click to dismiss

Please logged in to see pending comments.

UsernamePassword

| Lost password

Annelies's Blog

laatste stagedagen, boerderij, bagamoyo, ...   (published in Tanzania)

May 7, 2012 by   Comments(0)

Heey iedereen,

 

Dit zal waarschijnlijk mijn laatste blog zijn die ik vanuit Tanzania schrijf! Want ondertussen is het eind van mijn reis in zicht aan het komen. Over 4 dagen ben ik terug thuis. Dat gaat volgens mij echt raar zijn om terug in België te komen. En waarschijnlijk ga ik het er ook echt koud hebben. Maar voor ik daar aan denk, ga ik hier eerst nog genieten van mijn laatste dagen. Want dat zijn mijn vakantiedagen hier J

 

Deze week hebben we terug 4 nachten gedaan. We zijn dinsdagnacht begonnen. En doordat we nachten hadden waren er geen studenten en konden wij dus terug veel doen. Dat was nog eens leuk. De nachten gingen ook goed vooruit en ik kon mij goed bezig houden. Dit was wel een leuk gevoel want daardoor kon ik mijn laatste week met een positief gevoel afsluiten. Jammer genoeg waren er tijdens onze laatste nacht toch nog studenten. Niet 1 maar 18!!! Dat was echt te zot voor woorden. Omdat die met zoveel waren, konden wij dus heel de tijd niets doen. Wel jammer om zo u stage te moeten eindigen want die laatste nacht ging ook onze laatste stagedag(nacht) zijn. Maar ik had de nacht ervoor met 2 mooie bevalling kunnen stoppen dus ik had er nog wel een goed gevoel bij en heb mijn laatste nacht niet laten verpesten door de studenten.

 

Ik heb tijdens mijn nachten ook nog naar het OK kunnen gaan en dus ook daar dag kunnen zeggen want dat was ondertussen toch al wel plaats geworden waar ik vaak kwam en waar ze mij ook kende. Ik was ook blij dat ik na mijn “slechte” ervaring van de laatste keer (de mama die gestorven was) terug een goede ervaring had en daarmee kon afsluiten.

 

Ik mocht tijdens mijn nachten normaal ook mee met een transfair naar het nationale ziekenhuis. Maar omdat alles hier lang duurt en het dus ook lang duurde voordat we konden vertrekken met de ziekenwagen was de vrouw bevallen. Ik vond het wel jammer want dat was ondertussen al de derde keer dat ik normaal mee mocht en dat het dan altijd niet door gaat. Ik had dit toch wel graag eens willen doen, gewoon om het andere ziekenhuis eens te kunnen zien maar ook om eens een transfair te kunnen doen. Maar helaas het is er niet van kunnen komen.

 

Tijdens de nachten is het meeste allemaal wel goed gelopen. Maar er is jammer genoeg nog een mama gestorven. De juiste doodsoorzaak weten we niet. En deze keer waren we er ook niet echt bij betrokken. Ik wist gewoon wat er gaande was omdat ik bij de dokter zat op het moment dat ze die kwamen halen omdat een vrouw aan het gaspen was. Maar jammer genoeg konden ze niets meer doen voor die vrouw.

Voor de rest heb ik tijdens mijn nachten nog te maken gekregen met convulsies (stuipen). Dit is iets wat ik ondertussen toch ook al een paar keer heb gezien en nu dus ook wel weet wat ik moet doen als dat voorkomt. Toch hoop ik het niet nog eens te moeten zien in België want dat is niet zo gezond als een vrouw convulsies doet.

 

We zijn tijdens onze nachten ook begonnen met het uitdelen van onze kapje die we hadden laten maken. Ze waren er blij mee en ze draagde ze ook echt. Dus dat is wel leuk om te zien. En ik vind ze zelf ook echt wel leuk! Ze zien er heel vrolijk uit.

 

Woensdag zijn we in de namiddag ook naar het kantoor gegaan van projects abroad want ze gingen ons leren hoe we Chapati (een soort van pannenkoek dat hier veel wordt gegeten) moesten maken. Het proces om dat te maken duurden toch wel veel langer dan ik dacht, maar het was wel leuk om eens te zien en natuurlijk ook zelf te proberen. Ik vond dat ik het nog wel redelijk goed kon. Wel niet zo snel als de lokale mensen, maar het was leuk. En dat is het belangrijkste. En dan nadien konden we ze natuurlijk ook nog proeven J En ik vond ze goed geslaagd!!

 

Voor de rest van de week hebben we niet veel speciaals gedaan aangezien we overdag sliepen omdat we in de nacht werkte!

 

Zaterdag zijn we dan in de namiddag met de papa mee naar de boerderij gegaan van de familie. Dat was ongeveer een 40 km rijden van hier en was ook meer op het plattenland. Aangezien het aan de andere kant van de stad was hebben we dus ook nog eens een ander stuk van de stad gezien maar eenmaal we de stad uit gingen was de natuurlijk echt prachtig. De weg alleen al vond ik super mooi! Eenmaal aangekomen op de boerderij bleek dat die nog in opbouw. Want het gaat een kippenboederij worden waar ongeveer 6000 kippen kunnen worden bijgehouden. We zijn daar dan ook in die mensen hun huis geweest en daar was het toch wel een pak minder luxe dan waar wij wonen. We kregen dan ook nog een sapje aangeboden en de kleur zag er niet uit, maar het was wel lekker. Gelukkig want je kan dat dan moeilijk weigeren natuurlijk want die mensen hadden dat dan speciaal gemaakt omdat wij op bezoek kwamen.

Ik vond het een gezellige namiddag en tegen de avond zijn we dan terug naar huis vertrokken. Onderweg kwamen we langs de luchthaven en dan kwam het besef toch wel dat het nog maar een week was voordat ik de luchthaven terug zou zijn maar dan om naar huis te vertrekken. Nu besef ik echt dat het einde in zicht is. Wel raar want die 3 maanden zijn echt voorbij gevlogen, ik kan mij nog altijd goed herinnerden de dag dat wij hier aankwamen.

 

’s Avonds zijn we dan nog iets gaan drinken met een andere vrijwilliger want die was hier nogal alleen omdat we hier nu met kei weinig vrijwilligers zijn en de nieuwe pas komen tegen half mei. En aangezien wij dan nachten hadden konden we niet veel samen doen. Maar ik was behoorlijk moe aangezien we zaterdagochtend uit nacht waren gekomen en dus niet veel hadden geslapen omdat we optijd moesten opstaan omdat we naar de boerderij gingen. Ik was dus blij als ik mijn bedje terug zag.

 

Zondag zijn we dan naar Bagamoyo gegaan. Dat is een stad die hier 65 km vandaan ligt. We zijn naar daar gegaan met de dala-dala. Dat betekend 2 uur op een dala-dala zitten! Mijn poep deedt wel wat pijn na 2 uur want die busjes zijn niet zo comfortabele als onze reisbussen of onze lijn-bussen. Terwijl dat we aan het rijen waren was het dan hard beginnen te regen, maar echt gieten. We werden er even terug aan herinnerd dat het nog altijd regenseizoen is. Maar dan moesten we uitstappen, maar ik had het mij toch wel anders voorgesteld. Want in het begin vroeg ik mij echt af of wel er al wel waren. De stad was dus veel kleiner en armzaliger (als ik dat zo mag zeggen) dan daar wij in wonen. Aangezien het zo hard regende gingen we even schuilen onder een afdak en daar stonden nog allemaal andere mensen. En dan ineens hield een man uit een zak gewoon een kei grote slang boven. En wij natuurlijk allemaal gillen want het was echt een grote en die mannen maar lachen. Die hebben dat er zowiso voor gedaan want die wisten dat dat onze reactie ging zijn. En die man hield die slang ook echt vast percies of hij een konijn aan het knuffelen was. Echt te zot! We hebben dan toch maar besloten om de straat over te steken en te gaan schuilen in een van de lokale restaurantjes om daar te kunnen eten. Enkel van de straat over te steken waren we al goed nat om dus maar even te zeggen hoe hard het regent. Door de regen stond ook de straat in geen mum van tijd blank. Echt zot om te zien. En mensen begonnen hun motors te wassen met het water van de regen. Schitterend om te zien!! Gelukkig is het dan gestopt met regen tegen dat we gedaan hadden met eten en konden we de stad gaan verkennen. Haja, het water verdween ook weer snel van de straat eenmaal het gestopt was met regenen en het werd ook terug echt warm.

 

In de stad zijn we dan wat beginnen rond te lopen omdat we de weg niet kende. Zo zijn we door de kleine straatjes aan het wandelen en zijn we op zo een lokaal marktje uitgekomen. En ik vond dat dat er ook echt zo uit zag als op Tv. Na een tijdje wandelen zijn we dan een toeristische informatiecenter tegen gekomen, allé of als je dat zo kan noemen. Want dat was een klein kamertje met een bureau en 3 stoelen. Die man heeft ons dan wat uitleg geven en een plannetje. En dan hebben we beslist om op ons zelf te gaan verkennen want ze vroegen nogal veel geld voor zo een toer en we zouden dan ook moeten betalen om foto’s te maken. Geldkloperij dus. En die man beweerde ook dat als we foto’s maakte en iemand dat zag dat ze dan geld vroegen. Dus in het begin hebben we braaf geen foto’s gemaakt maar als snel kwamen we er achter dat er niemand iets om zou geven als we foto’s maakte en dat was ook zo.

We hebben zelf de weg goed gevonden en hebben mooi plaatsjes gezien. Voor het terug komen zijn we langs het strand terug gewandeld en dan kwamen we zo voorbij allemaal van die lokale vissers die hun vis net hadden gevangen en aan het proper maken. Ene had ook echt zo een kei grote lange vis vast. Dat leek ook wel op een slang. En natuurlijk vonden die dat leuk om naar ons te gooien omdat ze wisten dat onze reactie gingen zijn dat we gingen weg springen en gillen. Gelukkig was dat beest wel dood, maar toch was het nog eng.

 

Na een lange tijd wandelen waren we dan moe en zijn we nog iets gaan drinken in een lokaal cafétje. Daar hadden ze een Tv en zaten al die mannen te kijken naar de voetbal. En dat ging gepaard met de nodige reactie. Het is wel grappig om al die mannen zo samen voor de Tv te zien zitten. Nadien zijn we dan terug naar huis vertrokken want we hadden er nog een lange rit voor de boeg met de dala-dala. Moe maar voldaan ben ik dan thuis gekomen. Echt was echt dood op en ben dus ook snel in mijn bed gekropen.

 

Vandaag (maandag) zijn we dan eerst langs het kantoor van projects abroad gegaan om onze visum te laten verlengen zodat we zeker geen problemen gaan hebben om het land te verlaten. En dan nadien zijn we nog langs de mwenge-market gegaan. Daar hebben ze zo allemaal van die kleine lokale winkeltjes waar je souvenirs kunt kopen. Dat was een gezellig plaats langs een drukke straat. Ik heb daar dan mijn laatste souvenirs gekocht en dan nadien zijn we nog naar het strand gegaan. Echt genieten dus van onze laatste dagen. Ik besef ook maar al te goed dat nu zo alle de laatste keer begint te worden. Zo heb ik deze avond ook de laatste keer de was gedaan. Echt raar, maar toch dringend het ook nog niet helemaal goed door dat ik binnen 4 dagen naar huis vertrek.

 

Voor de rest van de week hebben we nog drukke plannen. Morgen gaan we eerst een presentatie geven aan de dokters in het ziekenhuis en dan nadien nog langs de aids-clinic om dan definitief dag te gaan zeggen tegen de vroedvrouwen. En de rest van onze kapje uit te delen als bedanking dat we zoveel van hen hebben mogen leren. Wat we in de namiddag gaan doen, weten we nog niet zo goed maar s avonds gaan we dan nog naar de African Danc met projects abroad. Ik hoop dat het deze keer wel door gaat want ben wel eens benieuwt naar wat dat gaat zijn. Woensdag gaan we dan nog een dagje genieten op het strand, dus dan moet het echt goed weer zijn! ’s Avonds gaan we dan waarschijnlijk naar de karaoke om onze laatste avond te vieren, want donderdag moeten we dan inpakken en gaan we ’s avonds met ons gezin uit eten. We gaan ze mee uit eten nemen om hen te bedanken voor alles wat ze voor ons gedaan hebben. Want we zijn echt in een super gezin terecht gekomen!! En dan vrijdag gaan we vroeg moeten opstaan om te vertrekken naar huis.

 

Dus mijn verhalen van de laatste dagen zal ik waarschijnlijk pas schrijven als ik terug ben in België want ik ge nu nog optimaal genieten van mijn laatste dagen hier!!

 

Tot binnenkort!

Annelies

(0 from 0 votes)
 
laatste stagedagen, boerderij, bagamoyo, ...http://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/207436/laatste-stagedagen-boerderij-bagamoyo-
laatste stagedagen, boerderij, bagamoyo, ...
 

de lang verwachte update!   (published in Tanzania)

May 1, 2012 by   Comments(0)

Heeey!!

Ik weet dat ik ondertussen een paar weken niets van mij heb laten horen dus vandaar een update over de voorbije 3 weken. Het is een lang verhaal geworden dus ik zou zo zeggen neem u tijd als je het wilt lezen.

Vorige week zondag (15/4) hebben we dan nog wat voor school gewerkt want we moesten maandag een nieuwe stageboekopdracht afgeven. In de namiddag zijn we dan nog naar flirtease omdat je daar ook wel goed kan werken voor school en gratis internet hebt. We hebben er dan natuurlijk ook nog een lekker dessertje gegeten want daar hebben ze echt de beste dessertjes.

