Labouring hard 5 days in a row has been a challenge, but I've survived with minor aches in muscles that I had forgotten about and a few blisters! Our library building is coming along nicely, with the door and window frames fitted yesterday, despite being measured some didn't quite fit, but that was no problem, just needed to hack chunks out of the blocks now they're perfect! We have a pretty big team at the building site at the moment, about 15 or so, this means that the work gets shared out and everyone has a chance to do all of the different jobs, from brick making to brick laying. There's always plenty of digging and carrying of blocks, cement and water to the building. I've spent many hours mixing cement and shovelling it into the brick moulds this week, we have had a great little team working together, some filling, some packing them and then finally the heaviest bit, carrying them to the drying area and tipping them out. We've had a successful week, with very few brick breakages and I'm hoping that the last couple of hundred that we've made this week will be enough to finish the job! Although a few of the team are leaving this weekend, it has been decided that we will split next week and a group will return to a previous build to do the painting and 'decorating' whilst the others will carry on the work at the library.

I went to Koforidua on Monday as I had to go to the internet cafe to post my blog. The town is about half an hour away and is fairly small but very easy to navigate, a far more orderly town than any others I've been in in Ghana. It's main assets are a very high tech vodaphone internet cafe, a fairly extensive market and a bead market, it's main 'sight' is the naked man who wanders harmlessly and unhindered around the streets, it's hard to know quite ...

Have had quite a busy time since I wrote last - hospital cleaning, Togolese church, my first African rain/storm, not to mention a dance class for a wedding which is next week...

My first weekend here, Alison mentioned that she was doing a kind of dance class and I said oh that sounds like fun, I'd quite like to come. Thanks to that I'm now part of a group dancing at someone's wedding next Saturday, having had a grand total of about 4 hours to learn the dances - one of which I start... It's really the Togo version of Strictly, except my yovo status adds an extra sort of frisson! I'll let you know how it goes and hopefully post some photos/videos as well after next week - still can't believe this is me about to dance at some poor person's wedding! We're doing two dances, one Indian sort of and one sort of country style. When I say sort of... it's a loose description to say the least. Mama has said that Africans dance 'like monkeys' and it is true that they just have a sort of grace and a way of moving that is totally unique and unlike anything us Europeans can come up with. Just like in church, something I experienced today!

 We went to an 'assemblée de Dieu' which is a sort of Protestant gospel style service and the only way to describe it is to say that it was an experience... Never having really been a fervent believer (or if truth be told, a believer at all!) the power and the faith that these people have is amazing. It's quite frightening to think of the consequences if that power was misused because they really put their everything into worship. The whole thing is so physical - they pray out loud, together, with music, with actions, standing up, sitting down, dancing, singing and they fully believe every word. The preaching is intense to say the ...

Hallo iedereen, een blogje vanuit een laaaaaangzaam internetcafe.

14-15 februari: ik vertek maar wat te vroeg van huis anders zit ik toch maar te zenuwen. Het is nat, gries en net-niet-koud. Afscheid van de familie op schiphol en door de douane maar. Het is een lange nachtvluct naar Lima, nog langer gemaakt door drie babies die in ploegendienst huilen maar dan Peru! wat is het lekker warm hier! de sweater kan uit. Het tweede wat opvalt is dat de mensen hier miniem zijn. Weinig vrouwen komen tot mn ribbenkast en de mannen zijn niet heel veel langer. De immigratie en binnenlandse vlucht gaan soepel (Cuzco is best mooi uit de lucht) en dan ben ik in Puerto Maldonado. Het is lekker warm en erg vochig. Ik ben netjes opgevangen op het vliegveld en Elvira vertelt me dat het best een koude dag is met slechts 25 graadjes. Na een goede lunch maar door naar de rivier en holy babanesplit hij is breed en snel, de Rijn is er niks bij. Ook zie je in het bruine water met enige regelmaat takken of zelfscomplete bomen voorbijdrijven. Maar goed, nu met een rivierboot door de stromende regen (ah dit is dus regenwoud) naar Taricaya.

16-17 februari: als nieuweling mag ik het leuke werk doen, dieren voeren (aapjes, papagaaien en twee tapirs), vogels  kijnen (Hoatzins gezien!) enin de avond kikkers zoeken voor de soorten assesment (ook een Kaaimannetje gezien) Vrijdag mocht ik schildpadden voeren  en hun hok onderhouden, voorspelbaar heel tof werk.

18-19 februari: naar Puerto voor het weekend. Lekker struinen over de markt, Tuktuks ontwijken en lekker slapen in het hostel. Oja en even internetten en daar zit ik nu. Vanmiddag met de boot terug naar Taricaya en morgenochtend weer vroeg op voor wat werk.

Dat was het! ik ga nu kijken of het internet het aankan om deze blog te ...

19 februari 2012

Hallo allemaal! Dit is mijn eerste blog post vanuit Ghana. In dit blog zou ik graag iets willen vertellen over mijn wederwaardigheden hier in Ghana, voor hen die geinteresseerd zijn. Ik hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen!

Na een voorspoedige vlucht, met een prachtig uitzicht over de Sahara woestijn, werd ik in Accra verwelkomd door tropische hitte en een uitbundige Ghanese medewerker van Projects Abroad. Hij bracht me naar het kantoor alwaar ik de nacht doorbracht, alvorens de volgende morgen in alle vroegte te vertrekken richting de Akuapim Hills. Augustin, een vriendelijke Ghanees, heeft me vervolgens de regio laten zien. We pakten een tro-tro naar Koforidua, het bruisende centrum van de regio. Wat een bedrijvigheid! Een overdaad aan exotische geuren en geluiden. En wat zijn de ghanezen vriendelijk! Er zijn hier weinig blanken, en een "obruni" (obruni betekent vreemdeling) trekt dan ook veel bekijks. Vaak knoopt men hier spontaan een gesprek met je aan, vragend waar je vandaan komt en zo. Kinderen zwaaien naar je, roepen "obruni, obruni!" Rond het middaguur reden Augustin en ik terug naar Mamfe, waar ik mijn host-family ontmoette. Erg vriendelijke mensen, maar gereserveerd vergeleken met de meeste Ghanezen. Ook ontmoette ik mijn kamergenoot, tevens een Obruni: een typische Engelsman genaamd Tom. Na andere vrijwilligers van Projects Abroad te hebben ontmoet (bijna de helft is Nederlands!) werd de dag feestelijk afgesloten in een lokale bar of "spot" zoals dat hier heet.

De volgende dag ging ik voor het eerst naar mijn project. Ik gaf nog geen les, maar ik mocht kijken welke klas ik les zou willen geven. De kinderen zijn geweldig, en de kleintjes zijn toch zo schattig! Toen ze zagen dat ik obruni was, kwamen met zn allen op me af gerend, en ze ...

Nog even een vraagje voor mijn de mensen die mijn blog volgen ! Als je reageert op een blogberichtje wil je dan ook je naam vertellen dan weet ik wie er juist reageert ;)! Merciii!