieres eschuchar” is probably the most memorable sentence we’ll think of when we’re thinking back on this wonderful experience. Working as volunteers for a radio station is completely different to any of the other volunteering options in Cordoba. This is fashion! Las Rosas has nothing to do with poverty, orphans or social care. We were plunged into Cordoba’s cultural, social and musical scenes. Las Rosas is not only one of Cordoba’s biggest radio stations, but it also runs a magazine, website, modeling agency, its own bar and also organises huge events at ‘Chateau’ – guaranteed best night out in Cordoba.

Matt, my colleague from Bermuda, and I were lucky to work as ‘neighbours’ at the radio department. As volunteers we got a lot of responsibility and our input was always appreciated. Most of the time we got the green light and we could talk on the radio and write about stuff we considered interesting. We were even able to publish several articles for the website and magazine. The magical ingredient for a good experience here was being proactive; so we were. You don’t have to have previous experience in journalism to do this course - as Matt proved. But you do need a decent level of Spanish if you want to be productive. And if you do have experience in journalism this will be, without a doubt, a good addition to any CV and is at the same time a very unique experience. If you’re not into radio or magazine, Jaime – our boss – always makes it clear that you are welcome in any department of the company which includes event management, photography, graphic design and so on.

About our daily schedule: we had pretty relaxed hours. Work was only from 3 to 7. This gave us the opportunity to visit the ancient city of Cordoba/recover from the night before. We profited from the long weekends by enjoying carnival in Gualeguaychu, wine tasting in Mendoza, tango in Buenos Aires, and the breath taking Iguazu falls. Keep in mind that Argentina is a huge country. We had to take overnight buses to reach some of South Americas most beautiful destinations. But it’s not only about travelling on weekends. We found it important to stay some weekends in Cordoba and spend good quality time with our host families. This was key for integrating into the ‘Argentinean’ way of life and feeling part of the family. After all this, I’ve discovered my second mother that I will never lose contact with. Dora, my Argentinean mom, was so proud when she heard me on the radio, she listened every day. Our host families did everything they could to make this your home away from home. Matt can’t summarize how Cecilia treated him as her own son into one sentence. She even had her own nickname for him – ‘Bombon asesino’. But again, it’s down to you to make the effort at home. If you embrace the opportunity you will benefit from becoming part of a real Argentinean family – and it is also the best place to practice your Spanish.

You will never feel alone or left aside during your stay in Cordoba. Projects Abroad organises socials, dirty weekends and excursions to bring the many volunteers from around the city together. But try not to stick only to the same group of friends. Try and meet some locals to make your experience really authentic. It’s not that hard either as they are always welcoming with foreigners. You will never feel like a stranger. When my Argentinean sister Cecilia invited some friends to the house, I was always part of the group and could join any conversation. Any volunteer could learn a lot from this culture.

Yet all good things come to an end. This is our last day at work and it’s been sad to say goodbye. The Las Rosas staff is going to miss us, but one thing is sure, we’re going to miss them more! LAS ROSAS… LOVE THIS PLACE, OH YES WE LOVE IT. 

In times of the old Pueblo Nuevo and its neighboring huts of El Abrojal, when the ground was undulating and even like a labyrinth, the good creole people that lived almost hidden in that place, hid themselves from the threat of imminent sufferings, turning to the help a faith somewhat pagan somewhat Christian, clinging to the symbolic power of certain elements.

In the middle of the last century, many of the modest inhabitants of these lands knocked the Doors of the Residence of Compañia de Jesus after the first mass of the day to ask the lay brother to fill out of charity the empty bottle he was given with San Ignacio water.

With the Jesuit’s water in some part of the hut, they could not worry about the bad spirits, a threat to the physical evils, and help to die with dignity those with long suffering and why not to calm down some irate husband.

San Ignacio water, blessed indeed, gained widespread fame, first applied by devout hands and later by humble neighbors who made indiscriminate use of its healing capacities, using it in any circumstances. Azor Grimaut tells that the situation came to a point in which the priests on the corner of Obispo Trejo and Caseros streets had to limit its distribution. This meant giving it only people of moral credit, among whom were, without doubt, the patriarchs and the matrons of the old creole families of the present Güemes neighborhood.

Over 400 years of its construction have passed, however the Jesuit legacy is still there, solidly made, intact as if the passing of time strengthened it.  Hundreds of local people walk daily along Obispo Trejo and Caseros streets, admiring the beauty of these historical buildings.

The Jesuit Block and Estancias of Córdoba are religious, educational and agricultural developments by the Society of Jesus between 1604 and 1767. Together they form the origins and the core of the missionary activities of the Jesuits in South America.

In Córdoba proper, the Jesuits were allocated one of the blocks in the checkerboard plan of the city, like the other orders (Franciscan, Dominican). This grew into the core of their mission, with a university (Colégio Maximo) based on Jesuit teachings, a college and a church that also held the Jesuit political/administrative bodies. The rural estancias were to provide the necessary resources by farming and textile production. Irrigation systems, factories and mills were constructed to let them flourish economically (which they did).

The five included Estancias in the Province of Córdoba are Alta Gracia, Santa Catalina, Jesus Maria, Candelaria and Caroya.

Over 400 years of its construction have passed, however the Jesuit legacy is still there, solidly made, intact as if the passing of time strengthened it.  Hundreds of local people walk daily along Obispo Trejo and Caseros streets, admiring the beauty of these historical buildings.

With the aim of catching the eyes of those who stroll along the downtown streets of the city at night, was inaugurated the revaluation of the Jesuit Block declared World Heritage by UNESCO.

The project consisted in the new ornamental architectural lighting of the facades of Compañia de Jesus Church, the Domestica Chapel, the Principalship of the National University of Cordoba, the School of Law and Social Sciences and Monserrat National.

The remodeling works have allowed to highlight the value of this historical legacy and that the Jesuit Block be included within the must see night circuits the capital city offers together with the Cathedral, Paseo Buen Pastor, The Capuchinos Church and Ferreira Palace.

Everyone is invited to tour the Jesuit Block and discover why the world has chosen it as World Heritage.