Maandag begon dan een nieuwe week stage en deze week hadden we vroege’ s. Er stonden heel veel lokale studenten op de verloskamer en ook nog eens heel wat dokter-stagairs. Dat zorgde er voor dat er totaal geen overzicht meer was op de verloskamer voor mij want iedereen was bezig met vanalles en ik vond er nergens structuur in. Dus ik ben mij dan maar gaan bezig houden met taakjes zoals opruimen en het proper maken van de instrument. Dat betekend kocher per kocher proper maken met een tandenborstel :o Maar ik heb die dag nog wel 2 bevalling kunnen doen en gezien van de rest van de week is dat veel.
Want de studenten zijn de rest van de week blijven komen met als gevolg dat het altijd zo druk was en ik er geen overzicht over had. De studenten willen natuurlijk ook graag allemaal bevalling doen dus voor de rest van de week heb ik dan bijna geen bevalling meer gedaan. Op zich was het dus niet zo een hele leuke week op de verloskamer omdat ik er niet zo veel kon doen.

Gelukkig moesten we dan op donderdag niet naar het ziekenhuis omdat het medical outreach was. Die afwisseling kwam voor mij op het juiste moment want ik begon het stilaan wat beu te geraken in het ziekenhuis.
Voor de medical outreach zijn we naar een lagere school gegaan. We zijn daar naartoe gegaan met onze persoonlijke dala-dala die projects abroad voor ons had geregeld. Het was de kleinere versie van een dala-dala. We moesten een tijdje rijden en na een tijdje gingen we van de verharde weg af en reden we echt op een zandweg met hobbels en bobbels. Soms dacht ik echt sebiet zitten we ergens vast ofz. En ik had ook het gevoel dat we steeds meer en meer in de middel of nowhear kwamen. Er zag dat de huisjes er kleiner op werden en ik zag ook mensen met emmers lopen die ze gingen vullen aan een kraantje dat waarschijnlijk voor gemeenschappelijk water zorgde.

Maar na een rit die ik toch wel de moeite waard vond omdat je zo weer eens een ander stuk van de stad zag, kwamen we aan bij de school. Deze keer kwamen de kinderen niet zo extreem op ons afgelopen als de vorige keer. Maar we hadden natuurlijk toch wel een stuk of 30 kinderen rond ons staan en ze vonden het allemaal geweldig om op de foto te staan.

We moesten terug 2 klassen nakijken van kinderen rond de 7 jaar. Eerst werd er door een verpleegster die meekwam van het ziekenhuis uitleg gegeven aan de kinderen over de pilletjes die ze gingen krijgen van ons. We gaven hun iets tegen de wormen en vitamines. We moesten die tabletjes in de monden van de kinderen steken en die deden allemaal braaf hun mond open. Dat was wel een grappig zicht.
Nadien moesten de kinderen om de buurt naar voor komen. We vroegen dan hun naam en leeftijd om dat op een papier te kunnen schrijven om dan nadien daar onze ondervindingen van de huid en tanden bij te schrijven. Om hun naam te weten namen we altijd een schriftje uit hun boekentas omdat de namen schrijven niet zo gemakkelijk is omdat die allemaal moeilijk namen hebben vind ik. En dan nog moeilijker was hun leeftijd te weten te komen. Wat als je gewoon het woordje leeftijd (umri) in het Swahili zegt dan verstonden ze het niet echt. Dus gelukkige waren er mensen mee die bij projects abroad werken en van hier zijn die het dn konden vragen. Als we die informatie te weten waren gekomen dan keken we naar de huid of er geen nfecties waren en naar de tanden om te zien of er gaatjes waren. Het viel mij dat de tanden er bij deze kinderen beter uitzagen dan bij de kinderen van de vorige school.

Nadat we deze 2 klassen dan hadden gedaan zijn we terug richting huis vertrokken. En als we vertrokken dat liepen die kinderen echt allemaal achter onze dala-dala aan. Onze persoonlijke dala-dala heeft ons dan op mwenge afgezet zodat we daar een dala-dala konden nemen richting posta. Want we gingen in posta samen met nog andere vrijwilligers naar de medische winkel gaan om te zien wat Signe en Astrid konden kopen van hun geld dat ze hadden ingezameld om te doneren aan het ziekenhuis. We hebben wel een hele tijd gewandeld tegen dat we die winkel hadden gevonden want iedereen stuurde ons een andere kant uit. Maar uiteindelijke hadden we een man gevonden die wist waar het was en met ons helemaal is mee gelopen en dat was echt wel een stukje. Vond het wel lief dat die dat deed! We kwamen net optijd aan in de winkel want het begon te regen.
Wanneer ze beslist hadden om wat ze wilden hebben, wilden we dan nog naar een straat gaan we allemaal kanga’s verkochten. Maar eerst zijn we iets gaan eten in een lokaal restaurantje want we hadden echt wel honger. Als je in die lokale restaurantjes eet dan ben je bijna geen geld kwijt. Ik verschiet er elke keer weer van hoe goedkoop dat is tegenover bij ons.

Nadien hebben we dan weer een eindje gewandeld om de straat met de kanga’s te vinden. Na weer wat te hebben gevraagd waar het was, hebben de weg gevonden en kwamen we inderdaad in een straat waar ze allemaal zo van die kleine winkeltjes hadden waar ze kanga’s verkochten. Echt zot veel bij elkaar!! Wij hebben er dan 4 dezelfde kanga’s gekocht om voor de vroedvrouwen zo van die haarkapjes van te maken die ze ook op het ok dragen. Want eingelijk zouden ze die hier moeten dragen maar dat doen ze niet. Dus wij hopen dat ze die dan gaan dragen als ze van ons er leuke krijgen in een vrolijk stofje van kanga.

Nadien waren we dan allemaal wel moe van een hele dag rondlopen in de stad en hebben we de dala-dala richting ons huis genomen. Ik was wel blij dat we zo eens door de stad hebben gelopen want daardoor heb ik nu een heel groot deel van het stadcentrum gezien wat wel leuk is. Want we zijn in veel verschillende buurten geweest.

Vrijdag voormiddag zijn we dan naar de lagere school gegaan waar er 2 vrijwilligers les geven en we ook al eens klassen waren gaan schilderen met een dirty day. Deze school was op wandel afstand van ons thuis dus dat was wel gemakkelijk. We zijn naar de school gegaan omdat die een sportdag achtig iets hadden georganiseerd. Wij als mzungu’s (blanken) gingen dan voetballen tegen de kinderen van die school. Die kinderen waren echt met veel meer en het terrein lag ook nog eens in de vlakke zon. Maar de kinderen waren echt wel heel goed, ook de meisjes. Ik kon de bal niet echt van hun afpakken. Nu snap ik ook waarom alle Belgische veotbalploegen Afrikanen opkopen om bij hun te komen spelen. Ondanks dat het wat te warm was voor mij om zo te lopen was het wel leuk om te doen. En blijkbaar waren wij gewonnen :p
Nadien zijn we dan nog naar het ziekenhuis gegaan en daar was het deze keer rustig want er waren geen lokale studenten. Dat was wel leuk want daardoor was er terug meer overzicht en kon ik mee terug nuttig maken en nog een bevalling doen.

’s Avonds zijn we dan gaan eten in flirtease als afscheidsetentje van vrijwilligers die naar huis vertrokken dit weekend. Iedereen vertrek nu stilaan richting huis dus dat betekend dat zo goed als al onze vrienden hier vertrokken zijn tegen eind april. We gaan dan ook met helemaal niet meer veel vrijwilligs hier zijn. Maar blijkbaar komen er in mei nieuwe mensen aan. De avond was gezellig en ik had weer een lekker dessertje!
Na het eten zijn we dan nog iets gaan drinken in een cafeetje en we gingen daar naar toe met een badaji. We waren net allemaal ingestapt en we wilden vertrekken en op dat moment rijdt die badaji met het draaien in een put waardoor dat wiel in die put komt te zitten en wij zo helemaal scheef zakken. Je had echt het gevoel dat die ging vallen op zijn zij. Wij er snel allemaal uit en mijn hart ging nogal te keer. Maar gelukkig had niemand van ons iets, maar nu heb je altijd het gevoel dat je opzij gaat vallen als die te veel door putten enz rijdt. Nog iets gaan drinken was wel gezellig en dan nadien zijn we naar huis gegaan.

Zaterdag (21/4) was het dan een dag om even niks te doen en zijn we naar White sand gegaan. Dat is zo een hotel waar je het zwembad mag gebruiken en het strand. Het weer was wel ideaal want de zon schijn en af en toe kwam er eens een wolkje waardoor en ook niet te warm werd en het windje was goed om niet oververhit te geraken. Zo een dagje niks doen kwam wel goed uit.

Zondag (22/4) hebben we dan in de voormiddag aan onze IPSIG opdracht gewerkt. Omdat we die week in België niet konden meedoen omdat we toen als in het buitenland zaten moeten wij daar nu een vervangopdacht voor maken. Gelukkige ging die nog wel redelijk vooruit. Tegen de namiddag waren we het werken dan bij en hadden we ook weer nood om naar buiten te gaan. Ik kan hier zo geen hele dag binnen zitten en heb altijd zo het gevoel dat ik toch nog iets moet gedaan hebben. Misschien is dat ook wel omdat we hier echt niet veel plaats hebben omdat we op een appartement wonen.
Daarom zijn we dan maar naar Slibway geweest. We zijn daar op dat marktje naar de kleine winkeltjes gaan kijken en wat souvenirs gekocht. Nadien zijn we daar dan nog iets gaan drinken en konden we de zonsondergang zien. De zonsondergangen hier zijn toch echt wel mooi, vooral de kleuren die je dan kan zien zijn echt de moeite vind ik. Bij ons kan je toch niet zo van die zonsondergangen zien.

Maandag (23/4) begonnen we dan weer aan een week stage en we hadden terug vroeges. Jammer genoeg waren er ook deze week weer veel te veel studenten. En deze week had ik echt helemaal het gevoel dat je niet meer wist waar te beginnen. Ik vind het ook jammer dat die studenten niet echt zo vriendelijk tegen ons zijn en dat je soms het gevoel hebt dat er moet worden gevochten om een bevalling te kunnen doen. Daar had ik geen zin in, dus heb ik nog een dag naar de raadpleging gegaan om daar te gaan helpen want daar stonden geen studenten. En de andere dagen heb ik mij dan rustig bezig gehouden op de verloskamer en het werk gedaan waar geen studenten mee bezig waren.

Dinsdagavond (24/4) was er dan een activiteit met projects abroad en deze keer gingen we samen iets eten.
We zijn dan naar seacliff geweest en daar heb je een plaats waar je op een terras zit en daar rond zijn allemaal verschillende restaurant en je kan dan van al die hun menu’s kiezen. Dus zo kan je dan kiezen tussen spaghetti, pizza, mexiaans,… Dat was wel een gezellig plaats en ook helemaal niet zo duur. Nadien hebben we daar dan nog wat zitten praten en dan zijn we terug naar huis gegaan.

Woensdag (25/4) heb ik nog eens een bevalling kunnen doen. De bevalling ging nu wel niet zo heel vlot want het hoofd wilden niet goed geboren worden, maar uiteindelijk is het dan wel gelukt en waren zowel de mama als de baby goed.
Eva en Astrid waren op de raadpleging gaan helpen vandaag en ineens komt Astrid naar mij om te vertellen dat er een boom recht op het gebouw was gevallen waar zij zaten. Want sinds dat er die ene keer een boom was om gevallen en bijna op de verloskamer zijn ze al heel de week al de bomen in de buurt van de gebouwen aan het wegdoen om te voorkomen dat er dus een boom op een gebouw zou vallen en dat er iemand gewond zou geraken. Maar blijkbaar hadden ze dus een inschattingsfout gemaakt en is de boom terecht gekomen op de raadpleging. Ik was toch wel blij dat er enkel schade was aan het gebouw en dat er niemand gewond was geraakt.

Na onze Shift ben ik dan samen met Eva en Alex (dat is een Vrijwilligster van Engeland die ook in het ziekenhuis werkt) naar posta gegaan omdat we onze tickets gingen komen voor de ferrie naar Zanzibar. Want we hadden besloten om nog eens een weekendje te gaan. Jammer genoeg ging Astrid niet mee. Eerst zijn we nog langs het postkantoor gegaan omdat Eva een pakje wilden versturen naar België. En dan nadien zijn we dan naar het kantoor geweest van de ferrie en onze tickects gekocht. Voor dat we terug naar de dala-dala wandelde zijn we nog even in dit Sint-Josefs kerk binnen geweest en ik vond dat die wel hard leek om een kerk van bij ons. Alleen hadden ze felle kleuren gebruikt om die muren te schilderen en dat vond ik niet echt zo mooi.

Wanneer we dan terug thuis kwamen zijn we nog met Eli (de meid van het gezin) naar de naaier geweest omdat we uit Kanga’s zo van die haarkapjes willen laten maken voor de vroedvrouwen als bedanking. Ze zouden die eigenlijk moeten dragen, maar dat doen ze niet. En nu hopen wij dat als we hun er vrolijke geven ze die wel gaan dragen. De naaier was hier in de buurt, maar die kon geen Engels dus hebben we eerst proberen uit te leggen wat we wilden aan Eli, maar die haar Engels is ook echt niet goed en zij heeft dan met de Naaier gesproken. Dinsdag zouden ze normaal klaar zijn dus ik ben eens benieuwt of het is geworden wat we willen.

Donderdag (26/4) was het hier een feestdag en daarom waren er dus geen studenten. Het was dan ook nog druk dus dat was wel leuk om zo nog eens goed bezig te kunnen zijn omdat dit al weer lang geleden was. Ik heb dan 2 bevalling kunnen doen waarvan 1 op de grond omdat er geen bedden vrij waren wegens de drukte. Gelukkig waren mijn baby’s goed na de geboorte!

In de namiddag ben ik dan jammer genoeg geconfronteerd geweest met de sterfte van een mama. Voor de gene die het verhaal niet willen lezen, kunnen dan best even dit stuk overslaan.
Er moest er een vrouw worden getransfereerd naar het nationale ziekenhuis en ik mocht mee met de vroedvrouw, maar net voor dat we wilden vertrekken ging het dan toch niet meer door omdat de sectio in ons ziekenhuis ging plaats vinden. De reden van de transfer was dat er geen plaats was op ons OK, maar er was dan toch ineens plaats vrij gekomen. Dus ben ik dan maar mee naar het OK gegaan. Wanneer ze begonnen aan de sectio vond ik al dat er meer bloedverlies was dan normaal en ik vond ook dat het kind op een nogal vreemde manier uit de buik werd gehaald. Maar ik heb daar allemaal niet te lang bij stil gestaan omdat ik een levenloos kind in mijn armen kreeg. Ik kon jammer genoeg niets meer voor het kind doen want het was al gestorven in de buik. Wanneer ik terug kwam in het OK om dit tegen de dokter te zeggen vertelde hij dat dit kwam omdat er een baarmoederruptuur was (dit houdt in dat de baarmoeder gescheurd is; dit komt niet vaak voor). Dat verklaard waarom de baby gestorven was omdat die daardoor geen zuurstof meer kon krijgen en ook waarom er zoveel bloedverlies was. Door het vele bloedverlies was de mama in shock gegaan en ik had toen toch wel schrik dat de mama hierdoor misschien ging sterven. Maar tegen dat alles gehecht was hadden ze bloed kunnen gaan halen in het labo en werd mevrouw terug op een ander bed gelegd. Op dat moment had ik wel het gevoel dat het misschien dan toch nog wel allemaal goed kon komen met mevrouw ook al zag ze er echt niet goed uit.
De verpleegsters van het Ok brachten dan mevrouw weg en ondertussen ging ik helpen bij de volgende sectio. Tegen dat die gedaan was kwam Eva naar het OK om te vertellen dat die vrouw was gestorven nog voor dat ze op de verloskamer was aangekomen (de vrouwen worden naar de verloskamer gebracht waar ze de eerste 12 uur blijven en dan worden ze gebracht naar de post-sectio ward). Ik voelde mij op dat moment even niet goed want had in het begin het gevoel dat dit kon gebeuren, maar had dan toch terug hoop gekregen omdat ze bloed zou krijgen enz. Op dat moment besefte ik niet goed wat er allemaal gebeurd was, maar had er wel een slecht gevoel bij want ik had zowel een dode mama als baby en dat is het laatste wat je als vroedvrouw wilt.
We zijn toen maar naar huis gegaan en ik had toen geen zin om iets te doen, maar we hadden beloofd om ’s avonds iets te gaan eten want Signe vertrok in het weekend naar huis. En ik wilde daar ook echt wel bij zijn omdat we ondertussen wel goede vrienden waren geworden met Signe en ik daar echt wel afscheid van wou nemen. Misschien was het niet zo slecht dat ik was gegaan want dan kon ik mijn gedachten nog wat verzetten.

Het afgelopen weekend zijn we dan naar Zanzibar gegaan. Ik had echt wel nood aan wat ontspanning want de laatste weken begon ik het wel zwaar te krijgen op de verloskamer. Ik heb het gevoel dat alles zo wat te veel begint te worden en zeker na het voorval van donderdag. We zijn terug naar de zelfde plek geweest als vorige keer. Maar deze keer was het dus regenseizoen en dat was jammer genoeg ook te merken op Zanzibar want we hebben toch best veel regenen gehad. En als het niet regende was het bewolkt waardoor we niet zo heel veel op het strand hebben gelegen. Maar zo eens even niets doen was wel welkom. ’s Avonds waren er dan weer zo van die strandfeestje en die waren wel leuk. Ik vond het ook zalig om zo ’s avonds in de hangmat te kunnen liggen.

We zijn ook nog een stowntown gaan bezoeken en deze keer hebben we dat gewoon op ons zelf gedaan en we hebben toch goed de weg kunnen vinden. Want stownown is eigenlijk helemaal niet zo groot. En ik kon mijn nog best goed oriënteren van de vorige keer dus dat kwam ook wel goed van pas. Maandag voor dat we naar huis vertrokken zijn we ook nog naar de schildpadden gaan kijken. Dat was in een dopje verder en we zijn daar met een taxi naar toe gegaan. Maar onderweg was het dan echt hard aan het regenen en dat was zo een afgelegen dopje met enkel zandwegen, dus door al de regen lagen daar echt grote plassen en moesten we daar door rijden met de auto. Maar we zijn er goed geraakt.

Waar die schilpaden zaten was zo een stuk van de zee dat wel was afgesloten en daar zaten dan allemaal van die kei grote waterschildpadden die verstrik waren geraakt in de netten van de vissers en dan naar daar werden gebracht. En 1 keer per jaar laten ze die dieren dan terug vrij. Ik vond het wel cool om die zo van dicht bij te kunnen zien en ik heb ze zelfs eten (wier) mogen geven  Ze hadden er in een apart bad nog kleine waterschilpadden zitten ongeveer ter grote van onze schildpad (voor de geen die weten hoe groot die zou zijn).
Ik had er nu eerlijk gezegd wel wat meer van verwacht maar toch vond ik het wel de moeite waard om te gaan kijken want het plaatsje was echt mooi ook al regende het en ik vond het gewoon cool om die grote waterschildpadden van zo dicht bij te kunnen zien.

In de namiddag zijn we dan terug richting Dar vertrokken met de ferrie maar omdat het zo hard regende waren er dus ook echt hoge golven waardoor onze boot nogal hard wiebelde en soms ook zo vaak hard terug neer kwam op het water. Na een tijdje begon ik mij zelfs al niet zo goed meer te voelen en ik heb daar normaal nooit last van. Maar rond ons begonnen vaak de mensen te gillen als de boot te hard neer kwam en die keken dan ook allemaal zo rond waardoor ik in het begin zo iets had van wat is er gaande en ook omdat je zo niets verstaat van wat er gezegd wordt denk je dat er iets mis is. Maar ze blijven dat doen en toen had ik door dat dat was omdat die waarschijnlijk schrik hebben omdat veel Afrikanen ook niet kunnen zwemmen. Er was ook een vrouw die waarschijnlijk een paniek aanval had en gelukkig hadden ze zakjes uitgedeeld want je hoorde ook mensen overgeven. Ik was dus echt blij als ik van de boot kon. En dan moesten we nog met de taxi naar huis en natuurlijk was er weer veel file. Ondertussen kijk ik er al niet meer van op als we gaan spookrijden want dat verwacht je bijna dat dat gedaan wordt als het zo een grote file is. Dus ik ben toch het verkeer van hier gewoon geworden en zal het nog raar vinden als we in Beglië terug allemaal braaf staan te wachten in de file.

Ondertussen begint het einde wel te korte en ben ik binnen minder dan 2 weken al terug thuis. Dat gaat toch nog wel raar zijn denk ik. Langs de ene kant kijk ik echt wel uit om terug naar huis te komen, maar langs de andere kant ga ik het ook wel moeilijk vinden om hier te vertrekken en ga ik ook nog veel dingen missen. Deze week doen we nog 4 nachten en dan zit onze stage er op. En dan hebben we nog een weekje vrij om leuke dingen te doen hier. Dus hopelijk begint het nu terug wat mooier weer te worden zodat we nog optimaal kunne genieten van onze laatste dagen hier.

Zo nu zijn jullie weer op de hoogte van mijn gebeurtenissen van de afgelopen weken.

Groetjes!
Annelies

(0 from 0 votes)
 
de lang verwachte update!http://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/205785/de-lang-verwachte-update
de lang verwachte update!
 

vrijdag den 13de   (published in Tanzania)

April 14, 2012 by   Comments(0)

Heey!

 

Gisteren vertelde ik jullie nog over hoe zot onze week al is geweest en vandaag is het alleen nog maar zotter geworden. Vandaag is het dus vrijdag de 13de en het was ook echt een vrijdag de 13de! Het heeft onze week er alleen nog maar zotter van gemaakt. Haja de mensen hier kennen dat trouwens niet vrijdag den 13de.

 

Onze dag starten zoals altijd in het ziekenhuis. We hadden dan toevallig vandaar weer wat pathologie zoals een mors in utero (doodgeboorte), een placenta abrutio ( dat betekend dat de placenta al los kwam voordat de baby geboren is en dat betekend dat de baby geen zuurstof meer krijgt) waarbij het kind nog leefde en gelukkig snel geboren kon worden omdat de mama volledige ontsluiting had. Maar het ging hier over een zwaar prematuur kind dus de vraag is of het wel gaat blijven leven. We hebben dan ook nog een vrouw met convulsies (stuipen) omwille van een eclampsie en Eva deed een bevalling waar de navelstreng 3 keer rond de nek zat. Dat mag dus wel tellen voor een vrijdag de 13de. Maar er zijn ook wel gezonden kinderen geboren hoor!

 

Om half 4 zijn we dan naar huis vertrokken met de daladala. We zaten op de daladala en de vrouw naast Eva begon ineens te stuipen. We hebben die dat direct proberen te helpen maar dat was natuurlijk niet zo gemakkelijk omdat je nog altijd op een busje zit. Gelukkige kwamen we van het ziekenhuis en hadden we nog handschoenen in onze zak zitten want die mevrouw had haar zelf gebeten en waardoor er bloed aan die haar mond ging. We kwamen op dat moment net aan een drukke halte en bijna iedereen stapte toen af, maar gelukkig waren er nog 2 vrouwen die ons probeerden te helpen. We hebben zitten vragen om een ambulance te bellen maar die zouden volgend hen niet opnemen. Dus iedereen kwam natuurlijk rond onze daladala staan om te zien wat er gebeurden en onze daladala heeft dan rechtsomkeer gemaakt richting het ziekenhuis.

Ik wil niet weten tegen welke snelheid en op welke manier die naar daar is gereden want ik had er geen aandacht voor omdat we met die vrouw bezig waren. Maar volgens mij echt op een super onverantwoorde manier. Onderweg kwam die vrouw dan gelukkig terug bij bewust zijn maar ze was wel heel erg verward.

 

Eenmaal aan het ziekenhuis wou die vrouw dan niet uit de daladala komen en er stonden ook echt super mega veel mensen rond die daladala om te komen kijken wat er gaande was. Echt weer te zot voor woorden allemaal. Uiteindelijk is ze dan toch uitgestapt en de dokters die er dan stonden die wij kenden vertelde ons dan dat ze weigerde om onderzocht te worden uit schaamte. Eenmaal die vrouw uit de daladala was zijn we dan terug ingestapt en richting huis vertrokken. Die vrouwen die ons hadden geholpen bedankte ons voor onze hulp. En als we op onze terugweg waren kwam stilaan het besef van wat we net hadden meegemaakt en hoe zot onze week wel niet is geweest.

 

We hebben er toch weer een verhaal en avontuur bij! ’s Avonds zijn we dan ergens iets gaan eten omdat 2 vrijwiliigers die ondertussen echt wel vriendinnen waren geworden zaterdag terug naar Noorwegen vertrokken. We zijn dan eerst iets gaan eten en dan nadien zijn we dan ergens nog een dessertje gaan eten en dan gingen we feesten. We zijn dan naar Maisha club gegaan maar eenmaal dat we daar binnen waren bleek dat het die avond een soort van misverkiezing was waardoor er dus geen feestje was. Dat was wel jammer want we hadden echt wel zin om te gaan feesten. Omdat het er dan maar saai was zijn we nog iets gaan drinken in een café vlak bij.

 

We lagen dan ’s avonds nogal laat in ons bed en deze morgen moesten we er dan nog redelijk vroeg uit omdat we naar het strand gingen en we hadden met de andere om 11 uur in Mwenge afgesproken. We zijn naar Kunduchi beach geweest. Dat was ook een mooi strand en ze hadden daar een zwembad met een springplank! Eerst zijn we dan in de zee geweest maar die was helemaal niet diep en er waren zandbanken in dus zijn we tot aan een van die zandbanken gewandeld. En als je daar dan op staat, sta je gewoon midden in de zee. In het zwembad hebben we ons wel geamuseerd met de springplank en voor de rest hebben we dan nog wat gerelaxt.

 

Wanneer we dan terug naar huis komen zaten we weer op een overvolle dala-dala en was het ook nog eens file. Maar als ik hier over een overvolle dala-dala spreek dan zit die echt volgeprot met mensen want hier blijven ze mensen bij in de dala-dala proppen totdat er mensen uit hangen. Zo vol zit een bus bij ons nooit ookal vinden wij het mega druk. Eenmal op Mwenge aangekomen moesten we dan nog een andere dala-dala nemen naar ons thuis en op dat uur rijden die niet zo vaak meer dus als er dan een aankwam dan vlogen echt al die mensen er op. En die beginnen dan ook al op te stappen terwijl er dan nog mensen moeten afstappen om toch maar zeker een zit plaatsje te hebben. En ik kan er van mee spreken dat is niet leuk om dan te moeten afstappen. Want elke morgen als wij naar het ziekenhuis gaan en van de dala-dala moeten stappen staat er echt een massa volk te drummen om op te stappen en dan moet jij er nog af geraken.  Ik heb zelfs al mensen via een raam naar binnen zien klimmen. Echt zotte taferelen!

 

Naar hier komen was al een groot avontuur op zich, maar deze week is toch echt wel de meeste zotte week geweest van ons verblijf hier! Ik zal deze week mijn nog lang kunnen herinneren!

 

Groetjes,

Annelies

 

(0 from 0 votes)
 
vrijdag den 13dehttp://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/201673/vrijdag-den-13de
vrijdag den 13de
 

de mega zotte week vol avonturen!   (published in Tanzania)

April 12, 2012 by   Comments(0)

Jambo!!

 

De week is nog niet voorbij maar het was echt een van de zotste weken geweest! Er is echt veel gebeurd. Maar ik leef nog! :p

 

Maandag kwamen we thuis naar onze stage en er was niemand thuis. Wij hebben hier geen sleutel dus dat betekende dat we moesten wachten tot dada (de meid van het gezin) terug thuis was want Lise was terug naar school vertrokken en de ouders waren nog bij hun familie. Terwijl we op de trap zaten te wachten (want we wonen op het tweede verdiep van een appartement) kwam onze buurvrouw naar boven en die vroeg ons wat er was. Wij vertelde dat er niemand thuis was en we werden dan bij haar uitgenodigd om binnen te komen wachten. We kregen dan nog iets om te eten (zelfgemaakt nootjes) en te drinken. Die mensen hun appartement zag er wel anders uit dan dat van ons en ik had ook wel de indruk dat het er groter was. En die hadden airco in hun living dus dat was wel een goede afkoeling want het was weer een zeer warme dag. Die hadden ook een aquarium met soort van goudvissen in en zo 2 vissen die zorgen dat u ramen proper blijven. We hebben dan nog even met de vrouw gepraat en toen kwam dada thuis en konden we terug binnen.

 

Dinsdag zouden we wat vroeger stoppen met werken omdat we naar de Afrikaanse dans ging met projects abroad en daarvoor gingen we nog iets eten met een paar andere vrijwilligers. Omdat Astrid en ik nog druk bezig waren is Eva al vertrokken zodat ze nog wat kon werken aan haar opdracht. Op een bepaald moment komt er dan een vroedvrouw naar mij die zegt dat ik Eva moet bellen. Toen zag ik op mijn GSM dat ik 3 gemiste oproepen had van haar. Wat bleek nu, ze had een badij gepakt naar huis en di nam de weg langs het kerkhof. Maar daar stonden volgens Eva echt een massa volk, maar zoveel volk dat er niemand meer door kon. En iedereen stond daar te roepen en te doen en er was zelfs politie op paarden enz. Dus ze wilden ons waarschuwen dat we die weg niet mochten nemen omdat we dan nog lang onderweg zouden zijn want zij had er 45 minuten over gedaan en normaal doen we er 10 minuten over. Onze eerste gedachten was dat er een opstand ofz was en ik heb dan in het ziekenhuis gevraagd wat er gaande was en wat bleek nu; er is hier een heel bekende acteur gestorven en het was die dag zijn begrafenis en die werd begraven op het kerkhof waar wij langs gingen. Vandaar dat er dus zoveel volk was. Dus Astrid en ik gingen dan braaf de andere weg nemen zodat we niet in die massa mensen terecht zouden komen. We zaten op de daladala richting thuis en aan een kruispunt waar we moesten wachten voor het rode licht stap zo de conducteur van onze daladala uit en gaat naar een andere daladala en het lijkt er wel op dat ze daar dan staan ruzie te maken. Maar ik heb dat hier wel vaker dat het lijkt dat die mensen ruzie maken, maar dat is gewoon hun manier van communiceren. Dan werd het groen en reden wij verder en dan een halte later stoppen wij achter die daladala waar onze conducteur ruzie was gaan maken en de chauffeur van de andere daladala kwam aan die halte uit zijn daladala met echt een groot mes (ongveer 20 cm) in zijn handen richting onze daladala. En die chauffeur en onze conducteur waren maar aan het roepen tegen elkaar en toen kreeg ik toch wel even schrik als ik dat mes zag. Ik dacht ik sebiet wordt die hier neer gestoken ofz want ik zag echt dat mes in die zijn handen bewegen. Ik dacht ook echt heel de tijd van rij aub door want ik wil echt niet dat dit uit de hand loopt. Mijn hart ging ook echt sneller slaan en dat was eingelijk de eerste keer dat ik toch wel wat schrik kreeg. Je kon ook niks verstaan dus ik wist ook helemaal niet waar de ruzie om ging. Na een tijdje ging die chauffeur dan gelukkig terug naar zijn daladala en konden wij verder rijden. De halte nadien moesten wij er af en Astrid en ik moesten toch wel even bekomen van wat we net hadden gezien. Maar we zijn veilig thuis gekomen!

Daarna zijn we dan vertrokken om nog eerst iets te gaan eten en dat eten daar was echt mega lekker. En dan bleek dat de afrikaanse dans niet door ging en ik vond dat wel jammer want had het wel eens graag geprobeerd. We zijn toen maar met iedereen iets gaan drinken op coco-beach want dat was daar in de buurt. Dat was een plaats die wij ook eens wouden zien dus dat was ineens mooi mee genomen. Buiten dat het er een mooie zonsondergang was, stelden coco-beach nu niet echt zo veel voor. Maar het was wel een gezellig avond en in de verte boven de zee kon je echt zotte bliksemschitten zien.

 

Woensdag zijn we met het zonnetje richting het ziekenhuis vertrokken maar al snel trok het helemaal dicht en is het echt mega hard beginnen te regenen. Maar als het hier regent, regent het ook echt hard. Je kan dat gewoon niet vergelijken met de regen bij ons. Op een paar minuten tijd staan er al kei grote plassen en krachtjes worden ineens snel stromende rivieren.

Het is dan heel de dag slecht weer geweest en rond 4 uur hoorden wij ineens een harde bok (ik dacht eerst dat het een donder was) en wat bleek nu; er was een boom omgevallen. Maar echt recht naast de verloskamer. Als dat een paar cm verder terecht was gekomen was dat echt terecht op de verloskamer geweest en dat had echt een ramp geweest.  Gelukkig is er niemand gewond geraakt want er stonden echt veel mensen in de buurt!

 

Dus tegen dat wij naar huis moesten na een lange dag werken (wat het was druk op verloskamer) was het nog altijd kei hard aan het regenen en lagen er overal mega plassen en stonden sommige straten al gewoon blank. We hebben toen maar beslist om een badij naar huis te nemen. We zaten er nog maar net in of we kwamen al in een file terecht, maar het voordeel aan de badij is dat die meestal langs de file proberen te rijden dus daardoor konden wij dan toch blijven rijden. Maar hoe dichter we het kruispunt met Victoria (daar komt de straat van het ziekenhuis uit op de grote baan) naderde hoe moeilijker dat werd. Het hele kruispunt stond gewoon vast. Er was geen beweging meer in te kregen en auto, badij, daladala,… alles stond daar door elkaar en in alle richtingen. Echt te zot voor woorden en ook onmogelijk bijna om te beschreven. Van een straat die 2 baanvakken heeft in elke richting stonden er nu ineens 4 baanvakken in 1 richting met als gevolg dat er chaos was en iedereen probeert dan zich er tussen de wringen wat het alleen nog maar erger maakt. Wij hebben daar kei lang vast gestaan. En uiteindelijk er toch doorgeraakt en dan bestond ons baanvak ni meer op de baan dus hadden ze dat maar gemaakt via het tankstation. Echt te zot allemaal. En dan zo af en toe komt er dan eens iemand proberen om het verkeer wat te regelen maar dat haalt niet veel uit want die zijn weer weg van zodra ze zelf door kunnen. De politie stond gewoon mee in de file, maar die doen dan niets hoor. En dan hoor je achter ons een sirene van een ambulance ofzo en je weet gewoon dat die er niet door gaat kunnen want alles staat zo vol dat er niemand meer door kan of kan plaats maken om die door te laten.

 

Uiteindelijk konden we dan terug rijden en we dachten dat de badij een andere weg nam om dan de file te kunnen omzeilen en in die straten stonden alles echt blank, wij hebben echt groot mega plassen gereden. En zo putten van de riolering daar kwam het water gewoon terug uit. Dat waren gewoon beelden van zo op de TV als er ergens een overstroming is. En toen stopten we ineens aan de Amerikaanse ambassade want die badij man dacht dat wij daar moesten zijn maar wij moeten aan de Franse ambassade zijn. Echt erg want die wilden dan ni verder rijden of we moesten meer betalen en het was nog altijd aan het regenen en ondertussen waren we het ook wel beu op in de badij te zitten. Die man kon dan ni goed Engels en een andere man kwam dan mee onderhandelen en dan kwam er een blanke vrouw voorbij die zag dat we een probleem had en die is dan ook nog mee komen onderhandelen want die sprak echt vloeiend Swahili (echt zot om te horen) maar toen vertelde die vrouw dat die man dronken was. We zijn dan maar verder me hem gereden en dan maar meer betaald want we konden er niet veel aan veranderen en we wilden echt naar huis. Omdat we dan opnieuw op die grote baan moesten, moesten we dus terug opnieuw aanschuiven in een file. Uiteindelijk zijn we dan goed thuis gekomen ondanks dat die man zat was. We hebben er wel een uur overgedaan en normaal is dat maar 10 minuten als we een badij nemen. Niet normaal!!

En als dat nog niet allemaal genoeg was zaten we ook nog in de badij met het idee dat er een Tsunami-alarm hier was afgekondigd. Want Signe kreeg van haar gastmama op het moment dat we naar huis vertrokken een telefoon waar die in zei dat er dus een Tsunami-alarm was afgekondigd. Maar wij wisten dus van niks, buiten dat we heel dicht bij de zee woonden. Als we dan thuis kwamen, zagen we op internet dat er dus een aardbeweging was geweest in de oceaan en dat die voelbaar was tot in Indonesië ofzo iets. En daardoor was er een Tsunami-alarm afgekondigd in alle landen die aan de Indische oceaan liggen, dus wij ook. Maar blijkbaar was tegen de middag het alarm al terug weg, dus er is hier voor alle duidelijkheid GEEN gevaar.

 

Vandaag (donderdag) was de schade van de regen van gisteren nog altijd goed te zien. Overal lagen nog grote plassen en modder en aan het ziekenhuis is er zelfs een groot gat in de weg gekomen door de regen. Maar gelukkig scheen vandaag de zon, want ik wil niet weten hoe het er hier gaat uitzien als dat een hele week is een weer is. Dan kunnen we naar huis zwemmen ofzo :p

Vandaag kregen we dan ook te horen dat de file van gisteren waarschijnlijk veroorzaakt is geweest doordat er een stuk van de grote baan gewoon helemaal onderwater was komen te staan door de regen. Voor de rest was er vandaag niet echt iets speciaal gebeurd :p

 

In het ziekenhuis hebben we deze week ook een bord gemaakt om meer structuur te brengen op de verloskamer. Op dat bord wordt er dan per bed geschreven wie er in ligt en dan gegevens zoals bloeddruk, harttonen, vermoedelijke bevallingsdatum, gravida, para,… Ik hoop nu alleen dat de vroedvrouwen het ook gaan leren gebruiken en het dan ook gaan toepassen want dat zou het wel wat overzichtelijker maken. Maar Rome is ook niet in 1 dag gemaakt dus ik denk dat we daar nog wel wat geduld mee gaan moeten hebben.

 

Zo nu zijn jullie weer op de hoogte van mijn avonturen van deze week want het was wel de moeite deze week! Ik kijk al uit naar het weekend want dan gaan we weer leuke dingen doen! Hopelijk is het goed weer want we willen zaterdag ook naar het strand gaan.

 

Kwaheri! (= daag)

Annelies

 

(0 from 0 votes)
 
de mega zotte week vol avonturen!http://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/201068/de-mega-zotte-week-vol-avonturen
de mega zotte week vol avonturen!
 

het eiland!   (published in Tanzania)

April 9, 2012 by   Comments(0)

Hey iedereen,

Eerst en vooral een vrolijk pasen! Het is ondertussen al weer meer dan een week geleden dat jullie iets van mij hebben gehoord, dus het is tijd voor een nieuwe update.

 

Vorige week heb ik weer een hele week stage gelopen. We hadden terug de late shift. Ik was wel blij dat we terug overdag stage liepen want zo tijdens die nachten had ik niet echt het gevoel dat ik iets deed buiten slapen, eten en op stage gaan. Dat was eigenlijk ook zo. En het was ook leuk om weer eens daglicht te zien. Want we kwamen toen thuis als de zon nog maar pas op was en werden wakker als de zon terug onder ging. Ik heb tijdens die ochtenden trouwens wel mooie zonsopgangen kunnen zien vanuit de verloskamer. De lucht was echt zo heel mooi gekleurd.

 

Ik vond deze week stage niet echt vooruit gaan en had het ook even gehad. Na zoveel weken stage lopen was ik het gewoon beu om het zo maar te zeggen. Maar ik denk dat ik ook wel kwam omdat we niet echt een weekend hadden gehad doordat we dan zaterdag hadden geslapen en dan zondag voor school hadden gewerkt. Hierdoor had ik ook het gevoel dat mijn dagen uit niets anders meer bestonden dan voor school te werken omdat we in de voormiddag dan bezig waren met het maken van onze tweede stageboekopdracht.

En misschien ben ik het ook wel even beu geweest omdat ik er hier wel achter ben gekomen dat een vroedvrouw zijn misschien toch niet helemaal mijn ding is. Ik vind het werk op zich wel leuk om te doen en vooral hier dan omdat we hier zoveel meer mogen doen als vroedvrouw dan in België. Maar ik krijg niet echt voldoening van het doen van bevalling. Dus ik zal nog eens moeten nadenken wat ik volgend jaar wil gaan doen denk ik.

 

Het was wel een goede week op stage want er was weinig pathologie, buiten dinsdag dan. Ik dacht dat ik ondertussen toch al wel bijna alles had gezien van zeer ernstige genetische afwijkingen hier, maar blijkbaar toch niet. Er was een vrouw dat beviel van een tweeling en het ging ineens allemaal heel snel. Het eerste kind was geboren in stuit (met de poep eerst) nog voor dat ik mijn handschoenen goed aan had. En die navelstreng was zo kort dat ik het kind niet kon neerleggen dus iemand ander moest voor het de navelstreng doorsnijden omdat ik het kind moest vasthouden. En op dat moment breken de vliezen van het tweede kind en dat wordt ook direct geboren. Wat bleek nu, dat het hoofd van dat tweede kind niet ontwikkeld was. Op de plaats waar normaal een hoofd zit zat een klein rechthoekig stukje vlees met 1 oor op. Ik verschoot toch echt wel even als ik dat kind vast had. Maar des ondanks kon ik wel de klik maken in mijn hoofd dat ik voor dit kind niets meer kon doen. Daardoor kon ik gewoon rustig blijven nadenken en doen wat ik moest doen. Ik heb hieruit wel geleerd dat door mijn avontuur in Tanzania ik wel ben leren omgaan met dode kinderen bij de geboorte en dat vind ik wel belangrijk dat je dat als vroedvrouw kan. Want ik dat dat als ik nu terug kom in België en ik moet een vrouw opvolgen die komt bevalling van een dood kind ik beter die vrouw ga kunnen begeleiden omdat ik weet wat mij te wachten staat en er mee heb leren omgaan. Daardoor ga ik op dat moment mijn aandacht veel beter kunnen richten op de vrouw die het moeilijk heeft en haar dus beter begeleiden denk ik.

Voor de rest ben ik deze week ook nog mee naar sectio’s geweest. Ik vind dat op zich niet erg om te doen en op het Ok is het altijd lekker fris omdat ze daar airco hebben en die afkoeling is wel meer dan welkom want ik zweet mij hier nog elke dag kapot. Dat is iets waar ik echt niet aan kan wennen.

 

Woensdag zijn we dan ’s avonds uit eten geweest met de andere vrijwilligers omdat er iemand naar huis vertrok en ze dus een goodby dinner deedt. We zijn naar een chinees restaurant geweest en normaal eet ik niet graag Chinees maar hier was het eten echt wel lekker maar veel. Vooral de kip die ik had genomen was echt super lekker! We hadden we een gezellig avond en wanneer we terug naar huis kwamen met de badaji hadden we er een waar we film in konden zien. Echt super grappig! Die had zo een klein schermpje vanachter hangen waar een bollywood film werd op afgespeeld.

 

Deze week is de gsm van Astrid gestolen op de dala-dala en ik voelde mij er wel wat schuldig door omdat haar zak op dat moment op mijn schoot stond. En het stomme is dat ik echt niets door had! Het was druk dus dan valt het al niet zo heel hard op dat iemand heel de tijd tegen u aan botst want we waren er nog mee aan het lachen als we op de dala-dala stapten dan een dala-dala pas echt vol zat als er mensen zo uit de deur hingen zoals op dat moment het geval was. En dan ineens sprong er een man van de dala-dala terwijl die aan het rijden was en mijn eerste reactie was dan nog allé waarom doet die da nu. Zou die niet willen betalen ofzo. En dan hadden we pas door dat hij weg was met Astid haar gsm. Echt wel stom en ik voelde mij ook echt schuldig! Het heeft mij toch wel weer een stukje waakzamer gemaakt.

 

Na een hele week hard werken keek ik echt enorm hard uit naar het weekend. Ik had echt nood om iets leuks te doen. We hadden in de week al half afgesproken om naar een eiland te gaan zaterdag als het goed weer was, dus als ik vrijdag ging slapen hoopten ik echt super hard dat het mooi weer zou zijn de volgende dag. En ik had geluk want als ik opstond scheen de zon.

 

Ik ben dan samen met Astrid vertrokken naar White Sand (dat is het hotel waar we ook wel eens gaan zwemmen) omdat vandaaruit de boot naar het eiland vertrok. Eva ging niet mee omdat die nog voor haar opdracht voor school wilden werken.

Als we aan White Sand aankwamen was het laag water en dat was eens een ander zicht want meestal als wij er komen is het water nooit zo ver weg getrokken. We hadden er dan afgesproken met nog andere vrijwilligers om dan samen de boot te nemen. We moesten dan heel dat stuk nog wandelen naar de boot omdat het laag water was, maar dat was niet gewoon over het strand lopen want er lag nog wel wat water en je liep ook zo tussen het zeewier enzo. Dus dat ging niet echt zo heel snel, maar de boot wachten op ons. Eenmaal op de boot konden we dan vertrekken. Het was zo een klein houten bootje dat wel veel wiebelden. Maar de zee was rustig dus we hadden er niet veel last van.

 

Eenmaal aangekomen op het eiland zijn we direct in de zon gaan liggen en gaan genieten. Ik vond dat het eiland zo iets weg had van de eilanden van expeditie robbinson. Ik had echt het gevoel dat ik op zo een onbewoond eiland zat. Dat was het ook want er woont niemand op dat eiland. Het is zelfs beschermd natuurgebied of zo iets.

We hadden ook echt geluk met het weer want bij ons scheen de zon en ik vond het zelfs te warm om lang in de zon te liggen en we konden dan vanuit het eiland de stad zien en daar waren echt zwarte wolken boven en we hoorden het zelfs donkeren. Dus was ik blij dat ik daar niet was. Omdat het zo warm was, heb ik veel in de zee gezeten. En de zee had echt een hele blauwe kleur want ik kon zelfs mijn voeten zien en de bodem als ik aan het zwemmen was. J

’s Middags hebben we daar dan gegeten en ik had vis met frietjes besteld. En de vis hebben ze dan vers gaan vangen en dan zo in zijn geheel op de BBQ gelegd en dan nadien op u bord. Dus ik had echt zo een volledige vis op mijn bord liggen en dan moest je de vis er zo met je vingers tussen uit eten. Was wel eens een leuke ervaring en de vis was ook echt lekker.

 

Rond 4 uur zijn we dan terug richting huis gekeerd want de zwarte wolken kwamen onze richting uit. Er was ook al veel meer wind en dat was ook te merken aan de golven op de zee. En dan moesten we nog terug met dat bootje en dan voel je echt elke golf hard. In het begin had ik zelfs het gevoel dat het bootje bij elke golf zou gaan kapsijzen, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Het was echt om zo zeeziek te worden, maar dat ben ik gelukkig niet geworden.

In het terug naar huis komen zagen we dan vanuit de dala-dala dat het hier echt hard had geregend want er stonden echt plaatsen volledig blank. Gewoon zot om te zien. Een café waar de poten van de stoelen tot in de helft in het water stonden!!

 

’s Avonds zijn we dan naar fearties gegaan om daar een lekker dessert te gaan eten om Tora (een vrijwilliger) haar verjaardag te vieren. Ze hebben daar echt zalige desserts dus vandaar dat we naar daar zijn gegaan! Ik heb een pannekoek met ijs, nutella en chocoladesaus gegeten! Echt lekker!

We hebben daar nog een gezellig avond gehad om dan toch wel moe thuis te komen.

 

Zondag was het dan Tora haar echt verjaardag en dan zijn we naar slibway gegaan om daar voor souveniers te kijken en een ijsje te eten voor haar verjaardag! Dat was daar ook echt gezellig en het zonnetje schijn dus dat maakte het helemaal leuk omdat we daar zo aan het water zaten en dan schitterde de zee zo door het zonlicht. In de namiddag hebben we dan nog wat voor school gewerkt en de was gedaan. Ondanks dat het pasen was en ze daar hier echt een groot spel om maken hebben wij niks speciaals gedaan voor pasen. Die dag is eigenlijk gewoon aan mij voorbij gegaan. De ouders van mijn gastgezin zijn nu ook niet thuis omdat die allebei naar hun familie zijn die ver weg wonen om daar pasen te vieren.

 

De mensen die zijn wel in de ban van pasen want dat is voor hen een verlengd weekend. Want vanaf goede vrijdag hebben die dan vrij tot en met paasmaandag. En die vonden het allemaal heel raar dat wij dan zoel vrijdag als maandag kwamen werken in het ziekenhuis, maar ze waardeerden onze hulp wel!

 

Ik had een maand geleden al gezegd dat ik dacht dat het regenseizoen was begonnen. Maar dat was een vals alarm want in maart heeft het uiteindelijk maar 4 dagen geregend ofzo. Blijkbaar is het regenseizoen hier laat gestart dit jaar. Maar deze maand hebben we toch al wel wat regen gezien. En echt super harde buien. Vandaag was het nog geen 5 minuten aan het regenen en er stonden al echt mega grote plassen. En zo de rioleringen waren ineens rivieren ofzo geworden waar veel water door stroomden. Dus ik ben nu eens benieuwd hoe vaak het gaat regen. Want ik kan mij nog altijd niet echt goed inbeelden wat nu zo een regenseizoen is. Ik ben er in ieder geval al wel uit dat het echt super hard regent!

 

Nog een weetje om mee af te sluiten. Ik heb er nooit bij stil gestaan tot ik het vandaag zag. Maar de paspoppen hier in de winkels zijn de zwart in plaats van blank. Ergens wel logisch maar had daar nooit aan gedacht tot mij dat vandaag ineens opviel.

 

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
het eiland!http://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/199610/het-eiland
het eiland!
 

nachtshiften   (published in Tanzania)

April 2, 2012 by   Comments(0)

Hey iedereen,

Na een ontspannend weekendje Zanzibar was het dinsdag tijd om terug naar het ziekenhuis te gaan. We begonnen aan eens eerste reeks nachten hier dus dat hield in dat we om 20 uur moesten beginnen. Maar voor we naar het ziekenhuis gingen zijn we nog eerst met alle andere vrijwilligers iets gaan eten want een van de mensen die op het kantoor werkt van projects abroad was jarig. Het was gezellig en op een bepaald moment kwamen ze dan zo zingen voor de jarig en dat deden die mensen van het restaurant ook zo een dansje. Echt grappig om te zien.

De rekening hier betalen is altijd wel moeilijk want je krijgt dan zo 1 rekening en dan moet iedereen zijn ding betalen en dat loopt hier echt altijd fout. Op een of andere manier is dat echt altijd een gedoe. Maar ondertussen weten we dat al en proberen we het elke keer opnieuw zo goed mogelijk te laten verlopen.

 

Wanneer we in het ziekenhuis aankwamen waren de vroedvrouwen heel blij om ons te zien. Ze waren blij dat ze extra hulp hadden voor de nacht. Het was niet zo super druk maar wel druk genoeg om ons bezig te houden. Astrid heeft die nacht zelfs een drieling op de wereld gezet! De eerste nacht is natuurlijk altijd de moeilijkste dus ik kreeg zo rond 3 uur echt wel mijne klop. En hier gaan de vroedvrouwen ’s nachts ook slapen dus vonden het echt gek dat wij 4 nachten kwamen doen zonder te slapen ’s nachts. En tijdens deze nacht zijn de 40 bevalling een feit geworden!!

Rond 7 uur zijn we dan terug naar huis vertrokken en na een ontbijtje zijn we dan in ons bedje gekropen want we waren allemaal wel moe.

 

De volgende 3 nachten gingen wel veel beter omdat je dan in dat ritme zit. Woensdag vond ik de leukste nacht omdat het dan niet zo druk was en af en toe was de verloskamer even leeg zodat we rustig konden eten en dan kwamen er weer vrouwen binnen zodat het ook niet saai werd omdat je niets kon doen. Wanneer we donderdag op de verloskamer aankwamen lag er een kindje met een encephalocoele. Ik was toen toch echt aan het denken van, ik zie hier zoveel in het echt wat je allemaal op school leert en foto’s van ziet. Maar waarvan de kans zo klein is dat je ze in het echt gaat zien en toch ben ik hier al vaak zo van die zaken tegengekomen.

 

Over het algemeen was het eindelijk wel een goede week op de verloskamer. We hebben niet zo heel veel pathologie gezien of dode kinderen. Ik heb tijdens mijn nachten ook alleen mogen hechten. Ik vind dat mijn hechten wel steeds beter begint te gaan.

Ik ben ook nog mee naar het OK gegaan voor een kind van een sectio op te vangen. Want de dokter kwam zo ineens naar mij om te vragen of ik niet mee wilden naar het OK omdat ze daar met een man te weinig waren en of ik dan niet de baby wilden aanpakken want ik wist ook wel hoe ik moest reanimeren als het nodig was. De baby was gelukkig gezond als die geboren werd. Ik ben nadien nog gaan kijken hoe de dokters aan het hechten waren en toen kon ik heel goed de baarmoeder zien met de eileiders en eierstokken. Dat was wel cool om zo eens in het echt te zien.

 

Na 4 nachten was ik wel blij dat het gedaan was. Zaterdag hebben dan natuurlijk liggen slapen, maar we zijn nog redelijk optijd opgestaan omdat we nu natuurlijk terug ons ritme moesten veranderen. We zijn dan rond 3 uur opgestaan en dan nadien zijn we nog naar Shoppers plaza gegaan waar we koeken hebben gekocht en nog een dessertje zijn gaan eten omdat die daar zo lekker zijn J Dat hadden we wel verdient vond ik na 4 nachten hard werken.

’s Avonds zijn we dan naar Jenna (iemand die op het kantoor van projects abroad hier werkt) thuis gegaan want die gaf een feestje. We gingen er naartoe met een badaji en onderweg gingen we dan nog 2 andere mensen oppikken. Alles ging goed tot dat we bij de volgende 2 waren en we dan verder probeerde uit te leggen aan die man waar we naar toe moesten. Die jongen van die badaji kon geen woord Engels maar knikte ja als we de plaats zeiden waar we naar toe moesten. Maar in plaats van rechtdoor te rijden draaide die terug en hij maakte duidelijk dat hij de weg wist en een andere routine zou nemen. Ondertussen zaten wij met 5 man in die badaji en dat was wel grappig. Ik moest vanvoor naast die man zitten en die wou maar geen stukje van zijn stoel geven dus ik zat er zo maar half op. :p Na een tijdje hadden we daar dat die man echt niet juist aan het rijden was en dat we al bijna aan de andere kant van de stad zaten dan waar we moesten zijn. Dus hebben we die dan maar laten stoppen en hebben we iemand gebelt die Swahilli kon om uit te leggen aan die man waar hij naar toe moest. En ook aan de telefoon hielt hij vol dat hij de weg kende. Maar gelukkig hadden we de man laten stoppen bij een plaats waar nog andere badaji’s stonden en dan was hij toch zo slim om de weg te gaan vragen. En toen zaten we eindelijk op de juiste weg. En als we er dan bijna waren reedt die man nog langs de verkeerde kant het rondpunt op. Echt te zot voor woorden, even spookrijden op een rondpunt. Maar we zijn veilig aangekomen waar we moesten zijn! Dan hebben we nog een klein stukje moeten stappen tot bij Jenna thuis. Daar was het echt wel leuk en gezellig.

 

’s Avonds heeft dan iemand die Swahilli kon voor ons de badaji terug naar huis geregeld want we ging natuurlijk eerst nog die andere meisje thuis af zetten dus dat moest goed worden uitgelegd. En we zaten zo opnieuw met 5 man in de badajij en toen wilden die niet starten omdat die zo een beetje bergop moest. En al die andere mannen van de badajis kwamen dan zo duwen en uiteindelijk zijn we dan kunnen starten en heeft die man ons goed thuis af gezet. 

 

Zondag moesten we dan echt onze was eens doen want die was het laatste gebeurd voor we naar  Zanzibar waren vertrokken. We hebben ons dus daar een hele dag mee bezig gehouden en ondertussen hebben we dan ook nog wat voor school gewerkt. En als avond eten kregen we zelfgemaakte frietjes J Ze smaken hier niet het zelfde als thuis, maar ze waren wel lekker.

 

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
nachtshiftenhttp://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/197381/nachtshiften
nachtshiften
 

Hakunamatata op Zanzibar!!! :)   (published in Tanzania)

March 27, 2012 by   Comments(0)

Heeey!

Zanzibar was geweldig!!!!!!! Het was echt een mega leuk, ontspannend en onvergetelijk weekend!!

We zijn dus vrijdag vroeg moeten opstaan omdat onze ferrie al om 7 uur vertrok en we moesten er ten laatste om half 7 zijn. Op papa heeft ons dan met de auto gebracht. Als we op de ferrie zaten was het echt slecht weer. Het was echt super hard aan het regen! Ik hoopte echt dat het ging stoppen met regen want een weekend regen op Zanzibar was nu niet wat ik had verwacht. Maar het is dan gelukkig gestopt met regen tegen dat we van de ferrie stapte.

 

We moesten dan eerst langs de douane waar we papieren moesten invullen en dan kregen we weer een stempeltje in ons paspoort. En daar hebben we dan ook een taxi kunnen regelen die ons naar het noorden van het eiland kon brengen want daar zouden we overnachten. Volgens de reisboeken ligt daar het mooiste strand van Tanzania.

 

We zaten in een minibusje als taxi omdat we met 7 waren. Wij met 3 dan en dan nog de 3 andere belgische studenten en nog een Nederlandse vrijwilliger. Maar we zouden in totaal met 8 zijn want een vrijwilliger uit Canada was al een dag vroeger vertrokken dus die zouden we dan tegenkomen als we er waren.

We hebben een goed uur gereden maar ik vond dat die afstand onderweg goed mee viel omdat er veel te zien was. Ik kon wel zien dat er toch wel wat armoede was en het grootste deel van de bevolking daar in Moslim. En onderweg viel het mee op dat de mensen hier geen paard gebruiken om voor hun kar te spannen maar een soort van koe. Dat was weer eens wat anders :p

 

We zijn dan uiteindelijk aangekomen in ons hotel (sunset bungalow) en daar kregen we echt super mooie kamers en we hadden onze eigen badkamer die ook mooi was. We hadden zelfs airco op de kamer! Echt zalig allemaal. We sliepen met vier op een kamer want in hield dat er 1 iemand op een matras op de grond moest slapen. Maar dat was een goede matras en we hebben dat dan op de beurt gedaan en ik heb goed geslapen om de matras. De vrijwilliger uit Nederland sliep nog met ons op de kamer.

Na het bewonderen van onze kamers zijn we dan naar het strand gegaan. Ook zalig! Witte stranden en het water van de zee daar zag echt blauw! Je kon u voeten zien als je aan het zwemmen was en het water was ook nog warm. Echt geweldig!

 

’s Middags konden we dan aan het strand eten en de prijzen viel daar echt heel goed mee. We hadden gedacht dat het daar allemaal heel duur zou zijn omdat het een toeristische plaats was, maar dat was dus niet. In de namiddag kwam er dan een man naar ons die zo van die kleine lokale reisbureautjes hadden met een voorstel om te gaan snorkelen. We hebben dan bij die man geboekt voor de volgende dag omdat het er goed uitzag en we een mooie prijs kregen.

We hebben dan ’s avonds de zon zien ondergaan en dan nadien zijn we gaan douche. We hadden geluk want er was terug water in het hotel. Dat was iets waar in niet bij stil had gestaan, maar we zitten nog steeds in Afrika dus ook hier in de hotels valt de elektriciteit uit en is er soms ook geen water.

 

We zijn dan ‘s avonds allemaal samen gaan eten op het strand, want er was een restaurantje dat zijn tafels op het strand had gezet en dan met kaarsen kon je zien. Echt heel leuk! En boven ons was er dan de prachtige sterrenhemel!! Hier kon je echt super mega veel sterren zien! Ik kon zelfs heel duidelijk de melkweg zien en ook de grote beer. Ik had er niet bij stil gestaan tot dat iemand mij er op attent maakte, maar als je hier naar de sterren kijkt is alles onderste boven dan bij ons aangezien ik nu op het zuidelijke halfrond van de wereld zit. Dus dat hield in dat als ik naar de grote beer keek het steeltje van de pan aan de andere kant stond.

Terwijl we moesten wachten op ons eten waren er zo van die jonge gastjes een actje aan het doen. Was echt wel knap want die konden zo allemaal van die zotte acrobate dingen op het strand.

 

’s Avonds zijn we dan eerst nog een cocktailtje gaan drinken in de bar van ons hotel en dan nadien was er in het hotel nog een feestje. We hebben ons daar echt goed geamuseerd en nog mensen leren kennen. Want op Zanzibar komen veel blanken nog even op vakantie voordat ze terug keren naar huis na hun reis. Ik vond dat wel leuk te praten met die mensen en zo hun verhalen te horen en te weten te komen wat zij hier zijn komen doen. Zo heb ik met Nederlandse studenten gepraat die voor dokter studeren en hier stage kwamen doen en zijn we ook een Belg tegen gekomen die vrijwilligers werk had gedaan. Waren wel leuke mensen en het maakte het nog gemakkelijker om te praten omdat ze Nederlands konden.

 

Zaterdag moesten we dan optijd opstaan om we om half 9 met de boot gingen vertrekken om te gaan snorkelen. Onze boot was zo een houte bootje (was een stevig boot hoor :p). De boot was nog wel behoorlijk groot want ik denk dat we in totaal met 15 à 20 man weg waren. Wat leuk was aan de boot was dat die een dakje hadden waar je op kon gaan liggen en dan kon je goed bruinen en voor mij dus vaak insmeren. En je voelde ook elke golf heel goed met deze boot.

Ik denk dat we ongeveer 2 uur hebben gevaren naar het eiland waar we gingen snorkelen. Onder weg naar het eiland zijn we dolfijnen tegen gekomen, echt super!! Eerst zagen we in de verte een paar staarten en dan kwam er ineens een naast onze boot naar boven. Voor foto’s waren we te laat maar ik kan dat beeld nog wel altijd voor ogen halen zo leuk was het! Ik had nooit gedacht dat we dolfijnen zouden kunnen zien!

 

Eenmaal bij het eiland aangekomen konden we dan gaan snorkelen. We mochten niet op het eiland omdat dit een natuurreservaat was. Maar we zaten echt vlak bij een rif waardoor we dat goed konden zien onderwater, maar ook al de vissen, zee-egels en zeesterren. Soms was ik echt tussen scholen van vissen aan het zwemmen. Echt wel een machtig gevoel. Soms had ik ook het gevoel dat we in de film nemo zaten omdat er veel vissen uit de film daar ook zaten. Het snorkelen was echt super leuk.

Vlak voor dat we terug vertrokken met de boot hebben we nog van het dakje van de boot in het water gesprongen omdat het daar diep genoeg was en dat er al heel de tijd zo verlijdelijk uit zag. Nadien zijn we dan terug beginnen varen en hebben we op een stukje strand van Zanzibar een BBQ gedaan. Het was wel geen BBQ zoals wij dat kennen maar de vis was op een rooster op een soort van kampvuur klaar gemaakt. Was lekker en de vis kregen we met rijst en nog een sausje en als dessert een stukje fruit. Nadien zijn we terug gevaren en rond 4 uur zijn we dan terug aangekomen. Op de terugweg ben ik zelfs nog in slaap gevallen op de boot, ik lag in de schaduw dus ben niet verbrandt :p

 

Als we dan terug waren hebben we nog een smoothie gedronken want die waren hier echt lekker omdat ze hier zo van dat lekkere verre fruit hebben en dan nog van de zonsondergang genoten. ’s Avonds zijn we dan nog iets gaan eten en ‘s avonds naar een strandfeestje geweest. Dat was ook echt leuk en die hadden zelfs een kampvuur gemaakt op het strand.

En ik ben bruin geworden van heel de tijd in dat water te hebben gezeten tijens het snorkelen. Normaal wordt ik niet snel bruin maar nu zag ik wel dat ik een kleurtje had gekregen J

 

Zondag hebben we dan een dagje rustig op het strand gelegen en genoten van de zon en de zee. Eva  heeft toen ook een kokosnoot gekocht waar we dan eens van hebben geproefd. Maar ik vond dat nu niet zo veel smaak hebben dat sap en nadien konden we dan zo nog van die vrucht proeven, maar dat was niet zo mijn ding. Maar we hebben toch eens van een kokosnoot gedronken J

We zijn in de namiddag ook nog eens gaan kijken naar die kleine lokale winkeltjes op het strand. Want op het strand lopen zo heel de tijd mannen en vrouwen rond die proberen om vanalles te verkopen en die hadden ook zo van die hele kleine lokale winkeltjes. Ik heb er 2 armbandjes en een paar oorbellen gekocht. Nadien hebben we dan voor de laatste keer van de zonsondergang genoten.

 

’s Avonds zijn we dan in een lokaal restaurantje gaan eten. Was wel gezellig, maar na een tijdje viel de elektriciteit uit dus moesten we eten bij kaarslicht. Dat begint ondertussen al een gewoonte te worden. Nadien hebben we dan nog iets gedronken in de bar van het hotel en dan nog gaan nachtzwemmen in de zee. Die Belg die we hadden ontmoet was ook mee gegaan. Het zwemmen was echt zalig, lekker warm water en een prachtige sterrenhemel boven u!! Ik heb toen zelfs 2 vallende sterren gezien! En wanneer je in het water bewoog zag je zo van die fonkelingen in het water. Echt super mooi gewoon. Heb er echt van genoten! En nadien zijn we nog even op het strand gaan zitten en naar de sterren te kijken want die waren met ongelofelijk veel aanwezig!

 

Maandag hebben we dan ingepakt en zijn we richting stowntone vertrokken. Dat is hier een klein stadje wat de moeite waard was om te zien. Het stadje dat allemaal van die hele kleine straatjes wat wel gezellig was. We zijn er ook op zo een plaatselijke markt geweest waar ze kruiden enz verkopen maar ook vlees, vis, fruit, … En waar de vis en het vlees lag stok het echt super hard. En je zag ze daar ook echt de mensen de vissen en het vlees nog in stukken kappen.

Nadien zijn we nog naar een kerkje geweest waar we uitleg kregen over de geschiedenis een beetje van Zanzibar en over de slavernij van vroeger.

In die kleine straatjes hadden ze dan van die winkel waar ze Kanga’s verkochten. Dat zijn een soort van doeken met mooie tekeningen op die de vrouwen hier dragen. Ze dragen die dan als rok of kleed en in het ziekenhuis worden die ook gebruikt om op de bedden te leggen en de baby’s in te wikkelen. We hebben er daar dan een paar kunnen kopen. En in die straatjes hadden ze dan ook allemaal zo van die kleine lokale winkeltjes. Echt gezellig.

Omdat we onze ferrie terug naar Dar moesten halen hadden we jammer genoeg niet zo heel veel tijd. We hebben dan snel nog iets gegeten voor we terug vertrokken. We hadden nog maar een half uur voor de ferrie vertrok als we er aankwamen en moesten dan voor de douane nog papieren invullen. Maar alles is vlot verlopen en we zaten dus optijd op de ferrie.  Omdat het zo’n goed weer was heb ik nog een tijdje buiten op het dek gestaan.

 

Op zanzibar zeiden die lokale mensen altijd tegen ons ‘hakunamatata’ (betekenis: geen zorgen à komt ook uit de film van de leeuwenkoning). Dat was echt de mensen hun moto daar. En voor mij was het ook wel een hakunamatata weekend. Ik vond het niet leuk om te moeten vertrekken en als we nog tijd hebben willen we heel graag terug gaan!

 

Als we terug aankwamen in Dar is onze papa is komen halen en die was heel blij om ons terug te zien want die hadden ons gemist. Hoe langer dat ik hier ben, hoe meer ik besef dat wij echt geluk hebben gehad met ons gastgezin. Die zijn echt super lief voor ons en die brengen ons zoals dit weekend ook naar de ferrie en willen dan niet dat wij een taxi pakken.

En wanneer ik van de ferrie stapte had ik ook wel zo een gevoel dat ik terug thuis kwam van een vakantie en dat gevoel werd dan nog wel meer versterkt doordat die papa ons kwam halen. Onderweg naar huis hebben we dan onze verhalen verteld en zagen we in de lucht ook echt super mega veel vleermuizen! Dat was echt niet normaal hoeveel er daar vlogen! De lucht zag percies zwart ervan! Eenmaal thuis hebben we dan aan die mama nog ons verhaal gedaan en onze kanga’s laten zien.

 

Zoals jullie dus wel kunnen raden was het echt een meer dan geslaagd weekend! Ik ben weer helemaal ontspannen en klaar om vannacht met de nachtshiften te beginnen. Maar voor we moeten beginnen gaan we eerst nog met de andere vrijwilligers iets eten samen. Gaat wel gezellig worden denk ik. En voor zij die het zich afvragen, we hebben hier terug stromend water. Blijkbaar was er een barst geweest in de leiding waardoor het watertoevoer gestopt was.

 

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
Hakunamatata op Zanzibar!!! :)http://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/195943/hakunamatata-op-zanzibar-
Hakunamatata op Zanzibar!!! :)
 

medical outreach   (published in Tanzania)

March 22, 2012 by   Comments(1)

Hey!

 

Nog even een snelle update over mijn week voor ik morgen ochtend naar Zanzibar vertrek. Ik heb er echt zin in en kijk er naar uit! Natuurlijk volgt er nog volgende het verhaal van Zanzibar!

Maar deze week hadden we de late en dat was wel eens leuk om wat langer te kunnen slapen en dan de voormiddag rustig door te brengen met wat voor school te werken, skype, foto uploade, …

In het ziekenhuis was het deze week rustig. Of beter gezegd voor de normen hier was het rustig want in vergelijking met België zou dat nog druk zijn. Ik ben dan nog mee naar een sectio geweest en op het moment dat ze de vrouw aan het hechten waren, viel de elektriciteit uit. En dan namen ze hun gsm om licht te hebben. Gelukkig was de elektriciteit na een half minuut al terug. Maar ik vindt het echt geweldig om te zien hoe flexibel de mensen hier zijn en niet mogelijk doen als er zou van die zaken gebeuren. Bij ons zouden ze daar echt niet zo rustig onder blijven.

 

Ik heb deze week ook mijn eerste stuitbevalling kunnen doen. Dat wil dus zeggen dat de poep eerst komt in plaats van het hoofd! Voor zij die er iets van kennen, ik moest de armen en het hoofd afhalen en dat lukte goed. Dat was echt wel leuk dat ik hier de kans krijg om dat te kunnen oefenen en dat de vroedvrouwen hier u het vertrouwen geven om het zelf te doen. Want de vroedvrouw heeft enkel geholpen met het afhalen van 1 arm en de rest liet ze mij doen. Echt een geweldige ervaring!!

 

En ik zit ondertussen aan 39 bevallingen!! Dus nog 1 te gaan J Dat betekend dat ik tijdens mijn eerste nacht mijn 40 bevalling ga hebben! Dus volgende week starten we met nachten als we uitgerust terug komen van Zanzibar.

En ik heb deze week oom geholpen met een vrouw die in de taxi was bevallen omdat ze te laat in het ziekenhuis aan kwamen. De ervaring die ik hier opdoe zijn echt wel geweldig! En begin nu echt goed te beseffen dat ik hier heel andere leerkansen krijg dan thuis en dat is wel leuk!

 

Vandaag zijn we dan op medical outreach geweest. Deze maand zijn we naar een lagere school gegaan. We moesten in 2 klassen kinderen gaan nakijken op tandproblemen en huidinfecties. Ik verschoot van hoeveel kinderen er hier in een klas zitten. In de ene klas 65 en in de andere 84. Maar de kinderen waren echt geweldig. Wanneer we uit de auto stapte, stonden die allemaal rond ons want die zagen door het raam dat er blanken in de auto zaten en begonnen er achter aan te lopen. Wanneer we uitstapten stonden die allemaal rond ons om handen te komen geven. Je had precies het gevoel dat je beroemd was ofzo. Terwijl we moesten wachten om te beginnen ben ik samen met een andere vrijwilliger spelletjes met de kinderen beginnen te spelen. Echt geweldig want die deden allemaal mee en waren heel enthousiast. Gewoon leuk om die kinderen bezig te zien en er mee te kunnen spelen ook al spreek je niet de zelfde taal want dit waren de jongere kinderen die nog geen Engels hadden geleerd.

 

In de namiddag zijn we dan onze tickets gaan boeken voor de ferrie naar Zanzibar en nog wat rondgelopen in het stadcentrum. Dus dat hebben we ook eens gezien. Maar dat zijn vooral veel hoge gebouwen van bedrijven enz. Maar ik vond het wel eens leuk om te zien. En als we dan thuis kwamen, hebben we dan ingepakt voor morgen.

 

Ik heb jullie al verteld van het probleem dat hier soms is met de elektriciteit. Maar nu is er een probleem met het water. Er is blijkbaar van maandag al geen water meer in de stad, maar we hadden er nog geen probleem van ondervonden omdat onze familie een reserve tank heeft maar die is sinds vandaag leeg dus dat betekend dat er geen stromend water meer is. Ze zeggen ons dat dit probleem opgelost gaat zijn morgen normaal dus dat we terug water hebben als we terug komen van Zanzibar. Maar ik vind het wel leuk om te zien dat de mensen hier er zo rustig onder blijven. Ze vinden het niet leuk maar als dat bij ons zou gebeuren zou iedereen boos worden, maar hier wordt het gewoon aanvaard.

 

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
medical outreachhttp://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/194721/medical-outreach
medical outreach
 

stage en de kerk in Afrika   (published in Tanzania)

March 18, 2012 by   Comments(0)

Hey!!

 

Maandag zijn we dus met onze shiften begonnen. Hierdoor moesten we om 7 uur in het ziekenhuis zijn in plaats van om half 8 en dat half uur vroeger opstaan heb ik toch wel gevoeld. In het begin was het niet zo heel druk maar dat veranderd hier vaak snel.

Voor mij was het niet zo een leuke dag omdat er veel pathologie (= complicaties) was. Even voor de vroedkunde mensen onder ons. Zo heb ik een bevalling gedaan van waarschijnlijk een placenta abruptio. We vermoeden dat omdat het kind dood was geboren en er met de geboorte van de placenta grote bloedklonters mee kwamen die waarschijnlijk dan afkomstig zijn van een hematoom. In de namiddag was het ook echt super druk want er moesten weer vrouwen op de grond zitten wachten tot er een bed vrij komt. De drukte is hier nooit echt te voorspellen. Er zijn die dag nog 2 mors in uteros (dode kinderen) geboren en we hadden ook te maken met een navelstrengprolaps. Ik denk dat ik ongeveer 15 minuten dat hoofd heb opgedrukt. De dokter heeft dan beslist om een sectio uit te voeren maar ik moest het hoofd niet blijven opduwen want dat doen ze hier niet. Hoop dat het kind het heeft gehaald  want ik ben niet mee naar de sectio gegaan omdat mijn shift er op zat en ik er ook niet zo een goed oog in had.

Soms is dat toch wel moeilijk om met zoveel pathologie op 1 dag te worden geconfronteerd. Want dat zijn zaken die je in België helemaal niet vaak ziet en zeker niet allemaal samen op 1 dag.

 

Dinsdag was het ook echt druk en ik toen een echte schouderdystocie gezien. Ik heb nog mee geholpen om die ongedaan te maken en dat is echt niet zo gemakkelijk. Als wij dat op school aan het oefenen waren, had ik nooit kunnen denken dat dit zo moeilijk ging zijn. Deze schouderdystocie was bij een dood kind, maar ik hoop dat ik deze situatie toch niet nog eens moet zien en zeker niet bij een levend kind want dit is echt geen leuke situatie.

De mama van ons gezin was vandaag ook jarig en dat hebben we dan natuurlijk ’s avonds gevierd. We hadden een klein pakje gekocht voor haar en ze was er blij mij!!!

Als er hier iemand jarig is dat hebben ze ook een verjaardagstaart en drinken ze iets lekkers zoals frisdrank. Er wordt dan gezongen voor de jarig en die moet dan de taart aan snijden en dan aan iedereen een stukje geven. Maar dat stukje wordt door de jarige met een vork in u mond gestoken. Dat was echt grappig om te zien en mee te maken. Nadien wordt de taart gewoon verder opgegeten. Het was echt een leuke avonden vond het wel eens leuk om te zien hoe ze hier een verjaardag vieren.  Wat ook leuk was aan de avond was dat de elektriciteit terug werkte want die werkte sinds de nacht van zondag op maandag niet meer bij ons thuis. Maar niet echt bij ons thuis waren er problemen ook in het ziekenhuis valt de elektriciteit geregeld uit. Dus ik ben eens benieuwt tijdens onze nachten als dat gebeurd want dan zie je echt niets meer.

 

De rest van de week was het ook echt nog druk op verloskamer. We zijn altijd druk bezig geweest maar er was niet meer zoveel pathologie. Dat was wel goed want het was mij wel even genoeg pathologie geweest na het begin van de week. Ik heb hier gemerkt dat ik op het moment zelf wel veel aan kan, maar dat je nadien wel een klopje krijgt soms van wat je allemaal gezien hebt. Want veel dingen zien we bij ons in België helemaal niet veel en moet je geluk hebben om het zo te zeggen dat je het net tijdens u stage kan zien. Dus langs de ene kant vindt ik dat allemaal wel leerrijk maar toch is het soms ook wel zwaar.

 

Donderdag was de topdag van de week want dan heb ik 4 bevalling gedaan op een dag, waarvan 1 op de grond omdat het zo druk was. Ik heb dan ook de vroedvrouw geholpen met de sterilisatie. Want al het materiaal dat wij hier gebruiken wordt eerst op de dienst proper gemaakt en dan nadien pas naar de sterilisatie gedaan. Dus een stukje van heel het sterilisatie proces gebeurd dus al op de dienst zelf. Het gaat er om dat al het bloed van de instrumenten moet zijn dus ik heb met een tandenborsten dan kocher per kocher proper gemaakt. Nadien hebben we dan al de instrumenten in bakken gedaan en terug in de groene doeken gedaan en dan konden ze naar de sterilisatie worden gebracht. Het was wel eens een leuke ervaring om dat mee te doen want dat is hier dus ook een taak van de vroedvrouw. Maar k heb mij daar echt wel kapot gezweet toen. Maar dat doe ik hier nog wel vaker want ik blijf het hier echt te warm hebben.

 

Na een hele week weer hard te hebben gewerkt, zijn we vrijdag avond samen met nog andere vrijwilligers samen iets gaan eten. We waren nog nooit op die plaats geweest (shoppings plaza) maar het was er wel gezellig en ze hadden er ook winkeltjes en een boekenwinkel waar je kan gaan zitten en dan gratis internet zou hebben. Dus we moeten zeker nog eens naar daar gaan, want de winkels zagen er ook leuk uit. Het was wel gezellig en vooral het dessert daar was echt super lekker. Ik had een warme brownie met een bolletje ijs. Dat had ik wel verdient na een week hard werken :p

’s Avonds zijn we dan met een Badaji terug naar huis gekomen en wanneer we de man betaalde was die zo gelukkig. Dat was wel leuk om te zien en als die weg reedt dan was die ook nog aan het waaien naar ons. Echt grappig dat die zo gelukkig was.

 

Zaterdag was het dan onze relax dag en zijn we naar white sand gegaan. Rustig in de zon liggen, zwemmen in het zwembad en in de zee. Het water is hier altijd echt warm, zowel in het zwembad als de zee want de zon is hier sterk genoeg om dat op te warmen. We hebben er s middags ook iets gegeten maar het eten komt hier in stapjes. Dus je eet niet allemaal samen want ze brengen een paar borden en de rest moet dan altijd even wachten.

Onze relaxdag was toch wel meer dan welkom want ik had het nodig om zo eens een dagje niets te doen want zo veel uren in het ziekenhuis werken in deze warmte daar ben ik toch niet echt voor gemaakt.

 

Vandaag is het zondag en we zijn deze morgen met de papa mee naar de kerk gegaan want dat hadden we hem beloofd. De mis was heel gelijklopend aan die wij in België kennen. Alleen vond ik de liedjes die ze hier zongen wel vrolijker maar het was geen gospelmuziek. De kerk zag er ook anders uit dan die van bij ons. Maar ze zat wel helemaal vol en de gemiddelde leeftijd was ook veel lager als bij ons. Ik heb veel jonge mensen gezien en niet zoals bij ons dat enkel de oudere mensen naar de kerk gaan. Ook veel mensen met kinderen. En de priester was ook een jonge man. Dat is ook iets wat je bij ons niet meer ziet. Het is nu niet iets om elke week te doen maar ik vond het wel eens een leuke ervaring om hier naar de kerk te gaan. Want de mensen hier zijn veel geloviger dan dat wij zijn.

Nadien heeft de papa ons nog het nationale ziekenhuis laten zien en dat was echt groot. Ik denk dat we dat wat kunnen vergelijken met onze universitaire ziekenhuizen. Ik vond dat het leek op een klein dorpje waar je door reedt met al de verschillende afdeling en de universiteit van de dokters was er bij aan gebouwd.

We zijn dat ook gestopt bij de ferrie die naar zanzibar gaat om daar eens te gaan horen wat tickets kosten want waarschijnlijk gaan we volgend weekend naar Zanzibar! En die papa kon als dat echt overal binnen krijgen dus op een bepaald moment stonden we dat op de kade van waar de boot vertrok dat was wel leuk. En vandaag konden we zijn kantoor waar hij werkte ook zien. We hebben dus een kleine side seeingen gedaan door de stad. We zijn dan ook nog even langs Mlilimany city geweest en dan na het middageten zijn we gestart om nog wat voor school te werken want maandag moeten we onze eerste stageboekopdracht afgeven.

 

Ondertussen ben ik hier al meer dan een maand en toch blijf ik nog verbaast over dingen die ik op straat zie gebeuren. Het blijft altijd leuk om op de dala-dala te zitten en dan gewoon rond te kijken naar wat er op straat allemaal gebeurd want daar gebeurd echt vanalles. En elke keer opnieuw zie ik wel weer iets nieuws. Ik hoop dat dit nog een tijdje gaat blijven duren want dat maakt het juist leuk dat ik altijd wel weer nieuwe dingen zien. 

Groetjes,

Annelies (die al een heel klein beetje bruin is geworden :p)

(0 from 0 votes)
 
stage en de kerk in Afrikahttp://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/192585/stage-en-de-kerk-in-afrika
stage en de kerk in Afrika
 

Verhalen van op stage en de leuke zaterdag!

March 11, 2012 by   Comments(1)

Heey iedereen,

 

Ondertussen is het al weer een week geleden dat ik nog iets heb laten horen van mij. Dus ik zal starten bij het begin van de week.

Maandag zijn we weer aan een week stage begonnen. Het was wel eens mindere dag op vlak van dode baby’s want die dag waren er 6 dode kinderen. Zelfs de hoofdvroedvrouw was er van aan gedaan en de Afrikanen zijn niet snel van zo’n dingen aangedaan dus dat zegt al wel iets. Er was die dag ook een baby met een voorliggende navelstreng (dat wil zeggen dat de navelstreng voor het hoofd ligt en dat er dus geen zuurstof meer kan gaan naar de baby. Ze hadden dat te laat ontdekt dus de baby was al dood bij de geboorte en toch moest ik die nog reanimeren van de dokter. Ik vond dat echt niet zo leuk om te doen omdat je weet dat dit geen zin heeft en zeker als je alleen moet reanimeren gaat dat niet goed. Gelukkig zagen ze snel in dat dit geen zin had en mocht ik er mee stoppen. Ik vond het erg dat ze tegen die mama niet veel meer zeggen dan dat haar kind is gestorven is zonder uitleg te geven.

 

Dinsdag zijn dan de nieuwe Belgische studenten vroedkunde aangekomen. Ze komen van de school in Lier en komen hier 9 weken stage lopen, ook op de verloskamer! Het zijn leuke meisjes!

Wanneer we aan kwamen die morgen op de verloskamer was die gewoon leeg. Er was dus geen enkele patiënt. Dat konden wij ons hier niet voorstellen dat dit hier zou gebeuren, maar ook hier hebben ze dus heel af en toe eens een lege verloskamer maar niet voor lang.

Ik heb dan de nieuwe meisjes een rondleiding geven zodat ze wisten waar ze alles konden vinden.

In de namiddag werd het dan ineens druk en heeft bijna iedereen nog en bevalling kunnen doen. Zoals ik misschien al eens had verteld moeten de vrouwen hier na  hun bevalling direct uit hun bed. En vandaag was er een vrouw dat toch wel veel bloed had verloren en met recht te gaan staan flauw was gevallen. Ik was toch wel even verschoten maar ze kwam wel direct terug bij en ik kreeg snel hulp van de vroedvrouwen dus dat wel leuk.

We zijn die dag dan direct van het ziekenhuis naar milimaly city geweest want we gingen met de vrijwilligers naar de film daar. Ze hebben daar 2 zalen die niet zo heel groot zijn. Maar het was wel leuk. Gelukkig was de elektriciteit niet uitgevallen want dan is het dus wachten tot die terug komt om het einde van de film te zien. Tegen dat de film gedaan was hadden we echt honger want dan was het al bijna 8 uur en we hadden na niet gegeten na een hele dag werken. We zijn dan gaan eten een in soort van MC Donalds. Nadien richting huis met de bajaji om dan te douche en in ons bedje te kruipen want de volgende dag moesten we er weer vroeg uit.

 

De rest van de week hebben we altijd samen met de andere Belgische meisje samen op de verloskamer gestaan. Op zich was dat wel leuk maar je leerkansen zijn wel minder omdat je nu alles moeten delen door 6 in plaatsvan 3. Vandaar dat we een uurrooster hebben opgemaakt. Dus de week die komt gaan wij vroeges doen, dan een week lates om dan maart te eindigen met 4 nachten. Ik ben eens benieuwt of dat gaat lukken. Hopelijk koelt het s nachts binnen ook wat af in het ziekenhui s en valt de elektriciteit niet heel de tijd uit want dan is er dus geen licht meer. Een noodgenerator dat hebben ze hier niet. Dat hebben we deze week ook ondervonden. Want deze week waren er heel veel problemen met de elektriciteit. Vaak was er ’s avonds geen en moesten we dus eten in de donker met 1 kaarsje. Maar ook overdag in het ziekenhuis viel die vaak uit. Buiten dat het dan heel warm werd omdat de airco niet werkte en je niet veel zag omdat een stuk van de verloskamer geen ramen heeft werkt dus ook de zuurstof en aspiratiemachine niet.

Er was een dag dat de elektriciteit uitviel en we een baby voor dood vonden omdat die aan de zuurstof lag en daardoor geen zuurstof meer kreeg. Ik ben die dan samen met 1 van die andere belgische meisjes beginnen reanimeren. En dat vond ik toch niet echt leuk. En dat was ook de eerste keer dat we dat echt moesten doen dus we hadden niet echt een idee of we het wel goed deden. Maar na een tijdje starte die toch met ademen en hadden we een zwakke hartslag. Dus dan ga ik er maar vanuit dat we het goed zullen hebben gedaan.  We  zijn die baby dan nog voor 22 uur met de ballon blijven beademen omdat de elektriciteit niet terug kwam. Astrid heeft dan ook nog overgenomen omdat dat wel vermoeiend is. Maar uiteindelijk was de baby te zwak en hebben we het moeten opgeven. Dat vond ik toch wel hard want je hebt dan zo u best gedaan en uiteindelijk heeft het dan niet mogen baten. Ik vraag mij dan af of het kind hat blijven leven als de elektriciteit niet was uitgevallen. Ik zal het nooit weten, maar ik ben wel blij dat we gedaan hebben wat we konden om het kind te redden.

 

Er was donderdag een dokter in het ziekenhuis die van hier afkomstig is maar in Duitsland had gestudeerd en gewerkt en dan via de Europese Unie hier was om de ziekenhuizen te verbeteren. Ik vond die zijn werk wel knap want als die er rond liep kon er ineens wel veel sterieler gewerkt worden. Dus als ze echt willen kan het wel! Maar de dag nadien deden ze het ineens weer allemaal niet. Ik was wel blij dat die dokter er was want die dag werd er een kind geboren met anecephalie. Hij kon ons er dan toch iets meer over vertellen en waarschijnlijk om een trisomie 13 (voor zij die er iets van kennen). Het komt er op neer dat de baby geen schedel had en hersen bij de geboorte en die kinderen zijn ook niet levensvatbaar. Ik zal niet in detail treden over hoe het kind eruit zag want neem het van mij aan dat het geen aangenaam gezicht was.

 

En vrijdag heb ik mijn 20ste bevalling gedaan. Dus ik zit nu halfweg mijn aantal bevalling!! Bij die bevalling moest de vrouw ook gehecht worden en ik mocht het doen van de vroedvrouw maar ze moest er van mij wel blijven bijstaan om te zien of ik het wel goed deed want zo veel ervaring heb ik nu ook nog niet met hechten. Maar ik was nog maar net begonnen of ze zei al dat ik het alleen moest afwerken omdat ze bij iemand anders moest gaan helpen met een navelstrengprolaps (dat wil zeggen dat de navelstreng is uitgezakt en dat de baby dus ook geen zuurstof meer krijgt). En toen stond ik daar alleen te hechten. Ik vond dat ik het nog wel goed had gedaan en ik was blij dat Caroline nog naast mij stond om mee te kijken of het juist aan het hechten was. Ik was echt opgelucht dat ik klaar was en dat het er wel goed uitzag.

Nadien ben ik dan mee naar het OK (operatie kwartier) gegaan voor een sectio. Het was voor die mama met haar navelstrengprolaps. Als dat in België voorkomt wordt er geprobeerd om het hoofd van het kind via een vaginaal onderzoek omhoog geduwd zodat er toch nog zuurstof naar het kind kan gaan. Maar hier doen ze dat niet en starten ze niet zo snel met een sectio als bij ons. Dus ik ging maar met een klein hartje mee naar het OK want ik vermoeden dat er wel eens een dode of zeer slechte baby geboren zou worden. Maar tot mijn grote verbazing werd er een zeer goed kind geboren. Het dat een roze kleur en het weende goed. (Voor de vroedkunde mensen apgar 9/10/10). Ik vroeg mij dus nadien ook af of het wel echt om een navelstrengprolaps ging want normaal had het kind niet zo goed kunnen zijn. Want tussen de tijd dat ze het vast stellen en de geboorte van het kind zat misschien wel een uur. Maar gelukkig is dus alles goed afgelopen.

 

Ondertussen begin ik ook al wat Swahili te kunnen spreken. Het zijn wel woorden maar ik kan toch al tegen de vrouwen met die woorden praten zodat ze mijn begrijpen want de meeste vrouwen kunnen geen Engels. Maar ik denk dat het toch bij woorden gaat blijven want het is niet zo gemakkelijk voor mij om een taal te leren zoals vele wel zullen weten. En ik heb wel het gevoel dat mijn Engels wat beter begint te gaan. Want dat moet ik hier tegen iedereen spreken. Ik begin ook al wat meer Engelse termen van de medische wereld te kennen en dat is wel handig als je met de dokters wilt praten.

 

Vrijdagavond zijn we dan met de andere Belgische meisjes en de dochter van ons gastgezin naar slibway geweest om daar naar de zonsondergang te kijken en daar iets te eten. Het was echt gezellig en ik heb goed gegeten. Ik had al heel de dag honger dus ik was blij dat er veel eten op mijn bord lag. Het eten hier in het gastgezin is wel lekker maar vooral ’s morgens en s middags eten die hier niet veel waardoor ik vaak honger heb tegen de avond en dan dus veel kan eten.

Als dessert hebben we een ananasboot gegeten. Dat hield in dat ze een halve ananas hadden uitgehold en die dan gevuld met allemaal vers fruit van hier een bolletje ijs. Echt heerlijk!! Zeker omdat het fruit hier veel lekkerder is als bij ons. Want hier wordt het vers geplukt en niet geïmporteerd en dat verschil proef je wel.

 

Zzaterdag was het tijd om wat te ontspannen. We hebben in de voormiddag onze was gedaan want dat moet af en toe ook eens gebeuren en dat neemt nogal veel tijd in beslag dus tegen de middag zijn we vertrokken naar een hotel waar e op het strand in de zon hebben gelegen en gezwommen hebben.  Als je hier wilt zwemmen moet je altijd naar een hotel gaan. Je betaald dan inkom en dan kan je gebruik maken van hun zwembad en strand. Ik denk dat dat zo van die privé stranden zijn want er staan altijd strandstoelen enz die je dan kan gebruiken.

We hebben gezwommen in zowel het zwembad van het hotel als in de zee. De zee was wel leuk omdat je zo van een steiger in het water kon springen. Daar hebben we toch een tijdje plezier met beleefd. Op een keer wouden we net springen en zagen we ineens kei grote vissen voorbij zwemmen en wij natuurlijk even gillen. Want die waren echt groot. Op de steiger stonden ook lokale jongens en die hun reactie was achter de vis springen en lachen met ons natuurlijk. Ik denk dat ze die vis wilden proberen te vangen maar dat is niet echt gelukt.

Bij de laatste keer springen werd ik dan ineens door iets gebeten in de zee. IK voelde het gebeuren maar kon niet zien wat het was, mijn eerste reactie was kwal ofz. Maar daar deed het niet pijn genoeg voor om het zo te zeggen. Ik ben dan met eva gaan horen of ze een EHBO hebben, maar dat was er niet en we werden naar de receptie gestuurd. Daar hadden ze een soort van EHBO maar in dat koffertje zat echt niets. Ze vertelde mij daar dat het geen kwallenbeet zou zijn omdat die hier niet zwemmen in de zee. En ze hebben er dan een beetje detol opgedaan. Ik hoop voor die mensen dat er niets ergs gebeurd want dan hebben er toch niets voor.

Na een tijdje ging het de pijn en de roodheid weg. Dus dat is goed. Ik zou dus niet weten wat er mij gebeten heeft in de zee maar ik heb er geen last van dus dat is het belangrijkste!

Voor de rest hebben we in  de zon gelegen en dat kan toch wel goed doen na een hele week hard werken. En hier heb ik in het weekend ook altijd een vakantie gevoel en dat is wel leuk.

 

Vandaag was het wat minder leuk zijn want dan moesten we voor school werken want onze eerste stageboekopdracht moet bijna worden ingediend. Gelukkig was er vandaag elektriciteit zodat we er goed aan konden doorwerken want dat is deze week om die reden niet gelukt.

In de namiddag waren we toch wat beu om voor school te werken en zijn we naar mlimaly city geweest. We hebben daar dan koeken gekocht om mee te nemen naar het ziekenhuis en een pakje voor onze gastmama want die is dinsdag jarig!

 

Wat ik ook nog wilde vertellen is over het verkeer. ’s Morgens worden hier op de verkeerspunten het verkeer geregeld door politieagenten. Het gekke is dat die heel het kruispunt laten vollopen zodat er niemand meer kan passeren en dan pas mag de andere richting gaan rijden. De logica is ver te zoeken soms. En de auto’s die dan uit een straat komen met 1 baanvak in elke richting mogen vanaf ze mogen doorrijden ineens de 2 baanvakken gebruiken. Dus dat wil zeggen dat mensen die de andere richting willen rijden moet wachten. Echt zo om die taferelen te zien! Dat zou je bij ons nooit meemaken! Mogen spookrijden om het verkeer te laten vlotten!!

 

Vanaf morgen begin in met onze shiften! Ik hoop dat het mee gaat vallen.

Groetjes,

Annelies

(0 from 0 votes)
 
Verhalen van op stage en de leuke zaterdag!http://www.mytripblog.org/pg/blog/aameloot/read/190619/verhalen-van-op-stage-en-de-leuke-zaterdag
Verhalen van op stage en de leuke zaterdag!